Ένα πρωινό Σαββάτου.

2

       Σάββατο πρωί, με βρήκε στα επείγοντα  μεγάλου νοσοκομείου. Ξύπνησα με έντονους (χαρακτηριστικούς όπως είπε ο καρδιολόγος) πόνους εμφράγματος που με οδήγησαν επειγόντως στο πλησιέστερο εφημερεύων νοσοκομείο της Αττικής.

      Σάββατο πρωί και με έντονους πόνους, βρίσκομαι  στη σειρά να περιμένω για  να εξεταστώ. Δείχνουν όλοι, το προσωπικό του νοσοκομείου,  ιδιαίτερο ενδιαφέρον και θεωρώ πως δεδομένης της εφημερίας και της γενικής κατάστασης, το όλο θέμα κυλάει σχετικά γρήγορα. Πρέπει να κάνω αιματολογικές, καρδιογράφημα, ξανά αιματολογικές και οι ώρες περνούν. Και έχει αρχίσει και πλακώνει κόσμος και επικρατεί χαος …κυριως από εμάς, από τον κόσμο. Το προσωπικό (είτε γιατροί, είτε νοσηλευτικό προσωπικό, είτε διοικητικό) δείχνουν να έχουν συνηθίσει τούτο το χάος και να μπορούν να λειτουργούν σαν να είναι μια απλή, καθημερινή, χωρίς άγχος μέρα.

       Με φωνάζουν, θέλουν ξανά  εξετάσεις. Οι κύριες διπλά μου είναι ξεκάθαρο πως λόγω βροχής,  αποφάσισαν να έρθουν εδώ να πιουν τον καφέ τους και να κάνουν και ένα τσεκ απ παρεμπιπτόντως , «έτσι κάνω κάθε εξάμηνο, έρχομαι εδώ και κάνω γενικές εξετάσεις». Απέναντι η οικογένεια των αθιγγάνων, έχουν στήσει εκτός από τσιμπούσι κανονικά με σουβλάκια και μπύρες και ολόκληρη πλεκτάνη για το πώς να εξεταστούν όλοι με το ΑΜΚΑ που έχουν δυο εξ αυτών. Έχουν βρει τρόπο, πιστεύω πως θα τον εφαρμόσουν και θα έχουν επιτυχία. Η κυρία παραδίπλα μου, δεν θέλει μ τίποτα να περιμένει γιατί είναι πολυάσχολη και δεν έχει χρόνο για χάσιμο, έχει κουβαλήσει όποιον υπεύθυνο έχει βρει μπροστά της, έχει αναφέρει όποια τυχόν επώνυμη γνωριμία της που θεωρεί πως θα της εξασφαλίσει μια θέση πιο μπροστά στη λίστα αναμονής όμως μέχρι τώρα, όλα έχουν  γίνει μάταια. Το ζευγάρι παραδίπλα, τρώνε πρωινό, εκεί στο διάδρομο του νοσοκομείου και πετούν τα χαρτιά τους κάτω, δεν θα τα μαζέψουν πότε.

4

        Με ξαναφωνάζουν μέσα, οι εξετάσεις μου βγαίνουν όλες καλές μα λόγω του  νεαρού της  ηλικίας μου και του οικογενειακού μου ιστορικού, θέλουν να με κρατήσουν μέσα. Με πιάνει πανικός, να δεις θα πάθω τώρα κανονικό έμφραγμα από το στρες, ήρθα προληπτικά για ένα καρδιογράφημα και παίζει να μείνω μέσα για όλη την εβδομάδα. Αρνούμαι, λέω θα υπογράψω και θα φύγω. Προσπαθεί να με πείσει να μείνω, πρέπει να μείνω μου τονίζει, για μας είσαστε πολύτιμη μου λέει και θα σας πείσω να μείνετε, για το καλό σας.

