Δεκαεπτά αμμουδένιες μέρες #ελεύθερο_κάμπινγκ

1

Με έπεισαν τελικά. Μπούρου-μπούρου ένα εξάμηνο τώρα , με έκανε να πω το ναι. Και να μαι τώρα, μαυρισμένη και με ένα σπίτι γεμάτο βρώμικα ρούχα και άπειρη άμμο, να  μοιράζομαι μαζί σου, μοναδικέ μου αναγνώστη, τα άπαντα αυτών των ημερών.

1η μέρα :

Φεύγουμε βράδυ από Πειραιά. Η’ εγώ έχω ξεχάσει τη χλιδή ή τα πλοία το έχουν τερματίσει στην πολυτέλεια. Θα ταξιδέψουμε όλη τη νύχτα. Με καμπίνα #χλιδές_μλκ_μου. Τα κορίτσια είναι τόσο ενθουσιασμένα που τσιρίζουν ακόμα και για το μπουκάλι νερό που τους σερβίρουν. Έχει και μαγαζιά. Τώρα τσιρίζουν και οι μαμάδες. Φυγαδέψαμε σκύλο στην καμπίνα. Ο κωδικός επικοινωνίας για Λαρίτα, σε δημόσιους χώρους, ήταν : «θα πάει κάποιος φαγητό/ νερό/ να δει αν ζει η μικρή μας αδελφή, η Λάρα;». Κοιμηθήκαμε σαν κούτσουρα. Κάποιοι ροχάλιζαν. Τελευταία μέρα σε στρώμα .

2η μέρα :

Η Λάρα φυγαδεύεται για άλλη μια φορά γιατί λέει στο νησί δεν επιτρέπονται οι σκύλοι. Ήρθε σαν λαθρομετανάστης με φουσκωτό και γνώρισε τον έρωτα εκεί μέσα (κανένας Ντι Κάπριο, μόνο Ωρίωνας). Εμείς κυριλέ με το καΐκι της γραμμής. Στο λιμάνι, φτάνοντας,  βλέπεις το μαγευτικό τοπίο και ένα γέροντα ντεμέκ σπηλαίων που λες πως αν πεινάσει πολύ, παίζει και να σε σουβλίσει και να σε φάει. Χαίρεσαι για τις σπουδές σου στο μάρκετινγκ και πως σε βοήθησε να  καταλαβαίνεις τις μούφες και ο τύπος τα κάνει όλα για να πουλήσει καλυτέρα την πραμάτεια του. Το επόμενο που βλέπεις είναι πως το  νησί είναι γεμάτο σκυλιά #άτιμοι_βάλατε_την_πριγκιπέσσα_μου_στο_φουσκωτό και πως το σουβλάκι το πουλάνε 3 ευρώ. Κουβαλήσαμε τα πράγματα από  το φουσκωτό στη σκηνή. Στην άμμο. Ο ποπός μου πονούσε μέχρι να φύγω από αυτή την εμπειρία. Πρώτο γεύμα στη σκηνή. Μακαρόνια με σάλτσα (τι ήθελες μαντάμ; 25 μέρες θαλασσοπνίγομαι, να φτιάξω και γκουρμέ φαγιά;).Κοιμήθηκα στη σκηνή. Έσκασα.

3η μέρα :

Μόλις ξύπνησα, έκανα βουτιά. Στα τρία βήματα από σκηνή. Ναι, είναι πιο απολαυστικό από όσο ακούγεται. Στην παραλία μας ήταν 7 Ιταλοί (όλοι κι όλοι). Παρέα. Μιλούσαν μόνο για φαγητά. Πείνασα. Η Λάρα ανακάλυψε τις σαύρες, στήνει καρτέρι όλη μέρα και τρώει άμμο τόνους αντί για σαύρες. Καήκαν τα ποδιά της από την άμμο. Τα κορίτσια μας πέταξαν τα σουτιέν, έγινα ντόπιες μονομιάς. Άρχισα να διαβάζω το «Τα εννέα πρόσωπα του Χριστού». Μαγειρέψαμε κοκκινιστό με ρύζι.

