#Χριστούγεννα_είναι.

2

     Ξεκαθαρίζομαι πως είναι η πιο αγαπημένη μου εποχή του χρόνου. Όταν μου ζητήθηκε να γράψω ένα κείμενο για το τι είναι για μένα Χριστούγεννα, θεώρησα τρελό να βρω τι θα πρωτογράψω..και έτσι κατέληξα σε τούτο : θα γράψω σκηνές Χριστουγέννων που έχω ζήσει και έχω αγαπήσει.

       Και ξεκινώ:

*Εκείνα τα κάλαντα που πληρώθηκες με έναν κουραμπιέ.

* Το Homemade τσουρέκι σου που το έφτιαξες με την κολλητή σου, με γέλια και χαρές μα που ζύγιζε 68 κιλά και ποτέ δεν φαγώθηκε.

* Το φαγωμένο από το σκύλο σου , δέντρο.

* Το τελευταίο δώρο της νονάς.

* Άγιος Αθανάσιος και εσύ να ψάχνεις ΚΤΕΛ μέσα στη νύχτα και στο χιόνι.

* Ταξίδι στην Νέα Υόρκη.

* Τα πρώτα Χριστούγεννα με το τριών μηνών παιδί σου.

*Sea Satin με τους παιδικούς σου φίλους.

* Η γέμιση (και μόνο ) από τη γαλόπουλα.

* Το στόλισμα του δέντρου τέλος Οκτωβρίου.

* Η γιορτή της Χριστίνας και ότι αυτό σημαίνει. ❤

* Να πηγαίνεις εκκλησία κατευθείαν από το ξενύχτι και με εμφάνιση «επέζησα από το ολοκαύτωμα».

* Ο κρυμμένος Ερμής μέσα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και η Λάρα να τον ψάχνει με μανία για να κάνει τα ερωτικά της καλέσματα.

* Να σε κλέβει ο Ιωσήφ στα χαρτιά, στα επιτραπέζια, στο ανοιγόκλεισμα ματιού, στο οτιδήποτε.

* Τα τραπεζώματα της μάμας και το πόσο ήθελες να πεθάνεις μετά από το πολύ φαγητό.

*  Να είσαι εσύ οικοδέσποινα και να έχεις να μαζέψεις μετά.

* Οι ψεύτικες πατημασιές του Αγίου Βασίλη και τα φαγωμένα μπισκότα/ καρότα/ γλυκά.

* Το σκι στα Καλάβρυτα και το μπάνιο στην Ακράτα, ακριβώς την ίδια μέρα και τα δυο.

* Ανταλλαγή δώρων με συγγενείς στη Θεσσαλονίκη.

* Να περπατάς, ξημερώματα, στο χιονισμένο, κεντρικό δρόμο της Αράχωβας.

* Να οδηγείς χιλιόμετρα για να τα περάσετε μαζί.

* Ρεβεγιόν just the two of us.

* Πρόταση γάμου, σε υπέρλαμπρο χριστουγεννιάτικο πάρτυ.

* Να κερδίζεις στη ρουλέτα .

*Πρώτα Χριστούγεννα χωρίς τον μπαμπά σου.

* Το πρώτο γράμμα της κόρης σου για τον Άγιο Βασίλη.

* Συναρμολόγηση παιχνιδιού μετά από ξενύχτι.

* Τα κάλαντα στο τρένο, διαδρομή Πειραιάς-Κηφισιά.

* Βαρυστομαχιά από τους δεκάδες κουραμπιέδες.

* Τα Χριστούγεννα της καψούρας.

* Τα Χριστούγεννα του φρεσκοχωρισμένου.

* Τα λαμπάκια παντού, σε όλο το σπίτι και ο αγώνας σου να τα κρατήσεις ανάμενα για πάντα.

* Το ψάξιμο για το τέλειο ντύσιμο εκείνης της βραδιάς.

* Στο Πήλιο με τους γονείς σου.

*Να μην πιστεύεις πια στον Άγιο Βασίλη αλλά κάθε Χριστούγεννα , για κάποιο λόγο, να αναθεωρείς.

* Να σου ζητεί αληθινό δεινόσαυρο για δώρο ο βαφτισιμιός σου.

* Εκείνα που έκατσες σπίτι και έκλαιγες.

* Εκείνα που ήσουν «αλλού».

* Χριστούγεννα στο Μινιόν με τη μαμά σου.

* Σε παραθαλάσσια ταβέρνα στο Πόρτο Ράφτη, μόνο οι τρεις σας.

* Σε ένα γάμο, ιδίως αν είναι ο δικός σου.

* Ο σκύλος σου που κλέβει μελομακάρονα από το τραπέζι σου.

     Τελικά βγήκαν όσα και τα χρονιά μου..ή σχεδόν..άρα όλα τα Χριστούγεννα είναι στην καρδιά μου. Μα στο είπα, αγαπώ Χριστούγεννα.

3

 

* Ακούς και αυτό για να μπεις στο (δικό μου ) πνεύμα και αφιερώνεται το όλο κείμενο, σε όλους εκείνους που ήταν μαζί μου στις αντίστοιχες στιγμές. ❤

**Το ποστ αυτό είχε αρχικά φιλοξενηθεί στο bright side of mom και το πέτυχα κάπου φέτος και είπα να το μοιραστώ και εδώ.

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , | 2 Σχόλια

Διαφορετικός (ο).

