Διαβατήριο (το).

3

                Τις προάλλες  πήγα να ανανεώσω το διαβατήριο μου. Όχι να το πάρω από την αρχή (ότι σχεδιάζω τρεις μέρες για το  τι θα γράψω και το αρχίζω από τη μέση, φάση ε;). Αποφάσισα να ακολουθήσω το αγόρι μου σε ένα επαγγελματικό του ταξίδι στο εξωτερικό και επιτέλους να μπω σε ένα αεροπλάνο μετά από 8 σχεδόν χρόνια αποκλεισμού #ατιμη_κρίση_στο_καπάκι_από_εγκυμοσύνη και είμαι ενθουσιασμένη όσο να πεις. Έχω αρχίσει να κάνω έρευνα στο διαδίκτυο για το που θα πάω (οκ έχω στρώσει στον αγώνα και φίλο αγαπημένο που είναι μανούλα σε όλα αυτά), πως θα γυροφέρνω στα σοκάκια της πόλης και τι θα απολαύσω. Βάλε επιπλέον σε όλο το σκηνικό πως είναι η πρώτη φόρα που φεύγω στο εξωτερικό από τότε που έγινα μανούλα και είμαι έξτρα ενθουσιασμένη, με ενέσιμες αμφιβολίες αν θα πέσει η’ δεν θα πέσει το αεροπλάνο, αν συμβεί τίποτα και εγώ είμαι χιλιάδες μίλια μακριά, αν κουραστεί η μάνα μου μόνη της με παιδί και σκυλί (λες και πρώτη φορά τα αφήνω αλλά τέσπα.)

       Και ενώ όλα ζουν μέσα στο κλίμα του φευγιού και της τρελής χαράς της μάνας που επιτέλους θα ζήσει ελεύθερη και θα κυλιέται στα λιβάδια (ουπς λάθος, από άλλη φαντασίωση είναι τούτο )σκέφτομαι το αναπόφευκτο :διαβατήριο. Τόμπολα! Το διαβατήριο έχει λήξει εδώ και χρόνια, τοποθετήθηκα ήδη, δεν είχα μαντήλι να κλάψω, ταξίδια στα εξωτερικά θα πήγαινα κυρά Μαρία μου; Που είναι το διαβατήριο διάολε που έχω κάνει και δυο μετακομίσεις από τότε; Το βρήκα, έχει λήξει σιγουράκι, αναγκαστικά όμως είδα και φώτο… παναγία μου βαγγελίστρα μου!! Δεν μπορεί ρε μλκ να κυκλοφορούσα τύπου «κάνε λίγο δεξιά και φτύσε την τσίχλα σου γιατί   είμαι πανέμορφη και πετώ στα ουράνια» με αυτήν τη φάτσα! Φουρτούνα μου δηλαδή … είμαι σαν να μην έχω κοιμηθεί 7 χρόνια και στο καπάκι πήγα για τη φωτογραφία διαβατηρίου. Κοιτάζω  πιο κοντά, ναι δεν έχω κοιμηθεί 7 χρόνια, ήταν η εποχή που ξαναζούσα 😉 και ήμουν τίγκα στα ξενύχτια, τίγκα γενικά. Φτου..και έχω και απαίσιο χτένισμα..στάνταρ πήγα καρφί από ξενύχτι και έχω τα μαύρα χάλια μου! Όχι ρε διάολε, δεν μπορεί, ευτυχώς που έληξε δηλαδή. Και σαν να μην φτάνει αυτό, έχω στο ίδιο τσαντάκι  ( ναι μωρέ είμαι νοικοκυρά και τέτοια, μαζεύω , ταχτοποιώ, τα βάζω όλα μαζί μην τυχόν και δεν ψάχνω πχ ένα διαβατήριο και δεν τα βρω όλα μαζί και πάθω ολοκληρωτικό ντελίριο ) και όλα τα προηγούμενα, επίσης ληγμένα διαβατήρια μου. Κουκλίτσα σε όλα όμως; Σε όλα ρε φίλε; Σε ένα να μην είμαι τρίμπαζο και χάλια; Μα σε ένα!

                    Στο πιο παλιό από όλα (όχι δεν θα σου πω ποτέ, ούτε γιατί κλπ, έχουν σημασία αλλά δεν θα σου πω!) φορώ μια μπλούζα που ειλικρινά, δεν την βάζεις για να πας να βγάλεις διαβατήριο. Την βάζεις για να πας να απλώσεις ρούχα, την βάζεις για να πεταχτείς μέχρι το περίπτερο γιατί ξέμεινες από τσιγάρα, άντε την βάζεις για να βγάλεις  νυχτιάτικα και με βροχή το σκύλο βόλτα που λύσσαξε να γαβγίζει όμως σίγουρα δεν την βάζεις για να πας για διαβατήριο. Εγώ την έβαλα, πορτοκαλί  φούτερ με στάμπα, κάτι ακαταλαβίστικα και με ασορτί πορτοκαλί μαλλί (μια άλλη φορά θα μιλήσουμε για τις κουρευτικές μου επιλογές ανά τα χρόνια, πρέπει να έχουμε πιει όμως  κάτι πριν, ότι αντέχει κανείς!) και βλέμμα εκείνο της αγελάδας που μόλις ξύπνησε και είναι στραβωμένη; Ε με αυτό ήμουν, το πουλάκι μου! Κουκλίτσα, όχι κουκλίτσα όχι επειδή είμαι μπροστά.

