Για την κόρη μου που θα γίνει γυναίκα #ημέρα_της_γυναίκας

στις

Εδώ και μέρες,  με γυροφέρνει η ιδέα αυτή. Φέτος, στη γιορτή της γυναίκας , θέλω να γράψω κάτι, για το κορίτσι μου που είναι στο δρόμο να γίνει γυναίκα.

Είναι σε εκείνο το μεταίχμιο που από κορίτσι, γίνεται γυναίκα. Σε εκείνο το μεταίχμιο που είναι λίγο ζόρικο αν είσαι η μάνα αυτού του κοριτσιού αλλά τόσο σημαντικό στάδιο και βήμα ζωής , για μια γυναίκα. Σε εκείνο το μεταίχμιο που μια καινούργια, τόσο αλλιώτικη και συναρπαστική ζωή, ανοίγεται μπροστά σου. Σε εκείνο το μεταίχμιο που ξέρεις πως όταν το διαβείς, ποτέ και τίποτα δεν θα είναι πια ίδιο και όλα όσα έζησες μέχρι τώρα, θα μπουν στο μυαλό σου σε ένα άλμπουμ με τίτλο «παιδικά χρόνια».

Είναι και αυτός ο εγκλεισμός που ζορίζει λίγο παραπάνω στη διαχείριση αυτής της φάσης της εφηβείας (ναι τρωγόμαστε όλη μέρα), είναι και εσύ η μάνα που διανύεις μια άλλη φάση γυναικείας ζωής #προεμμηνοπαυση_my_love, είναι και όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας με το κίνημα #metoo και αυτή η φάση, αυτό το μεταίχμιο, φαντάζει πιο ζόρικο.

Θες να σου πω πως δεν ζορίζομαι; Όχι δεν μπορώ να στο πω αυτό. Είναι δύσκολα. Είναι αυτό το χάσμα που χωρίζει το γονιό και ιδίως τη μάνα από την εφηβική απαρχή. Είναι που κάτι χάνεται στη μετάφραση, είναι που λέω κόκκινο και ακούει ροζ, είναι που είναι στα κόκκινα και εγώ την θυμάμαι στα ροζ, είναι που λέω αυγά και ακούει καυγά, είναι όλα μαζί και τα νεύρα τσατάλια. Είναι που μια πατάω φρένο εγώ και μια ο πατέρας της, είναι που κυκλοφορούμε δυο ενήλικες γονείς σε ένα σπίτι που η έφηβη μια κλαίει (χωρίς λόγο) και μια γελάει (πάλι χωρίς λόγο). Είναι που είμαστε σε ένα σπίτι, κλεισμένοι ένα χρόνο τώρα , με μόνη και ουσιαστική παρέα, εμάς τους τρεις. Είναι και το ζαβό κουτάβι #άσχετο που πια δεν είναι κουτάβι αλλά που στις ζημιές, είναι ανάθεμα το. Είναι ζόρικη η φάση της εφηβείας, μην το ψάχνεις!

Αλλά εκείνες τις ελάχιστες στιγμές, που ξεχνάω  τη μάνα, θυμάμαι το κορίτσι μέσα μου  που κάποτε ήρθε η στιγμή να γίνει γυναίκα και συγκινούμαι. Συγκινούμαι αρχικά γιατί αξιώθηκα να ζήσω αυτό το θαύμα : το μωρό που γέννησα, γίνεται γυναίκα. Και εγώ κατόρθωσα να είμαι εδώ. Συγκινούμαι για τη ζωή που την περιμένει μπροστά της. Συγκινούμαι που σκέφτομαι όλα αυτά τα ωραία που έρχονται για εκείνη και που όσο περνάει ο καιρός, εγώ θα συμμετέχω όλο και λιγότερα και θα γίνονται όσο εγώ θα κοιμάμαι τον ύπνο του δικαίου. Συγκινούμαι για όλα αυτά και άλλα τόσα υπέροχα που της εύχομαι να της συμβούν. Και όλα αυτά που θέλω να της γίνουν όπως τα ονειρεύεται.

Και θέλω να μπορέσει να γίνει η γυναίκα που έχει φανταστεί μέσα στα όνειρα της. Εκείνη η δυνατή, ατρόμητη γυναίκα που χαζεύει στα βιβλία και στα έργα και την πιάνει δέος  με τον τρόπο που τα καταφέρνει.

