Στο μεγάλο αμφιθέατρο.

oikonomiko-p1-thumb-large

           Τις προάλλες,  πήγαμε με το Λυδόνι  να δούμε μια παιδική παράσταση. (αυτήν εδώ, ήταν πολύ καλή, άσχετο σχόλιο ξέρω αλλά είπα να  πω και τούτο.). Απέναντι ακριβώς είναι το πανεπιστήμιο που φοιτούσα, το πάλαι ποτέ ξέρω, ξέρω  αλλά επίσης πρέπει να το πω και τούτο. Της το είχα δείξει πολλές φορές  στο παρελθόν εξωτερικά, όμως τώρα ήταν  η ευκαιρία να μπούμε και μέσα και την άρπαξα.

         Για καλή μας τύχη ήταν ανοιχτό αν και Κυριακή. Ο θυρωρός ήταν στη θέση  του και έδειξε μεγάλη ευαισθησία όταν του είπα το λόγο της επίσκεψης μας : «θα της ανοίξω το μεγάλο αμφιθέατρο τότε, να το ευχαριστηθεί !». Είχα να πάω χρόνια, νομίζω ένιωσα και συγκίνηση ακούγοντας την κλειδαρια. Και άνοιξε η πόρτα… και πλέον, ήταν η έκπληξη μου μεγαλύτερη από την συγκίνηση . Δεν είχε αλλάξει τίποτα, όχι με την έννοια του όλα ίδια ρε φίλε, τι καλά! Δεν είχε αλλάξει απολύτως τίποτα : τα ίδια (σπασμένα κυρίως ) έδρανα, οι ίδιες σπασμένες/ καμένες λάμπες, τα ίδια (ή παρόμοια) συνθήματα, οι ίδιες σκισμένες κουρτίνες, μέχρι και τους ίδιους χυμένους καφέδες αναγνώρισα στο πάτωμα.  Προσπάθησα να μην δείξω την απογοήτευση μου, δεν ήθελα. Ήθελα να νιώσει περήφανη ξερωγω ή έστω χαρούμενη που έβλεπε «το πιο μεγάλο σχολείο». Την πήγα  στο υπόγειο που ήταν το καφέ, η ίδια εικόνα εγκατάλειψης και αποσύνθεσης παντού. Αλλιώς το θυμόμουν, οκ το δέχομαι πως άλλαξε και η δική μου η ματιά όμως μπορώ να είμαι αντικειμενική και να αντιληφθεί πως εδώ μέσα, όχι μόνο δεν έχει γίνει κανένα έργο βελτίωσης τα τελευταία χρόνια (μόνο έναν ανελκυστήρα αναπήρων στα σκαλιά παρατήρησα) αλλά δεν έχει γίνει καν ούτε ένα έργο συντήρησης.

            Στο δρόμο της επιστροφής, την ρώτησα αν της άρεσε το πανεπιστήμιο μου. Παύση, είπε ένα ναι ξέπνοα..και μετά με χτύπησε αλύπητα : « εσένα σου άρεσε μαμά όταν ήσουν εδώ;». της εξήγησα πως όταν είσαι έφηβος δεν βλέπεις τις τυχόν βρώμες κλπ, πως ήταν, τουλάχιστον στην εποχή μου, σπουδαίο επίπεδο σπουδών κλπ. «Όχι, δεν εννοώ το κτίριο, εννοώ αυτό που σπούδασες. Σου άρεσε;».

           Υπάρχει κάποια στιγμή, στην πραγματικότητα υπάρχουν πολλές στιγμές στη ζωή του γονιού, που το παιδί του, του σκάει στα μούτρα την αλήθεια που εκείνος δεν βλέπει. Αλήθεια, σου λέει στα μούτρα αυτό που ή φοβάσαι να δείξεις  ή ακόμα χειρότερα να παραδεχτείς. Ωραιοποίησα την απάντηση σε εκείνην , «κουράστηκα πολύ να μπω, μου άρεσε εκείνο και το άλλο» όμως σε σένα σου λέω την αλήθεια : δεν μου άρεσε απολύτως τίποτα. Όσοι με ξέρουν προσωπικά,  ξέρουν πως μετα βίας και μετά από 25+ χρόνια στην ελεύθερη αγορά, έχω καταφέρει να οργανώσω και να διοικήσω τσάτρα πάτρα την προσωπική μου επιχείρηση, εμένα δηλαδή, το δικό μου μυαλό-επιχείρηση. Βαλε με το νου σου να είναι και μεγαλύτερη σε κύκλο εργασιών, ούτε καν. Ποτέ δεν μου άρεσε και ποτέ δεν μου ταίριαξε… δυστυχώς !

           Θυμάμαι πίσω στα ‘80s, πόσο αστείος ήταν ο επαγγελματικός προσανατολισμός των σχολείων. Θυμάμαι έναν καθηγητή που είχε αναλάβει να το κάνει, το μόνο που μου είχε μείνει σαν προσανατολισμός ήταν πώς αν δεν γίνω σεφ η’ ψήστης, την πάτησα. Θυμάμαι μετά, τη συμπλήρωση του μηχανογραφικού, «θέλω να γίνω μαθηματικός, αυτό ονειρεύομαι», «Μαθηματικός; Και να μείνεις μια ζωή αδιόριστη, να σε φάνε τα ιδιαίτερα και τα φροντιστήρια; Διοίκηση επιχειρήσεων να σπουδάσεις, να πας σε καμία τράπεζα ή να διοριστείς πουθενά στο δημόσιο».