       Και τότε με χτύπησε : εγώ, για αυτούς,  είμαι πολύτιμη. Έχουν περάσει τη μισή τους ζωή διαβάζοντας για να γίνουν γιατροί, εργάζονται σε άθλιες συνθήκες για ένα μισθό οριακά ικανοποιητικό και παρόλο αυτά με θεωρούν πολύτιμη. Πιθανόν πιο πολύτιμη από όσο εγω,  που βιάζομαι να φύγω για να πάω να κάνω κάτι πιο σημαντικό από το να ελέγξω την καρδιά μου. Για αυτούς είμαι πιο πολύτιμη από ότι είμαι εγώ, για μένα, από ότι  είναι ο καθένας για τον εαυτό του,  από όλους εμάς που περιμένουν στους διάδρομους σε αυτό το νοσοκομείο εφημερίας , ένα Σάββατο μεσημέρι. Από όλους εμάς που πιο πολύ μας νοιάζει πως θα βρούμε τρόπο να γλυτώσουμε σειρά προτεραιότητας για να τελειώσουμε, να βρούμε γνωστό για να μας βάλει γρήγορα χωρίς να περιμένουμε, να έχουμε δωρεάν ιατρική περίθαλψη χωρίς να έχουμε προσφέρει εμείς τίποτα. Αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί οι γιατροί , ενδιαφέρονται για μένα και με θεωρούν πολύτιμη. Και εγώ, κάνω τα αδύνατα δυνατά για να μου δείξω πως δεν είμαι : με υποβιβάζω σε καταστάσεις που δεν είναι αντάξιες μου και με κάνουν  να νιώθω άσχημα και μειονεκτικά, συμβιβάζομαι με όχι το καλύτερο κατά τη γνώμη  μου αλλά κάτι υποδεέστερο για την οικογένεια μου και τους ανθρώπους που αγαπώ, επιτρέπω  να με κυβερνούν, χρόνια τώρα, άνθρωποι που σίγουρα δεν με θεωρούν πολύτιμη, χάνω την ουσία κυνηγώντας αγαθά και εμπειρίες που μάλλον δεν μου προσφέρουν χαρά μα άγχος και επιπλέον σύγχυση, δεν με αφήνω να νιώθω όσο διαφορετική πιστεύω πως είμαι μέσα μου γιατί φοβάμαι πως θα αποκλίνω από το κοινωνικό σύνολο. Εγώ τελικά δεν με θεωρώ τόσο πολύτιμη όσο εκείνοι, οι άγνωστοι.

          Βγήκα από το γραφείο του γιατρού, ακόμα η ίδια και χειρότερη κατάσταση  στους διάδρομους :όλοι μαζί , που τώρα είχαν γίνει ακόμα πιο πολλοί, δημιουργούσαν ένα τεράστιο χάος που δυστυχώς έκανα την ήδη επιβαρημένη κατάσταση, ακόμα χειρότερη. Ο καθένας προσπαθούσε να κοροϊδέψει τον άλλον για να του φάει τη σειρά, να προχωρήσει πιο γρήγορα, να φανεί πιο έξυπνος, να γλυτώσει χρόνο η΄και χρημα, να φανεί πιο μάγκας έναντι του αλλού, του διπλανού.  Γμτ δεν το βλέπετε πόσο πολύτιμοι είσαστε, ο καθένας για τον εαυτό του, γιατί χαραμίζετε τα πάντα; Γιατί ξεφτιλίζουμε τους εαυτούς μας;  Γύρισα ξανά πίσω  «τελικά θα μείνω. Με πείσατε, είμαι πολύτιμη.».

Αυτό το βροχερό σαββατιάτικο πρωινό έμαθα πως α) η  καρδιά καμία φόρα πονάει και για καλό (ναι την έκανα την εισαγωγή και έτσι, έχω κάνει ένα πλήρη προληπτικό έλεγχο) και β) είμαι πολύτιμη, είμαστε πολύτιμοι και δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανένα να μας πείσει για το αντίθετο  .

 

Υ.Γ1. Το όλο κείμενο δεν έχει καμία ουσία αν το διάβασες και δεν σκέφτηκες να κάνεις και εσύ ένα τσεκ απ. Κάνε το ΤΩΡΑ.

Υ.Γ2. Ακούς αυτό.

 

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Σχέσεις and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s