Less is more #lessisnow #theminimalists

στις

Κανείς δεν θα το πίστευε πως θα γράφω ΕΓΩ ποστ  με αυτό τον τίτλο αλλά από την άλλη, κανείς δεν θα πίστευε πολλά πράγματα για μένα (include me που λένε και στο χωριό μου) και όμως έχουν συμβεί. Ιδίως στις περίεργες εποχές που ζούμε.

Ξεκαθαρίζω : προέρχομαι από μια οικογένεια, ιδίως από την πλευρά της μανούλας, που έχουν τη σαβούρα στο dna τους. Από πάντα, από κατασκευής βρε αδελφέ. Μεγάλωσα με μια μάνα που η μόνιμη ατάκα της ήταν και είναι «πετιέται; Όχι φυσικά». Θυμάμαι όλα μου τα παιδικά χρόνια να μαζεύουμε, κουβαλάμε, μοιράζουμε δεξιά και αριστερά, υλικά αγαθά και πράγματα που για κάποιους ήταν άχρηστα αλλά για εμάς (ή για αυτούς που τα δωρίζαμε) πολύτιμα. Ναι ξέρω, έχει και την φιλανθρωπία του όλο αυτό αλλά αλλού είναι το point. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που το recycling ήταν τρόπος ζωής πολύ πριν γίνει της μόδας και σημαία για όλα τα τμήματα marketing των πολυεθνικών. Αν με πιάνεις. Και το έχω υιοθετήσει και το τηρούσα για μεγάλο μέρος της ζωής μου. Επίσης είμαι των πολλών έτσι κι αλλιώς. Πάλι από κατασκευής αλλά αυτό σημαίνει και των πολλών σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μου αλλά πάλι αλλού το πάω και θα το ξημερώσουμε. Μεγάλωσα λοιπόν μαζεύοντας, φυλάσσοντας ενθύμια και αναμνήσεις, κρατώντας παλιά αγαπημένα αντικείμενα (από ρούχα μέχρι έπιπλα και από σουβενίρ μέχρι εισιτήρια θεάτρου) και  ήταν οκ όλο αυτό. Βοηθούσε και η ύπαρξη από πάντα, πολλών αποθηκευτικών χώρων, βοηθούσε και το αίμα που νερό δεν γίνεται, το έκανα να μοιάζει και στάση ζωής και δεν πετάω αλλά βρίσκω νέα χρήση και ήρθε και έδεσε το γλυκό.

Όλα αυτά μέχρι πριν από 4 χρόνια που άρχισε αυτή η στάση να κλωτσάει μέσα μου. Ήταν το πέμπτο σπίτι αγαπημένου πρόσωπου έπρεπε να αδειάσει και η στάση ζωής που είχα μάθει να είναι τρόπος ζωής, με έσπρωχνε να τα φυλάξω όλα και κρίμα να χαριστούν (τουλάχιστον τα πιο πολύτιμα) και κράτα και εκείνο και κράτα το άλλο και φορτώσου σαν το γάιδαρο και κουβάλα και ένα τόνο και αχ πονάει η μέση και αχ έχω πάθει αλλεργία από την τόση σκόνη και άλλα τέτοια που περνούν από το μυαλό του κάθε σοβαρού συλλέκτη σαβούρας αναμεμειγμένης με αναμνήσεις και πανάκριβα αντικείμενα. Και εκεί μεταξύ δέκατης κούτας συσκευασίας σαβούρας και εικοστής σακούλας με σουβενίρ, με χτύπησε σαν κεραυνός. Έκανα εικόνα την κόρη μου, 50 χρόνια από τώρα, όταν εγώ θα έχω φύγει και θα πρέπει να ξεφορτωθεί όλη τη σαβούρα που η πολυαγαπημένη της μανούλα είχε συλλέξει με μεγάλη προσοχή και αγάπη ανά τα χρόνια που περιέργου βίου της. Και με έπιασε πανικός. Σε κανένα άνθρωπο δεν αξίζει αυτή η ταλαιπωρία. Πόσο δε μάλλον στο ίδιο το παιδί μου. Θα έχει να κλαίει που με έχασε (φυσικά και θα κλαίει, τέτοια μάνα #πόσοψώνιο) και από την άλλη θα σιχτιρίζει για το βάσανο και τη σαβούρα που της φόρτωσε. Είχα συγκλονιστεί τόσο με την εικόνα και την σκέψη που το μόνο που θα  με λύτρωνε θα ήταν να βγω τρέχοντας στο κεντρικότατο δρόμο του εν λογω σπιτιού και να τσιρίζω για να αποσυμπιεστώ.

Όχι δεν το έκανα, διανύαμε και περίοδο πένθους και όσο να πεις θα ήταν λίγο σπούκι οι κραυγές μου αλλά ορκίστηκα, σιγά μα σταθερά, να το ανατρέψω όλο αυτό. Εκείνη τη μέρα, ορκίστηκα πως έστω και με αργούς ρυθμούς, έστω και με όση πίστη με τον καιρό θα έχω για τούτο το προτζεκτ, θα αφήσω τα ελάχιστα και όσα αντέχει ένας άνθρωπος, βαρίδια για να διαχειριστεί το παιδί μου. Και εγώ νωρίτερα. Το έκανα και για μένα.

