Άσκηση γραψίματος : Παιδική ανάμνηση.

 

         Παρακολουθώ εδώ και λίγες εβδομάδες, ένα μάθημα εδώ. Μεταξύ άλλων, μια άσκηση του μαθήματος ήταν να γράψουμε μια παιδική μας ανάμνηση. Επειδή μου άρεσε και επειδή είμαι τεμπέλα και έχω καιρό να γράψω ποστ, τη μοιράζομαι μαζί σου μοναδικέ μου αναγνώστη :

        «Τα καλοκαίρια της παιδικής  μου  ηλικίας και μέχρι να πάω στο Γυμνάσιο, τα περνούσα με τα ξαδέρφια μου στο εξοχικό σπίτι της γιαγιάς. Ήταν στον Άγιο Στέφανο Αττικής και είχε χτιστεί στο οικόπεδο που της παραχωρήθηκε σαν προσφυγική βοήθεια.  Ήταν εξοχή τότε ο Άγιος  Στέφανος, τον λέγαμε Μπογιάτι  και πολύ ωραιότερος από τα σημερινά του χάλια. Το σπίτι ήταν μια υπερυψωμένη μονοκατοικία με 4 δωμάτια που έκαναν εναλλάξ όλες τις χρήσεις ενός σπιτιού. Το σύνθημα ήταν τρως όπου χωράς και βρεις χώρο και το παρασύνθημα ήταν κοιμόμαστε στρωματσάδα και ο ένας πάνω στον άλλον. Τα παιχνίδια μας ήταν  ευφάνταστα και διαφορετικά, είχαν περιπέτεια και δράση, τρέξιμο στα βουνά και μέσα στη λάσπη. Και ήσουν τόσο ευτυχισμένος με όλα αυτά!

         Εκείνη τη μέρα, η βαρεμάρα μας είχε χτυπήσει κόκκινο. Ήμασταν μόνο τέσσερις  και  είχαμε παίξει τα πάντα . Και ήταν μόνο 12 το μεσημέρι. Η λύση που πάντα μας έσωνε «πάμε μέχρι την πλατεία για παγωτό;» είχε χρησιμοποιηθεί ήδη και με περηφάνια είχαμε φτάσει στα 5  ξυλάκια έκαστος  για εκείνη τη μέρα. Και τότε ο ξάδελφος μου είπε : «θέλετε να κάνουμε κάτι για την ανθρωπότητα;». Ακούγοντας αυτή την ατάκα από το στόμα ενός οριακά 9χρονου, αν είσαι σώφρον άνθρωπος, σε κόβει κρύος ιδρώτας γιατί δεν ξέρεις τι θα συμβεί στην ανθρωπότητα  αν απαντήσεις ναι ενώ αν έχεις τα μυαλά αυτού του 9χρονου, λες ναι χωρίς να σκεφτείς τίποτα. Αυτό και έγινε.  

        Η ιδέα ήταν όντως καθαρή προσφορά στην ανθρωπότητα : πήραμε ένα κουτί, βάλαμε μέσα συμβολικά παιχνίδια της εποχής μας και της παρέας μας (ένα playmobil, ένα Lego, ένα αμάξι μινιατούρα, πιόνια και ζάρι από έναν γκρινιάρη, παπούτσια μιας bibibo, τσίχλες babilicious και ένα χαρτί με τις υπογραφές μας) και παρέα με ένα φτυάρι, ξεκινήσαμε για να βρούμε το μέρος ταφής του. Ο σκοπός ήταν να θάψουμε το κουτί και μετά από χιλιάδες χρόνια, κάποιος που θα το ανακαλύψει, θα έχει πληροφορίες για τα παιδικά χρόνια του αιώνα μας. Δεν πήγαμε πολύ μακριά γιατί στο πρώτο δέντρο με σκιά που συναντήσαμε, ξεκινήσαμε σκάψιμο. Μετά από σχεδόν  μια ωρίτσα, το κουτί ήταν στο χώμα και στην ανθρωπότητα και εμείς γυρίζαμε κατάκοποι και πεινασμένοι σπίτι.

      Στο μεσημεριανό τραπέζι, ο ενθουσιασμός ήταν έκδηλος και ασυγκράτητος. Μιλούσαμε ασταμάτητα ( και τρώγαμε ασταμάτητα παράλληλα ) για τον πανικό που θα πιάσει μα και τη συγκίνηση, τους συνανθρώπους μας, όταν μετά από χιλιάδες χρόνια έρθουν σε αυτή την ερημιά  (που να ξέραμε τι θα απογίνει η περιοχή στις επόμενες δεκαετίες) και ανακαλύψουν αυτόν το θησαυρό. Πόσα αναπάντητα ερωτήματα θα απαντηθούν, πόσες πληροφορίες για τον πολιτισμό μας, πόσοι γρίφοι θα λυθουν. Τέρμα, ήταν ξεκάθαρο, το είχαμε αποφασίσει :αν μπορούσαμε να βγούμε να ανακοινώσουμε το θεάρεστο  έργο που επιτελούσαμε, λογικά θα μας ανακήρυτταν και τους τέσσερις, σωτήρες της ανθρωπότητας.

      Μετά τη μεσημεριανή σιέστα (όχι δεν κοιμόμασταν παρά τις απειλές της γιαγιάς πως θα γίνει ιμάμης φτάνει να κοιμηθούμε μεσημέρι), ο ξάδερφος  γυρνάει σπίτι,  μέσα στις  λάσπες  κρατώντας  ΤΟ κουτί.

