Διαφορετικός (ο).

1

       Η αφορμή ήταν ένας μικρός μου φίλος και πόσο ξεχωριστό/ λαμπερό/ διαφορετικό πλάσμα είναι. Πόσο ζηλεύαμε το πόσο αγαπάει την κάθε στιγμή του, το πώς τη ρουφάει και τη ζει, το πόσο απολαμβάνει το καθετί. Πόσο πολύ θέλαμε, όσοι είχαμε εμπλακεί στην κουβέντα, να μείνει διαφορετικός για πάντα και να μην το χάσει όσο μεγαλώνει. Αυτό το θέλαμε πολύ. Όλοι αυτό είπαμε με μια φωνή… γιατί ξέραμε πως φεύγει, πως δεν μένει, πως μας κάνουν να το ξεχνάμε, πως μας βάζουν οι έγνοιες, οι υποχρεώσεις, οι κοινωνικοί κανόνες και όλα τα ψυχολογικά που κουβαλάμε, να το κάνουμε στην άκρη, να ξεχάσουμε αυτή τη διαφορετικότητα στην αντίληψη των πάντων.

      Και μετά ήρθε και δεύτερη αφορμή, μια κοπέλα που δεν είναι τόσο μικρή για να της δικαιολογούμε την τυχόν διαφορετικότητα στη συμπεριφορά ή στην εικόνα που αποδέχεται η κοινωνία για αυτές τις ηλικίες. Εκεί ξεχνάμε όλα όσα ειπώθηκαν στην παραπάνω παράγραφο και προσπαθούμε να τη βάλουμε σε καλούπια. Να γίνει όπως οι υπόλοιποι, οι συνομήλικοι, οι «συνοδοιπόροι». Εκεί τα ξεχνάμε  όλα και δίνουμε ρεσιτάλ :ορίζουμε κανόνες ζωής που προφανώς έχουν βγει από δικά μας βιώματα και επιρροές, αφορίζουμε τυχόν αποκλίνουσες συμπεριφορές, μειώνουμε συναισθηματικά ή με όποιο άλλο τρόπο μπορούμε , θέτουμε όρια που μάλλον εμείς τα θέλουμε και όχι εκείνη η κοπέλα, μειώνουμε κι άλλο αν τυχόν εκείνη εξακολουθεί να κάνει του κεφαλιού της και κυρίως τονίζουμε πόσο πιο ανώτεροι είμαστε εμείς που τα κάνουμε όλα όπως πρέπει και όπως είθισται.

        Και συνεχίζουμε να ζούμε..σαν να είναι δυο διαφορετικοί κόσμοι τούτες οι δυο παράγραφοι.

3

*Ακούς αυτό.

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Παιδί, Σχέσεις and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s