Γονείς είμαστε όλοι.

        Προχθές  πήγαμε βόλτα στο κέντρο της Αθήνας  με τη μικρή. Της είχα υποσχεθεί περπάτημα από την Ακρόπολη μέχρι το Μοναστηράκι. Με πατίνι. Και σκύλο. Με το τρένο. Οκ σαν πρότζεκτ ακούγεται ζόρικο αλλά το έχουμε κάνει πολλές φορές και είμαστε συνηθισμένες.

         Ήταν μια βροχερή μέρα, σχεδόν βροχερή γιατί είχε αυτή τη βροχή κατούρημα / κλάμα καψούρας γκόμενας. Αυτό το λίγο. Είχε πάρα πολύ κόσμο λόγω Καθαρής Δευτέρας. Άσχετο με το θέμα του ποστ, πόσο όμορφη είναι αυτή η διαδρομή από Διονυσίου Αρεοπαγίτου μέχρι μοναστηράκι ; Πόσο όμορφη ασχέτως εποχής, μέρας , παρέας, διάθεσης, στιγμής της μέρας; Πόσο ξεχωριστή; Πόσο ηρεμία σου δίνει στη ψυχή; Και φορές φορές, πόσο περήφανη σε κάνει; Ή το νιώθω μόνο εγώ; Μπα το νιώθουν όλοι, το αισθάνομαι. Η θέα, η φύση, το πράσινο, τα σπίτια. Τι ομορφιά!

        Στο θέμα μας, στο τρένο, ακριβώς απέναντι μας καθόταν μια οικογένεια με ένα παιδί. Οι γονείς μεσήλικες, ο γιος γύρω στα 25-30 αλλά από εκείνα τα παιδιά που δεν μεγαλώνουν ποτέ και είναι πάντα τα μωρά τους. Δεν ξέρω αν ήταν λόγω ιδιοσυγκρασίας / ιδιαιτερότητας του παιδιού ή λόγω της οικογένειας με ένα παιδί που λιγάκι παραχαϊδεύουν το μοναχοπαίδι (αχ πως βγαίνει αμέσως ο καημός και ο κρυφός μου φόβος !). Σε όλη τη διαδρομή η μάνα, κάτι προσπαθεί να μάθει στο παιδί στο σούπερ ντούπερ κινητό του. Με ζήλο και επιμονή. Νόμιζα πως προσπαθεί να το μάθει να  το χρησιμοποιεί επειδή είναι καινούργιο ξερωγώ. Κάποιες φορές έδειχναν  και στον πατέρα που καθόταν στην απέναντι τετράδα θέσεων και έλεγε και αυτός τη γνώμη του. Με τον ίδιο ζήλο και την  ίδια αφοσίωση. Δεν είχα καταλάβει τι του έδειχναν, μέχρι που σηκωθήκαμε για να ετοιμαστούμε να κατεβούμε στην επομένη στάση. Του έδειχναν πώς να παίζει ρουλέτα στο κινητό. Του μάθαιναν πώς να ποντάρει και πόσα λεφτά να βάζει για να έχει πιθανότητες να κερδίσει κλπ. Έπρεπε τώρα να απαντήσω στην κόρη μου τι είναι η ρουλέτα που με είδε να κοιτάω απορημένη.

       Όταν πια κατεβήκαμε από το τρένο και εγώ είχα ακόμη στο μυαλό μου αυτό που διαδραματιζόταν μπροστά στα μάτια μου, αρχίσαμε το περπάτημα μας. Στα είκοσι μετρά και λόγω του κόσμου, είχαμε πίσω μας, σχεδόν κολλητά,  έναν πατέρα με τους δυο,  έφηβους γιους του. Από τον τρόπο που μιλούσαν, έδειχνε πως δεν ζουν καθημερινά μαζί είτε λόγω διαζυγίου είτε λόγω εργασίας του στο εξωτερικό. Αφού τους πείραξε για τα ποδοσφαιρικά δρώμενα, άρχισε να τους λέει για παραστάσεις, συναυλίες, καλλιτεχνικά δρώμενα που έχει κανονίσει για το επόμενο τριήμερο για όλους τους. Μιλούσε με πάθος για όπερα, για ροκ συναυλίες, για μια παράσταση/ συμπαράσταση σε έναν κοινωφελή σκοπό. Μετά σταματούσε και σχολίαζε τα σπίτια που υπάρχουν στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου (τι σπίτια!) και όλα αυτά με μια γλύκα και μια λαχτάρα για τη μύηση σε ένα δρόμο που μου ερχόταν να γυρίσω και να του πω να γίνει ο δικός μου πατέρας.