1

       Η αφορμή ήταν ένας μικρός μου φίλος και πόσο ξεχωριστό/ λαμπερό/ διαφορετικό πλάσμα είναι. Πόσο ζηλεύαμε το πόσο αγαπάει την κάθε στιγμή του, το πώς τη ρουφάει και τη ζει, το πόσο απολαμβάνει το καθετί. Πόσο πολύ θέλαμε, όσοι είχαμε εμπλακεί στην κουβέντα, να μείνει διαφορετικός για πάντα και να μην το χάσει όσο μεγαλώνει. Αυτό το θέλαμε πολύ. Όλοι αυτό είπαμε με μια φωνή… γιατί ξέραμε πως φεύγει, πως δεν μένει, πως μας κάνουν να το ξεχνάμε, πως μας βάζουν οι έγνοιες, οι υποχρεώσεις, οι κοινωνικοί κανόνες και όλα τα ψυχολογικά που κουβαλάμε, να το κάνουμε στην άκρη, να ξεχάσουμε αυτή τη διαφορετικότητα στην αντίληψη των πάντων.

      Και μετά ήρθε και δεύτερη αφορμή, μια κοπέλα που δεν είναι τόσο μικρή για να της δικαιολογούμε την τυχόν διαφορετικότητα στη συμπεριφορά ή στην εικόνα που αποδέχεται η κοινωνία για αυτές τις ηλικίες. Εκεί ξεχνάμε όλα όσα ειπώθηκαν στην παραπάνω παράγραφο και προσπαθούμε να τη βάλουμε σε καλούπια. Να γίνει όπως οι υπόλοιποι, οι συνομήλικοι, οι «συνοδοιπόροι». Εκεί τα ξεχνάμε  όλα και δίνουμε ρεσιτάλ :ορίζουμε κανόνες ζωής που προφανώς έχουν βγει από δικά μας βιώματα και επιρροές, αφορίζουμε τυχόν αποκλίνουσες συμπεριφορές, μειώνουμε συναισθηματικά ή με όποιο άλλο τρόπο μπορούμε , θέτουμε όρια που μάλλον εμείς τα θέλουμε και όχι εκείνη η κοπέλα, μειώνουμε κι άλλο αν τυχόν εκείνη εξακολουθεί να κάνει του κεφαλιού της και κυρίως τονίζουμε πόσο πιο ανώτεροι είμαστε εμείς που τα κάνουμε όλα όπως πρέπει και όπως είθισται.

        Και συνεχίζουμε να ζούμε..σαν να είναι δυο διαφορετικοί κόσμοι τούτες οι δυο παράγραφοι.

3

*Ακούς αυτό.

Posted in Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , | Σχολιάστε

Σαν παραμύθι.

2

      «Μαμά, να σου διαβάσω ένα παραμύθι;». Αυτό ακούω εδώ και ένα τρίμηνο, σχεδόν κάθε βράδυ. Και νιώθω πως επιτέλους, τα βράδια που έχω ξοδέψει, διαβάζοντας για χιλιοστή φορά την Κοκκινοσκουφίτσα, φτάνουν τη δικαίωση τους. Την αγγίζουν κιόλας μην σου πω.

       Όμως της αρέσει τόσο πολύ να το κάνει Αρχικά είμαι σίγουρη πως εισπράττει την ευτυχία στο βλέμμα μου όταν την ακούω να διαβάζει αλλά κυρίως απολαμβάνει το διάβασμα. «Μαμά ακούω τις διαφορετικές φωνές της κάθε ιστορίας. Τους ακούω να μιλoύν μέσα μου, να κινούνται. Χώρια που να σου πω μαμά; Ταξιδεύω σε τόσα μέρη και όμως είμαι  ακόμα σπίτι».

        Και να μαι σήμερα, εδώ στο μεγάλο τραπέζι. Μου διαβάζει παραμύθι και εγώ απέναντι, κάθομαι και την ακούω. Και έχει τόση ηρεμία. Και λάμπει τόσο πολύ το πρόσωπο της από αγάπη, ευχαρίστηση και ηρεμία. Και κάθομαι και την χαζεύω και ακούω την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή .

Και ναι, είναι σαν παραμύθι και εγώ είμαι «μέσα» του.

*Διαβάζει αυτό. Υπέροχο.

** Ακούς αυτό αν δεν διαβάζεις ήδη το παραμύθι ;- )    

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Στο τιμόνι.

 

12

 

» Καργιόλα, πουτάνα, ξεκωλιάρα «.

