Το πόστ με τις άσχημες λέξεις.

3

         Προχθές αποφάσισα να σφουγγαρίσω τα σκαλιά στο κλιμακοστάσιο. Ένεκα που όλοι οι ένοικοι της πολυκατοικίας,  έχουμε κλειστά τα λεφτά μας σε τράπεζες του εξωτερικού και δεν έχουμε ρευστό να κινηθούμε, αναγκαζόμαστε να κάνουμε μόνοι σκάλες, πόρτες και παράθυρα (καλό το παραμύθι μου αλλά δεν έχει δράκο ). Τέσπα, ξεκινώ με τους κουβάδες μου, τις σκούπες μου και όλα τα εξαρτήματα μου, να το παίξω χαρωπή νοικοκυρά που η ζωή της όλη είναι η προσφορά στον συνάνθρωπο (ειλικρινά, σταματώ να λέω μπούρδες, μια παράγραφος και έχω πει ήδη δυο ψέματα).

          Θα πω σε αυτό το σημείο πως εκείνη την ώρα σε ολόκληρη την πολυκατοικία από ζώντες οργανισμούς ήταν  ο σκύλος μας και εγώ οπότε αυτό σημαίνει ένα και μόνο πράμα :πήγαινε όπως είσαι κούκλα μου, κανένας δεν θα σε δει. Επίσης να τονίσω πως ως εργαζομένη μάνα , στη σημερινή κοινωνία, νορμάλ δεν με λες. Μια  φλάντζα, ένα αμορτισέρ, ένα ζαντολάστιχο το έχω κάψει, αν με πιάνεις. Επανέρχομαι στην ιστοριούλα μου, παίρνω τους κουβάδες, τα φαράσια και ξεκινώ. Φορώ μια φόρμα από το δημοτικό σχεδόν (πολλά χρόνια πριν, είχαμε ασπρόμαυρες φωτογραφίες μόνο, φαντάσου), γυαλιά μυωπίας που έχω να τα καθαρίσω από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων (ματηπαναγία όμως) και σαγιονάρες Μίνιον, βοήθεια μας. Επίσης έχω ανακαλύψει υπερμυστικό για εξάλειψη πετσακίων ( θα ακολουθήσει εκτενές ποστ για αυτό το υπερόπλο) και έχω πασαλείψει χέρια και πόδια με αυτό και τύλιγμα με πλαστική μεμβράνη παράλληλα. Ίχνος μακιγιάζ φυσικά και ίχνος βούρτσας στο μαλλί για τουλάχιστον τρία 24ωρα. Έλα, κουκλίτσα.

         Ξεκινάει η δουλίτσα, κάνω καλή δουλειά όταν δεν  έχω  σόσιαλ μίντια κοντά μου και έχω φτάσει σχεδόν στο τέλος όταν η προκοπή μου χτυπάει κόκκινο :θα κάνω και πεζοδρόμιο(θα το σκουπίσω μωρέ, αμέσως !). Βγάζω κεφάλι από την εξώπορτα με τρόπο, είναι Κυριακή και η γειτονιά μας είναι όπως μετά τις σειρήνες για να πας στα καταφύγια, κοιτάω και από την άλλη πλευρά, κανείς, βγαίνω. (FUCK) Μόλις πέρασε η στρίγκω η γειτόνισσα με τον ανυπόφορο σκύλο της (ακούω ήδη το δικό μου το πουλάκι να γαυγίζει από το μπαλκόνι σαν αντίποινα στο ανυπόφορο σκυλί, το χρυσό μου!). Βάζω τη σκούπα μου στα μούτρα για να κρύψω τα χάλια μου και για να μην τη χαιρετίσω, τη μλκω. (FUCK )Η σκούπα ήταν γεμάτη χνούδια και σκόνες, φαντάζομαι πόσο πιο όμορφη θα έχω γίνει τώρα διάολε. Φεύγει η στρίγκω. Τώρα θυμήθηκα πως δεν έχω κλειδιά εξώπορτας (αμάν, δεν πήρα ούτε σπιτιού, με βλέπω να ζω στο ασανσέρ και στο κλιμακοστάσιο αυτήν την Κυριακή) οπότε ότι κάνω πρέπει να το κάνω με το ένα χέρι στη σκούπα και το άλλο να κρατάει την εξώπορτα ανοιχτή (FUCK) Το κάνω  και τεντώνομαι σαν το χέλι (οκ δεν είναι σαν το χέλι ακριβώς γιατί βογγάω σαν ετοιμόγεννη αγελάδα). (FUCK) Να δεις που θα με ακούσει όλη η γειτονιά και θα έρθει για τα βογκητά πως επιτέλους κάποιος με κανόνισε και φιου θα ησυχάσουμε. (FUCK) Βογγάω και πάλι, δεν γίνεται δουλειά, πρέπει να βρω τρόπο να κρατήσω την πόρτα ανοιχτή για να ελευθερωθεί το άλλο χέρι. Κοιτάω, δεν βρίσκω τίποτα. (FUCK) Είχαμε ένα μανταλάκι κάποτε, που στήριζε την πόρτα, που είναι; (FUCK) Θα βρω άλλο τρόπο, το βρήκα. Θα βγάλω τη μια σαγιονάρα, θα τη βάλω κόντρα στην εξώπορτα για να μην κλείσει και μετά με λίγο κουτσό, λίγο στήριγμα στη σκούπα, θα γίνει η δουλίτσα. Έτσι και κάνω. Γίνεται δουλίτσα. Περνάει μια φίλη της μάνας μου. (FUCK) Γεια σας, γεια σας, εδώ, νοικοκυριό. Δεν πρόσεξε τίποτα. Φιου. Τελειώνω γρήγορα, είπαμε χέλι αλλά πιάστηκα με το κουτσό/σκούπισμα/ κοίταγμα δεξιά αριστερά μήπως περνάει κανείς. Γυρίζω να μπω μέσα. (FUCK) Το βάρος της εξώπορτας, πίεζε τη σαγιονάρα και τελικά κατόρθωσε να κλείσει η εξώπορτα και να μείνει η σαγιονάρα μου εκεί. (FUCK) Μισή μέσα και μισή έξω στο δρόμο. (FUCK) Τώρα είμαι επίσημα στο δρόμο. (FUCK) Εγώ με τα ελεεινά μαλλιά, άβαφτη, με βρώμικα γυαλιά μυωπίας, φόρμα του  σχολειού και πλαστικές μεμβράνες τυλιγμένες σε ότι δάχτυλο έχω πάνω μου. (FUCK)  Και μια σαγιονάρα. (FUCK)  Και μια σκούπα στο ένα χέρι. (FUCK)  Και χωρίς κινητό. (FUCK) Και λείπουν όλοι. (FUCK)  Τέλεια.

