Σαν ημερολόγιο.

στις

Υπάρχουν μέρες, συχνά πυκνά τώρα τελευταία, που θα θελα να γράφω όπως παλιά ημερολόγιο. Να ξεκινήσω με το γνωστό « αγαπημένο μου ημερολόγιο» και να γράφω σαν νερό που τρέχει στο αυλάκι.
Να γράψεις για τις μέρες που γίνονται ζόρικα τα πράγματα και που δεν μπορείς να πεις τον πόνο σου πουθενά γιατί θα ακούσεις άλλο πόνο, χειρότερο και ξαφνικά θα σου φανείς ρηχή και ανούσια. Να γράψεις για τις μέρες που ολοι σαν κάτι να πάθανε και όλα τους φταίνε και σαν η παράνοια να κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης. Να γράψεις για αυτά που δεν λέγονται, όχι δεν λέγονται διάολε παρά μόνο σε σένα και συ καμιά φορά μπερδεύεσαι και τα κόβεις και τα ραβεις στα μέτρα σου και λούπα όλη η φάση.
Να γράψεις για εκείνους που έχουν φύγει από τη ζωή και που κάποιων η τελευταία φορά που τους είδες, σου στοιχειώνει τη ζωή ενώ κάποιων, η τελευταία φορά, είναι η δύναμη σου και η πολύτιμη στιγμή σου.
Να γράψεις όμως και για απόψε που μετά από μια έντονη μέρα, μέρα αποχαιρετισμών παλιών καταστάσεων και αναμονής των καινούργιων, κοιμήθηκε για πρώτη φορά στο σπίτι σου εκείνο το αγόρι που ήρθε για να σε γεμίσει αγάπη και ελπίδα και δύναμη και λύτρωση. Να γράψεις για το τι χαρά φέρνει στη ζωή σου και στην οικογένεια σου. Να γράψεις για την κόρη σου που κοιμήθηκε αγκαλιά του και ήταν « σαν να έχω αδερφό μαμά αλλά είναι σαν αδερφός μου, πνευματικός αδερφός μου, ε μαμά;».
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, σήμερα ήταν μια δόση ευτυχίας.
Καλό μας ξημέρωμα.

 

*Ακούς αυτό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s