     Έτσι ξεκίνησε το πρωινό του Σαββάτου που μας πέρασε.  Σε ένα σταυροδρόμι. Επειδή δεν άφησα τον ( επαγγελματία) οδηγό ταξί, να περάσει πρώτος και να αδιαφορήσει για το STOP που είχε στην πλευρά του. Επειδή δηλαδή πέρασα όπως όριζε ο ΚΟΚ. Του απάντησα πως και εγώ τον θεωρώ αγάμητο αλλά δεν του το χτυπάω στα σταυροδρόμια που συναντιόμαστε. Έκανε δεξιά και τράβηξε χειρόφρενο. Προφανώς για να κατέβει και να συνεχίσει. Δεκαπέντε χρόνια πριν, θα έκανα και εγώ το ίδιο και πολύ πιθανόν, στο τέλος, να τις έτρωγα κιόλας.
     Δεκαπέντε χρονιά πριν γιατί τώρα μεγάλωσα, κουβαλάω σχεδόν πάντα ανήλικο συνεπιβάτη ( όχι στην συγκεκριμένη περίπτωση), κουράστηκα να το παλεύω πλέον και κυρίως γιατί φοβάμαι. Ε ναι, δεν βλέπεις τι γίνεται εκεί έξω; Φυσικά και φοβάμαι.Όμως με αφορμή αυτό το γεγονός, σκέφτηκα όλα όσα έχω περάσει στα σχεδόν 30 χρόνια στο βολάν ( ωραίο το βολάν ε; 😉). Στα 30 χρόνια και στα χιλιάδες χιλιόμετρα που έχω διανύσει  για να δουλέψω, διασκεδάσω, συναντήσω έρωτες, εραστές, για να πάω ταξίδια με το αγόρι μου, για να κάνω βόλτες με το παιδί μου. Πόσα έχω ακούσει και πόσο ξεφτιλισμό.  Όσο πουθενά αλλού στη ζωή μου μπορώ να σου πω.
        Και αν θέλω να σου κάνω το δικηγόρο του διαβόλου, θα σου πω πως ναι, ίσως είμαστε λίγο αφηρημένες οι γυναίκες στην οδήγηση. Όμως είναι απόρροια της συνολικής μας συμπεριφοράς. Είμαστε αφηρημένες γιατί ποτέ, μα ποτέ δεν κάνουμε μόνο μια εργασία. Εννοώ δεν οδηγούμε μόνο: σκεφτόμαστε δουλειές, τους γκόμενους που μας παιδεύουν, τα παιδιά που δεν προλαβαίνουμε να τα πάμε στις υποχρεώσεις τους, τους γονείς μας, το καθαριστήριο που κουβαλάμε εδώ και μια εβδομάδα στο πορτ παγκάζ και να ένα καθαριστήριο κάτσε να σταματήσω, το φαγητό που ρε συ το έκλεισα το μάτι της κουζίνας;, τα έξοδα και τι άλλο να κόψω για να βγαίνουμε και άλλα πολλά. Αυτά γυρίζουν στο μυαλό μας συνεχώς, μόνιμα, ακόμα και όταν οδηγούμε. Και μας κάνουν φορές αφηρημένες. Και κάνουμε ίσως λάθη γιατί το μόνο που σκεφτόμαστε εκείνη την στιγμή είναι να λύσουμε ένα από τα προβλήματα που μας απασχολεί και όχι τον ΚΟΚ ξερωγω.
         Αυτό όμως δεν σου δίνει το δικαίωμα να με βρίζεις συνέχεια ακόμη και στις περιπτώσεις που πραγματικά έχω δίκιο και δεν έχω κάνει κανένα λάθος. Αυτό δεν σου δίνει το δικαίωμα να με βρίζεις γιατί δεν σε άφησα να κάνεις παρανομία, γιατί στην είπα που μπήκες ανάποδα σε μονόδρομο, γιατί αργώ να ξεπαρκάρω γιατί έχω να φορτώσω παιδιά, σκυλιά, ποδήλατα, γιατί δεν σε αφήνω να χωθείς στην ουρά ή να με περάσεις στο φανάρι, γιατί είσαι οδηγός δικύκλου και δεν σου αφήνω το κενό στη μέση των δυο λωρίδων. Δεν σου δίνει το δικαίωμα να με ξεφτιλίζεις επειδή σταμάτησα στο πουθενά για περάσει η πεζή μάνα με το καρότσι, ο γέρος ανήμπορος, το αδέσποτο που θέλει να περάσει το δρόμο. Δεν σου δίνει το δικαίωμα να με κάνεις να πρέπει να εξηγήσω στο παιδί μου αν είμαι πουτάνα και ξεκωλιάρα και που το βλέπει αυτό, σε μένα, αυτός ο κύριος. Κυρίως δεν σου δίνει το δικαίωμα να με βρίζεις που δεν έκατσα σπίτι να πλύνω πιάτα, σώβρακα, πατώματα και επέλεξα να βγω εκεί έξω και να ζήσω τη ζωή μου όπως θέλω ΕΓΩ και όχι όπως πιστεύεις ΕΣΥ πως μου αξίζει.
      Και να σου πω και κάτι; Μπορεί να είμαι ότι με βρίζεις τελικά. Άμα τα γουστάρω και τα απολαμβάνω, δεν σου πέφτει κανένας λόγος γιατί δεν σε αφορούν και δεν έχουν καμία επίδραση στην οδική μου συμπεριφορά.
     Οπότε βγάλε το σκασμό επιτέλους και άσε με να περάσω!

 

*Εκνευρισμένο ποστ αλλά ειλικρινά δεν αντέχω άλλο με αυτήν τη συμπεριφορά.

** Μετά από αυτό το συμβάν, πέρασα ένα υπέροχο ΣΚ. Και ευχαριστώ τους φίλους μου για αυτό.  ❤️

 

Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , , | 2 Σχόλια

#45

img_9932

         Έχω γενέθλια σήμερα. Και αντί να σκάψω ένα λαγούμι να κρυφτώ, όπως θα πίστευα πως θα έκανα τέτοια μέρα πριν από 10 χρόνια , γράφω πόστ, το ανεβάζω στα σόσιαλ μίντια μη και δεν το δουν οι πάντες (παλιοί συμμαθητές, παλιοί έρωτες, παλιοί γείτονες, παλιοί γενικά) ξερωγώ και κυρίως ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΩ.

            Η μεγάλη ήττα ήταν όταν πέρασα τα 40. Εκεί ναι, είχε έναν πόνο…είχε πολλούς πόνους αλλά λόγω της ημέρας δεν θέλω να επεκταθώ στα γενέθλια των 40. Έκλαψα και έθαψα πολλά. Και άλλαξα πολύ έκτοτε. Και ήρθαμε στο σήμερα. Που από τη μια είμαι κουλ και μπράβο ρε κουκλάρα μου που την έβγαλες καθαρή μέχρι τώρα αλλά από την άλλη, δεν το πολυπιστεύω πως είμαι 45. Εννοώ πως μόνο μέσα από τους φίλους μου, την οικογένεια μου, το παιδί μου, συνειδητοποιώ την ηλικία μου. Αν με αφήσεις μόνη μου (αρχικά θα στο χρωστώ, μου έχεις πάρει το κεφάλι από το μπούρου μπούρου) θεωρώ πως ακόμη διανύω την δεκαετία των 30, οριακά κιόλας.

