Σαν ημερολόγιο.

Υπάρχουν μέρες, συχνά πυκνά τώρα τελευταία, που θα θελα να γράφω όπως παλιά ημερολόγιο. Να ξεκινήσω με το γνωστό « αγαπημένο μου ημερολόγιο» και να γράφω σαν νερό που τρέχει στο αυλάκι. Να γράψεις για τις μέρες που γίνονται ζόρικα τα πράγματα και που δεν μπορείς να πεις τον πόνο σου πουθενά γιατί θα ακούσεις…

Οι πύλες του κόσμου.

Έχω έναν 7χρονο φίλο. Στην πραγματικότητα είναι φίλος της κόρης μου αλλά τον αγαπώ τόσο που θα ήθελα να είναι και δικός μου φίλος. Αυτός ο φίλος λοιπόν, τις προάλλες βρήκε μια περίεργη πέτρα στη θάλασσα. Μακρόστενη και γυαλιστερή. Περήφανος, πήγε να τη δείξει στους γονείς του. « Μπαμπά κοίτα τι βρήκα! Την πέτρα που…

Αγάπη για πάντα (και όχι μόνο τα Χριστούγεννα ).

Έχω δυο φίλους, ένα κορίτσι και ένα αγόρι. Όχι,  δεν είναι δικοί μου φίλοι ακριβώς. Είναι της κόρης μου μα θέλω να τους λέω και δικούς μου. Όχι για να νιώθω πιο νέα, όχι παναγία μου, δεν πρόκειται να γίνω ποτέ τόσο νέα, όσο και να κλαίω και όσο  και να χτυπάω ξέρεις τι ,…

Ένα μισό ποστ.

Χτες πήγαμε με το Λυδόνι στην παιδίατρο της. Επίσκεψη ρουτίνας κυρίως η’ σχεδόν (αν εξαιρέσεις ένα βήχα που έχει το πουλάκι μου και ξεσηκώνει 2 οικοδομικά τετράγωνα εκατέρωθεν του δικού μας). Στη διαδρομή υπήρχε μια αγωνία « είσαι σίγουρη πως πάμε καλά; Μήπως να γυρίσουμε πίσω;», μια διαπραγμάτευση «μετά έχει παγωτό, να το ξέρεις!», μια…

Στο νήμα του χρόνου.

Αυτό το τέλος της χρονιάς φέρνει ένα ψυχοπλάκωμα και σε σένα ε; Η’ όχι; Μην πεις όχι μωρέ, δεν θέλω να είμαι μόνη… όχι σήμερα που με έχουν πιάσει οι μαυρίλες! Συνήθως όταν τέλειωνε ο χρόνος , στις τελευταίες του μέρες δηλαδή, με απασχολούσε  μόνο α) πως θα το παλέψω να μην πάρω πολλά κιλά…