Οι 48 ώρες που πέρασαν.

Ανήμερα της γιορτής της μητέρας, δεν έστρωσα το κρεβάτι μου. Δεν έφτιαξα πρωινό καφέ και δεν έκανα καν πρωινό. Όχι γιατί με είχαν στα ώπα ώπα λόγω γιορτης. Ούτε απο τα γλεντοκόπια της ημέρας. Μπα, καμία τύχη. Ανήμερα της γιορτής της μητέρας, έτρεξα πολύ. Έτρεξα σε αγώνες της μικρής, βαψίματα, χτενίσματα και όλα τα συναφή…

Πρόσεχε τι εύχεσαι. Μπορεί και να σου συμβεί.

Μου αρέσει το τρένο. Μου άρεσε από παιδί αλλά τώρα που μεγαλώνω ή έστω τα τελευταία χρόνια που το χρησιμοποιώ σαν απόλαυση και όχι στην καθημερινότητα, το έχω αγαπήσει περισσότερο. Μας αρέσει ευτυχώς οικογενειακώς και αν εξαιρέσεις το σκύλο φονιά που λόγω ζουμπακίασης (πολύ κοντός για να επικρατήσει μέσα στο χαμό του τρένου), απολαμβάνουμε πάντα…

Mamma Mia.

Προχτές, μου ζήτησε να δούμε μαζί μια ταινία. Από τότε που έχει μπει το Netflix στις ζωές μας, αυτό το «μαμά να δούμε μια ταινία», έχει γίνει τόσο εύκολο και βολικό που θεωρώ πως η πλατφόρμα επιτελεί κοινωνικό έργο #μήνυμα . Έχει φάει ένα κόλλημα τελευταία και θαρρώ πως είναι της προ εφηβείας , με…

Στη μέση του δρόμου.

  Ξεκίνησαν κατευθείαν από γραφείο. Θα πήγαιναν στης μάνας του για ρεβεγιόν. Ήταν μακριά. Είχε πολλά νεύρα. Κάπνιζε ασταμάτητα . Στο ραδιόφωνο έλεγε πως σε απόσταση  60 χλμ είχε γίνει ατύχημα. Εκείνος αδιαφόρησε. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν το πρόβλημα στο γραφείο. « Έχει γίνει ατύχημα. Λέει πως η ουρά των αυτοκινήτων είναι πολλών χιλιομέτρων»…

Γίνε ένα κινέζικο μπαμπού.

Τελευταία πετυχαίνω μπροστά μου, ιστορίες πίσω από  κάποια  αντικείμενα που αγαπώ και εντυπωσιάζομαι για το πόσο σπουδαία, περίεργη είναι η ζωή και οι συμπτώσεις. Η΄ τα μετατρέπω σε  συμπτώσεις και με εντυπωσιάζει ακόμη περισσότερο. Εξηγούμαι : αγαπώ τα μπαμπού. Από μικρή, από πάντα. Αυτή η απλότητα τους που όμως τα κάνει τόσο μεγαλοπρεπή, με κάνει…