Ένα αλλιώτικο, γενέθλιο post

στις

Αγαπημένε μου και μοναδικέ αναγνώστη,

Έχουμε να τα πούμε πολύ καιρό.

Έχω καιρό να γράψω. Δεν ξέρω τι φταίει. Δεν έχω τι να πω, έχω πολλά να πω και δεν λέγονται, δεν έχω χρόνο, μεγάλωσα, κουράστηκα, βαρέθηκα; Τι ;

Η ουσία είναι ότι έχω καιρό να γράψω . Και όταν έχω καιρό να γράψω, να ξέρεις δεν είμαι καλά.

Συνήθως η έμπνευση, για μένα , έρχεται όταν γυρίζω, μυρίζω , ακούω, βλέπω. Να μου πεις δεν γυρίζεις πια; Μωρέ γυρίζω αλλά τρέχω. Οπότε ούτε προλαβαίνω να μυρίσω, ούτε να ακούσω , ούτε να δω.

Και τις ελάχιστες φορές που συμβαίνουν  όλα τα παραπάνω , δεν επιτρέπονται να τα πω. Για πολλούς λόγους. Γιατί μεγάλωσα εγώ, γιατί αφορά φίλους, γιατί αφορά το παιδί μου που πλέον λόγω εφηβείας, δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Για όλα μαζί . Η ουσία είναι πως έχω καιρό να γράψω. Χρόνια!.

Και παρόλο που έχω πολλά να πω, σαν να σιωπώ. Σημείο των καιρών μας ε; Η σιωπή ε; Ναι η σιωπή.

Όμως δεν ξέρω και από που να το αρχίσω . Από το θάνατο ; Ναι ο θάνατος είναι τα τελευταία τρία χρόνια, σε καθημερινή βάση , στις σκέψεις μας. Συνηθίσαμε να σκεφτόμαστε το θάνατο. Συνηθίσαμε να ξυπνάμε και να κοιμόμαστε με νούμερα νεκρών και κρουσμάτων ετοιμοθάνατων λες και μετράμε καραμέλες. Και κοίτα μια περίεργη φάση. Εμένα με πέτυχε αυτή η πανδημία, εκεί στου χρόνου τα μισά μου, που έτσι κι αλλιώς , η έννοια και η έγνοια του θανάτου σαν να φουντώνει περισσότερο σαν σκέψη αλλά κυρίως , και πιο επίπονα,  σαν ανησυχία, σαν έγνοια, σαν φόβος . Και εγώ, δεν ξέρω αν στο έχω πει, ο φόβος με τρελάνει, με αποσυντονίζει, είναι μικρός μου θάνατος. Ο φόβος δεν μου ταιριάζει. Και πάλι με κάνει να σιωπώ.

Όμως δεν θέλω να μιλήσω για το θάνατο. Όσο κι αν ξεπετιέται σχεδόν καθημερινά σε όλα, φυσικός ή ψυχικός θάνατος και μας κατακλύζει καθημερινά το είναι μας. Δεν θέλω να μιλήσω για το θάνατο. Ξεκίνησα αυτό το κείμενο , για το καθιερωμένο γενέθλιο ποστ που τόσο το περιμένεις κάθε χρονιά , μοναδικέ μου αναγνώστη. Άρα οφείλω και πρέπει να μιλήσω για τη ζωή που προφανώς λόγω γενεθλίων μου , λόγω των γενεθλίων του κάθε ανθρώπου , τη γιορτάζω.

Πέρσι δεν έγραψα γενέθλιο ποστ. Πέρσι δεν είχα γενέθλια. Πέρσι είχε σταματήσει ο χρόνος γιατί μια φίλη που αγαπώ, εκείνη η φίλη που αγαπάς σαν να είσαι έτσι φτιαγμένη, δεν ήταν καλά. Είναι εκείνη η φίλη που συν τοις άλλους, έχει δίπλα δίπλα γενέθλια με εμένα . Κάθε χρόνο, χρόνια τώρα . Και που δεν γίνεται να γιορτάσεις τα γενέθλια σου αν  ξέρεις πως ακολουθούν και εκείνης τα γενέθλια σε λίγες μέρες και εκείνη δεν είναι καλά. Έτσι δεν έγραψα.