           Και επειδή θεωρώ πως έχω φτάσει στα μισά, ή έστω αυτό εύχομαι να μου συμβαίνει και επειδή πιστεύω πως απολογισμός ζωής και εν δυνάμει πάρτι μετά, χωρίς παρέα δεν γίνεται, αποφάσισα να βρω λόγους/ αιτίες/ ανθρώπους που θέλω να κρατήσω μέσα μου και να κουβαλήσω και στα υπόλοιπα χρόνια.

*η Μάγδα. Λογικά σε μια άλλη ζωή θα ήταν η μάνα μου γιατί έτσι τη νιώθω.

*η Ελένη. Ξέρει ότι κρύβω βαθειά, μέσα στην ψυχή μου, τα πάντα. Είναι η ψυχή μου θαρρώ.

*η Φώφη. Γελάμε πάντα το ίδιο, για κάποιο αστείο που μόνο εμείς έχουμε καταλάβει, με ένα και μόνο βλέμμα, από τη Β’ Δημοτικού μέχρι σήμερα.

*η Άννα . Στην Μύκονο. ΜΑΖΙ. Όλο.

* η ζωή μου στη Μύκονο. Και εκείνη η παραλία που πάντα θα με κάνει να ονειρεύομαι.

*τα σκυλιά που είχα στη ζωή μου μα κυρίως η Λάρα. Ήταν ο λόγος που άντεξα τότε που ο πόνος ήταν πιο βαρύς και από θάνατο.

*ο Τάσος όταν με αγκαλιάζει με μεγαλύτερη αγάπη από ότι μου αξιζει.

*ένας σκαντζόχοιρος σε ένα μπαλκόνι της Μυκόνου.

*η μάνα μου. Για όλα όσα φαντάζεσαι για μια μάνα αλλά επιπλέον γιατί θεώρει πως είμαι ο πιο ικανός άνθρωπος στη γη και το γεγονός πως δεν είμαι πλανητάρχης ξερωγω, είναι θέμα τεμπελιάς μου και μόνο.

* ο Στέλιος. Όταν με παίρνει αγκαλιά, γίνομαι πάλι μαθήτρια. Η Έλλη που νιώθει και σέβεται τούτη την αγάπη.

 *τα αγόρια που αγάπησα, που με αγάπησαν και εκείνα, που με πόθησαν, που με διεκδικήσαν και που με έφτυσαν κιόλας. Όλα σημαντικά και πολύτιμα και είναι πάντα στην καρδιά μου.

*τα αδέρφια μου που με έκαναν να αγαπώ, να λατρεύω μην σου πω, όλα τα αγόρια.

*το Bedlam ring και τα «κορίτσια από το ραδιόφωνο» Ήταν εκεί όταν έψαχνα μια καινούργια αρχή.

*ένα τραγούδι του Χατζηγιάννη.

*τους συγγραφείς που με έκαναν να αγαπήσω το διάβασμα και να ανοίξω νέους ορίζοντες.

*τους φίλους του σχολείου. Αγάπη χωρίς πρέπει, τύπους και κανόνες. Απλή αγάπη.

*την τελευταία ανάσα του πατέρα μου. Που ήμουν εκεί. Ναι ξέρω ακούγεται κάπως, ίσως και να ήταν, μα εγώ πλέον το θυμάμαι σαν «ήμουν εκεί όταν έφυγε σε νέους κόσμους, το είδα!».

*το ταξίδι στο Μιλάνο με τις κολλητές μου #γουφ

*το ταξίδι στην Πόλη. Είχα χρόνια να νιώσω σαν το σπίτι μου, κάπου τόσο διαφορετικά.

*η γέφυρα του Μπρούκλιν.

*τις παρέες των γονιών που έχω γνωρίσει από τα εκάστοτε σχολεία του Λυδονιού. Πάντα σου δείχνουν πως ποτέ δεν είναι αργά για καινούργιους κύκλους αγάπης.

*το Λυδόνι μου. ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Μα κυρίως γιατί μου απέδειξε πως μπορεί να ζει η καρδιά μου και έξω από το σώμα μου, στο σώμα ενός άλλου πλάσματος.

*το ταξίδι στο Λονδίνο με τον Τάσο. Οι χειρότερες μέρες της ζωής μου. Και πόσο βράχος ήταν εκείνος.

*το παιδί που γέννησα και δεν πρόλαβα να δω.

*τα ταξίδια με την AIESEC .

*οι εκδρομές του Λαδόπουλου (νομίζω το μόνο που κρατώ από την ΑΣΟΕΕ με αγάπη).

*οι διακοπές μου από τα 18 μέχρι τα 28. Οι καλύτερες της ζωής μου. Και με ιδιαίτερη μνεία στα επιτραπέζια με τον Ιωσήφ.

*η φεγγαροπαρέα και τα ινμποξ μηνύματα μας που κρατούν μήνες.

*οι  πρώτες μου, ελεύθερες διακοπές στα 29 μου χρόνια  και το μαύρο ψωμί που φάγαμε #κατι_δικα_μας

*το bachelor της Μάγδας στη Μύκονο. Και το δικό μου στη Θεσσαλονίκη.

* ο πρώτος μου υπερηχος για να ακούσω την καρδιά του μωρού και  την πρώτη φόρα που ένιωσα μωρό να κλωτσάει μέσα μου.

