Φωτιά στα Σαββατόβραδα.

1

             Να μια φράση που πλέον δεν την χρησιμοποιείς  γιατί α) ντρέπεσαι να παραδεχτείς πως το έχεις χορέψει πρώτο τραπέζι πίστα με την Άντζελα να σου σφυρίζει κλέφτικα και να βαράει παλαμάκια για την πάρτη σου και β) δεν την παλεύεις το σαββατόβραδο ούτε για ένα ποτό (σε πεθαίνουν όλη μέρα τα σκασμένα) πόσο μάλλον να κάτσεις να βάζεις και φωτιές. Ξεκόλλα και από τις δυο εκδοχές και κάνε τις παραδοχές σου,  αγαπημένε μου αναγνώστη : α) η Άντζελα ήταν μια φάση ζωής που πολύ την χάρηκες και β) έχεις να κάψεις σαββατόβραδο από την εποχή που οι τράπεζες έπαιρναν τηλέφωνα για να σου κάνουν δώρα πιστωτικές κάρτες και δάνεια .  Ιδίως αν είσαι γονιός, ξέρεις πολύ καλά τι εννοώ.

      Εξηγώ για τους πίσω που χρχρχρχρ, τους έχει πάρει ο ύπνος από το ενδιαφέρον του θέματος (σε είδα κοπελιά, μην κάνεις πως τάχα μου σκέφτεσαι και είσαι σκυφτή με κλειστά μάτια, τα έχουμε κάνει και εμείς), όταν γίνεσαι γονιός και για ένα μεγάλο μέρος της καινούργιας  ζωής σου,  έχεις αποχωριστεί τα ξενύχτια και τα καμένα σαββατόβραδα (εγκυμοσύνες, λοχεία, μωρό στο σπίτι, δόντια κλπ). Και ίσως μπορέσεις να επανέρθεις όταν πια το παιδί θα περπατάει και θα εξυπηρετείται μόνο του αρκετά καλά όμως ακόμα και τότε, τότε  το τελευταίο που θες όταν βγεις μια ενήλικη βόλτα είναι να βάλεις φωτιές το   σαββατόβραδο και ποιος μαζεύει τα αποκαΐδια μετά που είναι ζόρικο #κατι_δικα_μου. Τώρα και μετά από όλα όσα έχεις ζήσει τον τελευταίο καιρό, σαββατόβραδο  επιτυχημένο  είναι να είσαι καλεσμένος κάπου που να έχουν παρέα και τα παιδιά σου και καμένο σαββατόβραδο είναι αυτό που «κάηκε γμτ η πίτσα που φτιάξαμε, θα πρέπει να παραγγέλλουμε» #φωτιά_στα_σαββατόβραδα_στην _κυριολεξία.

            Δεν θα αναφερθώ στις αρχικές ηλικίες μωρών (βρέφος ως 2 ετών σχεδόν) και τις ενήλικες βόλτες του ζευγαριού γιατί ειλικρινά δεν θέλω ούτε  να τις σκέφτομαι : όλα υπό πίεση, ελέγχεις ειλικρινά 500,000 παραμέτρους  (μπορεί η γιαγιά; Έχει αμάξι ο παππούς να την φέρει; Έχει διπλό επεισόδιο το τουρκικό και θα αργήσουν να έρθουν; Μπορεί η baby sitter ή τσακώθηκε με τον γκόμενο της ; ) για να μπορέσεις να βγεις για ένα δίωρο πότο, που το περνάς τελικά με τα μάτια καρφωμένα στο κινητό (ρε συ την είδα λίγο κουρασμένη τη μάνα μου, λες να μην τα καταφέρει; ) ή δείχνοντας φωτογραφίες του υπέροχου μωρού σου, που ναι, σου έλειψε κιόλας, πάμε σπίτι αγάπη, βαρέθηκα. Αυτά συμβαίνουν στα 2ωρα, δίπλα στο σπίτι, ποτά. Γιατί όταν αποφασίσεις να πας «τρελή κραιπάλη, θα πιούμε και υποβρύχια στο τέλος  βόλτα»  και σε περιμένει μωρό (κανονικό!) στο σπίτι, παίζει την ώρα που θα μπεις,  να φύγει για κάποιο ανεξήγητο λόγο, η γιαγιά /baby sitter (γαϊδούρες) και να αναλάβεις το μωρό τίγκα στο αλκοόλ και τα τσιγάρα και να έχεις 15 ώρες μπροστά σου μέχρι να μπορέσεις να κοιμηθείς #fact.

