Τόπος γέννησης (ο).

        Θυμάμαι, από πάντα, να μου λείπει η Αθήνα όποτε πήγαινα ταξίδι ή διακοπές. Όσο ωραία και αν περνούσα, όσο ερωτευμένη, όσο σε προσωπικό παράδεισο κι αν ήμουν, πάντα μου έλειπε η Αθήνα. Όχι το σπίτι μου, η Αθήνα. Πίστευα πως ποτέ και για κανέναν λόγο δεν θα μπορούσα να ζήσω μακριά της. Ακόμα και για τόπους που έχω αγαπήσει όσο τίποτα #εκείνο_το_νησί, ποτέ δεν είχα φανταστεί πως θα μπορούσα να παρατήσω την Αθήνα και να φύγω για πάντα εκεί.

        Μεγαλώνοντας και ξεκινώντας και ταξίδια σε άλλες χώρες , άρχισα να νιώθω το ίδιο και για την πατρίδα μου. Εκείνο καλύτερο, το άλλο έτσι, το παράλλο γιουβέτσι αλλά σαν την Ελλάδα και τον ήλιο της, πουθενά. Με θυμάμαι να επιστρέφω από κάποιο προορισμό  και να κάθομαι, για ώρα, και να χαζεύω το γαλανό του ουρανού της Αττικής ή τη λάμψη του ήλιου της. Και να γυρίζω με αγωνία για να δω φίλους και συγγενείς και να μοιραστώ μαζί τους, τα όσα έζησα ή  έζησαν εκείνοι.

       Δεν είναι πια έτσι τα πράγματα. Τώρα κάθε φορά που γυρίζουμε από μια εκδρομή ή από διακοπές κάπου στην Ελλάδα, κάθε φορά, μα κάθε φορά στο δρόμο της επιστροφής, έχω ήδη ξεχάσει όσα έζησα στο εν  λόγω ταξίδι και αναλογίζομαι τι με περιμένει στην Αθήνα : υποχρεώσεις, πληρωμές, χρέη. Και μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι μας, σε όλη τη διαδρομή, αναμετρώ και υπολογίζω την πραγματικότητα που μας περιμένει. Αυτή τη σκληρή πραγματικότητα που πλέον δεν αστειεύεται και ούτε αφήνει περιθώρια προσαρμογής και αναλγησίας.

        Θα βιαστείς να μου πεις πως μεγάλωσα και τα βλέπω αλλιώς. Θα βιαστώ να σου απαντήσω πως όντως μεγάλωσα αλλά εξακολουθώ να βλέπω άλλα με παιδικό μάτι –ακόμα μου αρέσει η μυρωδιά της βρεγμένης γης, απολαμβάνω και γίνομαι σαν μούργος όταν τρώω ένα απολαυστικό παγωτό, κυλιέμαι στο πάτωμα σαν μικρό παιδί αν μου δοθεί η ευκαιρία και ιδανικά θα ήθελα να κυκλοφορώ μόνιμα ξυπόλυτη – γιατί όχι αυτό; Γιατί να μου φταίει μόνο για αυτό η ηλικία μου; Θα βιαστείς να μου πεις πως μεγάλωσα και πλέον έχω οικονομικές υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Θα σου απαντήσω πως το πόσο αγαπάς τον τόπο σου δεν έχει να κάνει με οικονομικές υποχρεώσεις και δεύτερον όσο ήμουν πιο μικρή,  θα ήταν πιο λογικό να μην έχω συναισθηματικές δεσμεύσεις με ένα μέρος παρά μεγαλώνοντας.

      Και όσο παίρνει ο καιρός, τα πράγματα ζορίζουν : τις προάλλες, γυρνώντας από το εξοχικό του αγοριού μου, είχαμε πάει για τις διακοπές του Πάσχα, έπιασα τον εαυτό μου σε όλη την διαδρομή και προκειμένο να μην ψυχοπλακώνομαι, πάλι,  σκεπτόμενη τις υποχρεώσεις και τα ζόρια που με περιμένουν πίσω στην Αθήνα, να σκέφτομαι ιδέες και λύσεις για να μπορέσουμε να ζήσουμε μόνιμα στο εξοχικό. Η’ προσπαθούσα να ζυγίσω μέσα στο κεφάλι μου τα υπέρ και τα κατά της επαρχίας έναντι της Αθήνας και πάντα έβγαινε 1-0.