3η μέρα (βράδυ) :

Έξω  λυσσομανάει ο αέρας, έχω κλάσει μέντες.  Ακούω κλαδιά να σπάνε, ουρλιαχτά ανθρώπων και κάπου στο βάθος μουσική. Να δεις έρχονται οι ιθαγενείς με μουσικές να μας φάνε. Όπως γίνονται στις ταινίες.

4η μέρα:

Φυσάει ακόμα απίστευτα. Η άλλη μαμά έκοψε το χέρι της. Το φαρμακείο προδιαγραφών Ιατρικού Κέντρου και Υγεία μαζί που μου φόρτωσε το αγόρι μου, μας φάνηκε άχρηστο. Η ασχετοσύνη μας, κέρδισε στα σημεία. Κάναμε γιόγκα και στο καπάκι τρέξιμο στη θάλασσα. Σκέφτομαι αύριο να φύγω αν συνεχίσει έτσι. Τα κορίτσια ξεκίνησαν ήδη  το παιχνίδι «δεν  σε  έχω πια φίλη». Ξύρισα ότι ξυρίζεται στο κορμί, κάτω από έναν κέδρο. Έκανε τόσο κρύο που προς στιγμή νόμισα πως η άμμος ήταν χιόνι. Τέλειωσε το κρύο, πόσιμο νερό και πίνουμε ένα νερό /ζεστή σούπα για πονόλαιμο. Θα φύγω σίγουρα αύριο. Κάναμε μακαρόνια με σάλτσα.

5η μέρα :

Μου καρφώθηκε ένα κλαδί δέντρου στο κεφάλι. Τρέχει αίμα. Κάνω πως είμαι κουλ. Θα φύγω αύριο πρωί πρωί. Περιμένουμε προμήθειες με φουσκωτό γιατί χουμε μείνει ταπί και ψύχραιμοι. Μόνο  μούτσο που δεν έχουμε βάλει σε κατάρτι στη παραλία, να κοιτάζει και να φωνάξει «έρχεται-έρχεται» όταν δει να φτάνουν οι προμήθειες μας. Έχω βρει αγαπημένη σκιά στην παραλία και ρίχνω μεσημεριανούς ύπνους. Άραξε γυμνή οικογένεια Γερμανών δίπλα μου στην παραλία. Η μάνα είχε κρίκους και αλυσίδες, σε σημεία που δεν είχα φανταστεί πως μπαίνουν κρίκοι και αλυσίδες. Έχουν καεί τα πόδια του σκύλου πολύ και την κουβαλάω μέσα σε μια τσάντα όποτε πάμε κάπου. Άλλαξα βιβλίο, « Έρωτας η’ τίποτα».

5η μέρα (βράδυ):

Ήρθαν οι προμήθειες. Φάγαμε φασολάκια με αρνί και λουκουμάδες με μερέντα για επιδόρπιο. Είχε γλέντι στην ταβέρνα και πήγαμε οι μάνες (είχαμε και μια υπόθεση μεταφοράς πατέρα να λύσουμε). Ήπιαμε, σε κρητικό γλέντι, κοκτέιλ μαργαρίτα. Μας κοίταξαν με μισό μάτι μέχρι και οι καρέκλες. Μου έκανε καμάκι ο μπάρμαν, καμάκι των 80’s όμως. Συγκινήθηκα.

6η μέρα:

Πήγαμε στην παραλία των κοχυλιών. Πρώτη φορά είδα τόσο κόσμο ΜΕΣΑ στο νερό. Αυτομάτως φαντάστηκα τα τσίσα τους. Θέλω να γυρίσω στη μεριά μου που είμαστε ολομόναχοι. Τα κορίτσια έστησαν πάγκο για να πουλήσουν τα καλλιτεχνήματα τους. Ήδη έχουν τσακωθεί πως θα χωρίσουν τα κέρδη. Σήμερα είχαμε μπάμιες με κοτόπουλο για μεσημέρι και κακαβιά για βραδινό (πήγαν για ψάρεμα οι άντρες, τη γαλάζια λίμνη μου μέσα ). Ήρθε το αγόρι μου επιτέλους και χάρηκε και το Λυδόνι. Χτύπησα πάλι σε κλαδί. Συνήθισα το αίμα στο κεφάλι.