           Πάω κουτσό στο πλησιέστερο σπίτι . Είναι της στρίγκως που σου είπα παραπάνω. (FUCK) Χτυπάω κουδούνι και έχω εκείνο το ψεύτικο χαμόγελο που έχουν οι πωλήτριες σε ακριβές μπουτίκ. Ανοίγει αυτή. (FUCK) Της εξηγώ τα ανεξήγητα. (FUCK)   Τώρα έχει αυτή το ψεύτικο χαμόγελο σε συνδυασμό με αναγούλα για την ηλιθιότητα μου. (FUCK)  Με κοιτάζει από πάνω μέχρι κάτω. (FUCK)  Αναγουλιάζει χειρότερα. (FUCK)  Θέλω να της χώσω μπουνιά και σε αυτήν και στο βρωμόσκυλο της που μου τραβάει τις μεμβράνες από τα νύχια ποδιού. Της λέω πως θα πάρω ένα τηλέφωνο τη μάνα μου αλλά πρέπει να βρω το κινητό της γιατί δεν το ξέρω από έξω, το έχω στα αγαπημένα στο κινητό μου και είναι αρκετό γιατί το κινητό μου είναι επέκταση του χεριού μου αλλά που να καταλάβεις εσύ, ζώο (το ζώο το είπα από μέσα μου ).Ναι δεν θυμάμαι κινητό μάνας μου, δεν κατάλαβα; Σε όλα τέλεια θα είμαι; Αρκετά, δεν μπορώ κάπου να είμαι λάθος; Λυπηθείτε μας και  εμάς τις όμορφες. Δεν πανικοβάλλομαι. Παίρνω το αγόρι που το ξέρω απ΄έξω το κινητό. Του εξηγώ. (FUCK) Κλαίει από τα γέλια. Του το κλείνω. Παίρνω αδελφό. (FUCK)  Γελάει τόσο όσο, χωρίς δάκρυα (αίμα ρε!).Βγάζουμε άκρη. Η μανούλα είναι σε ένα μνημόσυνο (FUCK)  (θα μιλήσουμε άλλη φορά για αυτό, πόσο ρεζίλι σε ένα πόστ;). Όμως το αφήνει και έρχεται  γιατί είναι κρίμα να είμαι στα μαύρα μου τα χάλια, μέσα στο δρόμο, ρεζίλι στη γειτονιά (ασχολίαστο, αφού έρχεται να βοηθήσει, το αφήνω ασχολίαστο). Κάθομαι με την αχώνευτη γειτόνισσα και λέω μπούρδες. Κυρίως για τα σκυλιά μας. Νομίζω πως είμαι εκεί τουλάχιστον 6,5 μήνες όταν ακούω κόρνα αυτοκίνητου από το δρόμο. Βγαίνω κούτσα κούτσα αλλά με χαρά, ήρθε να με πάρει ο  έρωτας της ζωής μου να φύγουμε τριήμερο τύπου.

          Αυτό που δεν είπε η μάνα μου είναι πως θα την έφερνε μια άλλη με το αμάξι. (FUCK)   Η μια άλλη είναι η μάνα ενός από τη γειτονιά που ήταν τύπου γόης, εγώ τον αγαπούσα κρυφά και εκείνος ούτε να με φτύσει. (FUCK)   Φαντάζομαι και τώρα ούτε να με φτύσει, εγώ έπαψα να τον αγαπώ (ούτε που τον θυμάμαι να πω τη μαύρη αλήθεια) αλλά σαν γνήσιος Ζυγός θέλω να θεωρεί πως εξακολουθώ και είμαι το ίδιο μοιραία όπως τότε (όπως πότε;;;).Η μάνα γόη είναι στην εντέλεια(FUCK)   , η μάνα μου δεν σταματάει να μιλάει. Η μικρή μου (αχ ρε μάνα αφού δεν είπες το μωρό μου, πάλι καλά) Την θυμάσαι Μαίρη μου; Κουκλίτσα ακόμη, ναι. (εντάξει με δουλεύουν μπροστά στα μάτια μου οι σκρόφες ). Και νοικοκυρά, ναι, δεν τη βλέπεις; Και αρχίζουν να μιλούν ένα τέταρτο για το πόσες δουλειές  κάνω και τι φαγιά. (FUCK) Της τραβώ το μανίκι (κλασσική κίνηση από παιδί για να καταλάβει πως είμαι οριακά, πρέπει να φύγουμε). Ναι Μαίρη μου ευχαριστώ, πρέπει να φύγουμε. Ευτυχώς κατάλαβε.

           Ανοίγει η εξώπορτα και επιτέλους έχω μπει στο κρησφύγετο μου. Γιατί παιδί μου βγήκες τα μαύρα σου τα χάλια στο δρόμο; Και χωρίς κλειδιά; Που είχες το μυαλό σου (το ποιο;). Δεν μιλάω, μπαίνουμε στο ασανσέρ. Κινείται δυο ορόφους και σταματά με έναν έντονο θόρυβο. (FUCK) ΧΑΛΑΣΕ διάολε. (FUCK) Εγκλωβιστήκαμε μέσα. (FUCK) Με τη μάνα μου μέχρι νεωτέρας. (FUCK)

1

*Ακούς αυτό.

**Αυτό το κείμενο έχει γραφτεί πριν καιρό. Υποσχέθηκα σε μια φίλη πως επιτέλους θα ανεβάσω ένα χαρούμενο πόστ και ιδού 😉

 

 

Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Στη σοφίτα.

3

         Στο σπίτι των γονιών του αγοριού μου στην εξοχή, έχει μια σοφίτα. Είναι ένα υπέροχο, μικρό δωμάτιο πάνω από το σαλόνι που ουσιαστικά εκμεταλλεύεται το ύψος που δημιουργεί η κεραμοσκεπή. Θα ήταν φαντάζομαι το ιδανικό και λατρεμένο μου δωμάτιο αν το είχα ανακαλύψει εκεί γύρω στα 10 και θα με έβγαζαν με το ζόρι γύρω στα 16. Το ίδιο ισχύει και για το Λυδόνι, κάθε που ανεβαίνουμε να το δούμε. Δεν ανεβαίνουμε συχνά. Επειδή δεν μένει μόνιμα ανήλικος επισκέπτης σε τούτο το σπίτι, χρόνο με το χρόνο μετατράπηκε σε μια μικρή, χαριτωμένη αποθήκη που στοιβάζεις όσα «δεν θα χρησιμοποιηθούν άμεσα αλλά την επομένη σεζόν θα είναι πρώτη γραμμή».