«Που πήγες;»

«Δεν άντεχα να περιμένουμε χιλιάδες χρόνια για να το ανακαλύψουν. Με έτρωγε η αγωνία».

      Και έτσι τερματίστηκε άδοξα, η όποια προσφορά μου στην ανθρωπότητα.

      Επιφυλάσσομαι για το μέλλον.»

 

*Ακούς αυτό.

Advertisements
Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , , | 2 Σχόλια

Παρουσίαση παιδικού βιβλίου : Δώρο Γενεθλίων.

 

 

 

IANOS | ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ | ΜΑΚΗΣ ΤΣΙΤΑΣ

ΔΩΡΟ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ | ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 

Το Σάββατο 12 Μαΐου στις 12:00 οι εκδόσεις Ψυχογιός και ο Παιδικός ΙΑΝΟS παρουσιάζουν το βιβλίο «Δώρο γενεθλίων» του Μάκη Τσίτα, σε εικονογράφηση Νίκου Γιαννόπουλου.

 

Οι ηθοποιοί Ελένη Κουρνέτα και Γιάννης Μπακογιώργος θα ζωντανέψουν τους δύο πρωταγωνιστές του βιβλίου, και με τη βοήθεια όλων των παιδιών που θα είναι εκεί θα μας αφηγηθούν την ιστορία.

 

Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στον ΙΑΝΟ (Σταδίου 24) και η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

Για παιδιά από 5 ετών και άνω

 

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Έξι μήνες η Τασία και ο αδερφός της ταΐζουν το γουρουνάκι-κουμπαρά με το χαρτζιλίκι τους για να αγοράσουν μαζί ένα σούπερ δώρο στον μπαμπά τους τη μέρα των γενεθλίων του. Όμως, όταν φτάνει η στιγμή, τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα σχεδίαζαν: Πού πήγαν τα χρήματα; Μόνο μια ανθοδέσμη θα είναι το δώρο τους; Θα μπορέσουν τα δυο αδέρφια να μείνουν ενωμένα όταν όλα πάνε στραβά; Μια έξυπνη ιστορία για τη δύναμη της συγγνώμης στα χείλη των παιδιών.

 

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Μάκης Τσίτας γεννήθηκε το 1971 στα Γιαννιτσά. Πήρε πτυχίο δημοσιογραφίας και συνεργάστηκε με ραδιοφωνικούς σταθμούς στη Θεσσαλονίκη. Από το 1994 ζει μόνιμα στην Αθήνα και εργάζεται στον χώρο των εκδόσεων. Ήταν αρχισυντάκτης του λογοτεχνικού περιοδικού Περίπλους (1994-2005) και συνεκδότης και διευθυντής του περιοδικού για το βιβλίο Index (2006-2011). Από το 2012 διευθύνει το ενημερωτικό site για το βιβλίο και τον πολιτισμό diastixo.gr.
Είναι μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Συγγραφέων.

Έργα του σκηνοθέτησαν η Έρση Βασιλικιώτη («Θέατρο των Καιρών»), η Σοφία Καραγιάννη (Θέατρο «Vault»), η Taru Makela (Christine and Goran Schildt Foundation, Φιλανδία), ο Alexandru Mazgareanu (Θέατρο «Nottara», Ρουμανία).

Στίχους του μελοποίησαν ο Γιώργος Σταυριανός, ο Τάκης Σούκας, και η Τατιάνα Ζωγράφου.
Έχει εκδώσει δεκαοχτώ βιβλία για παιδιά και τρία για ενήλικες.

Για το μυθιστόρημά του Μάρτυς μου ο Θεός έλαβε το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2014 (European Union Prize for Literature) και τιμήθηκε από τον Δήμο Αθηναίων, τον Δήμο Πέλλας, τον Δήμο Έδεσσας, τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Έδεσσας και την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.
Το Μάρτυς μου ο Θεός κυκλοφορεί ήδη σε 7 ευρωπαϊκές γλώσσες και πρόκειται να κυκλοφορήσει σε άλλες 5.

 

Από τις Εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορούν τα βιβλία του ΔΕ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΤΟ ΓΑΛΑ!, ΠΟΙΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΣΟΥΠΑ; ΟΙ ΦΙΛΟΙ, ΜΗ ΦΕΥΓΕΙΣ (σε συνεργασία με την Μπίλλι Ρόζεν), ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΕΤΡΑΣ ΠΡΟΒΑΤΑΚΙΑ; ΠΑΡΕ ΜΕ ΚΙ ΕΜΕΝΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ! ΜΗΝ ΤΑΛΑΙΠΩΡΕΙΣ ΤΟΝ ΑÏ-ΒΑΣΙΛΗ, ΑΧ, ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ, ΑΠ’ ΕΞΩ ΚΙ ΑΝΑΚΑΤΩΤΑ, Ο ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΚΩΣΤΑΣ, Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΟΥ ΑΔΕΡΦΟΣ, ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΔΙΑΣΗΜΗ, ΔΩΡΟ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ.

 

Link Εκδήλωσης:

 

Link Φωτογραφικού υλικού:

Posted in Άρθρα φίλων, Προτάσεις / DIY | Σχολιάστε

Το μουσικό ταξίδι που δεν τελειώνει ποτέ.

 

 

IANOS |ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ | musicArte

ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΠΟΤΕ!

