#45

img_9932

         Έχω γενέθλια σήμερα. Και αντί να σκάψω ένα λαγούμι να κρυφτώ, όπως θα πίστευα πως θα έκανα τέτοια μέρα πριν από 10 χρόνια , γράφω πόστ, το ανεβάζω στα σόσιαλ μίντια μη και δεν το δουν οι πάντες (παλιοί συμμαθητές, παλιοί έρωτες, παλιοί γείτονες, παλιοί γενικά) ξερωγώ και κυρίως ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΩ.

            Η μεγάλη ήττα ήταν όταν πέρασα τα 40. Εκεί ναι, είχε έναν πόνο…είχε πολλούς πόνους αλλά λόγω της ημέρας δεν θέλω να επεκταθώ στα γενέθλια των 40. Έκλαψα και έθαψα πολλά. Και άλλαξα πολύ έκτοτε. Και ήρθαμε στο σήμερα. Που από τη μια είμαι κουλ και μπράβο ρε κουκλάρα μου που την έβγαλες καθαρή μέχρι τώρα αλλά από την άλλη, δεν το πολυπιστεύω πως είμαι 45. Εννοώ πως μόνο μέσα από τους φίλους μου, την οικογένεια μου, το παιδί μου, συνειδητοποιώ την ηλικία μου. Αν με αφήσεις μόνη μου (αρχικά θα στο χρωστώ, μου έχεις πάρει το κεφάλι από το μπούρου μπούρου) θεωρώ πως ακόμη διανύω την δεκαετία των 30, οριακά κιόλας.

           Και επειδή θεωρώ πως έχω φτάσει στα μισά, ή έστω αυτό εύχομαι να μου συμβαίνει και επειδή πιστεύω πως απολογισμός ζωής και εν δυνάμει πάρτι μετά, χωρίς παρέα δεν γίνεται, αποφάσισα να βρω λόγους/ αιτίες/ ανθρώπους που θέλω να κρατήσω μέσα μου και να κουβαλήσω και στα υπόλοιπα χρόνια.

*η Μάγδα. Λογικά σε μια άλλη ζωή θα ήταν η μάνα μου γιατί έτσι τη νιώθω.

*η Ελένη. Ξέρει ότι κρύβω βαθειά, μέσα στην ψυχή μου, τα πάντα. Είναι η ψυχή μου θαρρώ.

*η Φώφη. Γελάμε πάντα το ίδιο, για κάποιο αστείο που μόνο εμείς έχουμε καταλάβει, με ένα και μόνο βλέμμα, από τη Β’ Δημοτικού μέχρι σήμερα.

*η Άννα . Στην Μύκονο. ΜΑΖΙ. Όλο.

* η ζωή μου στη Μύκονο. Και εκείνη η παραλία που πάντα θα με κάνει να ονειρεύομαι.

*τα σκυλιά που είχα στη ζωή μου μα κυρίως η Λάρα. Ήταν ο λόγος που άντεξα τότε που ο πόνος ήταν πιο βαρύς και από θάνατο.

*ο Τάσος όταν με αγκαλιάζει με μεγαλύτερη αγάπη από ότι μου αξιζει.

*ένας σκαντζόχοιρος σε ένα μπαλκόνι της Μυκόνου.

*η μάνα μου. Για όλα όσα φαντάζεσαι για μια μάνα αλλά επιπλέον γιατί θεώρει πως είμαι ο πιο ικανός άνθρωπος στη γη και το γεγονός πως δεν είμαι πλανητάρχης ξερωγω, είναι θέμα τεμπελιάς μου και μόνο.

* ο Στέλιος. Όταν με παίρνει αγκαλιά, γίνομαι πάλι μαθήτρια. Η Έλλη που νιώθει και σέβεται τούτη την αγάπη.