1

            Και να μαστε τώρα οι τρεις μας, παραμονή Χριστουγέννων, καθισμένοι οκλαδόν μέσα στη σοφίτα. Έχουμε έρθει στην εξοχή για μερικές μέρες και επειδή φτάσαμε χτες αργά, αποφασίσαμε να ανέβουμε στη σοφίτα να βρούμε τα χριστουγεννιάτικα στολίδια για να στολίσουμε το σπίτι. Έχει απόλυτη ησυχία παντού και εμείς θαρρείς και την σεβόμαστε, καθόμαστε οκλαδόν και περιεργαζόμαστε τα πάντα γύρω. Είναι η πρώτη φόρα που ανεβαίνουμε μετά το χαμό της γιαγιάς και μάλλον το δωμάτιο «φωνάζει»  στα πάντα εκείνη: σε εκείνη τη γωνιά είναι τα μαγιό και τα είδη θαλάσσης που δεν πρόλαβε να χρησιμοποιήσει πέρσι το καλοκαίρι, εκεί τα χαλιά και τα πατάκια που δεν πρόλαβε να στρώσει, εδώ τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, εκεί τα πασχαλινά, εδώ στολίδια για τους καλοκαιρινούς μήνες, κάτι παλιές τσάντες ταξιδιού από τα χρόνια που πηγαινοερχόταν Αμερική, εκεί ο σάκος των προσκόπων του Τασούλη. Όλα ταχτοποιημένα και μαζεμένα. Αν δεν ήξερες τίποτα για εκείνη τη γυναίκα, θα μπορούσες από ένα δωμάτιο 10 τετραγωνικών, να καταλάβεις πολλά. Από τον τρόπο που έχει τακτοποιήσει τα πάντα, από τον τρόπο που τα έχει φυλάξει, από την καθαριότητα ,από την μυρωδιά. Εγώ που την ήξερα λίγο περισσότερο, ξέρω ακριβώς πόσο κόπο έκανε για να διατηρήσει όλα αυτά εδώ μέσα, έτσι όπως τα βρήκαμε τώρα εμείς. Πόσο κόπο και πόση ενέργεια και πόση αγάπη και προσπάθεια. Πόσα πολύ και πολλά όλα.

               Και  τώρα εδώ, στη σοφίτα, χαζεύουμε τα έργα της και εκείνη δεν είναι εδώ. Και εκεί με χτύπησε : αξίζει; Να κάνεις  τόσο αγώνα και τελικά; Όσοι σε αγαπούν να είναι καθισμένοι οκλαδόν σε ένα δωμάτιο που «φωνάζει» εσένα και εσύ δεν είσαι εδώ! Λογικά αξίζει γιατί , πραγματικά, όλα αυτό εκεί μέσα, για να είναι όπως είναι, δείχνει αγάπη, δόσιμο, φροντίδα, οικογένεια, ευθύνη …δείχνει πολλά και μαθαίνει πολλά. Όμως εκείνη; Τελικά τι μένει; Και τότε άρχισα να σκέφτομαι όλα αυτά, όλα αυτά που μαζεύω, που φυλάω, που τακτοποιώ, που διατηρώ με αγάπη και ίσως περισσότερη φροντίδα και κόπο, τι σημαίνουν; Τι σημαίνει εκείνο τα μπαούλο με τις αγαπημένες μου τσάντες, που τον  έχω σαν θησαυρό; Τι σημαίνουν τα κουτάκια με τα λατρεμένα παπούτσια που πλέον δεν φοράω αλλά φυλάω για να τα βάλει η κόρη μου; Τι είναι για μένα ο τρόπος που τακτοποιώ τα συρτάρια στην κουζίνα; Που βάζω τα ρούχα που περιμένουν να σιδερωθούν;  Ο τρόπος που φτιάχνω τα παιχνίδια της μικρής για να είναι πιο βολικά; Το τακτοποιημένο κουτάκι με τα κοκαλάκια μαλλιών της; Οι ώρες που τρώω για να καθαρίσω τις αταξίες του σκύλου; Ο τρόπος που τακτοποιώ τα τραπεζομάντηλα της μάνας μου που ίσως και να  μην μου αρέσουν; Τι είναι αυτά;

          Είναι αγάπη και αυτά, δεν είναι; Έχουν εμένα μέσα, έτσι δεν είναι; Αυτοί που με αγαπούν ξέρουν πόσο  Νάνσυ είναι όλες αυτές οι καθημερινές λεπτομέρειες που κάνω μόνο εγώ και κανείς άλλος… το ξέρουν έτσι δεν είναι; Τους το έχω πει όσο πιο συχνά μπορώ; Το έχω δείξει; Ξέρει η κόρη μου πως όταν θα κρατάει την πρώτη μου τσάντα πως της δίνω και αγάπη μαζί; Πως είναι δικό μου μέρος χωρίς να σημαίνει πως υλικά αγαθά με καθορίζουν. Είναι δικό μου μέρος γιατί από την πρώτη στιγμή που την είδα, σκέφτηκα πως ότι έχω, θέλω να της το χαρίσω. Για αυτό..γιατί τα συρτάρια τα φτιάχνω έτσι γιατί σκέφτομαι εκείνη όσο τα κάνω..είναι αγάπη παντού. Ακόμα και ο χάλια τρόπος που τακτοποιώ το ψυγείο και δεν μπορούμε μετά να βρούμε ούτε το μπουκάλι με το γάλα και αυτό αγάπη είναι. Και αυτό είμαι εγώ.

4

             Και αγάπη είναι και το κουτάκι από το κολατσιό που έπαιρνε στο παιδικό σταθμό και με καμάρι το έχεις φυλάξει σε μια κούτα. Και εκείνο το γιλεκάκι που δεν το έβγαζε από πάνω  της τα πρώτα χρόνια. Αγάπη είναι τα σημειώματα αγάπης που έχει φυλαγμένα το αγόρι σου, τα φυλαγμένα εισιτήρια από το πρώτο τριήμερο μαζί. Αγάπη είναι το κουτί με τα φυλαγμένα παιχνίδια των σκύλων της ζωής σου. Αγάπη είναι οι δεκάδες φυλαγμένες ευχητήριες κάρτες. Αγάπη είναι από εκείνον τον σκαντζόχοιρο που σου πήρε δώρο μέχρι το πρώτο δόντι που άλλαξε το παΐδι σου και το έχεις φυλάξει  σαν το πιο πολύτιμο κόσμημα του κόσμου.