7η μέρα:

Η Λάρα τώρα κυνηγάει και κάβουρες. Έπιασε έναν. Του έκανε και κηδεία με βοήθεια τη μουσούδα της. Γέμισε άμμος η μύτη της και ήταν όλο νεύρα. Αρχίσαμε να πλένουμε τα πιάτα στη θάλασσα γιατί ο προμηθευτής νερού μας (sic) έχει ανειλημμένες υποχρεώσεις και αργεί να έρθει #κλαίω. Είδαμε ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα στην βεράντα μας (= το πλάτωμα άμμου πάνω από τις σκηνές μας ). Παίξαμε Σκράμπλ όλοι μαζί. Νιώθουμε πλέον σπίτι. Φάγαμε τορτελίνια με σάλτσα.

 

2

8η μέρα:

Θυμήθηκα λίγο το σπίτι μου μόλις ξύπνησα. Για λίγο. Τα κορίτσια έκαναν και καλά επαγγελματική φωτογράφιση σε σημεία του νησιού και όλη μέρα είχαμε σούτινγκ. Πλέον κοιμάμαι στην αιώρα τα μεσημέρια. Φάγαμε μπριάμ με πατάτες τηγανιτές  και αυγά. Νιώθω πως είναι πολύ λεπτή γραμμή που χωρίζει την προηγούμενη ζωή μου και τούτον τον παράδεισο και ότι την έχω περάσει και θέλω να μείνω, για πάντα, εδώ πέρα .

8η μέρα (βράδυ):

Πήγαμε για ηλιοβασίλεμα στην παραλία κοχυλιών. Μαγικό. Θα ήταν περισσότερο αν δεν είχαμε τσακωθεί για έναν φακό. Ένιωσα όπως ένιωθαν οι ένοικοι του Big Brothεr που έκαναν ομηρικούς καυγάδες  για μια φέτα ψωμί ξερωγω. Ξεκίνησα το «Επάγγελμα πόρνη»

9η μέρα :
Αρνούμαι να βάλω ρούχα και παπούτσια. Δεν αντέχει το κορμί. Κάναμε πρωινή γυμναστική. Φάγαμε μακαρόνια με τόνο. Τελειώνουν τα τρόφιμα.  Ήρθαν καινούργιοι γείτονες. Τους καλέσαμε για βραδινό σουαρέ. Παραλίγο να μας φέρουν κέρασμα μια δολοφονική ψαρόσουπα.

10η μέρα:

Την ώρα που ξύπνησα, νόμισα πως άκουσα σειρήνες περιπολικού. Ακόμα να αποβάλλω τελείως την πόλη. Με δάγκωσε ένας κάβουρας την ώρα που έπλενα στη θάλασσα τα πιάτα. Πονάει να ξέρεις. Φάγαμε πρωινό στην ταβέρνα για αλλαγή. Η Λάρα βρήκε και άλλο έρωτα, τον λένε Πίκο. Χάσαμε το πλοίο με τις προμήθειες και πήγαμε και ήρθαμε σαράντα φόρες στο μώλο. Μακαρόνια με κοκκινιστό. Ξεκίνησα το «Mr. Peanut”.

10η μέρα (βράδυ) :

Πάρτι γενεθλίων σε διπλανή καβάντζα (έτσι λέγεται το κομμάτι γης που επιλέγεις να στήσεις/ κρύψεις τη σκηνή σου). Η Λάρα βρήκε κι άλλο έρωτα, τον λένε Πονηρό.  Όλα τα κάναμε πολύ στο πάρτι. Στο τέλος, καταλήξαμε να τραγουδάμε συνοδεία ενός τζουρά, κάτω από τα αστέρια και να τα βλέπουμε να πέφτουν. Όνειρο.