 

Το Σάββατο 12 Μαΐου στις 11:00 με επιτυχία ολοκληρώνεται και φέτος η σειρά εκπαιδευτικών μουσικών συναντήσεων με τη musicArte. Η σεζόν κλείνει λοιπόν με μία μεγάλη μουσική συνάντηση με θέμα «Το μουσικό ταξίδι που δεν τελειώνει ποτέ!». Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο ΙΑΝΟS CAFÉ (Σταδίου 24) και η είσοδος είναι ελεύθερη.

 

Για παιδιά του Δημοτικού

Πληροφορίες κα Κατερίνα Παπαδάκου, 2118001160 και στο 6987300329

 

Σας περιμένουμε όλους!

 

Λίγα λόγια για το πρόγραμμα

Κάθε παιδί από τη στιγμή που γεννιέται  μέσα στο στενό οικογενειακό και ευρύτερο κοινωνικό του περιβάλλον βιώνει πολλές εμπειρίες σχετικές με τη μουσική. Η μουσική είναι επικοινωνιακή συνθήκη και επίσης η πιο ελεύθερη και αδέσμευτη μορφή τέχνης.

Με σεβασμό για τα παιδιά δημιουργήσαμε το μουσικό -εκπαιδευτικό πρόγραμμα  «Η μουσική της καρδιάς μας» επιχειρώντας να  τα βοηθήσουμε να αναγνωρίσουν την υπέροχη δύναμη της μουσικής να δημιουργεί συναισθήματα και συγκινήσεις  και να επηρεάζει τις διαθέσεις.

Μέσα από ακροάσεις ,παιχνίδια, γρίφους, μουσικούς χάρτες, βιντεοπροβολές, παρουσιάσεις εικόνων και αντλώντας έμπνευση από ένα  διαφορετικό συνθέτη κάθε φορά »ταξιδεύουμε» στη μουσική του με πυξίδα την αγάπη για τα παιδιά και προορισμό τη χαρά και τη ζεστασιά που μας  χαρίζει.

 

Ποιά είναι λοιπόν  «Η μουσική της καρδιάς μας»;

 

 

 

Η μουσική που αγαπάμε, που τραγουδάμε, που χορεύουμε, που παίζουμε. Με τη μουσική που αγαπάμε προσπαθούμε να αμβλύνουμε την οξύτητα, το θυμό, την αδικία…Να βγει στο φως το σμιλεμένο, το όμορφο, το υπέροχο!

 

Αυτό το μήνα

12/5/2018 στις 11:00 «Το μουσικό ταξίδι που δεν τελειώνει ποτέ!»

Οι μαγικές νότες των συνθετών που ακούσαμε τη χρονιά που πέρασε , συνεχίζουν να ακούγονται! Ο Dmitri Shostakovich, ο  Gioachino Rossini, ο Pyotr Ilyich Tchaikovsky, ο Μodest Mussorgsky και ο Maurice Ravel, ο Edvard Grieg, ο Bedrich Smetana μας γνέφουν απαλά και μας προτρέπουν να τους γνωρίσουμε κι άλλο.

 

Αυτό «Το μουσικό ταξίδι που δεν τελειώνει ποτέ!»

« Η μουσική της καρδιάς μας» θα ηχεί πάντα…

 

Προτεινόμενη βιβλιογραφία με 20% έκπτωση:

ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ, ΠΑΤΑΚΗΣ

ΦΙΛΟΙ ΣΤΟΝ ΛΟΦΟ, ΙΚΑΡΟΣ

ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ, ΜΙΝΩΑΣ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΑΚΙ, ΔΙΑΠΛΑΣΗ

ΤΟ ΓΑΪΤΑΝΑΚΙ,  ΠΑΤΑΚΗΣ

 

Λίγα λόγια για την MusicArte

Ιδρύθηκε το 2010 από την Κατερίνα Παπαδάκου, Αλεξία Χατζηλυκούδη και Έφη Ρηγάτου. Η ομάδα musicArte, προσεγγίζει τη μουσική μέ δραστηριότητες ενεργητικής ακρόασης, μουσικής εκτέλεσης και αυτοσχεδιασμoύ. Μέσα από την συναναστροφή και την δημιουργική συνεργασία με τα παιδιά, έφτασε σήμερα να αποτελεί μια ομάδα που έχει ένα δομημένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα με ακολουθία ενεργειών και δράσεων που έχει σκοπό τη μουσική, πολιτιστική, συναισθηματική και κοινωνική καλλιέργεια και διαπαιδαγώγηση των παιδιών.  Η musicArte

 

σχεδιάζει και υλοποιεί εκπαιδευτικά μουσικά προγράμματα για παιδιά και εφήβους. Η διαδικασία που ακολουθείται δεν επισπεύδεται, ούτε επιβάλλεται…. είναι δυναμική. Χτίζεται και ολοκληρώνεται κάθε στιγμή.

 

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΠΑΔΑΚΟΥ

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε πιάνο, ανώτερα θεωρητικά της μουσικής και θέατρο. Διδάσκει πιάνο ,θεωρία της μουσικής,ανώτερα θεωρητικά .Σχεδιάζει και επιμελείται μουσικά εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά. Εχει διδάξει πιάνο,θεωρία και ανώτερα θεωρητικά σε ωδεία,μουσικές σχολές, στο Μουσικό Γυμνάσιο – Λύκειο της Παλλήνης και είναι καλλιτεχνική διευθύντρια σε ωδεία και μουσικές σχολές.  Παράλληλα με τη παιδαγωγική της δραστηριότητα δημοσιεύει άρθρα που αφορούν τρόπους προσέγγισης της κλασικής μουσικής και τα οφέλη αυτής της προσέγγισης. Το 2010 ίδρυσε την ομάδα musicArte, της οποίας είναι επικεφαλής. Με βαθιά πεποίθηση οτι ο δρόμος για την εκπαίδευση των παιδιών περνάει μέσα από την εκπαίδευση των γονέων, από το 2011 οργανώνει και συντονίζει συζητήσεις με γονείς που αφορούν στο ρόλο της μουσικής στη ζωή των παιδιών.

