Στη σοφίτα.

3

         Στο σπίτι των γονιών του αγοριού μου στην εξοχή, έχει μια σοφίτα. Είναι ένα υπέροχο, μικρό δωμάτιο πάνω από το σαλόνι που ουσιαστικά εκμεταλλεύεται το ύψος που δημιουργεί η κεραμοσκεπή. Θα ήταν φαντάζομαι το ιδανικό και λατρεμένο μου δωμάτιο αν το είχα ανακαλύψει εκεί γύρω στα 10 και θα με έβγαζαν με το ζόρι γύρω στα 16. Το ίδιο ισχύει και για το Λυδόνι, κάθε που ανεβαίνουμε να το δούμε. Δεν ανεβαίνουμε συχνά. Επειδή δεν μένει μόνιμα ανήλικος επισκέπτης σε τούτο το σπίτι, χρόνο με το χρόνο μετατράπηκε σε μια μικρή, χαριτωμένη αποθήκη που στοιβάζεις όσα «δεν θα χρησιμοποιηθούν άμεσα αλλά την επομένη σεζόν θα είναι πρώτη γραμμή».

1

            Και να μαστε τώρα οι τρεις μας, παραμονή Χριστουγέννων, καθισμένοι οκλαδόν μέσα στη σοφίτα. Έχουμε έρθει στην εξοχή για μερικές μέρες και επειδή φτάσαμε χτες αργά, αποφασίσαμε να ανέβουμε στη σοφίτα να βρούμε τα χριστουγεννιάτικα στολίδια για να στολίσουμε το σπίτι. Έχει απόλυτη ησυχία παντού και εμείς θαρρείς και την σεβόμαστε, καθόμαστε οκλαδόν και περιεργαζόμαστε τα πάντα γύρω. Είναι η πρώτη φόρα που ανεβαίνουμε μετά το χαμό της γιαγιάς και μάλλον το δωμάτιο «φωνάζει»  στα πάντα εκείνη: σε εκείνη τη γωνιά είναι τα μαγιό και τα είδη θαλάσσης που δεν πρόλαβε να χρησιμοποιήσει πέρσι το καλοκαίρι, εκεί τα χαλιά και τα πατάκια που δεν πρόλαβε να στρώσει, εδώ τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, εκεί τα πασχαλινά, εδώ στολίδια για τους καλοκαιρινούς μήνες, κάτι παλιές τσάντες ταξιδιού από τα χρόνια που πηγαινοερχόταν Αμερική, εκεί ο σάκος των προσκόπων του Τασούλη. Όλα ταχτοποιημένα και μαζεμένα. Αν δεν ήξερες τίποτα για εκείνη τη γυναίκα, θα μπορούσες από ένα δωμάτιο 10 τετραγωνικών, να καταλάβεις πολλά. Από τον τρόπο που έχει τακτοποιήσει τα πάντα, από τον τρόπο που τα έχει φυλάξει, από την καθαριότητα ,από την μυρωδιά. Εγώ που την ήξερα λίγο περισσότερο, ξέρω ακριβώς πόσο κόπο έκανε για να διατηρήσει όλα αυτά εδώ μέσα, έτσι όπως τα βρήκαμε τώρα εμείς. Πόσο κόπο και πόση ενέργεια και πόση αγάπη και προσπάθεια. Πόσα πολύ και πολλά όλα.

