Ο δικός μου τρόμος.

3

          Όταν έγινε το συμβάν με τους Δίδυμους Πύργους, νομίζω πως ένιωσα στην κυριολεξία αυτό το «έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου». Από τότε, το έχω νιώσει δυστυχώς και άλλες φορές όμως τότε ήταν η πρώτη μου. Ήμουν στο γραφείο, έβλεπα τα νέα και θυμάμαι είχα πάρει τηλέφωνο έναν αγαπημένο φίλο στο νησί και έκλαιγα γοερά. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι με είχε συγκλονίσει πιο πολύ, όμως έκλαιγα λες και ήταν ακριβώς στο απέναντι μου σπίτι τούτος ο πόνος, πότε δεν σκέφτηκα σημαίες, χώρες, θρησκείες, εθνικότητες. Έκλαιγα για αυτό που είχαμε χάσει όλοι μα κυρίως για αυτό που είχε γεννηθεί σε όλους : τον τρόμο.

            Ακόμα και σήμερα που γράφω τις παραπάνω αράδες, νιώθω άβολα αναλογιζόμενη εκείνες τις μέρες. Δεν χωρούσε ο νους μου όλο αυτό που είχε συμβεί, δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω σχετικά άρθρα, να ενημερώνομαι όσο περισσότερο μπορώ μπας και μπορέσω και δικαιολογήσω η’ έστω εξηγήσω. Έκανα χρόνια να μπω σε αεροπλάνο (ακόμη δεν το κάνω ευχάριστα, υποφέρω και πριν και κατά τη διάρκεια της πτήσης) , τσεκάρω πάντα να μην κάθομαι κοντά σε κάδο απορριμμάτων όταν βρίσκομαι σε δημόσιους, μεγάλους χώρους, ελέγχω πάντα που βρίσκεται η πιο κοντινή έξοδος κινδύνου ακόμα και αν είμαι στο σούπερ μάρκετ και σχετικά αμέσως όταν πάω σε έναν καινούργιο, άγνωστο χώρο, απαντώ στην ερώτηση «αν πάρει φωτιά, τι κάνω».. ΠΑΝΤΑ. Από τότε.

4

             Και έγινε το προχθεσινό της Γαλλίας. Και είναι εκείνος ο πόνος για ένα μέρος που μόνο στα όνειρα σου το έχεις δει, δεν έχεις πάει ποτέ, δεν έχει τύχει μα πάντα το ονειρεύεσαι να συμβεί. Και είναι πάλι εκείνος ο πόνος που δεν σκέφτεσαι σημαίες, χώρες, θρησκείες, εθνικότητες. Τώρα σκέφτεσαι μόνο ένα :φοβάμαι ήδη, πάει και άλλο; Και αν το επόμενο είναι εδώ; Το απέναντι σπίτι, εγώ; Πόσο πιο πολύ θα πονάω; Πόσο πιο πολύ θα φοβάμαι;

           Την επομένη μέρα πήγαμε βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Όση ώρα ήμουν με παρέα, ήταν καλά, τα λίγα λεπτά που έμεινα μόνη με έπιασε ο πανικός, έφυγα τρέχοντας από το Tiger γιατί είχε πολύ κόσμο και στενές σκάλες διαφυγής. Το ίδιο έπαθα και στο Η&Μ HOME που είναι στο υπόγειο και άντε να φύγεις τρέχοντας αν κάτι συμβεί. Έφυγα τρέχοντας και γύρισα σπίτι, όχι με τρένο φυσικά.

          Αυτή είναι η δική μου ιστορία, αυτός είναι ο δικός μου τρόμος. Είναι ο φόβος που γιγαντώνεται και πάει και κολλάει στον προηγούμενο φόβο που ακόμα δεν έχει φύγει. Γέμισα τον «τοίχο» μου με #notafraid, κανέναν δεν έπεισα μα κυρίως εμένα. Φοβάμαι…

          Θα το παλέψω… και θα νικήσω, μα μέχρι τότε,  φοβάμαι!

 

*Άκου αυτό.

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Σχέσεις and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to Ο δικός μου τρόμος.

  1. Ο/Η eleniplus λέει:

    Σε καταλαβαίνω κι αυτός ο φόβος, ο βαθύς, που σε παγώνει, είναι μια από τις χειρότερες συνέπειες της τρομοκρατίας. Δεν μπορώ να σου δώσω συμβουλές, πάλεψέ το όμως όσο μπορείς. Μην τον αφήνεις να σου στερεί τις χαρές της καθημερινότητας. Μικρά βήματα κάθε φορά και θετική σκέψη. Παρόλα αυτά, δεν είναι και τόσο αρνητικό να είσαι προετοιμασμένη. Διάβαζα ένα άρθρο χθες δεν-ξέρω-που, ίσως από το BBC, που έγραφε πως αυτοί που επιζούν από μια τρομοκρατική επίθεση είναι συνήθως οι άνθρωποι που είναι προετοιμασμένοι, όπως το περιγράφεις. Χρήσιμο είναι αυτό, αλλά να μη σου στερεί τη ζωή.

    Πολύ καλημέρα
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s