Και έτσι, σταθερά, αλλά με πείσμα, από τη μέρα εκείνη και πέρα, αποφάσισα να ελαφρύνω, μέρα με τη μέρα, τη σαβούρα που τελικά δεν θεωρώ πολύ σπουδαία.

Όλα πήγαιναν σχεδόν καλά μέχρι τις μέρες της καραντίνας, της δεύτερης καραντίνας και των στόχων της νέας χρονιάς. Θες ο εγκλεισμός, θες το πολύ το τετ α τετ με τους τοίχους του σπιτιού μου και των υλικών μου αγαθών, θες το νέα ξεκινήματα και νέα πλάνα διαβίωσης , αυτό το προτζεκτ ήρθε και θέριεψε μέσα μου και έγινε ανάγκη υπέρτατη και σπουδαία : θέλω να μειώσω το υλικό χάος που με περιβάλλει και να έχω πραγματικά όσα μου είναι απαραίτητα και χρήσιμα στο τώρα. Ούτε στο χτες , ούτε στο αύριο, ούτε στο μέλλον. Όσα θέλω τώρα και μόνο αυτά. Και σαν να μην έφτανε η ανάγκη που φούντωνε σαν την πυρκαγιά (ποιητική γραφή λέγεται αυτό μοναδικέ μου αναγνώστη) έτυχα και στο Netflix (το έτυχα παίρνει πολύ νερό στο κρασί του, η ανάγκη μας οδηγεί, τίποτα τυχαίο) αυτό : Less is now λέγεται και είναι δυο τύποι που εξιστορούν με σκοπό να σε μυήσουν, τη διαδρομή τους στην ανακάλυψη του μινιμαλισμού και την εφαρμογή του στη ζωή τους. Και τα λένε σχεδόν όπως θες να τα πεις και εσύ και σε παρασύρουν σε ένα δρόμο που σαν από καιρό, τον ήθελες και εσύ.

Και στο τέλος της προβολής, εκεί στα πεταχτά και στα ύπουλα (μου αρέσουν αυτά τα ύπουλα που έρχονται και καρφώνονται στο είναι σου και γίνονται υπέρτατη ανάγκη) σου προτείνουν ένα challenge : 30 μέρες less is now challenge. Για τριάντα μέρες, πετάς, δωρίζεις, χαρίζεις, ξεφορτώνεσαι με όποιο τρόπο σου ταιριάζει, όλη τη σαβούρα που και καλά θεωρείς πολύτιμη αλλά στην ουσία, δεν είναι. Και σου προτείνουν να το κανείς με τρόπο πονηρό : την πρώτη μέρα ένα αντικείμενο, τη δεύτερη δυο, την τρίτη τρία μέχρι να φτάσεις στις τριάντα μέρες του  challenge που θα πρέπει να ξεφορτωθεί και άρα να ελαφρύνεις από τριάντα αντικείμενα. Ο σκοπός του challenge είναι να μείνεις με τόσο όσα νιώθεις επαρκής, πλήρης μα και ελαφρύς και χωρίς πίεση χώρου και χρόνου εξαιτίας των αντικειμένων. Και άρα πιο ευτυχής. Και αυτό το less is now, σαν από θαύμα, σου λένε και το παραδέχονται και όλοι όσοι έχουν συμμετάσχει σε αυτό πως μεταφέρεται και στην υπόλοιπη ζωή. Φεύγει από την υλη και πάει παντού. Σε κυριεύει και γίνεται κινητήρια δύναμη για τον νέο σου εαυτό. Και είναι ευτυχία και αυτό.

Έχω μαγευτεί. Είναι αυτό που θέλω. Και έχω ξεκινήσει. Είμαι στη τετάρτη μέρα και ήδη έχω αποχαιρετίσει 10 βαρίδια αντικείμενα. Και είμαι χαρούμενη. Νιώθω σαν να έχω ανακαλύψει έναν καινούργιο κόσμο που θα με οδηγήσει σε μια καινούργια κατάσταση. Και ήθελα να στο πω. Γιατι μπορεί να σε αφορά.

Για αυτό, αν όλα όσα είπα παραπάνω, σου θυμίζουν ή σου λένε κάτι, έλα μαζί μου. Ας γίνουμε πολλοί και ας γίνουμε ελαφρύτεροι.

*Υπάρχουν πολλοί οργανισμοί, ιδρύματα, σύλλογοι, σχολεία, φυλακές που χρειάζονται ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ όλα όσα εσύ, δεν θες πια. Σίγουρα ξέρεις αρκετά. Αλλά αν χρειαστείς βοήθεια, έχω κάνει έρευνα μεγάλη. 😉

**Ας γίνουμε πολλοί. Δες εδώ λεπτομέρειες.  #lessisnow

***Ακούς αυτό. Ταιριάζει στην κατάσταση 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s