 *το πρώτο μου τατουάζ πριν 20 χρόνια, μου θυμίζει πάντα μια άλλη Νάνσυ.

*το αίσθημα της ελευθερίας μετά από μια αποτυχημένη σχέση.

*το πρώτο μου αμάξι ever.

*την πρώτη φορά που ταξίδεψα στο εξωτερικό, μόνη μου.

*οι Φίλιπποι της ζωής μου που αγαπώ με τρέλα. Ξέρουν ποιοι είναι.

*το πόσο έχω κλάψει στο «Γεννημένος την 4η Ιουλίου» που ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο. Το πόσο έχω κλάψει σε μια  παράσταση «Βασιλιάς Ληρ» στο υπόγειο του Κουν και θυμάμαι ακριβώς γιατί.

*οι παππούδες/ γιαγιάδες μου που έχασα σε μικρή ηλικία. Πάντα θα μου λείπουν σε συγκεκριμένες στιγμές.

*την πρώτη μου φορά στο Θέατρο Επιδαύρου με τους γονείς μου.

*η πρώτη φορά που ήπια σαν να μην υπάρχει αύριο.

*η Ελισάβετ και η Στήβη που μου έδειξαν καινούργιους ορίζοντες.

* οι διακοπές στη Ζάκυνθο στα 18 μου χρόνια.

*που δεν έχω αποκτήσει ποτέ, ολόδικο μου ποδήλατο.

*η Μάγια η Μέλισσα των παιδικών μου χρόνων. Ο Ντόναλντ. Το Μάπετ Σόου.

*το Mad, Λούκυ Λουκ, Αστερίξ, Βαβούρα που έκλεβα από τα αδέρφια μου και  διάβαζα με το μεσημεριανό φαγητό.

*τα καλοκαίρια στο Μπογιάτι, με τα ξαδέλφια μου

*το σόι του Τάσου που το έχω αγαπήσει σαν να είναι δικό μου. Ίσως και περισσότερο.

*τα καλοκαίρια της κατασκήνωσης με την Ειρήνη.

*το πρωτοχρονιάτικο πάρτι στο Cosmos.

*όταν μου λέει «Σε αγαπώ» το παιδί μου.

*τα ταξίδια με το φορτηγό του πατέρα μου και ο ύπνος «όπου γης και πατρίς».

*τα βράδια ξεφαντώματος με φίλους.

*ο Μάριος. Από την αρχή ως το τέλος του.

*Τα τραγούδια, οι γεύσεις μα κυρίως οι μυρωδιές που κουβαλάω μέσα μου.

*η πορεία των μαλλιών μου αυτά τα χρόνια ζωής. Ένα έπος από μόνα τους.

*η άθλια σχέση μου με τη γυμναστική και η υπόσχεση μου, κάθε χρόνο, μα κάθε χρόνο πως τώρα θα γίνει η αρχή.

*οι διαδρομές με το τρένο, τα φοιτητικά μου χρόνια.

*η εποχή που ήμουν PR σε μπαρ #κλάμα

*τα ΠΣΚ στον Ωρωπό που τα σιχαινόμουν πιότερο και από το πορτοκάλι.

*το πορτοκάλι και το άσβεστο μίσος μου για αυτό.

*τα μαθηματικά και η λατρεία που τους έχω.

*τα γεμιστά. Κάθε στιγμή της ημέρας, είναι κατάλληλη στιγμή για γεμιστά.

*τα απωθημένα μου μέχρι τώρα: να οδηγήσω αεροπλάνο, να ζήσω για κάποια χρόνια σε μια άλλη χώρα.

*τα μέρη που έχω αγαπήσει και μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια και μόνο η σκέψη τους.

 *οι ώρες του Σεβαστάκη.

*οι ψείρες στο δημοτικό.

*το Café Mercedes . Το Rock and Roll . Το La Notte. Το Fogg’s. Το Bedlam. Το Musi Café. Το Caprice. Το Mai Tai. To Central. H Αυτοκίνηση.

*το σκασμένο λάστιχο στο φράγμα του Μαραθώνα, οδηγώντας χωρίς δίπλωμα οδήγησης.

*τα παραδείσια πουλιά και τα love birds παπαγαλάκια.

*ο φόβος μου για τις μηχανές.

*το καμένο σπίτι που μεγάλωσα.

* οι πολλές μετακομίσεις μου. Πάντα αφήνω ένα κομμάτι από μένα στο σπίτι από όπου φεύγω.

*ότι για μένα σεισμός σημαίνει «Φως του Αυγερινού».

*η τίγρης που ποτέ δεν απέκτησα σαν κατοικίδιο αλλά που πάντα ελπίζω πως θα μου συμβεί.

*το ταξίδι-όνειρο στην Ζανζιβάρη.

*ότι δεν ξέρω αν υπάρχει το άλλο μισό στον έρωτα αλλά στη φιλία υπάρχει και το έχω βρει.

*το Γαιδουρονήσι είναι το μέρος που θα είμαι ερωτευμένη για καιρό. Και η Έφη και ο Βάϊος οι κουμπάροι του «γάμου».

*έχω πιει άπειρους καφέδες με άπειρες κουβέντες για έρωτες και άλλα δεινά.

*στο Σινικό Τείχος με τον Τάσο.

*το πρώτο μου καλοκαίρι στην Πάτμο.

*τα παιχνίδια , σαν παιδί, στη γειτονιά μου.

*Η Νέα Φιλαδέλφεια: το γήπεδο της ΑΕΚ, το άλσος , τα σουβλάκια, το πανηγύρι, ο Τίλλας. Κυρίως με τα αδέρφια μου.

