The meaning of life.

2

        Τον τελευταίο καιρό δεν γράφω συχνά. Δεν έχω όρεξη γιατί πλανάται ένας πόνος και ένας θυμός που δεν με αφήνει να μοιραστώ αυτά που νιώθω. Η’ δεν θέλω να μοιραστώ αυτά που νιώθω γιατί μπορεί να προκαλέσουν περισσότερο πόνο η’ περισσότερο θυμό σε αυτόν που θα τα διαβάσει. Και έτσι δεν γράφω… η’ γράφω και τα κρατώ για μένα, για να μην ξεχάσω αργότερα, όταν ίσως θα τα έχω ξεπεράσει, αυτά που έχω, που έχουμε περάσει τώρα.

        Αυτές τις μέρες σκέφτομαι το νόημα της ζωής, γιατί ερχόμαστε εδώ , γιατί περνάμε αυτά που περνάμε, γιατί υποφέρουμε, γιατί αγωνιζόμαστε. Τι τέλος πάντων, αξίζει και τι πρέπει να μας μένει στο τέλος που βγάζουμε το λογαριασμό.

         Έχω καταλήξει σε τούτο : τελικά και ασχέτως τι δρόμο διαλέξεις να ακολουθήσεις σε τούτη τη ζωή, αυτό  που μετράει είναι  τι μοιράζεις και πόσο αλλάζεις αυτούς που αγαπάς και σε αγαπούν, από το πόσο καλύτερους κάνεις αυτούς που έρχονται δίπλα σου. Από το πόσο συνδέεσαι και πόσα εισπράττεις από αυτά που γεύεσαι και αγαπάς. Από το πόσο δυνατό κάνεις εκείνον τον κύκλο της αγάπης που χτίζεις γύρω σου και πόσους αφήνεις να μπουν μέσα σε αυτόν. Μα κυρίως πόσα μαθαίνεις σε αυτούς τους τυχερούς που χωρούν σε αυτόν τον κύκλο.

         Τον τελευταίο καιρό, γνώρισα έναν άντρα που μου έμαθε πολλά. Τον ήξερα πολύ πριν τον συναντήσω και ακόμα από τότε, ξεκίνησε να με μαθαίνει πράγματα : μου έμαθε πως η ύπαρξη σου όλη κρίνεται από ένα ναι ή ένα όχι των γονιών σου σε μια κρίσιμη στιγμή,  μου έμαθε πως μπορείς να επιβάλλεις την παρουσία σου ακόμα και αν δεν είσαι εκεί, μπορείς να μοιράζεις αγάπη ακόμα και αν δεν σε έχουν συναντήσει. Μετά που συναντηθήκαμε, μου έμαθε πως η αγάπη γεννιέται σε μια στιγμή και αν είναι αληθινή, όλο και φουντώνει. Πως αρκεί ένα άτομο  για να γίνει μια ομάδα ανθρώπων οικογένεια αλλά και μια οικογένεια ακόμη πιο δεμένη εξαιτίας αυτού του ίδιου ατόμου. Μου έμαθε πως μπορεί να είσαι μοναχοπαίδι αλλά τελικά να καταλήγεις με πολλά «αδέρφια». Μου έμαθε πως μπορεί να στα έχουν πάρει όλα αλλά ποτέ δεν θα σου πάρουν το γρασίδι που ξαπλώνεις παρέα και λες όλα αυτά που λένε οι παρέες όταν ξαπλώνουν στα γρασίδια. Μου έμαθε πως   μπορεί να χάνεις λεφτά, να χάνεις τη δουλειά σου, να υποφέρεις αλλά τελικά το μόνο που να θες πραγματικά από αυτή τη ζωή, είναι να είναι καλά η οικογένεια σου και εκείνοι που αγαπάς. Μου έμαθε επίσης πως δεν έχει σημασία τι σου έδωσε η φύση, εσύ έχεις τη δύναμη να το αλλάξεις και να ξανασυστηθείς με ένα καινούργιο πρόσωπο γιατί είσαι αγωνιστής και το μπορείς.

        Ο άντρας αυτός είναι μόλις 8 μηνών… και ούτε καν. Μα για μένα είναι άντρας.  Και μας έχει κάνει να πονέσουμε πολύ τους τελευταίους 2 μήνες. Έχω ξαναπονέσει τόσο στη ζωή μου, πάλι  για ένα αθώο πλάσμα. Μα έχουν περάσει αρκετά χρόνια και ο πόνος  βρίσκει τρόπους να κρυφτεί. Και σήμερα, γυρνώντας από το νοσοκομείο, σκέφτηκα και αυτό : αυτός ο μικρός άντρας μου έμαθε πως ο μεγάλος πόνος μπορεί να οδηγήσει και σε χαρά και σε ανακούφιση.Και να σε κάνει τελικά ευτυχισμένη.

       Και σαν να μου ξόρκισε τον πόνο που κουβαλούσα.

1

 

 

*Κάνε δυνατό το κύκλο της αγάπης που σου αναλογεί. Ίσως μόνο αυτό να αρκεί για να μάθεις όλα τα παραπάνω.

** Αφιερωμένο στο Λυδόνι και στην παρέα της… γιατί εκείνοι, εύχομαι να κληρονομήσουν αυτόν τον κύκλο.

*** Ακούς αυτό, ξέρω δεν έχει σχέση. Μα we found love lately 😉

**** Και ένα σχετικό, για εκείνο το αγόρι, ακούς αυτό

 

 

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to The meaning of life.

  1. Ο/Η Daphnie λέει:

    Έτσι ακριβώς είναι! ετσι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s