            Εγώ θα αναφερθώ σε εκείνες τις ηλικίες, που πλέον τα παιδιά μπορούν και γουστάρουν κιόλας, να μένουν σπίτι και οι γονείς να πηγαίνουν, σαν ενήλικες , μια βραδινή έξοδο. Που κατανοούν ίσως και την άλλη μέρα ( οκ το παρατράβηξα) και δείχνουν συμπόνια στο hangover του γονέα, εννοώ ρε διάολε την ηλικία που το παιδί κατανοεί και συνεργάζεται και έχει αρχίσει παράλληλα και σε βαριέται και ψάχνει δικαιολογίες να σε ξεφορτώνεται #όλα_εγώ_στα_ξεφουρνίζω. Τότε λοιπόν , οι έξοδοι είναι σαφώς καλύτεροι, δεν έχεις  κανένα ιδιαίτερο άγχος για το αν το παιδί θα μείνει με τη γιαγιά η’ την baby sitter γιατί πλέον έχει εκπαιδευτεί και έχει μάθει ο ένας τον άλλον και περνούνε σούπερ. Άσε που ακόμα και τις φορές που οι γονείς γυρίσουν αργά ή πιωμένοι λίγο παραπάνω #συμβαίνει ή και τα δυο ταυτόχρονα #αυτό_και_αν_συμβαίνει και την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια η  baby sitter /γιαγιά /οτιδήποτε, την άλλη μέρα είναι τόσο εύκολο να απασχοληθεί το παιδί (μόνο του, με τηλεόραση, με άλλο αδελφάκι )και να κερδίσεις λίγες έξτρα ώρες ύπνου, που πραγματικά όνειρο ζω, μην  με ξυπνάτε. Τότε λοιπόν ξαναθυμάσαι τα νιάτα σου , τα νιάτα της σχέσης σου, όταν δεν υπήρχε οικογένεια στα πλάνα σας και το μόνο που σας ένοιαζε ήταν «που και πόσες φορές ;» :-p. Χαλαρώνεις, διασκεδάζεις, γκομενίζεις με τον άντρα σου σαν να είναι ο κρυφός σου  εραστής και γενικά περνάς σαν ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ενήλικας που βγήκε για να διασκεδάσει.

            Αυτό όμως που ακόμα δεν έχω πει, ναι μοναδικέ αναγνώστη πάντα υπάρχει ένα αλλά κρυμμένο πίσω από καθετί που αναφέρεται στα βλαστάρια σου , είναι πως μέχρι να  φτάσει αυτή η ηλικία, έχεις συνηθίσει τόσο την παρουσία των παιδιών σου και σου φαίνονται όλα λιγότερα χωρίς αυτά μα κυρίως, στην προσπάθεια σου να βρεις παρέα στο παιδί σου στις διάφορες εξόδους, έχει δημιουργηθεί ένας κύκλος υπέροχων ανθρώπων που συνοδεύουν τους φίλους του παιδιού σου. Έχει γίνει λοιπόν μια παρέα ανθρώπων (είτε από παιδικό σταθμό, είτε από σχολείο, είτε από άσχετες/ έμμεσες συστάσεις ) που περνάς υπέροχα μαζί τους και που το μόνο κοινό που έχετε είναι ότι τα παιδιά σας είναι φίλοι. Αυτό σημαίνει πως όταν βγαίνετε μαζί, θέλετε να έχετε και τα παιδιά γιατί περνούν και εκείνα το ίδιο υπέροχα όπως  περνάτε και εσείς με την ενήλικη ομάδα σας. Αυτό σημαίνει πως πολλές φορές, ακόμα και αν έχεις δυνατότητα να βγεις μόνο ενήλικες, να επιλέξεις εκείνη την παρέα που θα είναι και γονείς και παιδιά  γιατί και το παιδί σου θα χαρείς που θα είσαστε παρέα  μα θα πεις και μια μλκ ρε αδελφέ με τους άλλους γονείς  που θα ξεφεύγει από το «πότε θα φύγουμε, πότε θα πάρω παγωτό, θα δω ταινία όταν γυρίσουμε σπίτι» και όλα αυτά τα όμορφα.

         Κάπως έτσι συνέβη και το προηγούμενο Σάββατο, ήταν μια παρέα γονιών και παιδιών που συναντήθηκαν σε ένα πάρκο κατά τις 6 και η βραδιά έληξε γύρω στη μια τη νύχτα..ήταν μια παρέα που είχε από μπάλα ποδοσφαίρου και παγωτά χωνάκια μέχρι τσίπουρα, κοκτέιλς και σφηνάκια..ήταν μια παρέα που τα είχε όλα γιατί επέλεξε να τα ενώσει/ συνδυάσει όλα.

        Ήταν μια ωραία παρέα….

Υ.Γ. εξακολουθώ και περνώ υπέροχα σαν ενήλικας στις εξόδους μου και στις βόλτες μου. Και αποζητώ να βγαίνω είτε με τον άντρα μου είτε μόνη μου και να διασκεδάζω   όπως παλιά… .εννοείται πως τα θυμάμαι και πετάω την σκούφια μου οπότε μου συμβαίνουν.

Υ.Γ.2 Αφιερωμένο στην φεγγαροπαρέα.

 

2

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Σχέσεις and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s