 

ΕΦΗ ΡΗΓΑΤΟΥ

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι διπλωματούχος πιανίστα και πτυχιούχος ανώτερων θεωρητικών της μουσικής (αρμονία – αντίστιξη). Εχει βραβευτεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς πιάνου και έχει συμμετάσχει σε μουσικοπαιδαγωγικά σεμινάρια πιάνου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων, διδάσκει πιάνο και ανώτερα θεωρητικά και ειναι ιδρυτικό μέλος της musicArte.

 

ΑΛΕΞΙΑ ΧΑΤΖΗΛΥΚΟΥΔΗ

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι διπλωματούχος πιανίστα και πτυχιούχος ανώτερων θεωρητικών της μουσικής (αρμονία – αντίστιξη -φούγκα) και σύγχρονου τραγουδιού. Εχει βραβευτεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς πιάνου και έχει συμμετάσχει σε φεστιβάλ και σε σεμινάρια μουσικολογίας , τεχνικής και παιδαγωγικής του πιάνου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Διδάσκει

 

πιάνο, ανώτερα θεωρητικά της μουσικής και σύγχρονο τραγούδι. Είναι ιδρυτικό μέλος της musicArte.

 

ΘΕΟΔΩΡΑ ΖΗΚΟΥ

Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Πάτρα. Είναι διπλωματούχος πιανίστα.(Tάξη:Κατερίνας Παπαδάκου)  Σπούδασε επίσης Ανώτερα Θεωρητικά με τον Σπύρο Κλάψη και κλασικό τραγούδι με την Δέσποινα Καλαφάτη. Τελειοποίησε τις σπουδές της στο κλασικό τραγούδι στην Κολωνία με τους Prof. Brigitte Lindner, Prof. Barbara Schlick και τον Prof. Matthias Wierig. Είναι επίσης πτυχιούχος του τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο Ε.Κ.Π.Α. Από το 2008-2014 εργάστηκε στα Αρσάκεια Σχολεία Πατρών όπου δραστηριοποιήθηκε στον τομέα της διδασκαλίας και της μουσικής. Ως μέλος του Opera Studio Πατρών υπό την διεύθυνση του Χαράλαμπου Γωγιού έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες συναυλίες ενώ έχει συνεργαστεί με τη Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ Πατρών υπό τη διεύθυνση του Θοδωρή Αμπατζή στα πλαίσια του Διεθνούς Φεστιβάλ Πατρών. Έχει συμπράξει ως σολίστ μεταξύ άλλων με την ορχήστρα “ACADEMICA” Αθηνών, την Ορχήστρα Νυκτών Εχγόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης», με την Ορχήστρα Πατρών κ.α. Είναι μέλος της musicArte από τον Ιούνιο του 2016.

 

Link Εκδήλωσης:

 

 

 

Link Φωτογραφικού υλικού:

 

 

 

Posted in Άρθρα φίλων, Προτάσεις / DIY | Σχολιάστε

Σκηνές μιας σκυλίσιας ζωής.

            Στο σπίτι μας ζουν δυο «φίλες». Φίλες δεν τις είπες από την πρώτη στιγμή γνωριμίας τους  γιατί ζορίστηκαν πολύ να αγαπήσουν η μια την άλλη. Όταν ήρθε το Λυδόνι στη ζωή, η Λαρίτα (σου έχω μιλήσει για εκείνη, εδώ) ήταν ήδη δυο χρόνια στη ζωή μας και όσο να πεις είχε συνηθίσει αυτή την  αποκλειστικότητα της αγκαλιάς και της αγάπης (την είχαμε και εμείς ανάγκη την αγκαλιά της και την αγάπη της, για δικούς μας λόγους ). Η Λάρα πέρασε ένα τρίμηνο πολύ ζόρικο και πολύ ψυχοφθόρο. Δεν μπορούσε με τίποτα να καταλάβει «από πού μας ήρθε τούτο το μωρό και πόσο καιρό διάολε θα μείνει σπίτι μας». Περιφερόταν με εκείνο το ταλαίπωρο και πλέον ισχνό  από τη στενοχώρια , κορμί και μυξόκλαιγε συνεχώς κάτω από την κούνια του μωρού. Στο τρίμηνο συνήθισε και έπαψε να κλαίει. Κρατούσε αποστάσεις, μύριζε το μωρό, έδινε κλεφτές γλυψιές γνωριμίας με το μωρό αλλά δεν το χώνευε ακόμα. Στο χρόνο ανακάλυψε τη χαρά της συνύπαρξης με «αυτό το μωρό του διάολου που βρέθηκε σπίτι μας» : το κλέψιμο τροφής. Το θύμα ήταν στο επιθυμητό ύψος- ζούμπακας όπως εκείνη- οπότε το να αρπάξεις από ένα μωράκι ότι κρατάει στα χερια του,  έχει στο στόμα του, ετοιμάζεται να φάει ήταν piece of cake. Έζησαν για δυο τρία χρόνια τις καλύτερες στιγμές  της σχέσης τους, η Λυδία έτρωγε τα πάντα και η Λάρα έκλεβε και έτρωγε επίσης τα πάντα. Καμιά φορά,  το μωρό τσατίζεται που ο σκύλος της κλέβει το φαγητό και του ανοίγει τα στόμα, παίρνει το φαγητό πίσω και το τρώει αλλά όλα είναι under control. Μόνο η μαμά τσατίζεται και τραβάει τα μαλλιά της αλλά όλοι οι υπόλοιποι, τζάμι. Ζωή και κότα φάση.

