Το φαγάκι της μαμάς.

1

      Σπουδαία  μαγείρισσα δεν με λες. Η΄για να το πω καλύτερα, μαγειρεύω πάρα πολλά χρόνια. Από τα δώδεκα μου, για οικογενειακούς λόγους, ανέλαβα να μαγειρεύω στην πενταμελή οικογένεια μου. Μαγειρεύω έκτοτε σχετικά καλά τα μερικές δεκάδες φαγητά που έχω καταλήξει να κάνω ξανά και ξανά. Όμως δεν θα έλεγα πως είμαι δημιουργική μαγείρισσα η΄ μαγείρισσα με φαντασία όπως η φίλη μου η Έλλη ή η Κρύστα. Μαγειρεύω για να θρέψω και όχι για να δημιουργήσω ή  για να εκφραστώ ή για να ταξιδέψω τον συνδαιτυμόνα  σε γευστικούς προορισμούς (τι είπες ρε κοπελιά τώρα δα;).

          Φαντάσου  λοιπόν την έκπληξη μου, μοναδικέ μου αναγνώστη όταν προχτές και μετά από έρευνα σε ότι γκουρμέ  και μη ζαχαροπλαστείο για την  τέλεια τούρτα, το 6χρονο πλάσμα μου,  μου δήλωσε πως θέλει  « την τούρτα της μαμάς γιατί δεν υπάρχει ωραιότερη στον κόσμο». Ναι έλιωσα στην κυριολεξία όμως όταν συνήλθα από την περηφάνια τύπου «έλα να έρχονται οι προτάσεις για τηλεμαγείρισσα 2015», κάθισα και σκέφτηκα πως δεν μπορεί, ειλικρινά δεν μπορεί η τούρτα μου «κρέμα ζαχαροπλαστικής και μπισκότα πτι μπερ» να γραφτεί στην ιστορία ως η καλύτερη τούρτα έβερ για μια οικογένεια στην Ελλάδα.

         Το συστατικό λοιπόν που κάνει σπουδαία την τούρτα μου είναι ένα και μόνο : είμαι η μανούλα της που την φτιάχνει. Και εκεί μεταξύ του φτιάχνω τούρτα σε 15΄λεπτα μαξ και ονειρεύομαι  που θα αφιερώσω το βραβείο ως η καλύτερη τούρτα των εποχών, σκέφτηκα τις μανάδες μας. Συνειδητοποιησα  πως για όλους μας, μα για όλους μας, η καλύτερη μαγείρισσα η’ έστω η καλύτερη σε δέκα αγαπημένα μας φαγητά, είναι η μάνα μας. Ποτέ και πουθενά, όσο ψηλά και αν φτάσει η ευαισθησία του ουρανίσκου μας και όσα σπουδαία  πιάτα, μαγείρους η’ κουζίνες και αν δοκιμάσουμε, θα υπάρχουν κάποιες συνταγές που κατατάσσονται στην κατηγορία «ρε σαν της μάνας δεν είναι με τίποτα» άσχετα αν ο ανταγωνισμός είναι ο James Oliver η΄ο Πέσκιας η’ ο Λαζάρου η’  δεν ξέρω και ποιος άλλος σπουδαίος.

         Σε κάθε, μα σε κάθε, θεωρώ,  οικογένεια της Ελλάδας, υπάρχει ολόδικη τους και μόνο της μάνας της οικογένειας, καλύτερη συνταγή για σπουδαία γεμιστά, λαχταριστά σουτζουκάκια, τέλειο παστίτσιο η’ περίτεχνη πίτα με ότι καλούδι φανταστείς μέσα. Και κάθε οικογένεια, μα καθε οικογένεια, θεώρει πως μόνο το δικό της αντίστοιχο πιάτο  είναι το σπουδαιότερο και πιο νόστιμο από όλα. Άσχετα αν εσύ, ο άσχετος παρατηρητής, ο εκτός οικογένειας, θεωρείς πως όχι ρε φίλε, τα γεμιστά της μάνας σου είναι σαν στουπέτσι η΄τα σουτζουκάκια μπορούν να πιάσουν και δεύτερη δουλειά αν θέλουν σε κατεδαφίσεις κτιρίων (το πιασες το υπονοούμενο γιατί το κούρασα ιδιαίτερα :p )η’ το παστίτσιο να το φυλάξουμε και για μεθαύριο που έχουμε σοβάτισμα μην πάει χαμένο κοκ.

         Και τώρα, μετά από 30 χρόνια σε τούτο το μετερίζι, πάνω από ένα μίξερ , ετοιμάζοντας την τούρτα της κόρης μου, νιώθω πως όλες οι μάνες, το μόνο μυστικό που έχουν και κάνουν τα καλύτερα φαγητά για τα παιδιά τους είναι τούτο : ότι κάνουν, το λίγο, το λιγότερο, το πιο πολύ,  βάζουν πολλή αγάπη, πολλή όμως. Και ο άνθρωπος όταν λαμβάνει αγάπη εκτός ότι θρέφεται (ψυχή και σώμα ), την κουβαλάει μέσα του και δεν την λησμονεί. Ξέρει πως η μάνα του, βάζει εκείνο το μυστικό της συστατικό, που τίποτα και κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να το ανακαλύψει. Η’ και να το ανακαλύψει δεν θα ναι ποτέ το ίδιο, το ίδιο νόστιμο που να αγαλλιάζει την ψυχή.

        Τώρα που το σκέφτομαι, να σου πω κάτι μοναδικέ μου αναγνώστη; Είμαι σπουδαία μαγείρισσα!

         Ας έρθουν τα βραβεία επιτέλους._

       :p

Υ.Γ. Ακούς αυτό, για τη μάνα ρε γμτ.

  

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Σχέσεις and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s