               Και  τώρα εδώ, στη σοφίτα, χαζεύουμε τα έργα της και εκείνη δεν είναι εδώ. Και εκεί με χτύπησε : αξίζει; Να κάνεις  τόσο αγώνα και τελικά; Όσοι σε αγαπούν να είναι καθισμένοι οκλαδόν σε ένα δωμάτιο που «φωνάζει» εσένα και εσύ δεν είσαι εδώ! Λογικά αξίζει γιατί , πραγματικά, όλα αυτό εκεί μέσα, για να είναι όπως είναι, δείχνει αγάπη, δόσιμο, φροντίδα, οικογένεια, ευθύνη …δείχνει πολλά και μαθαίνει πολλά. Όμως εκείνη; Τελικά τι μένει; Και τότε άρχισα να σκέφτομαι όλα αυτά, όλα αυτά που μαζεύω, που φυλάω, που τακτοποιώ, που διατηρώ με αγάπη και ίσως περισσότερη φροντίδα και κόπο, τι σημαίνουν; Τι σημαίνει εκείνο τα μπαούλο με τις αγαπημένες μου τσάντες, που τον  έχω σαν θησαυρό; Τι σημαίνουν τα κουτάκια με τα λατρεμένα παπούτσια που πλέον δεν φοράω αλλά φυλάω για να τα βάλει η κόρη μου; Τι είναι για μένα ο τρόπος που τακτοποιώ τα συρτάρια στην κουζίνα; Που βάζω τα ρούχα που περιμένουν να σιδερωθούν;  Ο τρόπος που φτιάχνω τα παιχνίδια της μικρής για να είναι πιο βολικά; Το τακτοποιημένο κουτάκι με τα κοκαλάκια μαλλιών της; Οι ώρες που τρώω για να καθαρίσω τις αταξίες του σκύλου; Ο τρόπος που τακτοποιώ τα τραπεζομάντηλα της μάνας μου που ίσως και να  μην μου αρέσουν; Τι είναι αυτά;

          Είναι αγάπη και αυτά, δεν είναι; Έχουν εμένα μέσα, έτσι δεν είναι; Αυτοί που με αγαπούν ξέρουν πόσο  Νάνσυ είναι όλες αυτές οι καθημερινές λεπτομέρειες που κάνω μόνο εγώ και κανείς άλλος… το ξέρουν έτσι δεν είναι; Τους το έχω πει όσο πιο συχνά μπορώ; Το έχω δείξει; Ξέρει η κόρη μου πως όταν θα κρατάει την πρώτη μου τσάντα πως της δίνω και αγάπη μαζί; Πως είναι δικό μου μέρος χωρίς να σημαίνει πως υλικά αγαθά με καθορίζουν. Είναι δικό μου μέρος γιατί από την πρώτη στιγμή που την είδα, σκέφτηκα πως ότι έχω, θέλω να της το χαρίσω. Για αυτό..γιατί τα συρτάρια τα φτιάχνω έτσι γιατί σκέφτομαι εκείνη όσο τα κάνω..είναι αγάπη παντού. Ακόμα και ο χάλια τρόπος που τακτοποιώ το ψυγείο και δεν μπορούμε μετά να βρούμε ούτε το μπουκάλι με το γάλα και αυτό αγάπη είναι. Και αυτό είμαι εγώ.

4

             Και αγάπη είναι και το κουτάκι από το κολατσιό που έπαιρνε στο παιδικό σταθμό και με καμάρι το έχεις φυλάξει σε μια κούτα. Και εκείνο το γιλεκάκι που δεν το έβγαζε από πάνω  της τα πρώτα χρόνια. Αγάπη είναι τα σημειώματα αγάπης που έχει φυλαγμένα το αγόρι σου, τα φυλαγμένα εισιτήρια από το πρώτο τριήμερο μαζί. Αγάπη είναι το κουτί με τα φυλαγμένα παιχνίδια των σκύλων της ζωής σου. Αγάπη είναι οι δεκάδες φυλαγμένες ευχητήριες κάρτες. Αγάπη είναι από εκείνον τον σκαντζόχοιρο που σου πήρε δώρο μέχρι το πρώτο δόντι που άλλαξε το παΐδι σου και το έχεις φυλάξει  σαν το πιο πολύτιμο κόσμημα του κόσμου.

« Το θυμάσαι αυτό το στολίδι; Μας είχε δώσει και εμάς ένα και το χάσαμε στη μετακόμιση και φοβόμασταν να της το πούμε.»

«Και αυτό το μαγιό; Που πάντα έψαχνε εκείνο το κατάλληλο μαγιό αλλά τίποτα δεν ήταν ακριβώς όπως το ήθελε».

«Και τα αχρησιμοποίητα χαλάκια;»

          Ναι, εδώ στη σοφίτα ακόμη, δίνουμε ζωή στην αγάπη που κρύβεται εδώ μέσα.

 

*Ακούς αυτό.

**Αφιερωμένο στη γιαγιά που «έφυγε».

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s