         Αυτός ο παράδεισος συνεχίστηκε για 2-3 χρόνια μέχρι να αλλάξει οριστικά. Πλέον το μωρό έχει ψηλώσει και ο σκύλος ζούμπακας δεν φτάνει να κλέψει, επαφίεται σε ότι της δίνει η τετράχρονη (που δεν είναι λίγα !) και δυστυχώς μαζί έχουν μεγαλώσει και οι φίλοι της τετράχρονης που αυτό σημαίνει πολλά τετράχρονα σε ένα σπίτι. Βασανιστήρια επί βασανιστηρίων ακολούθησαν για τα επόμενα 2 χρόνια με χάιλάιτ την προσπάθεια να κόψουν στα δυο, τραβώντας το, τον  εν λόγω  ζούμπακα  σκύλο, προκειμένω  να τον χαίρονται δυο τετράχρονα. Αυτά ήταν τα πέτρινα χρόνια της συμβίωσης που όμως έχουν χαραχτεί  βαθιά μέσα στο σκυλομυαλό για πάντα. Έκτοτε όποτε μένει μόνο σε ένα χώρο με Λυδία ή έρχεται μαζεμένη πιτσιρικαρία σπίτι, κρατάει αποστάσεις και  «έχε τα νώτα σου καλυμμένα, με αυτά ποτέ δεν ξέρεις».

          Το επόμενο στάδιο συμβίωσης χαρακτηρίζεται  κυρίως  με «αυτό το μικρό,  το γουστάρω γιατί με ταΐζει συνέχεια λιχουδιές και πεθαίνω για το τσαντάκι φαγητού όταν το φέρνει γεμάτο από το σχολείο» αλλά και από «δεν την μπορώ όταν παίρνει φορά και σκάει πάνω μου και εγώ παλεύω να ανασάνω γιατί είμαι και 5κιλη ομορφιά και δεν τα μπορώ αυτά». Οι σχέσεις τους  είναι πλέον σχεδόν αρμονικές, η μικρή τυραννάει τόσο όσο το σκύλο απλά και μόνο για να δείξει ποιος είναι το αφεντικό και ο σκύλος διαλέγει πολλά βράδια να κοιμηθεί μαζί της «γιατί έχει την πιο ζέστη αγκαλιά και μου δίνει κρυφά φιλιά τη νύχτα». Κάθονται μαζί στο πίσω κάθισμα του αυτοκίνητου αλλά αν δει τα ζόρια, πηδάει μπροστά για να γλυτώσει και πάντα μα πάντα, τρέχει στη μαμά όταν η Λυδία την στριμώχνει και πάντα, μα πάντα, η Λυδία παραπονιέται «μαμά σε αγαπάει  πιο πολύ, γιατί;». Είναι πια φίλες, δεν υπάρχουν καυγάδες και κυνηγητά αλλά γενικά το σκυλί κρατάει αποστάσεις και έχει στάση κάτι μεταξύ του «δεν ξεχνώ τι έχω περάσει, τα αφήνω πίσω μου μα δεν ξεχνώ» και του «σε κάθε αγκαλιά της μικρής με τη μανούλα, θα μπαίνω ανάμεσα τους για να μην μένουν ποτέ οι δυο τους».

         Και χτες, εκεί που κάθομαι στην κουζίνα, γίνομαι μάρτυρας αυτής της σκηνής : κάθονται και οι δυο κοκόνες στον καναπέ. Η  μια βλέπει ταινία και τρώει ποπ κορν και η άλλη απλά παλεύει να φάει ποπ κορν και στιγμές στιγμές ρίχνει και κλεφτές ματιές  στην ταινία απλά για να ρίξει ένα γάβγισμα στα δρώμενα. Η ταινία τελειώνει, το Λυδόνι πάει στο δωμάτιο της μαζί με το μπολ ποπ κορν.  Ο σκύλος δεν ξέρει τι να κάνει, να ακολουθήσει το μπωλ, με κίνδυνο να μείνει μόνη της με τη μικρή στο δωμάτιο ή να κάτσει μαζί μου που είναι ασφαλές; Ακολουθεί το μπωλ. Περπατάει στις μύτες των πατούσων της και μπαίνει στο δωμάτιο όσο πιο επιφυλακτικά μπορεί. Έχω κρυφτεί και παρακολουθώ. Ο σκύλος κρατάει απόσταση όμως έχει το στυλ ζητιανιάς και περιμένει λιχουδιά. Όσο της δίνει ποπ κορν, τόσο πλησιάζει στο Λυδόνι. Πλέον έχει ανεβεί δίπλα της στο κρεβάτι και κάθονται αγκαλιά. Πλέον δεν έχει καμία επιφύλαξη, είναι φίλες και ασφαλής φάση. Και τότε, την αρπάζει η Λυδία, στην σφίγγει αγκαλιά σφιχτή, της λέει ένα «Λάρα μου, σε αγαπώ», την πετάει ψηλά στον αέρα και την αφήνει να σκάσει στο πάτωμα. Ο σκύλος φεύγει τρέχοντας και έρχεται αγκαλιά μου.

