Το σώβρακο του άντρα.

1

             Μου ήρθε σήμερα που σιδέρωνα (ναι τα κάνω και αυτά και ας είμαι μια αιθέρια ύπαρξη του σεξ και της ντολτσεβίτας :p ) : τρώνε οι άντρες σκάλωμα με κάτι προπολεμικά τους σώβρακα ή ο δικός μου μόνο και να τον δώσω επιστροφή και αντικατάσταση; Εμείς δεν κολλάμε τόσο, ακόμα και εκείνες τις βολικές, τις τυχερές, τις βγαίνουν εύκολα, τις δεν φαίνονται καν, τις περιόδου κλπ κυλότες, όσο και να τις αγαπάμε, όταν αρχίσουν να φθείρονται,  τις αποχωριζόμαστε. Οκ με πόνο καρδιάς αλλά διαχειριζόμαστε τον  αποχωρισμό και τελειώνει. Δεν γυρνάμε με τις τρύπες και τα πιπιά μας έξω.

           Σιδερώνω τα ωραία μου ρουχαλάκια (τι ωραία δηλαδή, δεν έχω ρούχο να φορέσω λέμε, όλα τα ίδια και τα ίδια #κλασσικά_εικονογραφημένα) και τσουπ  πετιέται η «επιστροφή στα χρόνια της αθωότητας» : το σώβρακο με στάμπες που μετά βίας βλέπεις τι σκατά είχαν τυπωμένο αρχικά (μου κάνεις πλάκα; Είναι αρκουδάκι; Ναι ρε φίλε, είναι αρκουδάκι!), ξεχειλωμένο και στραπατσαρισμένο, που φωνάζει από χιλιόμετρα «ήρθα στα χέρια του αγοριού σου προ 20ετιας. Πλιζζζζ λύτρωσε με».

           Το κοιτώ, με κοιτάζει λυπημένο, λέω δεν το σιδερώνω, να πάει στα τσακίδια , θα μου μείνει στα χέρια και θα τρέχω για φιλί ζωής με τα αρκούδια και δεν θέλω. Το βάζω στην άκρη, συνεχίζω (ναι έχω κουραστεί μα είπα θα τελειώσω, σαράντα μέρες βολοδέρνω τα ρούχα αυτά). Πάλι σώβρακο, ωπα είναι Μπέκαμ, αυτό μάλιστα… εγώ το πήρα δώρο, σιδερώνω και το ευχαριστιέμαι και #dilpis ξεκάθαρα. Μετά άλλα ρούχα και τσουπ  πάλι… μακώ σώβρακο, παλιά  ήταν μοντέρνο, έχει ξεχάσει και το ίδιο του πότε. Έχει και μια τρύπα σε σημείο ζωτικό, αν είσαι σώβρακο δηλαδή. Ε μέχρι εδώ, εδώ θέλει το θέμα συζήτηση :

«Γιατί πουλάκι μου τα κρατάς αυτά τα, ξεχασμένα από το σωβρακοθεό, σώβρακα;»

«Τα έχω αγαπήσει!»

«Τι εννοείς τα έχεις αγαπήσει; Ανταλλάσετε κουκλάκια «σε αγαπώ» κάθε του αγίου Βαλεντίνου, βοήθεια μας;»

«Σημαίνουν πολλά για μένα. Να αυτό το έχω από φοιτητής (σημείωση συγγραφέα :στα έλεγα εγώ!) και αυτό μου το έχει πάρει μια γκόμενα που δεν τη θυμάμαι αλλά θυμάμαι πως την γούσταρα»

« Την παλεύεις καθόλου; Και μου λες πως κρατάς ένα σώβρακο 25ετιας και ένα άλλο μιας γκόμενας που ούτε να τη φτύσεις αφού δεν τη θυμάσαι και μου λες πως τα αγαπάς; Και κάθομαι τώρα εγώ, η στοιχειωμένη νοικοκυρά, η έχω κουβά για εμετούς κάτω από σιδερώστρα γιατί δεν τη παλεύω τούτη τη φάση ματηπαναγια και σιδερώνω και ξανασιδερώνω, τα χιλιοτρυπημένα σώβρακα γιατί τα αγαπάς; Το σώβρακο που αν υπήρχε WWF σώβρακων, θα είχε έρθει να το σώσει από τα χέρια μου ;»

«Αχα!»

« Αχα είναι η απάντηση σου; Έχεις κάψει φλάντζα; Έχω αφιερώσει μισή ώρα από τη ζωή μου για δυο τρύπια σώβρακα του μεσοπόλεμου και λες αχα; Πες τι θα γίνει με τούτα εδώ, θα πεταχτούν;»

«Όχι, τα θέλω»

«Γιατί αγόρι μου γλυκό;»

«Γιατί νιώθει άνετα το πουλί μου μέσα τους ! Απλά .»

«Μίλα πως είναι για το πουλί σου όλο το θέμα. Μαζί σου!»

#μια_μερα_μου

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Το σώβρακο του άντρα.

  1. Ο/Η eleniplus λέει:

    Δε θα σχολιάσω πολλά, άντρες είναι, τους καταλαβαίνω #not
    Ο δικός μου δεν έχει τόοοοοοοσα πολλά κολλήματα, αλλά έχω περίπτωση στην οικογένεια άντρα 42 ετών που έχει ακόμη (και φοράει που και που) πιζαμουλα από τότε που ήταν 16. Με όλες τις τρύπες και τους τιμημένους λεκέδες της… άστο να πάει, άστο.
    Κι επειδή με το σίδερο μου έφερες στο νου ένα τραγουδάκι άσχετο με το θέμα σου αλλά αγαπημένο, ιδού…

    Καλημέρα
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s