*τα ΣΚ της παιδικής μου ηλικίας, στο σπίτι της Μάνιας.

*η αλληλογραφία με την Ελένη  όσο σπούδαζε στην Αγγλία,

*οι εκατοντάδες, φυλαγμένες,  ευχητήριες κάρτες γενεθλίων μου.

*τα λευκώματα των σχολικών μου χρόνων.

*οι άπειρες τσάντες μου.

*η αθλητική Κυριακή στο ραδιόφωνο του αυτοκίνητου του μπαμπά στις οικογενειακές εκδρομές.

*η πρώτη μου εγχείρηση.

*οι άπειρες ώρες τηλέφωνο με τη Φώφη όταν πηγαίναμε δημοτικό.

*η προετοιμασία στο σπίτι της Μάγδας για κάθε αποκριάτικο πάρτι.

*οι γιορτές της Χριστίνας.

*τα δεκάδες χαμένα εισιτήρια, γιατί ποτέ δεν ήμουν στην ώρα μου,  από κάθε μεταφορικό μέσο που υπάρχει στη γη.

*το Στέφανο που με έμαθε πως πολεμιστής δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Καμία φόρα γίνεσαι και από την ώρα που γεννιέσαι.

 

         Είναι πολλά αυτά που θέλω να κρατήσω μέσα μου και σίγουρα ξεχνάω παρά πολλά. Μα μέρες τώρα που γράφω τούτο το ποστ, ζω σε μια διαρκή συγκίνηση και μου έρχονται μνήμες που δεν τις είχα καν υπόψη μου όταν ξεκινούσα να το γράψω. Είναι πολλά και αυτά που τελικά δεν μπορείς να μοιραστείς με πολλούς γιατί αλλάζουν χρώμα και μυρωδιά όταν μοιράζονται. Αυτό όμως που σίγουρα κατάλαβα, ένιωσα μέσα μου είναι πως εκτός από λίγες εξαιρέσεις, οι σχέσεις που αναπτύσσεις στη ζωή σου, η αγάπη που δίνεις και λαμβάνεις, καθορίζουν στο έπακρο τόσο  τη ζωή σου όσο  και την ευτυχία σου. Και πως τελικά η ευτυχία μπορεί να είναι, αυτό το τετριμμένο, μόνο στιγμές μα αυτές οι στιγμές, διαρκούν για πάντα.

         Είπαμε πάρτι έχουμε σήμερα..ε ναι. Πρέπει να φύγω, με περιμένουν. Πάω να τους ενημερώσω για τα άλλα τόσα χρόνια που επιθυμώ να ζήσω.

Όποτε το νου σας.

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b70001

*Αφιερωμένο σε όσους αναφέρονται/ υπονοούνται. Εφόσον μου δώσατε (τουλάχιστον) χαρά, γιορτάζετε μαζί μου σήμερα.

** Ακούς ότι θες όμως εγώ άκουγα αυτό, αυτό , αυτό και αυτό.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Και όλα τα ίδια μένουν;

5

        Προχθές συναντήσαμε τυχαία, σε ένα εστιατόριο, μια φίλη από τα παλιά. Από εκείνες τις φίλες που ενώ έκανες για μεγάλο χρονικό διάστημα παρέα, μετά χάνεσαι χωρίς ιδιαίτερο λόγο και αιτία. Ίσως γιατί η φιλία σας βασιζόταν περισσότερο στους συντρόφους που ήταν η καθεμιά μαζί εκείνο τον καιρό παρά στην ίδια, την μεταξύ σας φιλία. Παρόλο αυτά, ήταν μια φίλη που η συνάντηση μας, μετά από τόσα χρόνια ,θεωρούσες  θα  μου έφερνε μόνο αγάπη και νοσταλγία στην καρδιά …λογικά.

        Η φίλη μου, μετά από 10 και επιπλέον,  χρόνια σχεδόν που είχα να την δω, μου φάνηκε τρομακτικά ίδια. Ίδια εμφάνιση, ίδιο στυλ, ίδιο κούρεμα μέχρι και μάκρος μαλλιού, ίδια λαμπερά μαλλιά και περιποιημένα ρούχα, ίδια γλύκα στην έκφραση, ίδιες αντιδράσεις, όλα ίδια. Και ήταν όλα τόσο ίδια που ένιωσα σαν να την είχα ξεχάσει εκεί μέσα 10 χρόνια, είχα πεταχτεί για μια δουλειά και γύρισα. Και ήταν όλα τόσο όπως παλιά μα εγώ δεν ένιωσα «σαν να μην πέρασε μια μέρα», αγαλλίαση και ανακούφιση και ασφάλεια ξερωγω μα ένιωσα πανικό και τρόμο.

        Και μπορεί μέσα της να μην είναι ίδια, δεν είπαμε δα και τόσα πολλά, φιλιά και αγκαλιές ήταν ο περισσότερος μας χρόνος γιατί πραγματικά χαρήκαμε που ξανασυναντηθήκαμε τα δυο ζευγάρια. Και μπορεί αυτό που έβλεπα να ήταν μόνο η εξωτερική εικόνα. Και πραγματικά είναι ευχής έργο, ιδίως για μια γυναίκα, να παραμείνεις ίδιος μετά από 10 χρόνια και να σαι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Όμως εμένα αυτό, με χτύπησε σαν γροθιά στο στομάχι.

        Ενώ μέχρι σήμερα, μέχρι δυο μέρες πριν για να είμαι συγκεκριμένη πίστευα πως θέλω να δείχνω ίδια, θέλω να δείχνω σαν να μην πέρασε μια μέρα πάνω μου αυτήν την τελευταία δεκαετία, ξαφνικά με χτύπησε : όχι, δεν θέλω να δείχνω ίδια, θέλω να έχω αλλάξει.

