Του παιδιού μου η ζωγραφιά.

1

        Την έχω μόλις παραλάβει από το σχολείο. Όταν είναι πολύ ενθουσιασμένη, όταν αυτό που της έχει συμβεί δεν μπορεί να κρατηθεί μέχρι το αμάξι, ανοίγει την τσάντα εκεί στα μισά της σκάλας. Απλώνει όλα τα υπάρχοντα της, τα πετάει όπου βρει για να είμαι ειλικρινής και βγάζει αυτό το ένα που θέλει να μου δείξει.

        Άλλες μέρες είναι ένα κοκαλάκι που της έδωσε η Ελένη ή μια ζωγραφιά της Βενετίας ή το μισοφαγωμένο μήλο που δεν ήθελε άλλο γιατί φούσκωσε (παρατήρηση συγγραφέα: πότε δεν έχει μισοφαγωμένο κρουασάν/ σοκολατόπραγμα κλπ άρα αυτά ποτέ δεν φουσκώνουν 😛 ) ή ζωγραφιά που έγινε στην τάξη. Συνήθως είναι ζωγραφιά. Η ζωγραφιά και συγχώρεσε μου την παρένθεση, είναι ένα  από τα χιλιάδες που απολαμβάνεις  σαν μάνα. Από την στιγμή που αρχίζει να ζωγραφίζει το παιδί σου, η αγκαλιά σου, το σπίτι σου, η καρδιά σου γεμίζει από Α4 γεμάτα χρώματα, εικόνες, μυρωδιές, αγάπη. Και εσύ κάθε φόρα καμαρώνεις σαν να είναι η πρώτη σου φορά.

        Έτσι και σήμερα, ήταν ζωγραφιά:

love

«Υπέροχο Λυδόνι μου. Για μένα;»

«Ναι! Μας είπε η κυρία, να κλείσουμε τα μάτια μας και να φανταστούμε τη φωνή της μαμάς μας. Αυτό έκανα και ζωγράφισα αυτό!»

« Τι έλεγε η δική σου φωνή της μαμάς;»

«Λυδόνι σε αγαπώ. Αυτό ακούω στα αυτιά μου  όταν κλείνω τα μάτια μου και σε σκέφτομαι. Λυδόνι σε αγαπώ.»

 

*Άκουγα αυτό γιατί είναι το αγαπημένο της τελευταίως. 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Του παιδιού μου η ζωγραφιά.

  1. Ο/Η Martha Blogging λέει:

    Αχ αχ! Πόσο υπέροχα πλάσματα είναι τα παιδιά! Μικροί σοφούληδες που έχουν πολλά να μας διδάξουν!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s