Ανήμερα της γιορτής της μητέρας.

1

         Μεγάλη μέρα ξημερώνει όταν είναι η γιορτή της μητέρας. Όλες οι μανάδες, όσα χρόνια κι αν είμαστε μάνες, όσα παιδιά και να έχουμε, περιμένουμε εκείνη τη ζωγραφιά, εκείνο το λουλούδι, εκείνη την αγκαλιά με το φιλί για να νοιώσουμε ακόμα πιο περήφανες και ευτυχισμένες.

          Και εγώ έτσι νιώθω, το παίζω κουλ μα περιμένω με λαχτάρα τη ζωγραφιά ή τη χειροτεχνία που θα έχει σκαρώσει μόνη της ή με τη βοήθεια του πατέρα της. Φέτος ήταν λίγο υποτονικοί οι εορτασμοί, ήταν κλειστό και το σχολείο που όσο να πεις βοηθάει, ήταν απασχολημένος και ο μπαμπάς της  για να συντονίσει την κατάσταση και δεν το γιορτάσαμε πολύ. Μια βιαστική ζωγραφιά και ένα τεράστιο φιλί.

          Το μεσημέρι λοιπόν, από μόνη της, ήρθε και με πήρε αγκαλιά και μου έδωσε ένα φιλί για χρόνια πολλά, έτσι στα ξαφνικά. Είχε ανάγκη για να είμαστε οι δυο μας, να μιλήσουμε.

        «Μαμά, εκεί που είναι ο παππούς, ψηλά στον ουρανό φοράει ρούχα; Τα κανονικά του η΄ αυτά που φορούσε τον τελευταίο καιρό στο νοσοκομείο;» 

       Όταν είσαι γονιός, να ξέρεις το ζεις συχνά αυτό: το παιδί σου, ξαφνικά και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο / ερέθισμα, σου φέρνει μπροστά στα μάτια, στο πιάτο, ένα θέμα που δεν το περιμένεις …και που συνήθως πονάει. Σε ενοχλεί. Σου φέρνει πόνο στην καρδιά και δάκρυα στα μάτια. Προσπαθείς να απαντήσεις λογικά, με επιχειρήματα. Και απαντάς σε όλα, στο που είναι το σώμα του και που η ψυχή του, στο τι δώρο θα ήθελε στη γιορτή του πατέρα, στο πως μπορεί το σώμα του να ζει μέσα στο χώμα, στο αν καταλαβαίνει και στέκεται δίπλα μου όταν τον σκέφτομαι ή μόνο εγώ το νιώθω, στο αν θα τον ξαναδώ, στο πόσα χρόνια έχεις εσύ ακόμα να  ζήσεις και μετά τι θα κάνω εγώ, στο ποιος θα παίρνει τα παιδιά μου από το σχολείο όταν εσύ θα φύγεις. Σε αυτά και σε άλλα πολλά, απαντάς τρυφερά και με σχετική ηρεμία και λογική. Και βλέπεις πως ένα μικρό παιδί, μπορεί να ρωτά πράγματα που ίσως να μην στέκουν ή να μην έχουν λογική εξήγηση όμως ουσιαστικά δείχνουν ένα και μόνο πράγμα : πως και εκείνης της λείπει και προσπαθεί – με τη δική της γνώση και λογική- να βρει απαντήσεις σε τούτη την απώλεια… όπως και εσύ άλλωστε.

         Προσπαθείς λοιπόν να είσαι ψύχραιμη, δεν θες να φορτίσεις περισσότερο την ατμόσφαιρα και απαντάς σε όλα (στο σε τι κατάσταση είναι το σώμα του, μετά  από σχετικά ήπια εξήγηση, μου απάντησε πως καλυτέρα να μην είχε ρωτήσει εν ήθελε να τα ξέρει όλα αυτά) γλυκά μα ειλικρινά. Και εκεί που λες τα κατάφερα, ήμουν σωστή, ακούς και τούτο :

       «Ξέρεις τι με στεναχωρεί; Πως ζει χωρίς νερό; Πως γίνεται να μην κρυώνει μέσα στο χώμα;»

       Και εκεί πια, κλαις.

       Και συνειδητοποιείς  πως σήμερα, στη γιορτή της μητέρας, το παιδί σου τιμά και θυμάται τον πατέρα.

       Τον δικό σου.

*Χρόνια πολλά μανούλες. Είσαστε ότι πολύτιμο υπάρχει στη ζωή του ανθρώπου. Ακόμα και από τον πατέρα.

 

2

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s