Φέτος όμως όλα είναι αλλιώς. Και εύχομαι και για πάντα . Και τσουπ, άνοιξα το κομπιούτερ και αρχίσαν οι λέξεις, τσουκου τσουκου, να ξεχύνονται μπροστά μου.

Όταν ήμασταν μικροί, μπορεί και σε εσένα να έχει τύχει αγαπημένε μου και μοναδικέ αναγνώστη , πιστεύαμε πως είμαστε ανίκητοι. Πιστεύαμε και δικαίως πως όλη η ζωή και η γη και η πλάση, απλώνεται στα πόδια μας και το αύριο μας ανήκει. Σωστά το πιστεύαμε, δεν παλεύεται όλη η εφηβεία και τα απόνερα της αν δεν θεώρησε ένας ατρόμητος αγωνιστής του σύμπαντος. Μεγαλώνοντάς καταλάβαμε πως αυτή η υπερδύναμη, δεν υπάρχει. Ή ακόμη καλύτερα , πως υπάρχουν υπερδυνάμεις, αυτή τη φορά αληθινές όχι σαν τα αποκυήματα της φαντασίας μας, που μας κόβουν τα φτερά και μας μειώνουν. Το μάθαμε καλά και στο πετσί μας , ολοι εμείς της δεκαετίας του ΄70 που ζήσαμε τα πάντα. Από ΠΑΣΟΚ μέχρι πανδημία. Από ευρωπαϊκή ένωση μέχρι μνημόνια. Ζήσαμε στο είναι μας πως δεν είμαστε τίποτα, πάρα τελικά μαριονέτες ή στη χειρότερη , ο τελευταίος τροχός της αμάξης σε αυτό το σύστημα της παγκοσμιοποίησης.

Επίσης από μικρά, πιστέψαμε πως όσο είσαι νέος και ατρόμητος όπως ανάφερα παραπάνω, μπορεί να είσαι ρομαντικός, οραματιστής , σοσιαλιστής στα κοινωνικά πιστεύω σου. Αλλα όσο είσαι μικρός. Μεγαλώνοντας εκτός από το λούκι που σε περιμένει, σε περιμένουν και οι υποχρεώσεις , η πραγματικότητα, τα πρέπει της κοινωνίας , τα θέλω τα δικά σου, που στενεύουν τα όνειρα, μεγαλώνουν τους κανόνες, που σβήνουν τα οράματα μιας κοινωνίας δίκαιου.

Κάπως έτσι δεν μεγάλωσες και εσύ; Σου λένε κάτι όλα αυτά που σου ζωγραφίζω; Εμένα μου λένε πολλά. Και όσο μεγαλώνω , να η ηλικία λοιπόν που σήμερα που γιορτάζω, γιορτάζει μαζί μου, μου λένε ακόμη περισσότερα. Γιατί ξέρεις τι έχω πάθει; Όσο μεγαλώνω τελικά, έχω μεγαλύτερη ανάγκη να είμαι ατρόμητη, να είμαι ρομαντική , να έχω όραμα, να είμαι σοσιαλίστρια στα κοινωνικά πιστεύω μου. Όσο μεγαλώνω , έχω ανάγκη όλα τα παραπάνω. Γιατί μεγαλώνοντας , έρχεται και αυτή η γαμημένη πείρα (συγχωράμε για τα γαλλικά μα ειλικρινά δεν βρισκω πιο κατάλληλο επίθετο ) που μου λέει άλλα.