       Φίλες για πάντα λέμε.

*Ακούς αυτό.

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Σαν ημερολόγιο.

Υπάρχουν μέρες, συχνά πυκνά τώρα τελευταία, που θα θελα να γράφω όπως παλιά ημερολόγιο. Να ξεκινήσω με το γνωστό « αγαπημένο μου ημερολόγιο» και να γράφω σαν νερό που τρέχει στο αυλάκι.
Να γράψεις για τις μέρες που γίνονται ζόρικα τα πράγματα και που δεν μπορείς να πεις τον πόνο σου πουθενά γιατί θα ακούσεις άλλο πόνο, χειρότερο και ξαφνικά θα σου φανείς ρηχή και ανούσια. Να γράψεις για τις μέρες που ολοι σαν κάτι να πάθανε και όλα τους φταίνε και σαν η παράνοια να κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης. Να γράψεις για αυτά που δεν λέγονται, όχι δεν λέγονται διάολε παρά μόνο σε σένα και συ καμιά φορά μπερδεύεσαι και τα κόβεις και τα ραβεις στα μέτρα σου και λούπα όλη η φάση.
Να γράψεις για εκείνους που έχουν φύγει από τη ζωή και που κάποιων η τελευταία φορά που τους είδες, σου στοιχειώνει τη ζωή ενώ κάποιων, η τελευταία φορά, είναι η δύναμη σου και η πολύτιμη στιγμή σου.
Να γράψεις όμως και για απόψε που μετά από μια έντονη μέρα, μέρα αποχαιρετισμών παλιών καταστάσεων και αναμονής των καινούργιων, κοιμήθηκε για πρώτη φορά στο σπίτι σου εκείνο το αγόρι που ήρθε για να σε γεμίσει αγάπη και ελπίδα και δύναμη και λύτρωση. Να γράψεις για το τι χαρά φέρνει στη ζωή σου και στην οικογένεια σου. Να γράψεις για την κόρη σου που κοιμήθηκε αγκαλιά του και ήταν « σαν να έχω αδερφό μαμά αλλά είναι σαν αδερφός μου, πνευματικός αδερφός μου, ε μαμά;».
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, σήμερα ήταν μια δόση ευτυχίας.
Καλό μας ξημέρωμα.

*Ακούς αυτό.

Posted in ., Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Δίπλα μου στο θρανίο.

        Ένα από τα προηγούμενα βράδια, εκείνη την ώρα που ξαπλώνω μαζί της στο κρεβάτι λίγο πριν κοιμηθεί και που λέμε τα νέα της ημέρας –μαμά θα κάνουμε αγκαλιές και κουβέντες; ρωτάει πριν πάει για ύπνο- μου είπε πως άλλαξαν θρανία και ότι από εκείνη την ημέρα θα κάθεται με την τάδε φίλη της. Μέχρι και χτες καθόταν με τη δείνα και τον προηγούμενο μήνα με τον τάδε κλπ. Της εξηγούσα πως εμείς, στα χρόνια που ήμουν δημοτικό, είχαμε σχεδόν πάντα τον ίδιο διπλανό και σχεδόν πάντα ήταν του ίδιου φύλου. Σπάνια έως ποτέ, δεν καθόταν αγόρια με κορίτσια και ήταν τόσο κρίμα γιατί είχα και έχω αγαπημένους φίλους που ποτέ δεν ήταν διπλανοί μου.

       Τρελαίνομαι να της διηγούμαι ιστορίες από τα παλιά, σχολικές ιστορίες από τα παλιά γιατί πεθαίνω με το ύφος της «τι κάνατε ρε μάνα τα παλαιολιθικά χρόνια που ζούσες;» η’ «αν είναι δυνατόν, πως ζούσατε έτσι!». Όμως σήμερα δεν ήθελα να πάμε σε  αυτό το δρόμο… αυτό το «ο διπλανός μου στο θρανίο» ήταν μαχαιριά στην καρδιά. Ήταν πάντα η ίδια (τουλάχιστον σε όλο το δημοτικό γιατί στο γυμνάσιο έγινε η πισινή μου). Μπορεί και να μην έχει γελάσει άνθρωπος στην διάρκεια του μαθήματος όσο εγώ. Εκείνη πάντα με έκανε να γελάω, σε εκείνης το πρόσωπο δεν έβλεπες καμιά αντίδραση, ηρεμία, τάξη και ασφάλεια και έμενα πρέπει να με έπαιρνε χαμπάρι έως και ο διπλανός μας δήμος από τα χαχανητά , αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Ήταν σούπερ μαθήτρια και πάντα με βοηθούσε, είχαμε δικά μας συνθηματικά που μόνο εμείς, από όλη τη γη, καταλαβαίναμε από την πρώτη συλλαβή τι σημαίνουν, βιαζόμασταν να γυρίσουμε σπίτι από το σχολείο για να συνεχίσουμε τις κουβέντες μας στο τηλέφωνο και είναι η μόνη που παίζει και να κλάψει από τα γέλια αν ακούσει τη φράση «ο Τάκης θα μας κάνει το άλογο, είσαι έτοιμη;». Την έχω ακόμη φίλη και πλέον είμαι σίγουρη πως τίποτα στα σχολικά μου χρόνια δεν θα ήταν ίδιο, αν δεν είχα εκείνη διπλανή μου. Τουλάχιστον όχι τα γαλλικά μου και τα αρχαία μου, αν ακόμη με πιάνεις τι εννοώ. 