« Το θυμάσαι αυτό το στολίδι; Μας είχε δώσει και εμάς ένα και το χάσαμε στη μετακόμιση και φοβόμασταν να της το πούμε.»

«Και αυτό το μαγιό; Που πάντα έψαχνε εκείνο το κατάλληλο μαγιό αλλά τίποτα δεν ήταν ακριβώς όπως το ήθελε».

«Και τα αχρησιμοποίητα χαλάκια;»

          Ναι, εδώ στη σοφίτα ακόμη, δίνουμε ζωή στην αγάπη που κρύβεται εδώ μέσα.

 

*Ακούς αυτό.

**Αφιερωμένο στη γιαγιά που «έφυγε».

 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , , , , , | Σχολιάστε

#Χριστούγεννα_είναι.

2

     Ξεκαθαρίζομαι πως είναι η πιο αγαπημένη μου εποχή του χρόνου. Όταν μου ζητήθηκε να γράψω ένα κείμενο για το τι είναι για μένα Χριστούγεννα, θεώρησα τρελό να βρω τι θα πρωτογράψω..και έτσι κατέληξα σε τούτο : θα γράψω σκηνές Χριστουγέννων που έχω ζήσει και έχω αγαπήσει.

       Και ξεκινώ:

*Εκείνα τα κάλαντα που πληρώθηκες με έναν κουραμπιέ.

* Το Homemade τσουρέκι σου που το έφτιαξες με την κολλητή σου, με γέλια και χαρές μα που ζύγιζε 68 κιλά και ποτέ δεν φαγώθηκε.

* Το φαγωμένο από το σκύλο σου , δέντρο.

* Το τελευταίο δώρο της νονάς.

* Άγιος Αθανάσιος και εσύ να ψάχνεις ΚΤΕΛ μέσα στη νύχτα και στο χιόνι.

* Ταξίδι στην Νέα Υόρκη.

* Τα πρώτα Χριστούγεννα με το τριών μηνών παιδί σου.

*Sea Satin με τους παιδικούς σου φίλους.

* Η γέμιση (και μόνο ) από τη γαλόπουλα.

* Το στόλισμα του δέντρου τέλος Οκτωβρίου.

* Η γιορτή της Χριστίνας και ότι αυτό σημαίνει. ❤

* Να πηγαίνεις εκκλησία κατευθείαν από το ξενύχτι και με εμφάνιση «επέζησα από το ολοκαύτωμα».

* Ο κρυμμένος Ερμής μέσα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και η Λάρα να τον ψάχνει με μανία για να κάνει τα ερωτικά της καλέσματα.

* Να σε κλέβει ο Ιωσήφ στα χαρτιά, στα επιτραπέζια, στο ανοιγόκλεισμα ματιού, στο οτιδήποτε.

* Τα τραπεζώματα της μάμας και το πόσο ήθελες να πεθάνεις μετά από το πολύ φαγητό.

*  Να είσαι εσύ οικοδέσποινα και να έχεις να μαζέψεις μετά.

* Οι ψεύτικες πατημασιές του Αγίου Βασίλη και τα φαγωμένα μπισκότα/ καρότα/ γλυκά.

* Το σκι στα Καλάβρυτα και το μπάνιο στην Ακράτα, ακριβώς την ίδια μέρα και τα δυο.

* Ανταλλαγή δώρων με συγγενείς στη Θεσσαλονίκη.

* Να περπατάς, ξημερώματα, στο χιονισμένο, κεντρικό δρόμο της Αράχωβας.

* Να οδηγείς χιλιόμετρα για να τα περάσετε μαζί.

* Ρεβεγιόν just the two of us.

* Πρόταση γάμου, σε υπέρλαμπρο χριστουγεννιάτικο πάρτυ.

* Να κερδίζεις στη ρουλέτα .

*Πρώτα Χριστούγεννα χωρίς τον μπαμπά σου.

* Το πρώτο γράμμα της κόρης σου για τον Άγιο Βασίλη.

* Συναρμολόγηση παιχνιδιού μετά από ξενύχτι.

* Τα κάλαντα στο τρένο, διαδρομή Πειραιάς-Κηφισιά.

* Βαρυστομαχιά από τους δεκάδες κουραμπιέδες.

* Τα Χριστούγεννα της καψούρας.

* Τα Χριστούγεννα του φρεσκοχωρισμένου.

* Τα λαμπάκια παντού, σε όλο το σπίτι και ο αγώνας σου να τα κρατήσεις ανάμενα για πάντα.

* Το ψάξιμο για το τέλειο ντύσιμο εκείνης της βραδιάς.

* Στο Πήλιο με τους γονείς σου.

*Να μην πιστεύεις πια στον Άγιο Βασίλη αλλά κάθε Χριστούγεννα , για κάποιο λόγο, να αναθεωρείς.

* Να σου ζητεί αληθινό δεινόσαυρο για δώρο ο βαφτισιμιός σου.

* Εκείνα που έκατσες σπίτι και έκλαιγες.

* Εκείνα που ήσουν «αλλού».

* Χριστούγεννα στο Μινιόν με τη μαμά σου.

* Σε παραθαλάσσια ταβέρνα στο Πόρτο Ράφτη, μόνο οι τρεις σας.

* Σε ένα γάμο, ιδίως αν είναι ο δικός σου.

* Ο σκύλος σου που κλέβει μελομακάρονα από το τραπέζι σου.

     Τελικά βγήκαν όσα και τα χρονιά μου..ή σχεδόν..άρα όλα τα Χριστούγεννα είναι στην καρδιά μου. Μα στο είπα, αγαπώ Χριστούγεννα.

3

 

* Ακούς και αυτό για να μπεις στο (δικό μου ) πνεύμα και αφιερώνεται το όλο κείμενο, σε όλους εκείνους που ήταν μαζί μου στις αντίστοιχες στιγμές. ❤

**Το ποστ αυτό είχε αρχικά φιλοξενηθεί στο bright side of mom και το πέτυχα κάπου φέτος και είπα να το μοιραστώ και εδώ.

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , | 2 Σχόλια

Διαφορετικός (ο).