Έρχεται η πείρα , έρχεται όλο αυτό που έχω βιώσει στα τόσα χρόνια που πέρασαν μέχρι να φτάσω στου δρόμου τα μισά, που με κοιτάει στα μάτια και μου χτυπάει στον εγκέφαλο πως πλέον δεν είμαι ατρόμητη, δεν μπορώ να έχω όραμα , δεν μπορώ να ορίζω τη ζωή μου μέσα σε μια κοινωνία δικαίου . Πως πλέον όλα όσα κόμπιασα μέχρι τώρα να αποκτήσω, όλα όσα παιδιάστικα πίστευα πως δικαιωματικά μου ανήκουν, δεν είναι αληθινά. Δεν τα ορίζω! Δεν μπορώ να κάνω όνειρα για το υπόλοιπο μισό της διαδρομής μου. Δεν μπορώ να βασίζομαι πουθενά πάρα μόνο σε μένα και που πάλι και εγώ, δεν ανήκω σε εμένα .

Η πανδημία αλλά και όλα όσα έχουν προηγηθεί μέχρι να φτάσω αισίως στα 51 μου χρόνια αλλά κυρίως η πανδημία, μου διέγραψε μια και καλή την έννοια του ελευθέρου ανθρώπου. Του ανθρώπου που ονειρεύεται, που παλεύει, που κερδίζει αλλά κυρίως που ορίζει τη ζωή του. Τέρμα, πάπαλα! Το ήξερα και πριν, το είχα καταλάβει αλλά  αυτή η ρουφιάνα,  η πανδημία , τράβηξε την κουρτίνα και φάνηκε το τοπίο καθαρά. Και τίποτα δεν  μπορεί να ξανακλείσει τούτη τη κουρτίνα.

Ξέρω πως από εδώ και πέρα και μέχρι το τέλος αυτής της διαδρομής (αχ πόσο τρέμω μην δεν είμαι στα μισά, σχεδόν όσο τρέμω το να  αρρωστήσω και να εξαρτιέμαι αποκλειστικά από το κράτος δικαίου που ζω!) , θα ζω σε ένα κράτος που η δικαιοσύνη, η ισότητα , η αξιοκρατία είναι έννοιες  χαμένες στη μετάφραση και χωρίς ουσία. Ξέρω πως μέχρι να τερματίσω , θα κερδίζει πάντα η ανομία, η λαμογιά, οι έχοντες και κατέχοντες, οι ψεύτες, οι κομπιναδόροι.

Ξέρω πως δεν θα είμαι ποτέ αρκετά χωμένη στα πράγματα και πως οποιοσδήποτε θέλει να κερδοσκοπήσει, θα με άγει και θα με φέρει σύμφωνα με τις δικές του βουλήσεις και επιθυμίες. Ξέρω πως δεν θα βγω ποτέ στη σύνταξη ή και αν βγω δεν θα μου φτάνουν, ξέρω πως δεν θα δικαιωθώ ποτέ αν έχω διένεξη με κρατικό φορέα, ξέρω πως αν αρρωστήσω, πρέπει να παρακαλώ να έχω καλό ιδιωτικό φορέα υγείας να με στηρίξει γιατί αλλιώς την έβαψα. Ξέρω πως θα μου στοιχίσει ένα νεφρό για να κατορθώσω να σπουδάσει το παιδί μου και ίσως χρειαστεί να δουλεύω και μέχρι τα 70+ για να τα καταφέρω. Ξέρω πως πρέπει να παλέψω να ορθοποδήσω οικονομικά αν μου τύχει στραβή στην δουλειά μου γιατί το τραπεζικό σύστημα είναι απέναντι μου και όχι δίπλα μου. Ξέρω πως αν θέλω να αναπτύξω την επιχείρηση μου πρέπει να αγωνιστώ γιατί ο κρατικός μηχανισμός θα είναι απέναντι μου και όχι δίπλα μου. Ξέρω πως θα παρακαλώ μέχρι τα βαθιά μου γεράματα , να είμαι υγιής για να μπορέσω να βοηθάω τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου και έχουν την ανάγκη μου γιατί το κράτος είναι απέναντι τους και όχι δίπλα τους. Ξέρω πως έχω να παλέψω με το εκπαιδευτικό σύστημα που θέλει το παιδί μου πρόβατο και έναν αγράμματο ψηφοφόρο .  Ξέρω πως αν δεν μυήσω το παιδί μου να γίνει όλα αυτά που απεχθάνομαι, ίσως ζοριστεί. Ή ίσως πρέπει να ζήσει σε άλλη χώρα. Ξέρω πως οι ψεύτες όπως και οι κουράδες,  επιπλέουν αλλά μου τους παρουσιάζουν για πορσελάνες και παραμυθιάζομαι.