 *τα αγόρια που αγάπησα, που με αγάπησαν και εκείνα, που με πόθησαν, που με διεκδικήσαν και που με έφτυσαν κιόλας. Όλα σημαντικά και πολύτιμα και είναι πάντα στην καρδιά μου.

*τα αδέρφια μου που με έκαναν να αγαπώ, να λατρεύω μην σου πω, όλα τα αγόρια.

*το Bedlam ring και τα «κορίτσια από το ραδιόφωνο» Ήταν εκεί όταν έψαχνα μια καινούργια αρχή.

*ένα τραγούδι του Χατζηγιάννη.

*τους συγγραφείς που με έκαναν να αγαπήσω το διάβασμα και να ανοίξω νέους ορίζοντες.

*τους φίλους του σχολείου. Αγάπη χωρίς πρέπει, τύπους και κανόνες. Απλή αγάπη.

*την τελευταία ανάσα του πατέρα μου. Που ήμουν εκεί. Ναι ξέρω ακούγεται κάπως, ίσως και να ήταν, μα εγώ πλέον το θυμάμαι σαν «ήμουν εκεί όταν έφυγε σε νέους κόσμους, το είδα!».

*το ταξίδι στο Μιλάνο με τις κολλητές μου #γουφ

*το ταξίδι στην Πόλη. Είχα χρόνια να νιώσω σαν το σπίτι μου, κάπου τόσο διαφορετικά.

*η γέφυρα του Μπρούκλιν.

*τις παρέες των γονιών που έχω γνωρίσει από τα εκάστοτε σχολεία του Λυδονιού. Πάντα σου δείχνουν πως ποτέ δεν είναι αργά για καινούργιους κύκλους αγάπης.

*το Λυδόνι μου. ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Μα κυρίως γιατί μου απέδειξε πως μπορεί να ζει η καρδιά μου και έξω από το σώμα μου, στο σώμα ενός άλλου πλάσματος.

*το ταξίδι στο Λονδίνο με τον Τάσο. Οι χειρότερες μέρες της ζωής μου. Και πόσο βράχος ήταν εκείνος.

*το παιδί που γέννησα και δεν πρόλαβα να δω.

*τα ταξίδια με την AIESEC .

*οι εκδρομές του Λαδόπουλου (νομίζω το μόνο που κρατώ από την ΑΣΟΕΕ με αγάπη).

*οι διακοπές μου από τα 18 μέχρι τα 28. Οι καλύτερες της ζωής μου. Και με ιδιαίτερη μνεία στα επιτραπέζια με τον Ιωσήφ.

*η φεγγαροπαρέα και τα ινμποξ μηνύματα μας που κρατούν μήνες.

*οι  πρώτες μου, ελεύθερες διακοπές στα 29 μου χρόνια  και το μαύρο ψωμί που φάγαμε #κατι_δικα_μας

*το bachelor της Μάγδας στη Μύκονο. Και το δικό μου στη Θεσσαλονίκη.

* ο πρώτος μου υπερηχος για να ακούσω την καρδιά του μωρού και  την πρώτη φόρα που ένιωσα μωρό να κλωτσάει μέσα μου.

 *το πρώτο μου τατουάζ πριν 20 χρόνια, μου θυμίζει πάντα μια άλλη Νάνσυ.

*το αίσθημα της ελευθερίας μετά από μια αποτυχημένη σχέση.

*το πρώτο μου αμάξι ever.

*την πρώτη φορά που ταξίδεψα στο εξωτερικό, μόνη μου.

*οι Φίλιπποι της ζωής μου που αγαπώ με τρέλα. Ξέρουν ποιοι είναι.

*το πόσο έχω κλάψει στο «Γεννημένος την 4η Ιουλίου» που ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο. Το πόσο έχω κλάψει σε μια  παράσταση «Βασιλιάς Ληρ» στο υπόγειο του Κουν και θυμάμαι ακριβώς γιατί.