1

       Η αφορμή ήταν ένας μικρός μου φίλος και πόσο ξεχωριστό/ λαμπερό/ διαφορετικό πλάσμα είναι. Πόσο ζηλεύαμε το πόσο αγαπάει την κάθε στιγμή του, το πώς τη ρουφάει και τη ζει, το πόσο απολαμβάνει το καθετί. Πόσο πολύ θέλαμε, όσοι είχαμε εμπλακεί στην κουβέντα, να μείνει διαφορετικός για πάντα και να μην το χάσει όσο μεγαλώνει. Αυτό το θέλαμε πολύ. Όλοι αυτό είπαμε με μια φωνή… γιατί ξέραμε πως φεύγει, πως δεν μένει, πως μας κάνουν να το ξεχνάμε, πως μας βάζουν οι έγνοιες, οι υποχρεώσεις, οι κοινωνικοί κανόνες και όλα τα ψυχολογικά που κουβαλάμε, να το κάνουμε στην άκρη, να ξεχάσουμε αυτή τη διαφορετικότητα στην αντίληψη των πάντων.

      Και μετά ήρθε και δεύτερη αφορμή, μια κοπέλα που δεν είναι τόσο μικρή για να της δικαιολογούμε την τυχόν διαφορετικότητα στη συμπεριφορά ή στην εικόνα που αποδέχεται η κοινωνία για αυτές τις ηλικίες. Εκεί ξεχνάμε όλα όσα ειπώθηκαν στην παραπάνω παράγραφο και προσπαθούμε να τη βάλουμε σε καλούπια. Να γίνει όπως οι υπόλοιποι, οι συνομήλικοι, οι «συνοδοιπόροι». Εκεί τα ξεχνάμε  όλα και δίνουμε ρεσιτάλ :ορίζουμε κανόνες ζωής που προφανώς έχουν βγει από δικά μας βιώματα και επιρροές, αφορίζουμε τυχόν αποκλίνουσες συμπεριφορές, μειώνουμε συναισθηματικά ή με όποιο άλλο τρόπο μπορούμε , θέτουμε όρια που μάλλον εμείς τα θέλουμε και όχι εκείνη η κοπέλα, μειώνουμε κι άλλο αν τυχόν εκείνη εξακολουθεί να κάνει του κεφαλιού της και κυρίως τονίζουμε πόσο πιο ανώτεροι είμαστε εμείς που τα κάνουμε όλα όπως πρέπει και όπως είθισται.

        Και συνεχίζουμε να ζούμε..σαν να είναι δυο διαφορετικοί κόσμοι τούτες οι δυο παράγραφοι.

3

*Ακούς αυτό.

Posted in Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , | Σχολιάστε

Σαν παραμύθι.

2

      «Μαμά, να σου διαβάσω ένα παραμύθι;». Αυτό ακούω εδώ και ένα τρίμηνο, σχεδόν κάθε βράδυ. Και νιώθω πως επιτέλους, τα βράδια που έχω ξοδέψει, διαβάζοντας για χιλιοστή φορά την Κοκκινοσκουφίτσα, φτάνουν τη δικαίωση τους. Την αγγίζουν κιόλας μην σου πω.

       Όμως της αρέσει τόσο πολύ να το κάνει Αρχικά είμαι σίγουρη πως εισπράττει την ευτυχία στο βλέμμα μου όταν την ακούω να διαβάζει αλλά κυρίως απολαμβάνει το διάβασμα. «Μαμά ακούω τις διαφορετικές φωνές της κάθε ιστορίας. Τους ακούω να μιλoύν μέσα μου, να κινούνται. Χώρια που να σου πω μαμά; Ταξιδεύω σε τόσα μέρη και όμως είμαι  ακόμα σπίτι».

        Και να μαι σήμερα, εδώ στο μεγάλο τραπέζι. Μου διαβάζει παραμύθι και εγώ απέναντι, κάθομαι και την ακούω. Και έχει τόση ηρεμία. Και λάμπει τόσο πολύ το πρόσωπο της από αγάπη, ευχαρίστηση και ηρεμία. Και κάθομαι και την χαζεύω και ακούω την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή .

Και ναι, είναι σαν παραμύθι και εγώ είμαι «μέσα» του.

*Διαβάζει αυτό. Υπέροχο.

** Ακούς αυτό αν δεν διαβάζεις ήδη το παραμύθι ;- )    

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Στο τιμόνι.

 

12

 

» Καργιόλα, πουτάνα, ξεκωλιάρα «.