       Έχει πλέον κοιμηθεί το Λυδόνι και εγώ είμαι ακόμη δίπλα της, χαμένη στις σκέψεις μου. Νιώθω τέτοια συγκίνηση με τη διαδρομή που έχω πάρει. Θυμάμαι πρόσωπα, καταστάσεις, αστεία που λέγαμε. Έχω στείλει ήδη μήνυμα στην τότε  διπλανή μου «Φωφού θυμάσαι;». Θυμάται και εκείνη (πάντα και όλα τα θυμάται εκείνη), γελάμε. Έχουν περάσει σχεδόν σαράντα χρόνια από την εποχή που συζητάω και είναι τόσο έντονα τα συναισθήματα, τόσο σπουδαίες οι σχέσεις που δημιουργήθηκαν τότε. Όχι μόνο στη περίπτωση μου επειδή ακόμη διατηρώ σχέσεις , επαφές και αισθήματα για αυτούς τους ανθρώπους αλλά για μεγάλο ποσοστό ανθρώπων, οι φιλίες του σχολείου είναι καθοριστικές για τη μετέπειτα πορεία της ζωής τους. Ιδίως στον τομέα της συναισθηματικής ωριμότητας και των σχέσεων. Αυτές οι φιλίες πάντα κρατούν μια σημαντική θέση στις καρδιές μας όσο μπροστά και αν πάμε και όσες διαφορετικές διαδρομές και αν πάρουμε. Πάντα αυτές οι φιλίες θα μας θυμίζουν πως κάποτε υπήρξαμε μικροί και αθώοι και θεωρούσαμε πως είχαμε όλη τη ζωή μας μπροστά μας, όχι μόνο επειδή πραγματικά την είχαμε αλλά επειδή ήμασταν τόσο τυχεροί που είχαμε εκείνες τις φιλίες. Γιατί για εμάς τότε, όλος ο κόσμος ήταν εκείνες οι φιλίες. Θυμάσαι; Φυσικά και θυμάσαι!

        Κοιτάω το Λυδόνι. Σκέφτομαι πως πολλές φορές, δεν δίνω  σημασία στα όσα μου λέει για τις φιλίες της. Τα προσπερνάω γιατί πια έχω μεγαλώσει και έχω ξεχάσει. Δεν θυμάμαι πόσο σπουδαία είναι όλα αυτά που της συμβαίνουν τώρα. Και τα προσπερνάω. Ενώ πλέον ξέρω καλά- να σήμερα το ξαναέζησα- πως μπορεί ακόμη και μετά από σαράντα χρόνια να κάνουν την καρδιά της να ριγεί.

       Την ξανακοιτάω, της δίνω φιλί πριν φύγω. «Σε αγαπώ Λυδόνι». Χτυπάει μήνυμα στο κινητό, η διπλανή μου συνεχίζει «…άρχισε ο ανάδρομος» μου λέει. Α ρε Φωφού και εσένα σε αγαπώ… σαράντα χρόνια μετά, το ίδιο.

*Αφιερωμένο σε όσους κάτι, τους θύμισε κάτι 😉

**Ακούς αυτό.

Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , , , | 2 Σχόλια

Είναι κάποια κορίτσια.

       Τα συναντάω πολλές φορές στο δρόμο, στις πλατείες, μπροστά μου στο καφέ που σταματώ για πρωινό take away καφέ. Τα βλέπω στους σταθμούς του μετρό να μιλούν και να γελούν με τους φίλους τους, στις αίθουσες αναμονής του σινεμά, στις αλυσίδες καταστημάτων με οικονομικά,  γυναικεία ρούχα. Είναι εκεί στα σόσιαλ μίντια, κατεβάζοντας το  μέσο όρο ηλικίας και ανεβάζοντας τη σπιρτάδα και τα λέβελς του χιούμορ και της ομορφιάς . Και τα χαζεύω σαν το χάνο κάθε φορά, κάθε μα κάθε φορά.

       Είναι αυτά τα ολόφρεσκα, μοντέρνα, μπουκιά και συχώριο κορίτσια που κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Είναι γύρω στα 15-18 χρονών, είναι μέσα στη ζωντάνια, σύγχρονα, αθώα και ας προσπαθούν να μας αποδείξουν πως δεν είναι , με τη ζωή μπροστά τους και τόσο μα τόσο ελεύθερα. Τα βλέπεις να ζουζουνίζουν ολόγυρα σου, μαζί με τις κολλητές τους που είναι αναλόγων προδιαγραφών και νιώθεις μέσα σου μια νοσταλγία που οριακά μπορεί να σε κάνει και πράσινο από τη ζήλεια σου. . Πάνε λύκειο ή οριακά πρώτο έτος σπουδών, έχουν ένα κρυφό έρωτα ή πλατωνικό αγόρι και ζουν δράματα κυρίως γύρω από αυτό ή από το πόσο δεν προλαβαίνουν τόσα διαβάσματα ή πόσο δεν τις καταλαβαίνουν οι γονείς τους.  Χειρίζονται το κινητό τους  καλυτέρα και από τον τύπο που έχει σχεδιάσει τη συγκεκριμένη συσκευή, είναι η προέκταση του χεριού τους, το ίδιο και για τις φίλες τους αλλά μοιάζει τόσο χαριτωμένο και φυσικό για την ηλικία τους και τη φάση που ζουν. Λένε μοντέρνες εκφράσεις, ακούν ψαγμένες και κυρίως άγνωστες για σένα μουσικές, πάνε σε άγνωστες σου συναυλίες και γενικά θαρρείς πως ζουν σε ένα παράλληλο κόσμο που ούτε ξέρεις πως υπάρχει. Για αυτές, όλη τους η ζωή είναι οι κολλητές τους και περνούν  ατέλειωτες ώρες  τσατάρωντας για τα πάντα από τα μαθήματα μέχρι το γλυκό αγόρι που κάθισε δίπλα τους στο τρένο και τη μανά τους που τις πήζει γενικώς.