*οι παππούδες/ γιαγιάδες μου που έχασα σε μικρή ηλικία. Πάντα θα μου λείπουν σε συγκεκριμένες στιγμές.

*την πρώτη μου φορά στο Θέατρο Επιδαύρου με τους γονείς μου.

*η πρώτη φορά που ήπια σαν να μην υπάρχει αύριο.

*η Ελισάβετ και η Στήβη που μου έδειξαν καινούργιους ορίζοντες.

* οι διακοπές στη Ζάκυνθο στα 18 μου χρόνια.

*που δεν έχω αποκτήσει ποτέ, ολόδικο μου ποδήλατο.

*η Μάγια η Μέλισσα των παιδικών μου χρόνων. Ο Ντόναλντ. Το Μάπετ Σόου.

*το Mad, Λούκυ Λουκ, Αστερίξ, Βαβούρα που έκλεβα από τα αδέρφια μου και  διάβαζα με το μεσημεριανό φαγητό.

*τα καλοκαίρια στο Μπογιάτι, με τα ξαδέλφια μου

*το σόι του Τάσου που το έχω αγαπήσει σαν να είναι δικό μου. Ίσως και περισσότερο.

*τα καλοκαίρια της κατασκήνωσης με την Ειρήνη.

*το πρωτοχρονιάτικο πάρτι στο Cosmos.

*όταν μου λέει «Σε αγαπώ» το παιδί μου.

*τα ταξίδια με το φορτηγό του πατέρα μου και ο ύπνος «όπου γης και πατρίς».

*τα βράδια ξεφαντώματος με φίλους.

*ο Μάριος. Από την αρχή ως το τέλος του.

*Τα τραγούδια, οι γεύσεις μα κυρίως οι μυρωδιές που κουβαλάω μέσα μου.

*η πορεία των μαλλιών μου αυτά τα χρόνια ζωής. Ένα έπος από μόνα τους.

*η άθλια σχέση μου με τη γυμναστική και η υπόσχεση μου, κάθε χρόνο, μα κάθε χρόνο πως τώρα θα γίνει η αρχή.

*οι διαδρομές με το τρένο, τα φοιτητικά μου χρόνια.

*η εποχή που ήμουν PR σε μπαρ #κλάμα

*τα ΠΣΚ στον Ωρωπό που τα σιχαινόμουν πιότερο και από το πορτοκάλι.

*το πορτοκάλι και το άσβεστο μίσος μου για αυτό.

*τα μαθηματικά και η λατρεία που τους έχω.

*τα γεμιστά. Κάθε στιγμή της ημέρας, είναι κατάλληλη στιγμή για γεμιστά.

*τα απωθημένα μου μέχρι τώρα: να οδηγήσω αεροπλάνο, να ζήσω για κάποια χρόνια σε μια άλλη χώρα.

*τα μέρη που έχω αγαπήσει και μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια και μόνο η σκέψη τους.

 *οι ώρες του Σεβαστάκη.

*οι ψείρες στο δημοτικό.

*το Café Mercedes . Το Rock and Roll . Το La Notte. Το Fogg’s. Το Bedlam. Το Musi Café. Το Caprice. Το Mai Tai. To Central. H Αυτοκίνηση.

*το σκασμένο λάστιχο στο φράγμα του Μαραθώνα, οδηγώντας χωρίς δίπλωμα οδήγησης.

*τα παραδείσια πουλιά και τα love birds παπαγαλάκια.

*ο φόβος μου για τις μηχανές.

*το καμένο σπίτι που μεγάλωσα.

* οι πολλές μετακομίσεις μου. Πάντα αφήνω ένα κομμάτι από μένα στο σπίτι από όπου φεύγω.

*ότι για μένα σεισμός σημαίνει «Φως του Αυγερινού».

*η τίγρης που ποτέ δεν απέκτησα σαν κατοικίδιο αλλά που πάντα ελπίζω πως θα μου συμβεί.