     Έτσι ξεκίνησε το πρωινό του Σαββάτου που μας πέρασε.  Σε ένα σταυροδρόμι. Επειδή δεν άφησα τον ( επαγγελματία) οδηγό ταξί, να περάσει πρώτος και να αδιαφορήσει για το STOP που είχε στην πλευρά του. Επειδή δηλαδή πέρασα όπως όριζε ο ΚΟΚ. Του απάντησα πως και εγώ τον θεωρώ αγάμητο αλλά δεν του το χτυπάω στα σταυροδρόμια που συναντιόμαστε. Έκανε δεξιά και τράβηξε χειρόφρενο. Προφανώς για να κατέβει και να συνεχίσει. Δεκαπέντε χρόνια πριν, θα έκανα και εγώ το ίδιο και πολύ πιθανόν, στο τέλος, να τις έτρωγα κιόλας.
     Δεκαπέντε χρονιά πριν γιατί τώρα μεγάλωσα, κουβαλάω σχεδόν πάντα ανήλικο συνεπιβάτη ( όχι στην συγκεκριμένη περίπτωση), κουράστηκα να το παλεύω πλέον και κυρίως γιατί φοβάμαι. Ε ναι, δεν βλέπεις τι γίνεται εκεί έξω; Φυσικά και φοβάμαι.Όμως με αφορμή αυτό το γεγονός, σκέφτηκα όλα όσα έχω περάσει στα σχεδόν 30 χρόνια στο βολάν ( ωραίο το βολάν ε; 😉). Στα 30 χρόνια και στα χιλιάδες χιλιόμετρα που έχω διανύσει  για να δουλέψω, διασκεδάσω, συναντήσω έρωτες, εραστές, για να πάω ταξίδια με το αγόρι μου, για να κάνω βόλτες με το παιδί μου. Πόσα έχω ακούσει και πόσο ξεφτιλισμό.  Όσο πουθενά αλλού στη ζωή μου μπορώ να σου πω.
        Και αν θέλω να σου κάνω το δικηγόρο του διαβόλου, θα σου πω πως ναι, ίσως είμαστε λίγο αφηρημένες οι γυναίκες στην οδήγηση. Όμως είναι απόρροια της συνολικής μας συμπεριφοράς. Είμαστε αφηρημένες γιατί ποτέ, μα ποτέ δεν κάνουμε μόνο μια εργασία. Εννοώ δεν οδηγούμε μόνο: σκεφτόμαστε δουλειές, τους γκόμενους που μας παιδεύουν, τα παιδιά που δεν προλαβαίνουμε να τα πάμε στις υποχρεώσεις τους, τους γονείς μας, το καθαριστήριο που κουβαλάμε εδώ και μια εβδομάδα στο πορτ παγκάζ και να ένα καθαριστήριο κάτσε να σταματήσω, το φαγητό που ρε συ το έκλεισα το μάτι της κουζίνας;, τα έξοδα και τι άλλο να κόψω για να βγαίνουμε και άλλα πολλά. Αυτά γυρίζουν στο μυαλό μας συνεχώς, μόνιμα, ακόμα και όταν οδηγούμε. Και μας κάνουν φορές αφηρημένες. Και κάνουμε ίσως λάθη γιατί το μόνο που σκεφτόμαστε εκείνη την στιγμή είναι να λύσουμε ένα από τα προβλήματα που μας απασχολεί και όχι τον ΚΟΚ ξερωγω.
         Αυτό όμως δεν σου δίνει το δικαίωμα να με βρίζεις συνέχεια ακόμη και στις περιπτώσεις που πραγματικά έχω δίκιο και δεν έχω κάνει κανένα λάθος. Αυτό δεν σου δίνει το δικαίωμα να με βρίζεις γιατί δεν σε άφησα να κάνεις παρανομία, γιατί στην είπα που μπήκες ανάποδα σε μονόδρομο, γιατί αργώ να ξεπαρκάρω γιατί έχω να φορτώσω παιδιά, σκυλιά, ποδήλατα, γιατί δεν σε αφήνω να χωθείς στην ουρά ή να με περάσεις στο φανάρι, γιατί είσαι οδηγός δικύκλου και δεν σου αφήνω το κενό στη μέση των δυο λωρίδων. Δεν σου δίνει το δικαίωμα να με ξεφτιλίζεις επειδή σταμάτησα στο πουθενά για περάσει η πεζή μάνα με το καρότσι, ο γέρος ανήμπορος, το αδέσποτο που θέλει να περάσει το δρόμο. Δεν σου δίνει το δικαίωμα να με κάνεις να πρέπει να εξηγήσω στο παιδί μου αν είμαι πουτάνα και ξεκωλιάρα και που το βλέπει αυτό, σε μένα, αυτός ο κύριος. Κυρίως δεν σου δίνει το δικαίωμα να με βρίζεις που δεν έκατσα σπίτι να πλύνω πιάτα, σώβρακα, πατώματα και επέλεξα να βγω εκεί έξω και να ζήσω τη ζωή μου όπως θέλω ΕΓΩ και όχι όπως πιστεύεις ΕΣΥ πως μου αξίζει.
      Και να σου πω και κάτι; Μπορεί να είμαι ότι με βρίζεις τελικά. Άμα τα γουστάρω και τα απολαμβάνω, δεν σου πέφτει κανένας λόγος γιατί δεν σε αφορούν και δεν έχουν καμία επίδραση στην οδική μου συμπεριφορά.
     Οπότε βγάλε το σκασμό επιτέλους και άσε με να περάσω!

 

*Εκνευρισμένο ποστ αλλά ειλικρινά δεν αντέχω άλλο με αυτήν τη συμπεριφορά.

** Μετά από αυτό το συμβάν, πέρασα ένα υπέροχο ΣΚ. Και ευχαριστώ τους φίλους μου για αυτό.  ❤️

 

Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , , | 2 Σχόλια

#45

img_9932

         Έχω γενέθλια σήμερα. Και αντί να σκάψω ένα λαγούμι να κρυφτώ, όπως θα πίστευα πως θα έκανα τέτοια μέρα πριν από 10 χρόνια , γράφω πόστ, το ανεβάζω στα σόσιαλ μίντια μη και δεν το δουν οι πάντες (παλιοί συμμαθητές, παλιοί έρωτες, παλιοί γείτονες, παλιοί γενικά) ξερωγώ και κυρίως ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΩ.

            Η μεγάλη ήττα ήταν όταν πέρασα τα 40. Εκεί ναι, είχε έναν πόνο…είχε πολλούς πόνους αλλά λόγω της ημέρας δεν θέλω να επεκταθώ στα γενέθλια των 40. Έκλαψα και έθαψα πολλά. Και άλλαξα πολύ έκτοτε. Και ήρθαμε στο σήμερα. Που από τη μια είμαι κουλ και μπράβο ρε κουκλάρα μου που την έβγαλες καθαρή μέχρι τώρα αλλά από την άλλη, δεν το πολυπιστεύω πως είμαι 45. Εννοώ πως μόνο μέσα από τους φίλους μου, την οικογένεια μου, το παιδί μου, συνειδητοποιώ την ηλικία μου. Αν με αφήσεις μόνη μου (αρχικά θα στο χρωστώ, μου έχεις πάρει το κεφάλι από το μπούρου μπούρου) θεωρώ πως ακόμη διανύω την δεκαετία των 30, οριακά κιόλας.

           Και επειδή θεωρώ πως έχω φτάσει στα μισά, ή έστω αυτό εύχομαι να μου συμβαίνει και επειδή πιστεύω πως απολογισμός ζωής και εν δυνάμει πάρτι μετά, χωρίς παρέα δεν γίνεται, αποφάσισα να βρω λόγους/ αιτίες/ ανθρώπους που θέλω να κρατήσω μέσα μου και να κουβαλήσω και στα υπόλοιπα χρόνια.

*η Μάγδα. Λογικά σε μια άλλη ζωή θα ήταν η μάνα μου γιατί έτσι τη νιώθω.

*η Ελένη. Ξέρει ότι κρύβω βαθειά, μέσα στην ψυχή μου, τα πάντα. Είναι η ψυχή μου θαρρώ.

*η Φώφη. Γελάμε πάντα το ίδιο, για κάποιο αστείο που μόνο εμείς έχουμε καταλάβει, με ένα και μόνο βλέμμα, από τη Β’ Δημοτικού μέχρι σήμερα.