         Η΄όπως τώρα :είμαι σε ένα ταξί και πηγαίνω να βρω το αγόρι μου. Με περιμένει σε ένα υπέροχο εστιατόριο της Μαδρίτης. Χαζεύω την πόλη από το ταξί, την έχω ερωτευτεί. Είναι τόσο ωραία με τόσο απλά πράγματα: μεγάλοι δρόμοι, μεγάλα πεζοδρόμια, καθαρή, γεμάτη δέντρα και πάρκα και με ωραία, παλιά και διατηρητέα κτίρια. Γιατί να μην είναι και η πόλη μου έτσι; Γιατί να έχει γίνει τόσο άσχημη; Κάποτε έλεγα πως ο τόπος μου είναι ο ωραιότερος του κόσμου, που πήγε αυτό; Κρατάω το Λυδόνι αγκαλιά και σκέφτομαι, άραγε θα προλάβει να δει ξανά εκείνη την ωραία Αθήνα που αγάπησε η μάνα της; Άραγε καταλαβαίνει πόσο διαφορετική από τη Μαδρίτη είναι η Αθήνα ή μόνο εγώ έχω χάσει το ρομαντισμό μου μέσα σε αυτό το ταξί; Θέλω να κλάψω για την πόλη μου που δεν αγαπάω πια και η λαμπερή Μαδρίτη που καθρεφτίζεται στα τζάμια, δεν με αφήνει.

          Φτάνουμε στο τραπέζι, λαμπεροί, ευτυχισμένοι άνθρωποι μας περιμένουν για να φάμε παρέα. Κάθεται τυχαία δίπλα μου, μια κυρία. Γιατρός, γύρω στα 55 και με μια απροσδιόριστη σπίθα στη ματιά της. Μου πιάνει κουβέντα, θέλει να πιάσει κουβέντα μαζί μου, είναι ξεκάθαρο. Οι προγονοί της είναι Κέλτες, Σικελοί και Ισπανοί. Εκείνη γεννήθηκε στην Αργεντινή και ζει εκεί. Κάθε χρόνο προσπαθεί έστω για μια φορά, να ταξιδεύει και τα συναντά τους συγγενείς που είναι διασκορπισμένοι στα πέρατα της γης. Για  να διατηρήσει τις ρίζες της μου λέει, είναι σημαντικό να ξέρεις από πού κρατάς γιατί μόνο έτσι μπορείς να φτάσεις κάπου. Ομως εκείνη νιώθει πως δεν ανήκει πουθενά, έχει συγγενείς της σχεδόν σε  όλες τις ηπείρους και εκείνη δεν ανήκει πουθενά. «Ξέρεις τι έχω ζητήσει άμα πεθάνω; Να σκορπίσουν τη στάχτη μου στο Σούνιο. Μόνο εκεί θα ήθελα να ανήκω, μόνο εκεί θέλω να είμαι δεμένη. Αν μπορώ  να έχω κάποτε μια πατρίδα που αξίζει να αγαπώ , θέλω να είναι η Ελλάδα. Και θα είμαι πολύ περήφανη για αυτό.» 

           Κάποτε έλεγα πως ο τόπος μου είναι ο ωραιότερος του κόσμου. Τώρα ξέρω καλά πως ποτέ δεν ήταν. Ήταν απλά τόσο μεγάλη η αγάπη μου που δεν έβλεπα τίποτα άσχημο ή αρνητικό σε τούτο τον τόπο. Αρα το μόνο που άλλαξε , είναι το μέγεθος της δικής μου αγάπης, όλα τα άλλα έμειναν ίδια. Και αυτή η κυρία που έκατσε τυχαία δίπλα μου, απόψε το βράδυ, ήρθε απλά και μόνο για να μου το θυμίσει.

            Είμαστε πια στο ταξί της επιστροφής, το Λυδόνι έχει γύρει και κοιμάται δίπλα μου. Σκέφτομαι εκείνη την γυναίκα και όλα όσα είπε..πλέον είμαι βουρκωμένη. Και μου έρχεται μια μυρωδιά από έξω, από την λαμπερή Μαδρίτη. Και κλείνω τα μάτια μου και νιώθω πως  είμαι σε μια βραδιά, πριν χρόνια, στην πλατεία Μαβίλης. Μύριζε ακριβώς το ίδιο. Και εγώ ήμουν ευτυχισμένη!

Ναι μωρέ, μπορώ να τον ξαναγαπήσω τούτο τον τόπο.

 

 

Υ.Γ1. Αφιερωμένο σε εκείνη.

Υ.Γ2. Ακούς αυτό.

 

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Σχέσεις and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s