Ένα πεύκο.

1

      Τις προάλλες ήμουν σε μια δουλειά στην Πεύκη. Ακριβώς δίπλα στην επιχείρηση που έπρεπε να πάω,  ήταν ένα δάσος με  πεύκα (Πεύκη, πεύκα, χελόοου;;;).

       Βγαίνω από το αυτοκίνητο και μου έρχεται η μυρωδιά :του πεύκου, που το χτυπάει η ζέστη, του χώματος τριγύρω του γεμάτου ξερές πευκοβελόνες. Είναι μια συγκεκριμένη μυρωδιά, τη θυμάσαι; Αν την έχεις νιώσει, τη θυμάσαι, μην μου λες όχι. Και κλείνω τα μάτια και ξεχνώ τα πάντα και είμαι εκεί : 10 χρονών, καλοκαίρι, στην κατασκήνωση… πηγαίνουμε για φαγητό στην τραπεζαρία. Καίει ο τόπος, ραστώνη και βαρεμάρα. Και έχει ησυχία. Και ακούς μόνο τα τζιτζίκια και τη μακρινή βοή από τους υπόλοιπους που πάνε τραπεζαρία και εκείνοι. Και γέλια. Και το χρατς χρατς από τις πευκοβελόνες που πατάς. Και μετά ησυχία. Και πάντα η ίδια  μυρωδιά. Και ο Ήλιος να σε καίει κάθε φόρα που βγαίνεις έστω και για λίγο από τη σκιά των πεύκων. Και μυρωδιά. Ευτυχία.

       Και σκέφτομαι όλες εκείνες τις ωραίες μυρωδιές που μένουν μέσα μας για χρόνια. Που συνήθως είναι από τα παιδικά μας, εφηβικά μας χρόνια. Που όταν τις ξανασυναντήσεις, χρόνια μετά, θα σε πάνε, σε κλάσματα δευτερόλεπτου,  ακριβώς στο σημείο που είχατε «συναντηθεί». Η μυρωδιά απo το σπίτι της γιαγιάς σου, η μυρωδιά από το παιδικό σου δωμάτιο, ενός βιβλίου που αγαπούσες σαν παιδί, ενός ρούχου της μάνας σου, του οικογενειακού σας αυτοκίνητου, του άλμπουμ του γάμου των γονιών σου που το  εχεις ξεφυλλίσει δεκάδες φορές, του πατέρα σου όταν γύριζε από την δουλειά, της Nivea που φορούσε παντού και πάντα η μάνα σου, του πρώτου πλοίου που μπήκες στη ζωή σου, του αρώματος που φορούσε η όμορφη φίλη της μάνας σου, της λακ από το κομμωτήριο που  σε έσερνε η μάνα σου μικρή, του υπογείου του ξαδέλφου σου που κρυβόσασταν τις ζεστές μέρες του καλοκαιρού για να παίξετε playmobil,της Old Spice του παππού σου, του φιστικιού που ψηνόταν στο φούρνο του παππού σου, του παγωτού ξυλάκι μπανάνα, του ξυδιού από το βάψιμο των πασχαλινών αυγών, του ωμού κιμά που έτρωγες κρυφά (άντε και φανερά) όταν έπλαθε η μάνα σου μπιφτέκια, των γεμιστών στο φούρνο ( α ρε μάνα, πάντα τα γεμιστά σου θα ζητάω ❤ ),  της κρύας βυσσινάδας που σου έφερνε τα απογεύματα η μάνα σου, του ζεστού ισλί της γιαγιάς, των λουλουδιών που μάζευες γυρνώντας από το σχολείο για να δώσεις στη μάνα σου, της πλαστελίνης, του ξυσμένου μολυβιού, της γόμας, της κολλημένης τσίχλας στη θήκη της σχολικής τσάντας, του πρώτου καρπουζιού της σεζόν, του παγωτού που έλιωνε και κολλούσε στα χέρια σου, της κολόνιας Μυρτώ, του απορρυπαντικού που χρησιμοποιούσε η μάνα σου και μύριζαν τα σεντόνια, της ξυλόσομπας στο σπίτι της γιαγιάς, της καραμέλας που τρώγατε κρυφά με τα ξαδέλφια τα βραδιά της στρωματσάδας, της πορτοκαλάδας που έπινες και με το ζόρι κιόλας.

      Η λίστα μπορεί να είναι τεράστια και να ποικίλλει από άνθρωπο σε άνθρωπο, όμως θαρρώ πως έχει μεγάλο ποσοστό ομοιότητας. Και ας ζήσαμε αλλιώς ο καθένας. Και ας μεγαλώσαμε σε άλλες πόλεις, σε άλλες γειτονιές, σε άλλες χώρες ίσως. Έχουμε σίγουρα κάποιες κοινές μυρωδιές που πάντα θα μας ταξιδεύουν σε χρόνια παιδικά και ανέμελα. Και παίζει και να μας ενώνουν κάπου. Και αυτό είναι ωραίο.

       Ανοίγω τα μάτια. Πρέπει να πάω στο ραντεβού. Το πεύκο ακόμα μυρίζει και με γυρίζει πίσω. Τώρα μυρίζει και το φαγητό από την τραπεζαρία. Μακαρόνια με κιμά. Και φέτα. Ας βιαστώ, θα με περιμένουν οι υπόλοιποι από τη σκηνή μου.

*Υπάρχουν και τραγούδια φυσικά. Και τώρα γράφοντας, θυμήθηκα να ακούω αυτό. Φορώντας μπλούζα ζιβάγκο στο κεφάλι, για μακριά μαλλιά, γόβες της μαμάς μου και κάνοντας σκέρτσα μπροστά στον καθρέφτη. Εννοείται με ξύλινη κουτάλα μαγειρέματος για μικρόφωνο.

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Ένα πεύκο.

  1. Ο/Η eleniplus λέει:

    Οι μυρωδιές είναι το κλειδί της μνήμης και των αναμνήσεων… εμένα είναι η μυρωδιά του ευκάλυπτου που με γυρίζει πολλάαααα χρόνια πίσω, στα πρώτα παιδικά μου καλοκαίρια σε κάτι επισκέψεις στο σπίτι του παππού μου στο Λουτράκι. Κάθε φορά που μυρίζω ευκάλυπτο, νιώθω 6 χρονών παιδί.

    Φιλιά πολλά
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

  2. Ο/Η Daphnie λέει:

    Τύφλα να έχει ο ..διακτινισμός! με μια μυρωδιά απλά.. τηλεμεταφέρεσαι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s