Ξέρω πως πάνω από τους μισούς που έχουν διαβάσει ως εδώ, θα με θεωρήσουν ψεκασμένη. Αυτό και αν το ξέρω καλά. Το έχω νιώσει στο πετσί μου, χρόνια τώρα πως ότι αφορά κοινωνικά θέματα , βάφεται πράσινο, κόκκινο ή μπλε αλλιώς δεν έχει υπόσταση. Μόνο η πολιτική δίνει υπόσταση στην κοινωνία, στη χώρα, στη συνείδηση. Αλλιώς δεν αξίζουν , αλλιώς δεν μετράνε . Ξέρω επίσης πως από τους μισούς, οι ίδιοι με πριν, ήδη προσπαθούν να σκεφτούν τι ψηφίζω , που ανήκω πολιτικά για να καταλάβουν τι μου φταίει. Αλλιώς δεν έχω υπόσταση. Αλλιώς δεν αξίζω , ούτε μετράω .

Αυτό και αν το ξέρω καλά. Έχω σιχαθεί να βλέπω στα social media να βάφουν με πολιτικό χρώμα όλα τα κοινωνικά ζητήματα. Από τις καμένες ψυχές στο Μάτι μέχρι το βιασμό μιας 12χρονης. Να γράφονται αριστουργήματα υπερ ή κατά μιας κατάστασης, ανάλογα με τα πιστεύω ή κυρίως, ανάλογα με το payroll του κάθε γράφοντος . Τα έχω φάει με το κουτάλι και τα έχω σιχαθεί όσο δεν φαντάζεσαι.

Έχω σιχαθεί να βλέπω βολεμένους, χορτάτες κοιλιές, φελλούς που επιπλέουν. Που τρώνε και χορταίνουν. Που κοιτάνε την πάρτη τους και κάθε κοινωνικό πρόβλημα είναι ευκαιρία για να ξεπλύνουν την υποχρέωση στον κομματικό τους χώρο. Και που για αυτούς, η κοινωνία και τα ζητήματα της,  έχουν πολιτικό χρώμα. Γιατί μόνο έτσι γεμίζει η τσέπη. Και η κοιλιά.

Έχω κουραστεί να ξέρω πως το κράτος είναι πάντα απέναντι , πάντα εναντίον του απλού πολίτη. Απέναντι σε εμένα τελικά. Σε σένα αγαπημένε μου αναγνώστη. Ακόμη και σε εκείνον το φαιδρό που θεωρεί τον εαυτό του σπουδαίο. Αχ μωρέ κακόμοιρε μου…τροφοδοτείς την κοινωνική αδικία αν θεωρείς πως είσαι πιο προνομιούχος επειδή υπηρετείς ένα κομματικό χώρο. Μόνο αυτό κάνεις. Τροφοδοτείς την κοινωνική αδικία που θα την βρεις μπροστά σου πανύψηλη, όταν βρεθείς σε ανάγκη.

Και όλα αυτά αγαπημένε μου αναγνώστη, μου συμβαίνουν τώρα. Τώρα που ωριμάζω. Τώρα που έχω τυραννηθεί όσο δεν φαντάζεσαι 51 χρόνια . Τώρα ποθώ ισότητα, ισονομία, όραμα , κοινωνία δικαίου. Τώρα πιότερο από ποτέ νιώθω πως μάταια πίστευα μικρή πως όταν μεγαλώσω θα έχω καταλάβει πως όλα αυτά είναι ρομαντικές μπαρούφες. Τώρα , πιότερο από ποτέ ξέρω πως αυτά είναι η ουσία.