*η Άννα . Στην Μύκονο. ΜΑΖΙ. Όλο.

* η ζωή μου στη Μύκονο. Και εκείνη η παραλία που πάντα θα με κάνει να ονειρεύομαι.

*τα σκυλιά που είχα στη ζωή μου μα κυρίως η Λάρα. Ήταν ο λόγος που άντεξα τότε που ο πόνος ήταν πιο βαρύς και από θάνατο.

*ο Τάσος όταν με αγκαλιάζει με μεγαλύτερη αγάπη από ότι μου αξιζει.

*ένας σκαντζόχοιρος σε ένα μπαλκόνι της Μυκόνου.

*η μάνα μου. Για όλα όσα φαντάζεσαι για μια μάνα αλλά επιπλέον γιατί θεώρει πως είμαι ο πιο ικανός άνθρωπος στη γη και το γεγονός πως δεν είμαι πλανητάρχης ξερωγω, είναι θέμα τεμπελιάς μου και μόνο.

* ο Στέλιος. Όταν με παίρνει αγκαλιά, γίνομαι πάλι μαθήτρια. Η Έλλη που νιώθει και σέβεται τούτη την αγάπη.

 *τα αγόρια που αγάπησα, που με αγάπησαν και εκείνα, που με πόθησαν, που με διεκδικήσαν και που με έφτυσαν κιόλας. Όλα σημαντικά και πολύτιμα και είναι πάντα στην καρδιά μου.

*τα αδέρφια μου που με έκαναν να αγαπώ, να λατρεύω μην σου πω, όλα τα αγόρια.

*το Bedlam ring και τα «κορίτσια από το ραδιόφωνο» Ήταν εκεί όταν έψαχνα μια καινούργια αρχή.

*ένα τραγούδι του Χατζηγιάννη.

*τους συγγραφείς που με έκαναν να αγαπήσω το διάβασμα και να ανοίξω νέους ορίζοντες.

*τους φίλους του σχολείου. Αγάπη χωρίς πρέπει, τύπους και κανόνες. Απλή αγάπη.

*την τελευταία ανάσα του πατέρα μου. Που ήμουν εκεί. Ναι ξέρω ακούγεται κάπως, ίσως και να ήταν, μα εγώ πλέον το θυμάμαι σαν «ήμουν εκεί όταν έφυγε σε νέους κόσμους, το είδα!».

*το ταξίδι στο Μιλάνο με τις κολλητές μου #γουφ

*το ταξίδι στην Πόλη. Είχα χρόνια να νιώσω σαν το σπίτι μου, κάπου τόσο διαφορετικά.

*η γέφυρα του Μπρούκλιν.

*τις παρέες των γονιών που έχω γνωρίσει από τα εκάστοτε σχολεία του Λυδονιού. Πάντα σου δείχνουν πως ποτέ δεν είναι αργά για καινούργιους κύκλους αγάπης.

*το Λυδόνι μου. ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Μα κυρίως γιατί μου απέδειξε πως μπορεί να ζει η καρδιά μου και έξω από το σώμα μου, στο σώμα ενός άλλου πλάσματος.

*το ταξίδι στο Λονδίνο με τον Τάσο. Οι χειρότερες μέρες της ζωής μου. Και πόσο βράχος ήταν εκείνος.

*το παιδί που γέννησα και δεν πρόλαβα να δω.

*τα ταξίδια με την AIESEC .

*οι εκδρομές του Λαδόπουλου (νομίζω το μόνο που κρατώ από την ΑΣΟΕΕ με αγάπη).

*οι διακοπές μου από τα 18 μέχρι τα 28. Οι καλύτερες της ζωής μου. Και με ιδιαίτερη μνεία στα επιτραπέζια με τον Ιωσήφ.

*η φεγγαροπαρέα και τα ινμποξ μηνύματα μας που κρατούν μήνες.

*οι  πρώτες μου, ελεύθερες διακοπές στα 29 μου χρόνια  και το μαύρο ψωμί που φάγαμε #κατι_δικα_μας

*το bachelor της Μάγδας στη Μύκονο. Και το δικό μου στη Θεσσαλονίκη.

* ο πρώτος μου υπερηχος για να ακούσω την καρδιά του μωρού και  την πρώτη φόρα που ένιωσα μωρό να κλωτσάει μέσα μου.

 *το πρώτο μου τατουάζ πριν 20 χρόνια, μου θυμίζει πάντα μια άλλη Νάνσυ.

*το αίσθημα της ελευθερίας μετά από μια αποτυχημένη σχέση.

*το πρώτο μου αμάξι ever.

*την πρώτη φορά που ταξίδεψα στο εξωτερικό, μόνη μου.

*οι Φίλιπποι της ζωής μου που αγαπώ με τρέλα. Ξέρουν ποιοι είναι.

*το πόσο έχω κλάψει στο «Γεννημένος την 4η Ιουλίου» που ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο. Το πόσο έχω κλάψει σε μια  παράσταση «Βασιλιάς Ληρ» στο υπόγειο του Κουν και θυμάμαι ακριβώς γιατί.

*οι παππούδες/ γιαγιάδες μου που έχασα σε μικρή ηλικία. Πάντα θα μου λείπουν σε συγκεκριμένες στιγμές.

*την πρώτη μου φορά στο Θέατρο Επιδαύρου με τους γονείς μου.

*η πρώτη φορά που ήπια σαν να μην υπάρχει αύριο.

*η Ελισάβετ και η Στήβη που μου έδειξαν καινούργιους ορίζοντες.

* οι διακοπές στη Ζάκυνθο στα 18 μου χρόνια.

*που δεν έχω αποκτήσει ποτέ, ολόδικο μου ποδήλατο.

*η Μάγια η Μέλισσα των παιδικών μου χρόνων. Ο Ντόναλντ. Το Μάπετ Σόου.

*το Mad, Λούκυ Λουκ, Αστερίξ, Βαβούρα που έκλεβα από τα αδέρφια μου και  διάβαζα με το μεσημεριανό φαγητό.

*τα καλοκαίρια στο Μπογιάτι, με τα ξαδέλφια μου

*το σόι του Τάσου που το έχω αγαπήσει σαν να είναι δικό μου. Ίσως και περισσότερο.

*τα καλοκαίρια της κατασκήνωσης με την Ειρήνη.

*το πρωτοχρονιάτικο πάρτι στο Cosmos.