Να γίνει εκείνη η γυναίκα που σέβεται μα απολαμβάνει το κορμί της όσο καμία άλλη. Δεν το χαρίζει δεξιά και αριστερά άσκοπα και δεν επιτρέπει σε κανέναν να το εκμεταλλευτεί.

Εκείνη η γυναίκα που αγαπάει με πάθος και με λατρεία φόρες, πρώτα τον εαυτό της και μετά όσους λαχταρά η ψυχή της.

Εκείνη η γυναίκα που ορίζεται και καθορίζεται μόνο από την ίδια και δεν χαρίζεται, ούτε μοιράζεται για να βολευτεί.

Εκείνη η γυναίκα που παλεύει για τα θέλω της με όλο της το είναι αλλά που ξέρει και ποτέ να επιλέγει να μην παλεύει πια για κάτι που δεν αξίζει.

Εκείνη η γυναίκα που σέβεται τις φιλίες της, τις δουλειές της, τις αγάπες  της, τους ανθρώπους που έχει επιλέξει  να ονομάζει οικογένεια.

Εκείνη η γυναίκα που δεν την καθορίζει η δουλειά, το χρήμα ή η επιτυχία που τυχόν έχει στη ζωή της αλλά που θα αγωνιστεί για όλα τα προηγούμενα αν αυτό ποθεί.

Εκείνη η γυναίκα που θα ζει καθημερινά της ζωής της όσο καλύτερα μπορεί, χωρίς να εκμεταλλεύεται, εξαπατάει, κοροϊδεύει, υποβιβάζει ή ταπεινώνει οτιδήποτε είναι μικρότερο από τα μέτρα της ή αντίθετο από τα θέλω της.

Εκείνη η γυναίκα που χρησιμοποιεί όλα τα μέσα που έχει για να πετύχει αυτά που ονειρευεται αλλά που πάντα θα έχει στο μυαλό της πως τίποτα δεν συγκρίνεται με το «κοιμάμαι με το κεφάλι μου ήσυχο από τύψεις».

Εκείνη τη γυναίκα που και στους πιο μεγάλους έρωτες της  και στις πιο μεγάλες παλαβομάρες της , θα έχει πάντα στο νου της πως όταν όλα αυτά τελειώσουν, θα ήθελε να μην έχει αλλοιωθεί μέσα της.

Εκείνη η γυναίκα που ξέρει πότε θα πει τα ναι της και πότε θα πει τα όχι της. Και πάντα χωρίς τύψεις και ενοχές.

Εκείνη η γυναίκα που δεν χρειάζεται να απολογείται για τα θέλω της, για τις σχέσεις της, για τον τρόπο ζωής της και τις επιλογές της, γιατι ξέρει πως ήταν όλα δικά της επιλογή και κανείς  δεν τις τα επέβαλλε ή την έκανε να τα θελήσει.

Εκείνη η γυναίκα που ξέρει πως όλοι τελικά, μηδενός εξαιρουμένου, το μόνο που ζητάμε από την ζωή είναι να μας αποδέχονται και να μας αγαπούν. Όλα τα άλλα, είναι ο αγώνας μας για να τα αποκτήσουμε. Κάποιοι τα αποζητούν δίκαια  και κάποιοι όχι. Μα εκείνη τη στιγμή, που νιώσεις πως τα έχεις και τα δυο, γίνεσαι ειλικρινά ευτυχισμένος.

Και αν μπορούσα να της το άφηνα σαν γράμμα , όλο το παραπάνω, στο μαξιλάρι της, θα ήταν κάπως έτσι. Άντε ίσως στο τέλος να είχε και ένα :

«Και αν όλα αυτά δεν τα καταφέρεις, μην νοιάζεσαι! Πάντα θα είμαστε εδώ. Και εμείς και η αγκαλιά μας. Οποιαδήποτε ώρα, μέρα, στιγμή, μέρος της γης ή μέρος ακόμη και του διαστήματος. Εμείς θα είμαστε πάντα εδώ. Ακόμη και όταν μετά από χρόνια, δεν θα «είμαστε». Γιατι δεν υπάρχει πιο πολύτιμο, σημαντικό, θεσπέσιο  πλάσμα για εμάς τους γονείς σου, από εσένα!»

Χρόνια μας πολλά κοριτσάκι μου.

*Ακούς αυτό. Που πάντα μου θυμίζει εσένα κοριτσάκι μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s