          Kαι μπήκα κάπου που ούτε καν ήξερα τι ήταν, ήταν της μόδας, μπήκε και η κολλητή μου, σούπερ. Και ποτέ δεν το αγάπησα, ποτέ. Τώρα που μεγάλωσα μπορώ να το παραδεχτώ, ούτε μου ταίριαξε, ούτε όμως προσπάθησα να το αγαπήσω. Θα μου πεις υπάρχει και η άποψη : «δεν πειράζει, μπες σε ένα πανεπιστήμιο να ανοίξει το μυαλό σου και μετά βλέπεις». Ναι υπάρχει και αυτό, όμως ξέρεις το μυαλό ανοίγει περισσότερο όταν ασχολείται με πράγματα που του αγγίζουν και τη ψύχη, που το ικανοποιούν ή που έστω το ερεθίζουν για να πάει στο παρακάτω. Όταν του είναι όλα αδιάφορα δεν ανοίγει ή ανοίγει μετά και καταλαβαίνει πως έχασε παρά πολλά χρόνια άδικα #κατιδικαμου.

            Το έχεις πάθει και εσύ ε; Και εσύ; Και μια φίλη σου; Και μια γνωστή σου; Ναι το ξέρω, μια ολόκληρη γενιά καήκαμε έτσι, με τη θέση στην τράπεζα, με το διορισμό και με μια μπίζνες καρτ που θα γράφει ένα επάγγελμα που ούτε καν το καταλαβαίνουμε, πόσο μάλλον να το αγαπήσουμε.

          Τρέμω μην συμβεί και στο παιδί μου,  τρέμω μην δεν έχει μέσα της ένα έμφυτο ταλέντο/ κλίση/ ορμή/ αγάπη για κάτι και πρέπει επίκτητα να αγαπήσει αυτό που θα σπουδάσει (εύχομαι αυτό που θα διαλέξει να είναι όσο πιο κοντά ή έστω να την οδηγήσει τελικά σε εκείνο που αγαπά). Τρέμω μην με πιάσει η μλκ που πιάνει τους γονιούς όταν το παιδί τους δηλώσει πως θα γίνει κουρέας φαλαινών ή ζογκλέρ σε τσίρκο ξερωγω και εκείνοι φρικάρουν και αρχίζουν τις προσπάθειες αλλαγής μυαλών. Τρέμω μη δεν  πω, εκείνη την στιγμή πως εύχομαι να γίνει η καλύτερη κομμώτρια φαλαινών και πως εγώ είμαι εδώ να την βοηθήσω να δει πως μπορεί να το κάνει καλύτερα και πιο επιτυχημένα… τα τρέμω ολα αυτά γιατί πονούν και μένα.

        «Να σου πω κάτι Λυδόνι που είναι μεγάλη αλήθεια; Δεν  το αγάπησα ιδιαίτερα όμως από εδώ πήρα τα εφόδια για να ψάξω να βρω αυτό που αγαπώ. Και θες και άλλη αλήθεια; Ακόμα ψάχνω!».

φωτογραφία3

 

*Αφιερωμένο στον ανιψιό μου Κ. που είναι κάπου εκεί έξω και ψάχνει. ❤

** Άκουγα αυτό, για  το άρωμα, έστω, της εποχής 😉

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Στο μεγάλο αμφιθέατρο.

  1. Ο/Η eleniplus λέει:

    Εχω ένα γιο που είναι φέτος πρωτοετής. Νομίζω πως μέχρι στιγμής δεν βλέπει τίποτε από τα αρνητικά χάρη στην ορμή της νιότης και το πρωτόγνωρο της εμπειρίας. Μπορεί, πάλι, να υπάρχουν Σχολές που να λειτουργούν όντως καλύτερα – και για να είμαι ειλικρινής, βλέπω τέτοια δείγματα γύρω μου.
    Κι επειδή έχω και μια μικρότερη κόρη που ψάχνεται/θα ψαχτεί, είμαι πεπεισμένη ότι τα παιδιά θα βρουν το δρόμο τους, αρκεί να έχουν μέσα τους πάθος, ορμή, αγάπη, περιέργεια, θάρρος, (λίγο) θράσος και να τους έχουμε επιτρέψει εμείς ως γονείς να ακούν την καρδιά τους.

    Καλημέρα
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

    • Ο/Η mamasdoanddonts λέει:

      Τι όμορφα που τα λες! Ευχομαι να είναι έτσι και να συμβεί αυτό για όλα τα παιδάκια.
      Αφήνω ασχολιαστες τις ηλικιες των παιδιων και εσενα, τοσο μικρη, μαμα τους. Μπραβο σου!
      Καλό απόγευμα και σε σένα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s