         Όχι επειδή απαξιώνω/ αφορίζω/ δεν θέλω  τα τότε χρόνια, όχι δεν είναι αυτό όπως μου είπε η φίλη μου η Μ. στα μηνύματα που ανταλλάξαμε μέσα στη νύχτα μετά τη συνάντηση μου με την κοινή μας φίλη. Δεν είναι αυτό. Είναι που όλα όσα μου έχουν συμβεί την τελευταία δεκαετία, θέλω να με έχουν αλλάξει. Θέλω να φαίνεται πως μέσα σε αυτά τα δέκα χρόνια έχω πονέσει μέχρι εκεί που δεν θέλω να θυμάμαι, πως έχω αγαπήσει μέχρι εκεί που θέλω να θυμάμαι, έχω μερικές ρυτίδες παραπάνω, πολλά κιλά παραπάνω και άλλα τόσα άσπρα μαλλιά, έχω αναθεωρήσει  πάνω από τα μισά που πίστευα, έχω πιστέψει και αποδεχτεί πάνω από τα μισά που δεν ήθελα, έχω δεχτεί και απορρίψει πολλά από τη λίστα των «εγώ ποτέ μου» και συνεχίζω. Θέλω να έχω αλλάξει στις παραπάνω ουλές, στις περισσότερες τομές και ακόμη και στα τατουάζ που σαν παράσημα μου φορτώθηκαν τούτα τα χρόνια στο κορμί μου. Θέλω να φαίνεται στις ρυτίδες το πόσο έχω γελάσει μα και στο πόσο έχω κλάψει για όσα ήρθαν στο διάβα μου. Θέλω να φαίνεται πως άφησα ανθρώπους πίσω μου, πως έφυγαν άνθρωποι από τη ζωή μου, πως κάποιοι μου λείπουν πολύ, πως ήρθαν άλλοι, πως με αγάπησαν πολύ, πως τους αγάπησα και εγώ, πως αντάλλαξα αγάπη μα και αποχωρισμό. Θέλω να φαίνεται πως έγινα μάνα και όμως αυτό μαζί με τη χαρά, φέρνει και έναν αγώνα αυτογνωσίας και αναθεώρησης του είναι σου. Θέλω να δείχνει πως παλεύω για όσα κρατώ ακόμη στη ζωή μου και για όσα αφήνω να με αφήσουν, παλεύω και για αυτά.

         Θέλω να είμαι άλλη, όχι γιατί φόρεσα άλλη στολή αλλά γιατί στο βλέμμα μου θα δείχνει πώς έζησα στο έπακρο, φορές φορές με τίμημα, τούτα τα δέκα και πλέον χρόνια. Και θέλω να κάνει μπαμ. Θέλω να το κουβαλώ στο πετσί μου και στο έξω και στο μέσα. Γιατί είμαι εγώ όλα αυτα και με τίποτα δεν είμαι εκείνη που ήμουν πριν μια δεκαετία.  Με τίποτα. Θέλω να είμαι το βλέμμα εκείνο που φωνάζει «Αλλάζω συνεχώς, δεν είμαι η ίδια. Αλλάζω συνεχώς και θα αλλάζω μέχρι να φτάσω εκεί που προσδοκώ».

      Και αυτή η φίλη; Που είναι η ίδια; Μήπως τα έχει ζήσει και εκείνη όλα αυτά μα δεν τα ξέρεις; Μην είναι και εκείνη άλλη πια και εσύ το αγνοείς; Και σκέφτεται εκείνη η δεύτερη φωνή  μέσα μου: μπορεί εσύ να την βλέπεις ίδια γιατί την αγαπάς και έχεις το βλέμμα το παλιό, το όχι αλλαγμένο. Μπορεί να σου φαίνεται  ίδια γιατί όταν την συναντάς, παίρνεις τα μάτια τα παλιά, τα όχι αλλαγμένα και βλέπεις πάντα εκείνη που αγαπούσες παλιά. Σαν να είναι ίδια.

      Ε τότε ναι, έχω  καμία δεκαριά ανθρώπους που θέλω να με βλέπουν ίδια. Και σε αυτά τα δέκα χρόνια και στα επόμενα και για πάντα.

      Τότε ναι, θέλω να μείνω ίδια. Μα μόνο για αυτούς και μόνο.

2

*Ακούς αυτό.

**Είναι το εκατοστό μου ποστ, εδώ. Πολύ χαρούμενη για αυτό.

 

 

 

 

Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Μοναχοπαίδι (το).