11η μέρα :

Έχω hangover .Τελικά όπου και αν είσαι, το μεθύσι έχει τις ίδιες επιπτώσεις. Μάλλον πάτησα κάτι χτες στο πάρτι μέσα στο σκοτάδι και σήμερα κουτσαίνω. Έτσι κι αλλιώς έχουν γίνει τόσο σκληρές οι φτέρνες μου, από περπάτημα στην άμμο, που κουτσαίνω anyway. Μας μένει μια εβδομάδα. Ο κόσμος που περνάει από την παραλία μας,  με ρωτάει οδηγίες για το νησί, είμαι πλέον ντόπια. Είδα ξαφνικά μπροστά μου, ολόγυμνη παρέα με καλυμμένα κορμιά με άργιλο. Φαντάστηκα πως ήταν οι ιθαγενείς που είχα ονειρευτεί/ φοβηθεί τις πρώτες μέρες. Γέλασα με την ψυχή μου. Φάγαμε φακές.

12η μέρα :

Πρωινό πλύσιμο πιάτων στη θάλασσα. Για λίγο, νοστάλγησα το πλυντήριο πιάτων μου. Έφυγαν οι διπλανοί μας και άδειασε η γειτονιά. Ακόμα γελάμε με τη ψαρόσουπα τους. Σήμερα είμαι όλη μέρα στη θάλασσα, με το ζόρι κινούμαι και το μόνο που θέλω να κάνω είναι να αράζω όπου βρω. Κάναμε έξοδο σήμερα, βραδινή τύπου «πάμε βόλτα». Στην ταβέρνα πήγαμε πάλι. Σουβλάκια με μπύρες.

13η μέρα:

Ήρθαν οι προμήθειες. Πλέον είμαστε Ζουλού, που πανηγυρίζουν στην παραλία ανοίγοντας σακούλες σουπερ μάρκετ. Κάναμε μουσακά. Φυσάει πάρα πολύ και έχει συνέχεια αμμοθύελλα. Λόγω καιρού, στην παραλία μας γίνεται χαμός. Μπορεί να είχε και 10 άτομα σήμερα. Εκνευριστήκαμε από την πολυκοσμία. Το Λυδόνι συνάντησε τη δασκάλα της στο νησί. Όπως είπε «ήταν το πιο απίστευτο πράγμα που περίμενε να της συμβεί». Το βράδυ είχαμε γκουρμέ βραδιά, γαριδομακαρονάδα με ανανά. Ανοίξαμε και εμφιαλωμένο κρασί. Καμιά τόλμη και γοητεία, όλα εδώ γίνονται.

14η μέρα:

Περάσαμε πολύ δύσκολη νύχτα. Απίστευτος αέρας και κρύο που συνεχίζεται και σήμερα. Και η αμμοβολή. Όλη μέρα ηλιοθεραπεία. Το μεσημέρι φάγαμε κοχλιούς, έγλυφα μέχρι και τα δάχτυλα του ποδιού μου. Το βράδυ ήταν οργασμός γεύσης, το ωραιότερο γαμοπίλαφο της ζωής μου.

15η μέρα:

Ευτυχώς δεν έχει σήμερα καθόλου αέρα, πάλι θα λιώσουμε στη θάλασσα. Δεν κάνουμε τίποτα. Πλέον έχουν πέσει τελείως οι ρυθμοί και σερνόμαστε. Το μεσημέρι φάγαμε μπριζόλες με βλήτα και ψάρια (ακούγεται περίεργο αλλά όταν το τρως, δεν είναι). Εννοείται πάλι ψάρεψαν τα αγόρια μας. Πήγαμε βόλτα στο δάσος με τους κέδρους. Απίστευτη ομορφιά. Τα κορίτσια έκανα βαρελάκια στους αμμόλοφους. Η Λάρα σκότωσε κι άλλη σαύρα. Το βράδυ είχαμε μουσική βραδιά γιατί τα κορίτσια έπαιζαν κλαμπ και εμείς ήμασταν οι πελάτες, μας χρέωναν 10 ευρώ το μικρό ποτήρι κρασί. Έπρεπε να τους κάνουμε καταγγελία για αισχροκέρδεια.

16η μέρα:

Πάλι πήγαν για ψάρεμα τα αγόρια. Σήμερα το μενού έχει κοκκινιστό σκάρο με πατάτες. Ουσιαστικά είναι η τελευταία μας μέρα. Νιώθω λύπη, αρχίσαμε πακετάρισμα. Το βράδυ πήγαμε βόλτα στο φεγγαρόφωτο και στις γύρω καβάντζες. Μετά είχαμε κουβέντα και ποτάκια,  στην πανσέληνο, στη βεράντα μας. Σαν όνειρο ξανά.