              Στο επόμενο διαβατήριο ήταν και καλά έχω γίνει κυρία τώρα, έχω αφήσει τις καγκουριές κλπ, έχω αγαπήσει ήδη δυο τρεις και με έχουν φτύσει και έχω προσηλωθεί στην καριέρα μου φάση : φορώ ταγιέρ, σκούρο και σοβαρό και έχω καρέ μαλλί,  χτενισμένο στην τρίχα! Σχετικά καλή με λες, σε σχέση με το προηγούμενο τρενάκι του τρόμου αλλά αν κοιτάξεις καλά, τον βλέπεις το λάκκο : επιχείλιος έρπης στο μέγεθος κωμόπολης, στολίζει τα χειλάκια μου. Κουκλίτσα ξανά, την θυμάμαι εκείνη τη μέρα, την επομένη είχα βγάλει άλλους τρεις #μην_τα_σκαλίζεις. Και πάμε στο πιο πρόσφατο που ήδη σου έχω αναφέρει  την ομορφιά το, που συν όλα τα άλλα, εγώ είμαι (αυτά τα θυμήθηκα εκτός φωτογραφίας, αναμνήσεις άτιμες) καψούρα και λιώνω σε  εκείνη τη φώτο..και μου κάτσε και ο γκόμενος, τον παντρεύτηκα κιόλας, μωρέ έχω πιότερη πέραση  σαν τρίμπαζο αλλά πάμε παρακάτω.

             Στο δια ταύτα λοιπόν, πρέπει να βγάλω διαβατήριο, αγχώνομαι πως δεν θα  προλάβω και αρχίζω τα στολίσματα. Γιατί όχι ρε φίλε, δεν την ξαναπαθαίνω, αυτήν την φορά θα πάω ντυμένη, στολισμένη. Κάπου μου έχουν πει και το έχω κρατήσει (αυτό που κρατάς άχρηστες πληροφορίες και τις κάνεις σημαίες ενώ αν σε ρωτήσουν πως γίνονται οι μαλάξεις στην καρδιά,  θα σφυρίζεις αδιάφορα κοιτώντας στο ταβάνι και ο άνθρωπος θα πεθαίνει; Ε αυτό ρε παιδί μου!) και δεν βάφομαι, κάνω αυτό το μακιγιάζ που ποστάρουν οι σελέμπριτις στα σόσιαλ μίντια και καλά μόλις ξύπνησα, ε αυτό! Βάζω υπέροχη λευκή μπλούζα να φωτίσει, το κάτω δεν μας νοιάζει και ξοδεύω μισάωρο για να στρώσω το κοντό μου μαλλί, χρόνος υπερπαραγωγή για κοντό μαλλί αλλά ας όψεται το γεγονός. Τώρα είμαι σίγουρη πως τίποτα δεν θα πάει στραβά και ναι, στα επόμενα χρόνια όταν θα ξαναπετύχω  αυτό το ληγμένο μου διαβατήριο, θα είμαι παρά πολύ περήφανη. Αμ δε!

               Στο φωτογραφείο με ενημερώνουν πως εκτός το από πόσο κούκλα είσαι σήμερα γλυκιά μου (ενώ συνήθως; Ούτε να με φτύσεις;) απαγορεύεται να φόρας λευκό στις φωτογραφίες του διαβατηρίου (κράτα αυτήν την πληροφορία, να σου μείνει και κάτι από τις μπούρδες που σου λέω), κάτι χαλάει, κάτι παθαίνει, κάτι τέλος πάντων και δεν κάνει να φοράς λευκό. Έλα που εγώ βιάζομαι, οριακά προλαβαίνω για να πάω και να ξαναέρθω άλλη μέρα, όχι αύριο δεν μπορώ, μεθαύριο, όχι δεν προλαβαίνω. Έχω εγώ μια μπλούζα κατάλληλη μου λέει η φωτογράφος, να την, εδώ πίσω. Την βλέπω, με βλέπει και εκείνη, το έχω καταλάβει ήδη πως θα γελάω σε λίγα χρόνια ΚΑΙ με αυτό το διαβατήριο και τη φωτογραφία του αλλά πρέπει να βγάλω φωτογραφίες, δεν προλαβαίνω.

              Και να μαι τώρα στο αεροδρόμιο, περιμένω να επιβιβαστώ.  Πρόλαβα να βγάλω διαβατήριο και φυσικά πρόλαβα και την πτήση. Απλά στα χέρια μου έχω ένα διαβατήριο, το καινούργιο μου, που είμαι εγώ, σχετικά νορμάλ στη μούρη που φορώ μια μπλούζα τρία νούμερα μικρότερη, μαύρη με στενό λαιμό, πνίγομαι μέσα της και παίζει να λιποθύμησα κιόλας λίγο την ώρα που την έβγαζα, που γραφεί πάνω της   «Greek lover»…  ξεκάθαρη διαφήμιση της ελληνικής ομορφιάς..

Άντε και καλό μας ταξίδι  😉

Υ.Γ. Ακούμε και αυτό στα καπάκια αν θες. 

 

1

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s