*όταν μου λέει «Σε αγαπώ» το παιδί μου.

*τα ταξίδια με το φορτηγό του πατέρα μου και ο ύπνος «όπου γης και πατρίς».

*τα βράδια ξεφαντώματος με φίλους.

*ο Μάριος. Από την αρχή ως το τέλος του.

*Τα τραγούδια, οι γεύσεις μα κυρίως οι μυρωδιές που κουβαλάω μέσα μου.

*η πορεία των μαλλιών μου αυτά τα χρόνια ζωής. Ένα έπος από μόνα τους.

*η άθλια σχέση μου με τη γυμναστική και η υπόσχεση μου, κάθε χρόνο, μα κάθε χρόνο πως τώρα θα γίνει η αρχή.

*οι διαδρομές με το τρένο, τα φοιτητικά μου χρόνια.

*η εποχή που ήμουν PR σε μπαρ #κλάμα

*τα ΠΣΚ στον Ωρωπό που τα σιχαινόμουν πιότερο και από το πορτοκάλι.

*το πορτοκάλι και το άσβεστο μίσος μου για αυτό.

*τα μαθηματικά και η λατρεία που τους έχω.

*τα γεμιστά. Κάθε στιγμή της ημέρας, είναι κατάλληλη στιγμή για γεμιστά.

*τα απωθημένα μου μέχρι τώρα: να οδηγήσω αεροπλάνο, να ζήσω για κάποια χρόνια σε μια άλλη χώρα.

*τα μέρη που έχω αγαπήσει και μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια και μόνο η σκέψη τους.

 *οι ώρες του Σεβαστάκη.

*οι ψείρες στο δημοτικό.

*το Café Mercedes . Το Rock and Roll . Το La Notte. Το Fogg’s. Το Bedlam. Το Musi Café. Το Caprice. Το Mai Tai. To Central. H Αυτοκίνηση.

*το σκασμένο λάστιχο στο φράγμα του Μαραθώνα, οδηγώντας χωρίς δίπλωμα οδήγησης.

*τα παραδείσια πουλιά και τα love birds παπαγαλάκια.

*ο φόβος μου για τις μηχανές.

*το καμένο σπίτι που μεγάλωσα.

* οι πολλές μετακομίσεις μου. Πάντα αφήνω ένα κομμάτι από μένα στο σπίτι από όπου φεύγω.

*ότι για μένα σεισμός σημαίνει «Φως του Αυγερινού».

*η τίγρης που ποτέ δεν απέκτησα σαν κατοικίδιο αλλά που πάντα ελπίζω πως θα μου συμβεί.

*το ταξίδι-όνειρο στην Ζανζιβάρη.

*ότι δεν ξέρω αν υπάρχει το άλλο μισό στον έρωτα αλλά στη φιλία υπάρχει και το έχω βρει.

*το Γαιδουρονήσι είναι το μέρος που θα είμαι ερωτευμένη για καιρό. Και η Έφη και ο Βάϊος οι κουμπάροι του «γάμου».

*έχω πιει άπειρους καφέδες με άπειρες κουβέντες για έρωτες και άλλα δεινά.

*στο Σινικό Τείχος με τον Τάσο.

*το πρώτο μου καλοκαίρι στην Πάτμο.

*τα παιχνίδια , σαν παιδί, στη γειτονιά μου.

*Η Νέα Φιλαδέλφεια: το γήπεδο της ΑΕΚ, το άλσος , τα σουβλάκια, το πανηγύρι, ο Τίλλας. Κυρίως με τα αδέρφια μου.

*τα ΣΚ της παιδικής μου ηλικίας, στο σπίτι της Μάνιας.

*η αλληλογραφία με την Ελένη  όσο σπούδαζε στην Αγγλία,

*οι εκατοντάδες, φυλαγμένες,  ευχητήριες κάρτες γενεθλίων μου.

*τα λευκώματα των σχολικών μου χρόνων.

*οι άπειρες τσάντες μου.

*η αθλητική Κυριακή στο ραδιόφωνο του αυτοκίνητου του μπαμπά στις οικογενειακές εκδρομές.

*η πρώτη μου εγχείρηση.

*οι άπειρες ώρες τηλέφωνο με τη Φώφη όταν πηγαίναμε δημοτικό.

*η προετοιμασία στο σπίτι της Μάγδας για κάθε αποκριάτικο πάρτι.

*οι γιορτές της Χριστίνας.

*τα δεκάδες χαμένα εισιτήρια, γιατί ποτέ δεν ήμουν στην ώρα μου,  από κάθε μεταφορικό μέσο που υπάρχει στη γη.

*το Στέφανο που με έμαθε πως πολεμιστής δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Καμία φόρα γίνεσαι και από την ώρα που γεννιέσαι.

 

         Είναι πολλά αυτά που θέλω να κρατήσω μέσα μου και σίγουρα ξεχνάω παρά πολλά. Μα μέρες τώρα που γράφω τούτο το ποστ, ζω σε μια διαρκή συγκίνηση και μου έρχονται μνήμες που δεν τις είχα καν υπόψη μου όταν ξεκινούσα να το γράψω. Είναι πολλά και αυτά που τελικά δεν μπορείς να μοιραστείς με πολλούς γιατί αλλάζουν χρώμα και μυρωδιά όταν μοιράζονται. Αυτό όμως που σίγουρα κατάλαβα, ένιωσα μέσα μου είναι πως εκτός από λίγες εξαιρέσεις, οι σχέσεις που αναπτύσσεις στη ζωή σου, η αγάπη που δίνεις και λαμβάνεις, καθορίζουν στο έπακρο τόσο  τη ζωή σου όσο  και την ευτυχία σου. Και πως τελικά η ευτυχία μπορεί να είναι, αυτό το τετριμμένο, μόνο στιγμές μα αυτές οι στιγμές, διαρκούν για πάντα.

         Είπαμε πάρτι έχουμε σήμερα..ε ναι. Πρέπει να φύγω, με περιμένουν. Πάω να τους ενημερώσω για τα άλλα τόσα χρόνια που επιθυμώ να ζήσω.

Όποτε το νου σας.

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b70001

*Αφιερωμένο σε όσους αναφέρονται/ υπονοούνται. Εφόσον μου δώσατε (τουλάχιστον) χαρά, γιορτάζετε μαζί μου σήμερα.

** Ακούς ότι θες όμως εγώ άκουγα αυτό, αυτό , αυτό και αυτό.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , | Σχολιάστε