Και όλα τα ίδια μένουν;

5

        Προχθές συναντήσαμε τυχαία, σε ένα εστιατόριο, μια φίλη από τα παλιά. Από εκείνες τις φίλες που ενώ έκανες για μεγάλο χρονικό διάστημα παρέα, μετά χάνεσαι χωρίς ιδιαίτερο λόγο και αιτία. Ίσως γιατί η φιλία σας βασιζόταν περισσότερο στους συντρόφους που ήταν η καθεμιά μαζί εκείνο τον καιρό παρά στην ίδια, την μεταξύ σας φιλία. Παρόλο αυτά, ήταν μια φίλη που η συνάντηση μας, μετά από τόσα χρόνια ,θεωρούσες  θα  μου έφερνε μόνο αγάπη και νοσταλγία στην καρδιά …λογικά.

        Η φίλη μου, μετά από 10 και επιπλέον,  χρόνια σχεδόν που είχα να την δω, μου φάνηκε τρομακτικά ίδια. Ίδια εμφάνιση, ίδιο στυλ, ίδιο κούρεμα μέχρι και μάκρος μαλλιού, ίδια λαμπερά μαλλιά και περιποιημένα ρούχα, ίδια γλύκα στην έκφραση, ίδιες αντιδράσεις, όλα ίδια. Και ήταν όλα τόσο ίδια που ένιωσα σαν να την είχα ξεχάσει εκεί μέσα 10 χρόνια, είχα πεταχτεί για μια δουλειά και γύρισα. Και ήταν όλα τόσο όπως παλιά μα εγώ δεν ένιωσα «σαν να μην πέρασε μια μέρα», αγαλλίαση και ανακούφιση και ασφάλεια ξερωγω μα ένιωσα πανικό και τρόμο.

        Και μπορεί μέσα της να μην είναι ίδια, δεν είπαμε δα και τόσα πολλά, φιλιά και αγκαλιές ήταν ο περισσότερος μας χρόνος γιατί πραγματικά χαρήκαμε που ξανασυναντηθήκαμε τα δυο ζευγάρια. Και μπορεί αυτό που έβλεπα να ήταν μόνο η εξωτερική εικόνα. Και πραγματικά είναι ευχής έργο, ιδίως για μια γυναίκα, να παραμείνεις ίδιος μετά από 10 χρόνια και να σαι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Όμως εμένα αυτό, με χτύπησε σαν γροθιά στο στομάχι.

        Ενώ μέχρι σήμερα, μέχρι δυο μέρες πριν για να είμαι συγκεκριμένη πίστευα πως θέλω να δείχνω ίδια, θέλω να δείχνω σαν να μην πέρασε μια μέρα πάνω μου αυτήν την τελευταία δεκαετία, ξαφνικά με χτύπησε : όχι, δεν θέλω να δείχνω ίδια, θέλω να έχω αλλάξει.

         Όχι επειδή απαξιώνω/ αφορίζω/ δεν θέλω  τα τότε χρόνια, όχι δεν είναι αυτό όπως μου είπε η φίλη μου η Μ. στα μηνύματα που ανταλλάξαμε μέσα στη νύχτα μετά τη συνάντηση μου με την κοινή μας φίλη. Δεν είναι αυτό. Είναι που όλα όσα μου έχουν συμβεί την τελευταία δεκαετία, θέλω να με έχουν αλλάξει. Θέλω να φαίνεται πως μέσα σε αυτά τα δέκα χρόνια έχω πονέσει μέχρι εκεί που δεν θέλω να θυμάμαι, πως έχω αγαπήσει μέχρι εκεί που θέλω να θυμάμαι, έχω μερικές ρυτίδες παραπάνω, πολλά κιλά παραπάνω και άλλα τόσα άσπρα μαλλιά, έχω αναθεωρήσει  πάνω από τα μισά που πίστευα, έχω πιστέψει και αποδεχτεί πάνω από τα μισά που δεν ήθελα, έχω δεχτεί και απορρίψει πολλά από τη λίστα των «εγώ ποτέ μου» και συνεχίζω. Θέλω να έχω αλλάξει στις παραπάνω ουλές, στις περισσότερες τομές και ακόμη και στα τατουάζ που σαν παράσημα μου φορτώθηκαν τούτα τα χρόνια στο κορμί μου. Θέλω να φαίνεται στις ρυτίδες το πόσο έχω γελάσει μα και στο πόσο έχω κλάψει για όσα ήρθαν στο διάβα μου. Θέλω να φαίνεται πως άφησα ανθρώπους πίσω μου, πως έφυγαν άνθρωποι από τη ζωή μου, πως κάποιοι μου λείπουν πολύ, πως ήρθαν άλλοι, πως με αγάπησαν πολύ, πως τους αγάπησα και εγώ, πως αντάλλαξα αγάπη μα και αποχωρισμό. Θέλω να φαίνεται πως έγινα μάνα και όμως αυτό μαζί με τη χαρά, φέρνει και έναν αγώνα αυτογνωσίας και αναθεώρησης του είναι σου. Θέλω να δείχνει πως παλεύω για όσα κρατώ ακόμη στη ζωή μου και για όσα αφήνω να με αφήσουν, παλεύω και για αυτά.

         Θέλω να είμαι άλλη, όχι γιατί φόρεσα άλλη στολή αλλά γιατί στο βλέμμα μου θα δείχνει πώς έζησα στο έπακρο, φορές φορές με τίμημα, τούτα τα δέκα και πλέον χρόνια. Και θέλω να κάνει μπαμ. Θέλω να το κουβαλώ στο πετσί μου και στο έξω και στο μέσα. Γιατί είμαι εγώ όλα αυτα και με τίποτα δεν είμαι εκείνη που ήμουν πριν μια δεκαετία.  Με τίποτα. Θέλω να είμαι το βλέμμα εκείνο που φωνάζει «Αλλάζω συνεχώς, δεν είμαι η ίδια. Αλλάζω συνεχώς και θα αλλάζω μέχρι να φτάσω εκεί που προσδοκώ».

      Και αυτή η φίλη; Που είναι η ίδια; Μήπως τα έχει ζήσει και εκείνη όλα αυτά μα δεν τα ξέρεις; Μην είναι και εκείνη άλλη πια και εσύ το αγνοείς; Και σκέφτεται εκείνη η δεύτερη φωνή  μέσα μου: μπορεί εσύ να την βλέπεις ίδια γιατί την αγαπάς και έχεις το βλέμμα το παλιό, το όχι αλλαγμένο. Μπορεί να σου φαίνεται  ίδια γιατί όταν την συναντάς, παίρνεις τα μάτια τα παλιά, τα όχι αλλαγμένα και βλέπεις πάντα εκείνη που αγαπούσες παλιά. Σαν να είναι ίδια.

      Ε τότε ναι, έχω  καμία δεκαριά ανθρώπους που θέλω να με βλέπουν ίδια. Και σε αυτά τα δέκα χρόνια και στα επόμενα και για πάντα.

      Τότε ναι, θέλω να μείνω ίδια. Μα μόνο για αυτούς και μόνο.

2

*Ακούς αυτό.

**Είναι το εκατοστό μου ποστ, εδώ. Πολύ χαρούμενη για αυτό.

 

 

 

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Σχέσεις and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s