Έχω πει πολλά γμτ. Και ίσως τα έχω πει και μπερδεμένα και δεν βγάζεις άκρη. Εσύ τουλάχιστον που έχεις παραμείνει και έχεις διαβάσει μέχρι εδώ. Εσένα που ήδη σκέφτεσαι «ω ρε αυτή έκοψε καπίστρι», εσένα να ξέρεις πως δεν με αφοράς. Έχω αποφασίσει πως από εδώ και εμπρός, σε αυτά τα μισά που μου απομένουν, να τα περάσω σε μια κοινωνία που με νοιάζεται, σε μια κοινωνία δικαίου, σε μια κοινωνία που οι ψεύτες, οι κλέφτες, οι βιαστές , οι καιροσκόποι, τιμωρούνται και δεν δοξάζονται, που η κρατική μηχανή είναι αυτή που οφείλει να είναι δίπλα  στον πολίτη , που εργάζομαι σημαίνει αμείβομαι, προοδεύω και όχι τιμωρούμαι και εξαντλούμαι οικονομικώς και ηθικώς. Σε μια κοινωνία που στα 51 μου χρόνια, όταν ήμουν μικρή και αγνή, πίστευα πως θα φτάσω μεγαλώνοντας αλλά μάλλον την έχασα στην πορεία.

Αυτό επιθυμώ στα 51 μου χρόνια. Να ξαναβρώ εκείνο το όραμα, εκείνη την κοινωνία. Το ξέρω ουτοπία, το νιώθω κουνάς το κεφάλι…δεν γίνεται θαρρείς ε;

Μωρέ γίνεται!

Φτάνει να είμαστε πολλοί !

Υ.Γ1.  Δεν είναι για υστερόγραφο όμως δεν ταίριαζε στο κείμενο. Σήμερα που γραφώ τούτο εδώ, πέθανε ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης. Είχαμε ίδια μέρα γενέθλια και θέλω να τον τιμήσω και εδώ. Ξαναδιάβασε το τελευταίο του ποστ. Νιώσε το στο κορμί σου. Μην κάνεις το λάθος να του δώσεις χρώμα επειδή ανέφερε έναν πολιτικό αρχηγό. Νιώσε το σαν άνθρωπος. Διάβασε το πολλές φορές. Νιώσε το! Και σταμάτα μόνο, όταν πάψεις να βουρκώνεις όταν το διαβάζεις. Τότε είσαι σε καλό δρόμο!

Υ.Γ2. Ακούς αυτό . Γιατί κλείνοντας, θέλω να μουρμουράς κάτι χαρούμενο.

Υ.Γ3. Σε ευχαριστώ που έφτασες μέχρι εδώ

Advertisement

2 Σχόλια Προσθέστε το δικό σας

  1. Ο/Η nasia λέει:

    Πρωτον χαιρομαι που είμαι ενα χρόνο μικρότερή σου 🤣🤣 διαβάζω πολυ λιγους πια και ολοι ειναι μικροτεροι μου ! Ενιωθα γριά ,σοφή γριά ομως 😜και τσουπ,να άλλη μια σοφή γριουλα στην παρεα🥰
    Κατά δευτερον ,οσοι σε πουν ψεκασμενη,θα ειναι απο Λατσηδες και πανω γιατί σχεδόν ολοι και οσοι ειμαστε ελευθεροι επαγγελματιες δεν γινεται να μην συμφωνουμε σε οσα ειπες και λιγα εσουρες βρε …
    Να τα εκατοστήσουμε με υγεία και μα προλάβουμε να δούμε το όραμά σου και δικό μου φυσικα ❤️♥️

    1. Ο/Η mamasdoanddonts λέει:

      Έτσι να μαζευόμαστε οι ’70!! Έχουμε φάει πολλή λάσπη… Καιρός να συσπειρωθούμε! Σε ευχαριστώ αρχικά για ευχές. Αλλά και για το χρόνο που ξόδεψε για εμένα ! ❤️

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s