*το ταξίδι-όνειρο στην Ζανζιβάρη.

*ότι δεν ξέρω αν υπάρχει το άλλο μισό στον έρωτα αλλά στη φιλία υπάρχει και το έχω βρει.

*το Γαιδουρονήσι είναι το μέρος που θα είμαι ερωτευμένη για καιρό. Και η Έφη και ο Βάϊος οι κουμπάροι του «γάμου».

*έχω πιει άπειρους καφέδες με άπειρες κουβέντες για έρωτες και άλλα δεινά.

*στο Σινικό Τείχος με τον Τάσο.

*το πρώτο μου καλοκαίρι στην Πάτμο.

*τα παιχνίδια , σαν παιδί, στη γειτονιά μου.

*Η Νέα Φιλαδέλφεια: το γήπεδο της ΑΕΚ, το άλσος , τα σουβλάκια, το πανηγύρι, ο Τίλλας. Κυρίως με τα αδέρφια μου.

*τα ΣΚ της παιδικής μου ηλικίας, στο σπίτι της Μάνιας.

*η αλληλογραφία με την Ελένη  όσο σπούδαζε στην Αγγλία,

*οι εκατοντάδες, φυλαγμένες,  ευχητήριες κάρτες γενεθλίων μου.

*τα λευκώματα των σχολικών μου χρόνων.

*οι άπειρες τσάντες μου.

*η αθλητική Κυριακή στο ραδιόφωνο του αυτοκίνητου του μπαμπά στις οικογενειακές εκδρομές.

*η πρώτη μου εγχείρηση.

*οι άπειρες ώρες τηλέφωνο με τη Φώφη όταν πηγαίναμε δημοτικό.

*η προετοιμασία στο σπίτι της Μάγδας για κάθε αποκριάτικο πάρτι.

*οι γιορτές της Χριστίνας.

*τα δεκάδες χαμένα εισιτήρια, γιατί ποτέ δεν ήμουν στην ώρα μου,  από κάθε μεταφορικό μέσο που υπάρχει στη γη.

*το Στέφανο που με έμαθε πως πολεμιστής δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Καμία φόρα γίνεσαι και από την ώρα που γεννιέσαι.

 

         Είναι πολλά αυτά που θέλω να κρατήσω μέσα μου και σίγουρα ξεχνάω παρά πολλά. Μα μέρες τώρα που γράφω τούτο το ποστ, ζω σε μια διαρκή συγκίνηση και μου έρχονται μνήμες που δεν τις είχα καν υπόψη μου όταν ξεκινούσα να το γράψω. Είναι πολλά και αυτά που τελικά δεν μπορείς να μοιραστείς με πολλούς γιατί αλλάζουν χρώμα και μυρωδιά όταν μοιράζονται. Αυτό όμως που σίγουρα κατάλαβα, ένιωσα μέσα μου είναι πως εκτός από λίγες εξαιρέσεις, οι σχέσεις που αναπτύσσεις στη ζωή σου, η αγάπη που δίνεις και λαμβάνεις, καθορίζουν στο έπακρο τόσο  τη ζωή σου όσο  και την ευτυχία σου. Και πως τελικά η ευτυχία μπορεί να είναι, αυτό το τετριμμένο, μόνο στιγμές μα αυτές οι στιγμές, διαρκούν για πάντα.

         Είπαμε πάρτι έχουμε σήμερα..ε ναι. Πρέπει να φύγω, με περιμένουν. Πάω να τους ενημερώσω για τα άλλα τόσα χρόνια που επιθυμώ να ζήσω.

Όποτε το νου σας.

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b70001

*Αφιερωμένο σε όσους αναφέρονται/ υπονοούνται. Εφόσον μου δώσατε (τουλάχιστον) χαρά, γιορτάζετε μαζί μου σήμερα.

** Ακούς ότι θες όμως εγώ άκουγα αυτό, αυτό , αυτό και αυτό.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s