Μάνα, μητέρα, μαμά.

1

               Έχω ξεκινήσει αρκετές φορές αυτήν την εβδομάδα να γράφω και να σβήνω κείμενα που να αναφέρονται στην γιορτή της μητέρας. Δεν είμαι ενάντια  αυτών των ημερών όπως πολλοί από εμάς, όχι, τις γιορτάζω.. όταν το νιώθω, γιορτάζω εκείνη τη μια μέρα γιορτής της μητέρας, της γυναίκας, του παιδιού, του έρωτα κλπ. Γιορτάζω για να μην ξεχνώ να τιμώ γιατί δυστυχώς  τα περισσότερα, δεν τα γιορτάζουμε/ τιμάμε όπως πρέπει ή κάθε μέρα. Άρα δεν θα την έλεγα ημέρα γιορτή της μητέρας αλλά ημέρα « μην ξεχάσω και σήμερα τη μητέρα μου».

             Όπως σου είπα, έχω ξεκινήσει πολλές φορές  να γράφω αλλά μετά να σβήνω (κυρίως να σβήνω ) το κείμενο που αναφέρεται στη γιορτή της μητέρας. Ίσως γιατί έχουν ειπωθεί όλα. Ίσως γιατί είμαι μάνα και με πιάνουν τα κλάματα κάθε που γράφω για τις μανούλες. Ίσως γιατί περνάμε ζόρικα όλοι και καταλαβαίνουμε μέρα με τη μέρα τι μας δίνει κουράγιο, δύναμη και χαρά να συνεχίσουμε  και η μητρότητα το κάνει αυτό. Μα κυρίως γιατί αυτή την εβδομάδα, αυτό το περιστατικό με τη μικρούλα Αννυ,  με έχει συγκλονίσει τόσο πολύ που δεν θέλω να γράφω για μητρικές αγκαλιές, για άδολη αγάπη της μάνας προς το παιδί, για θυσίες  μάνας και όλα τα  σχετικά.

          Θέλω να σιωπήσω. Τώρα θέλω να σιωπήσω, ΟΧΙ ΠΡΙΝ. Τώρα δεν θέλω να πω τίποτα παραπάνω γιατί φοβάμαι πως θα είναι σκληρό για εκείνη τη μάνα και δεν θέλω, δεν ξέρω ίσως μα δεν θέλω κυρίως. Σήμερα θα γράψω κάτι για να τιμήσω τη μάνα, την κάθε μάνα, την όποια μάνα έχει επιλέξει να μεγαλώσει ένα παιδί (μπορεί και όχι δικό της, μάνα τη λέω αυτήν, πιο μάνα για να είμαι συγκεκριμένη) με κόπο, πόνο, θυσίες μα κυρίως με αγάπη και αφοσίωση.

           Για αυτή τη μάνα, θέλω να πω μόνο τούτο : «Για μένα μάνα είναι εκείνη η αγκαλιά που σε κάνει να νιώθεις τόσο ασφαλής που λες μόνο τις αλήθειες σου. Για μένα μάνα είναι εκείνη η αγκαλιά που  ξεγυμνώνεσαι και την αφήνεις να βλέπει τη ψύχη σου, να την κρατά στα χέρια της».

           Αυτή τη μάνα να την βρεις  (σίγουρα θα υπάρχει έστω μια στη ζωή σου ) και αυτήν να γιορτάσεις.

 

       Για όσες νιώθουν μανάδες.

        Για τη μάνα μου κυρίως.

 ❤

Υ.Γ. Και αυτό.

2

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Σχέσεις and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s