Πόνος είναι, θα περάσει …

2

           Είναι δύσκολες οι μέρες που διανύουμε, ναι το ξέρω πως το έχεις νιώσει για τα καλά αγαπημένε μου αναγνώστη. Φόβος, μοναξιά, απόγνωση, τρόμος (αχ αυτός ο τρόμος) και έλλειψη ασφάλειας και αξιοπρέπειας . Ε; Αυτά δεν είναι; Αυτά και άλλα τόσα θα μου πεις, το ξέρω, σε νιώθω και φορές  φορές θέλω να σου κρατήσω το χέρι και να σου πω πως νιώθω το ίδιο, φοβάμαι πολύ, μα είμαι εδώ, δίπλα σου αν με χρειαστείς.

         Σκεφτόμουν τις προάλλες  τις δύσκολες στιγμές που περνάμε και έγραψα ένα στάτους στο facebook : «Το μόνο που χρειάζεται είναι ψυχραιμία! Και αν κάτσουμε και αναλογιστούμε θα δούμε πως όλοι ( δυστυχώς!) έχουμε ζήσει  χειρότερες μέρες στην μέχρι τώρα ζωή μας… Που μπορεί να μην είχαν σχέση και με χρήματα ( κυρίως δεν είχαν σχέση με χρήματα!). Οπότε ψυχραιμία… Καλημέρα φίλοι!»

          Και αυτό θέλω να μοιραστώ εδώ : την ιστορία μιας κοπέλας που έχει ζήσει σίγουρα χειρότερες μέρες από τούτες εδώ. Είχε παντρευτεί περίπου τρία χρόνια όπου από την πρώτη στιγμή (από το λεγόμενο μήνα του μέλιτος ) έμεινε έγκυος, τρία χρόνια συνέχεια έμενε έγκυος όμως καμιά εγκυμοσύνη δεν διαρκούσε πάνω από 12-14 εβδομάδες. Μέχρι εκείνην. Εκείνη ήταν η τέλεια εγκυμοσύνη, όλα πήγαιναν καλά από την αρχή, το μωράκι (αγοράκι ) μεγάλωνε και όλα ήταν υπέροχα. Αν είχε φόβο; Ναι είχε, είχε αυτό το αχ που έχει κάθε μάνουλα  μετά από αποτυχημένες προσπάθειες, αυτό το αχ που έχει κάθε μάνουλα που νιώθει για πρώτη φόρα να μεγαλώνει ένα πλάσμα μέσα της. Στον πέμπτο μήνα της κύησης, ξαφνικά και σε μια εξέταση ρουτίνας διαπιστώθηκε πως το έμβρυο έχει ένα μικρό πρόβλημα. Έχει μια μικρή δυσπλασία νεφρού που ίσως είναι τυχαία, ίσως να μην είναι υπολογισμένες σωστά οι μέρες κύησης, πρέπει να περιμένουμε 2-3 μέρες και ξανά εξέταση.

           Οι μέρες κυλούσαν αργά, βασανιστικά. Στην αρχή δεν είχε καταλάβει τη σπουδαιότητα του προβλήματος, ήθελε να πιστεύει πως είναι όλα ένα λάθος. Η μια εξέταση έφερε την επομένη, η άλλη εξέταση έφερε ταξίδι στο εξωτερικό, η επομένη ένα δεύτερο ταξίδι στο εξωτερικό, η κύηση είχε φτάσει στους 8 μήνες, η απόφαση είχε παρθεί : το έμβρυο έπασχε απο ένα σπάνιο σύνδρομο που προκαλούσε πρόβλημα στα νεφρά. Αυτό σήμαινε πως αν τα κατάφερνε να γεννηθεί και αν ζούσε, θα ήταν διαρκώς με τεχνητή υποστήριξη.

          Ήταν δύσκολες οι ώρες της αναμονής μέχρι να παρθεί η απόφαση, να έρθει η ώρα. Ένιωθε πως είχε μέσα της το μωρό της, την μεγαλύτερη αγάπη της μα δεν έπρεπε να το αγαπήσει, δεν έπρεπε να δεθεί άλλο γιατί δεν ήξερε τι θα ακολουθούσε . Υπήρχαν μέρες που έλεγε πως θα νικήσουν και όλα θα πάνε καλά και υπήρχαν μέρες που ήξερε ( το έβλεπε στις εξετάσεις) πως όλα θα εξελιχτούν άσχημα και το τέλος δεν θα είναι καθόλου ρόδινο. Εφιαλτικές μέρες και νύχτες ακολούθησαν μέχρι την τελική ευθεία, εφιαλτικές μέρες από εκείνες που χαράζονται για πάντα μέσα σου. Έτσι ένα καυτό απόγευμα του Αυγούστου του 2008 , βρέθηκε να περιμένει μια από τις δεκάδες εξετάσεις πριν τη γέννα. Εκεί σε εκείνη την απρόσωπη αίθουσα αναμονής, συνειδητοποίησε πως τους τελευταίους 3 μήνες, έχει ζήσει τις χειρότερες μέρες της ζωής της. Μετά από λίγες ώρες  γεννήθηκε το πρώτο της αγόρι… που έζησε ελάχιστα, ούτε το είδε ποτέ.. . !

1

        Έχουν περάσει 7 χρόνια από τότε και είμαι ακόμα εδώ. Είμαι καλά, κρατώ στην αγκαλιά μου την κόρη μου  που ήρθε   στη ζωή μας ακριβώς  ένα χρόνο μετά. Είμαι καλά, δεν πονάω πια, δεν έχω ξεχάσει μα δεν πονάω κάθε που το σκέφτομαι. Ξερω πως  αυτός ο πόνος, μου πήρε πολλά όμως με έκανε πιο δυνατή. Είμαι εδώ και δεν πονάω…και ελπίζω..και ξέρω πια σίγουρα πως όλα ξεπερνιούνται!

Άρα αυτό σου λέω : όλα ξεπερνιούνται, ΟΛΑ!

 

3

 

Υ.Γ 1. Ήθελα καιρό να το γράψω αυτό το κείμενο μα δεν βρήκα ποτέ το (απαιτούμενο!) κουράγιο. Το αφιερώνω πρώτα στην κόρη μου που μια μέρα θα με ρωτήσει και δεν θα ξέρω από πού να ξεκινήσω. Μετά στον Τ. που τα περάσαμε παρέα και τέλος σε όλες τις μανούλες που αγωνίζονται ❤

Υ.Γ 2. Άκου αυτό.

 

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s