17η μέρα:

Στον ξεριζωμό της Σμύρνης πιο λίγα μπαγκάζια θα είχε στην προβλήτα από ότι τα δικά μας.  Χωρέσαμε όλοι (άνθρωποι, σκύλοι, αποσκευές) στο φουσκωτό και φύγαμε. Δεν άντεχα να βλέπω πίσω το νησί. Ήθελα κι άλλο. Δεν μπορούμε να περπατήσουμε εκτός άμμου. Υποφέρουμε. Αποχαιρετιστήριο γεύμα στην Ιεράπετρα και καφεδάκι στον Άγιο Νικόλαο. Πάλι λαθρεπιβάτης  η Λάρα στο πλοίο και επιτέλους κοιμάμαι σε στρώμα μετά από 17 μέρες.

18η μέρα:

Ξημέρωμα στον Πειραιά. Τα κεφάλια μέσα. Το Λυδόνι δεν θέλει να βάλει παπούτσια. Αντ’ αυτού, μου ζητάει να κάνει τσίσα στο πάρκο απέναντι από «Γρήγορη» που σταματήσαμε για καφέ. Άντε καλή επάνοδο.

Κάπως έτσι εξελίχτηκαν οι φετινές μας διακοπές. Τούτο το ποστ, είναι ίσως βαρετό και μεγάλο αλλά πολύτιμο για μένα και την καλοκαιρινή μου παρέα. Και έχω αναφέρει τα  μισά, είναι τόσα πολλά και τόσα σημαντικά.

  • οι τσακωμοί για τσιγάρα, αναπτήρες και ποιανού είναι ο καπνός εδώ πάνω.
  • οι απίστευτες γκουρμέ βραδιές φαγητού. Τελικά οι Κρητικοί ξέρουν να απολαμβάνουν το φαγητό από όλες τις πλευρές.
  • το λούσιμο μαλλιών στη θάλασσα.
  • τη απίστευτη φιλοξενία του Λ.
  • ο Μ. και τη γουρούνα του.
  • την παραλία στο Καταπρόσωπο και πόσο την αγάπησα.
  • τους κορμούς και τις ρίζες των κέδρων που δημιουργούν ασύλληπτα έργα τέχνης.
  • τις πριβέ επισκέψεις ελικοπτέρων με χλιδάτους τουρίστες, σε ένα μέρος που φωνάζει «απλότητα».
  • την κρητική διάλεκτο, την αγάπησα με πάθος.
  • τα μαχητικά αεροσκάφη που, κάθε Τρίτη, πετούσαν πάνω από το νησί.
  • το ξύλινο μονοπάτι.
  • τα χιλιάδες, μικροσκοπικά, κοχύλια στις παραλίες.
  • τα μέρη που έπαιζαν οι μικρές, κάτω από κέδρους, στα βράχια, στην άμμο, στη θάλασσα.
  • τους γείτονες που εκτός από τη δολοφονική τους σούπα που δεν μας κέρασαν, μας κερνούσαν εσπρεσσάκια κάτω από τους κέδρους, ξαπλωμένοι στο ριχτάρι τους.
  • τις αγνώριστες φτέρνες μου, πατούσες μου και τον αποκλεισμό που θα φάω από όλα τα νυχάδικα της Αττικής.
  • την μοίρα της άμμου :θες να την αποφύγεις μα μόνο όταν είσαι συνέχεια πάνω της, νιώθεις απόλυτα ελεύθερος και ευτυχισμένος.
  • τη Λαρα, μόνιμα γεμάτη με άμμο, επί 17 μέρες. Παντού και σε όλα τα σημεία του κορμιού της.
  • το καλό φαγητό μετράει παντού το ίδιο, φαντάσου το να το τρως φτιαγμένο με αγάπη, κάτω από τους κέδρους, δίπλα στο πέλαγος. Ευλογία.

Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία και ευχαριστώ τους φίλους που με έπεισαν μα και τους φίλους που μας βοήθησαν. Αυτό που θα κρατήσω από τις φετινές μου διακοπές είναι πως  κάθε προορισμός, σου δίνει αυτό που έχεις ανάγκη. Κοίτα να το «δεις» όταν θα έρθει να  σε «συναντήσει».

3

 

*Αφιερωμένο στην παρέα του καλοκαιριού ❤

**Αντί για τραγούδι, άκου μια ιστορία: Ένα καλοκαιρινό βράδυ στο νησί, πριν 20 χρόνια, ο Λ. δεν έχει ύπνο και  αποφασίζει αργά τη νύχτα να πάει βόλτα στην ακροθαλασσιά. Έχει πανσέληνο και διακρίνει, στην άκρη των βράχων,  μια ανθρώπινη  φιγούρα. Πλησιάζει και βλέπει έναν άντρα να αγναντεύει το πέλαγος. Τον αναγνωρίζει, είναι ο Αντώνης μα  δεν θέλει να τον ενοχλήσει. « Δεν γουστάρεις την παρέα μου ωρέ και φεύγεις;», «Είπα να μην σε ενοχλήσω, αυτό.» » Θες να σου παίξω ένα τραγούδι; Οι δυο μας;» Και ήθελε. Και ήταν ίσως από τις ωραιότερες στιγμές της ζωής του. Εκείνος και ο Ψαραντώνης, στη μέση του πελάγους, ένα βράδυ με πανσέληνο, να λένε κρητικά τραγούδια ❤ .

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in ., Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Δεκαεπτά αμμουδένιες μέρες #ελεύθερο_κάμπινγκ

  1. Ο/Η eleniplus λέει:

    Αχ, με γύρισες πίσω στα χρόνια που το ελεύθερο κάμπινγκ στις παραλίες των νησιών ήταν ο μόνος τροπος διακοπών. Γαύδο μου θύμισες με αυτά που περιγράφεις, αλλά θα μπορούσαν να είναι ένα σωρό μέρη, ένα σωρό νησιά.
    Σε ευχαριστώ για το ταξίδι!!!!

    Και εις άλλα με υγεία! (Για κάποιο λόγο, αυτή έχει γίνει τελευταία η αγαπημένη μου ευχή.)
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

    • Ο/Η mamasdoanddonts λέει:

      Ποσο χαιρομαι για οσα ένιωσες! Και ποσο χαιρομαι που παντα με διαβαζεις. Σε ευχαριστω
      Η ευχή σου ειναι σουπερ 😉

  2. Ο/Η alantalon λέει:

    Παιδια η mamasdoanddonts σαυτο το αρθρο εχει δωσει ρεσιταλ «φαντασιας»ολα αυτα που γραφει για 17 αμμουδενιες μερες, μου φαινονται το λιγοτερο υπερβολες,ΑΚΟΥΣ ΕΚΕΙ,ελευθερο camping,με μελομενους η σοκολα λουκουμαδες,κακαβιες,σκαρους ντοματισιους, γαριδομακαροναδες,γαμοπιλαφα,τζουραδες,κοκκινιστα,…..τι μας λες ΚΥΡΑ μου,σε λιγο θα μου πεις οτι ειχες και αγχος ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ και η ΦΙΑΛΗ ΥΓΡΑΕΡΙΟΥ.????…»ΛΙΓΑ…οσα’δαν τα ματια σου,ακομα κι’ψυχη σου…του χρονου να φανταζεσαι πως θαν ΠΟΛΛΑ ..ευχησου.Σας αγαπω πολλα φιλια απο Λ.

    • Ο/Η mamasdoanddonts λέει:

      Βρε ουστ απο το μπλογκ μου που θα μου πεις πως τα φαντάζομαι!! Εγω περασα σαν σε ονειρο και ομως αληθεια. Του χρόνου ενα μηνα και βλεπουμε. Άπειρα φιλια και απο εμας… Ελπιζω το Λ. να ειναι αυτο που φαβταζομαι αλλιως μοιράζω φιλια σε αγνωστους. Αλλα μονο ενας ξερει το κολλημα με τη φιάλη 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s