       Τα ξέρεις αυτά τα κορίτσια, τα βλέπεις και εσύ. Ίσως να μην τους δίνεις τόση σημασία γιατί δεν υπήρξες ένα…ή γιατί δεν έχεις ένα κορίτσι που θα γίνει ένα τέτοιο σε λίγο καιρό. Εγώ τους δίνω, τα χαζεύω κάθε φορά. Και είναι τόσο λεπτή η γραμμή, είναι σαν χτες από τον καιρό που ήμουν  ένα τέτοιο κορίτσι  μέχρι τον καιρό που θα γίνει η κόρη μου . Είναι σαν χτες που ήσουν αυτό το κορίτσι, σαν να μην έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια, σαν να μην έχεις ξεχάσει με τίποτα αυτό το φίλινγκ. Θες να τρυπώσεις και σήμερα, σαν να ήταν σχεδόν 30 χρόνια πριν, στην παρέα τους, να γίνεις ένα μαζί τους. Να μιλάτε για το σχολείο και πόσο ζόρικο είναι, για τα αγόρια και πόσο είναι το χειρότερο πράγμα στη γη να μην σε θέλει εκείνο που θες και εσύ, για το τραγικό κούρεμα που σου έκαναν προχθές και πόσο ήθελες να πεθάνεις. Να μπεις στην παρέα τους και να μείνεις εκεί για καμπόσες ώρες και το μόνο που να κάνεις είναι να γελάς, να βγάζεις σέλφις μαζί τους, να μετράς τα λάικς του λεγάμενου, τα λάικς της κακίστρως συμμαθήτριας, να γελάς με τις γκάφες των μανάδων τους που δεν την παλεύουν  και όλα αυτά που κάνουν τα 15-18χρονα κορίτσια σήμερα.

      Και μετά να σκέφτεσαι την κόρη σου που σε 7-8 χρόνια θα είναι σε μια αντίστοιχη παρέα. Και που ξέρεις καλά  – εδώ πέρασαν τα 30 χρόνια και δεν το πήρες πρέφα – πως είναι ένα ανοιγοκλείσιμα ματιού τα χρόνια που περνούν. Τσουπ και έχει φτάσει η κόρη σου στην παρέα τους. Και θες να πας να τις πιάσεις από τους ώμους, να τις ταρακουνήσεις, να τους το φωνάξεις με όλη τη δύναμη της ψυχής σου: « Μην μεγαλώνετε, μην βιάζεστε. Ζείτε μια από τις ωραιότερες περιόδους της ζωής σας. Μείνετε εκεί όσο καιρό μπορείτε. Μην βιαστείτε. Μην κάνετε το λάθος που κάνουν τόσες και τόσες γενιές. Ζήστε κάθε ηλικία της όπως είναι και όχι όπως θα μπορούσε να είναι να ήσασταν λίγο πιο μεγάλοι. Ζήστε την ηλικία σας χωρίς βιασύνες και να είσαστε παρούσες. Εκεί. Να τη ρουφάτε και να την τιμάτε, όπως αρμόζει στην ηλικία σας όμως να ρουφάτε και το μεδούλι της. Να μην βιάζεστε και να είσαστε παρούσες. Και να απολαμβάνετε και την τελευταία της στιγμή. Σαν να είναι η τελευταία. Και να  ακούτε που και που και αυτά που λένε οι μεγαλύτεροι, μην τα περνάτε στο ντούκου. Κάποτε θα βρεθούν μπροστά σας και θα δείτε πως μερικά ήταν μικρές σοφίες, ήταν τα preview από πράγματα που σας έχουν συμβεί μα εκείνοι τα είχαν ζήσει νωρίτερα. Μα μην βιαστείτε, προς Θεού, μην βιαστείτε».

     Είσαι μέσα στο αμάξι. Οι σκέψεις σου σε έχουν παρασύρει. Έχεις σταματήσει με αλάρμ έξω από ένα σχολείο. Τυχαίο; Ξερωγω τι είναι τυχαίο τελικά. Σχολάνε και έχει γεμίσει ο τόπος 15χρονα κορίτσια και αγόρια. Χαχανητά και γέλια. Και πειράγματα. Να εκείνη η παρέα, είναι η παρέα των κοριτσιών που σκεφτόσουν πριν λίγο. Και εκείνη. Και εκείνη. Έχει γεμίσει ο τόπος από ολόφρεσκα, μοντέρνα, γελαστά, πανέμορφα κορίτσια. Που ζουν τη ζωή τους και δεν βιάζονται να μεγαλώσουν. Το ακούτε κορίτσια;

    Δεν βιάζονται να μεγαλώσουν.

*Αφιερωμένο στα 15χρονα κορίτσια. Και σε εκείνα που αγαπώ και υπήρξαν κάποτε.

**Ακούς αυτό γιατί υποθέτω πως αρέσει σε αυτά τα κορίτσια (πάντως σίγουρα αρέσει στην κόρη μου).

***Το όλον, είναι επηρεασμένο από ποστ γλυκού πλάσματος και το διαβάζεις εδώ.

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , | 2 Σχόλια