3

            Μεγάλωσα σε μεγάλη οικογένεια. Πολλά αδέρφια, πολλά ξαδέλφια, πολύς κόσμος. Το μόνο που ήξερα είναι τι  είναι να μαγειρεύεις  3 πακέτα μακαρόνια τη φορά, τι είναι να μην φτάνει το φαγητό «γιατί πεινούσε ο αδελφός σου», τι είναι το «φάε ότι βρεις αλλιώς θα μείνεις νηστικός», τι είναι να μπαινοβγαίνει κόσμος στο σπίτι και εσύ να ξέρεις τους μισούς, τι είναι να παίζεις κρυφτό και παιχνίδια στο  δρόμο από 5 χρονών γιατί σε έσερναν τα αδέρφια σου, να πηγαίνεις γήπεδο από τα 6 για τον ίδιο λόγο, να ξέρεις τι είναι το Subuteo και πως κολλάς ένα σπασμένο παίχτη. Επίσης ξέρω , στο πετσί μου, τι σημαίνει δεν έχω πάρει ποτέ καινούργιο ποδήλατο «γιατί είναι σαν καινούργια των αδερφών σου», πόσο σιδέρωμα και μαγείρεμα έχει μια πενταμελής οικογένεια, τι σημαίνει παίζει η ΑΕΚ τις Κυριακές, κάθε ποτέ έβγαινε το MAD και οι 4 τροχοί, πως δεν μιλάμε την ώρα της αθλητικής Κυριακής  και κυρίως πως ποτέ οι άντρες, ποτέ οι άντρες, δεν σηκώνουν το καπάκι της λεκάνης. Αυτά τα ξέρω γιατί είμαι παιδί μιας πενταμελούς οικογένειας. Έτσι έχω μεγαλώσει, δεν ξέρω πως είναι αλλιώς και ένα μεγάλο, ίσως το σημαντικότερο, μέρος του χαρακτήρα μου και της συμπεριφοράς μου, έχει καθοριστεί από αυτό.

             Είμαι στο τρένο, στην άλλη άκρη του χεριού μου είναι το δικό της. Είναι το κορίτσι μου, το μοναχοπαίδι μου. Την κοιτάω, εδώ και 7 χρόνια που κρατώ αυτό το χέρι και ακόμα δεν το πιστεύω πως είναι παιδί μου. Με λέει μαμά και λιώνω..ακόμη και κάθε φορά. Και είναι μοναχοπαίδι, παρά τις πολλές προσπάθειες, παρά τους αγώνες, είναι μοναχοπαίδι. Και είναι οκ, δεν είναι κάτι κακό. Όμως κάθε φορά που την κοιτάζω αναρωτιέμαι πόσο ωραία θα ήταν αν είχαν έρθει αλλά δυο-τρία, εξίσου μοναδικά πλάσματα. Αν αυτή η αγάπη που είναι στην άκρη του χεριού μου, είχε γίνει επί δυο, επί τρία. Αν είχε πολλαπλασιαστεί η αγάπη και είχε τριπλασιαστεί η ευτυχία μας. Τι ωραία που θα ήταν! Μα είναι όλα οκ. Πλέον έχω μάθει άλλα πράγματα : ξέρω πως είναι να σε ρωτάει το παιδί σου σχεδόν για τρία χρόνια ποτέ θα φουσκώσει η κοιλιά σου για να έρθει ένα μωρό, ξέρω πως είναι να υπάρχει ένα και μόνο τόσο σημαντικό κέντρο στην κοινή ζωή του ζευγαριού, ξέρω πως είναι να ψάχνεις φιλίες και σχέσεις που να αντικαταστήσουν αυτή  την έλλειψη των αδερφιών (ναι γίνεται, μην το αρνείσαι!), να έχει παρέες και ερεθίσματα για να μην είναι μόνη, να καταπιέζεις αυτό το πόσο πολύτιμη την θεωρείς με το φόβο να μην κακομάθει, να μην γίνει άπληστη. Ξέρω τι σημαίνει να χωράει όλη σου η οικογένεια σε ένα μονό κρεβάτι αν χρειαστεί, τι είναι να σου λέει το παιδί σου πως «βαριέμαι μόνο οι τρεις μας, να βρούμε παρέα με παιδιά», τι είναι το «μαμά θα κάνω τη Λάρα το μωρό μας για το παιχνίδι και θα την ντύσω», τι είναι να θέλει στις συγκεντρώσεις στα σπίτια φίλων, να  «μην φύγουμε ακόμη δεν θέλω να γυρίσω στο σπίτι που είμαι μόνη».

           Ξέρω και τα σπουδαία, τα πολύτιμα, τις  χαρές που μόνο ένα παιδί μπορεί να στις προσφέρει. Δεν θα στις πω αυτές, τις ξέρεις, δεν θέλω να σου λέω αυτά που ξέρεις. Αυτά που δεν ξέρεις και ίσως σε πονούν και εσένα, θέλω να σου πω. Θέλω να σου πω για τις φορές  που θες να γκρινιάξεις κάπου για το πόσο κουράζεσαι με το ένα παιδί αλλά «έλα μωρέ μιλάς και εσύ με το ένα παιδί;», για το πόσο δύσκολο είναι να βρίσκεις πάντα κάτι για να μην δείχνει ζόρικη αυτή η μοναδικότητα  (δεν είναι μοναξιά) μέσα στην οικογένεια.

         Για αυτά θα σου πω γιατί τα νιώθω και εγώ. Και φορές φορές, με πονούν κιόλας. Μα πιο πολύ από όλα με πονάει η σκέψη στο όταν αυτό το μοναδικό, μοναχοπαίδι παιδί μου, μείνει μόνο. Που δεν θα έχει κάποιον να μοιραστεί εκείνο τον πόνο που μόνο αυτός που χάνει κάτι ίδιο, ξέρει να μοιράζεται. Θα μου πεις αργεί. Οκ, μακάρι. Όμως ποτέ δεν σου είπα πως σκέφτομαι νορμάλ. Είμαι παιδί πολυμελούς οικογένειας και μάνα μοναχοπαιδιού. Μόνιμα πανικός μέσα στο κεφάλι μου :p

      Το χέρι στην άκρη του χεριού μου, με σφίγγει:

     «Μαμά, μου αρέσει που είμαστε οι δυο μας σήμερα στο τρένο. Είσαι όλη δική μου.»

Ε ναι, είναι και αυτό.

*Αφιερωμένο σε όλα τα μοναχοπαίδια της ζωής μου ❤

**Ακούς αυτό που αγαπώ πολύ.

 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , | Σχολιάστε