         Στα μισά της διαδρομής μας, ένα τρίχρονο παιδάκι δίπλα μας, τραγούδησε όλο το «ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ» και ένα άλλο αντιστοίχου στυλ και ο πατέρας του καμάρωνε και έκανε τα φωνητικά. Πιο κάτω ένα παιδάκι είχε πέσει και είχε χτυπήσει αρκετά και η μάνα του γελούσε γιατί η τούμπα ήταν όντως αστεία και εκείνο κάθε που γελούσε, έκλαιγε περισσότερο.

        Στο ύψος της Αγίας Μαρίνας και εκ των υστερών και μέχρι το Μοναστηράκι, ένα πεντάχρονο κοριτσάκι γκρίνιαζε σαν να μην υπάρχει αύριο,  για καθετί που συνέβαινε στο διάβα του : από αυτά που πουλούσε ο κάθε πλανόδιος και τα ήθελε όλα ανεξαιρέτως μέχρι γιατί ψιχαλίζει ή  γιατί λόγω κοσμοσυρροής κάποιοι πέφτουν λιγάκι πάνω του. Κάποια στιγμή γκρίνιαξε και για το σκύλο μας που δεν ήταν δικός της και για μια λακκούβα νερού που βρέθηκε μπροστά της. Γκρίνιαζε, γκρίνιαζε, γκρίνιαζε. Και η μάνα του, με περίσσια ηρεμία και υπομονή προσπαθούσε να το κάνει να τα δει αλλιώς και να του δείξει και την διαφορετική πλευρά από ότι έβλεπε.

        Και με έχει πιάσει τέτοιος πονοκέφαλος και σκεφτόμουν όλους τους γονείς που συνάντησα σε μια πρωινή μου βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Πόσο διαφορετικοί μα πόσο ίδιοι δυστυχώς . Γιατί  όλοι  θεωρούν πως τα κάνουν από αγάπη για το παιδί τους και για να το προστατέψουν, εφοδιάσουν, μυήσουν. Πάντως για καλό και με αγνούς (για τα δικά τους δεδομένα ) σκοπούς. Και η σκέψη, με βρίσκω μπροστά σε ένα πάγκο. Πουλούσε δαχτυλίδια. Και να μαι  πάλι, για άλλη μια φορά, να τσακώνομαι με την κόρη μου, για  να μην πάρει ΑΛΛΟ ένα δαχτυλίδι «για το δείκτη μαμά, είναι πολύ της μόδας». Και κοντεύουμε να πιαστούμε μαλλί με μαλλί ενώ ξέρω πως στο τέλος θα το πάρω. Αφού στο τέλος σε όλα υποκύπτω. Όπως υποκύπτουν όλοι οι παραπάνω γονείς, στα λάθη, στα πάθη τους και στα στραβά τους. Όλοι από αγάπη.

       Μια πρωινή βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Και τόσοι γονείς. Όλοι από αγάπη.

 

Purchase this image at http://www.stocksy.com/37560

*Ακούς αυτό.

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 45 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 15 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία δέκα χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Σχέσεις and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Γονείς είμαστε όλοι.

  1. Ο/Η nasia λέει:

    κάπου όμως ,πριν ενδωσουμε απο αγαπη ,θα πρεπει να κανουμε μια ερωτηση μεσα μας : πού θα ωφελησει αργοτερα ,οταν θα ζει μόνο του το παιδί , η μορφη της κάθε »αγαπης» που του δειχνω και με τη μορφη που μου τη ζηταει το παιδί μου…πολύ όμορφη και γλυκια η ανάρτησή σου και μην σου πω ,πως εγω θα της επαιρνα 2 δαχτυλιδακια !χαχαχα

    • Ο/Η mamasdoanddonts λέει:

      Αχ έχεις δίκιο όμως πόσο δύσκολη η απάντηση στο τι είναι καλός γονιός! Φυσικά και καταλαβαίνουμε ολοι τα λάθη στην ανατροφή αλλά έχω δει να βγαίνουν και σπουδαία παιδιά από τέτοια « λάθη». Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια για την ανάρτηση 😘 Πήρε ένα αλλά ανακαλύψαμε πιο κάτω μια κυρία που κάνει τις ωραιότερες χειροποίητες κουκλιτσες. Πηρε μια και αυτή την Κυριακή πάμε για δεύτερη… για τη μανούλα 😜

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s