Ο χτύπος στην πόρτα.

       Σου έχει τύχει και σένα. Είμαι σίγουρη. Να είσαι κάπου,  σχεδόν ολομόναχος και να ακούς ήχους η’ να νιώθεις κινήσεις που να σου φέρνουν χαρά και συγκίνηση γιατί σημαίνει πως έρχονται αγαπημένα σου πρόσωπα. Να ακούς τον ήχο ενός συγκεκριμένου αμαξιού, τον ήχο από μια αρμαθιά κλειδιά , ένα σκύλο που γαυγίζει, ήχο από συγκεκριμένες πατημασιές  και να χαίρεσαι γιατί ξέρεις πως σε λίγα δευτερόλεπτα θα δεις κάποιον που αγαπάς. Σου έχει τύχει και σένα, έτσι δεν είναι ;

       Να μαι και εγώ εδώ λοιπόν, ολομόναχη στο σπίτι.  Το παιδί μόλις έχει κοιμηθεί και εγώ μαζεύω τα πιάτα στην κουζίνα. Ακούω χτύπο στην πόρτα, ελαφρύ και γνώριμο. Κοιτάω την ώρα ασυναίσθητα. Εννέα παρά.  Εκείνος είναι. Την ώρα που επιστρέφει σπίτι, σταματάει για λίγο να δει τη μικρή. «Έρχομαι». Παλιά χτυπούσε το κουδούνι αλλά την ξυπνούσε και του είπα να κτυπάει την πόρτα και εγώ θα έχω το νου  μου και θα ανοίγω. Ξαναχτυπάει. «Έρχομαι». Πλησιάζω  προς την πόρτα. Χτυπάει ακόμη . «Έρχομαι σου λέω». Ρε παιδί μου όσο κουρασμένος και να είναι, εδώ, να δώσει παρών. Συνεχίζει να χτυπάει. Πλέον είμαι  στο χερούλι της πόρτας και ανοίγω.

          Δεν είναι κανείς. Φυσικά και δεν είναι κανείς. Ο μπαμπάς μου έχει φύγει τρία χρόνια. Τρία χρόνια έχει πάψει να σταματάει, σχεδόν  κάθε βράδυ,  για να δει για λίγο το Λυδόνι . Όμως τώρα ξαφνικά , θα έδινα όρκο πως πραγματικά άκουσα εκείνο το χτύπο, το γνώριμο, στην πόρτα. Σου έχει τύχει και σένα, έτσι δεν είναι; Και πραγματικά πίστεψες πώς αν το κάνεις όπως το έκανες πριν τρία χρόνια, θα άλλαζαν όλα και στην άλλη άκρη της πόρτας θα ήταν όντως ο μπαμπάς σου. Σου έχει τύχει και σένα, έτσι δεν είναι ; Να ξέρεις πως είναι αδύνατον να συμβαίνει αυτό που θα ήθελες αλλά να ελπίζεις πως ίσως και γίνει; Σαν το άσχημο τέλος μιας ταινίας που ξαναβλέπεις και εύχεσαι αυτή τη φορά να έχει αλλάξει το φινάλε. Σου έχει τύχει και σένα, έτσι δεν είναι ;

         Κλείνω την πόρτα. Η φαντασία μου ακούει ακόμη τη φωνή.

«Νάνσυ άνοιξε, την πρόλαβα;»

Α ρε πατέρα …την πρόλαβες αλλά για λίγο.

Υ.Γ. Ακούς αυτό.

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s