Το σκασμένο λάστιχο.

tire

        Προχθές η μοίρα και οι οικονομικοκοινωνικές συνθήκες (ανάγκη για λεφτά και εργασία) ,  με οδήγησαν στα πρακτορεία μεταφορών  της Αθήνας … Όχι να τα πάρω τα πράγματα  από την αρχή.

         (Κάνε εικόνα όλο αυτό) Είναι ένα σχεδόν μεσημέρι του Απρίλη, σχεδόν Μάη μην σου πω  και είμαι εγώ κούτσου κούτσου και κατεβαίνω  τον Κηφισό. O Κηφισός πήχτρα και εγώ ακούω ραδιόφωνο και απολαμβάνω τον καφέ μου (όλες αυτές τις άχρηστες πληροφορίες στις λέω για να καταλάβεις το ζεν του θέματος αγαπημένε μου, μοναδικέ αναγνώστη). Ο σκοπός μου είναι να στείλω τρία (τεράστια!) χαρτόκουτα σε περιοχή της Πελοποννήσου όποτε στρίβω προς Αγίας Αννης  για να τα παραδώσω σε συγκεκριμένο πρακτορείο μεταφορών.        

            Να διευκρινίσω στο σημείο αυτό,  για όσους δεν γνωρίζουν την συγκεκριμένη περιοχή πως είναι κάτι σαν το camel trophy της νταλίκας αλλά σε πιο άγριο. Τι εννοώ; Είναι τόσο  μεγάλες οι λακούβες σε όλους τους δρόμους πέριξ των πρακτορείων (από τη συχνή χρήση τους από υπέρβαρες νταλίκες) που είναι αγώνας εκτός δρόμου για τις νταλίκες και αγώνας επιβίωσης για όλα  τα άλλα  συμβατικά αυτοκίνητα. Ε λοιπόν σε εκείνο το δρόμο ήμουν εγώ και κούτσου κούτσου όπως προείπα, πήγαινα στην αποστολή μου (ναι, επηρεάστηκα με το camel trophy).

            Οι λακκούβες ήταν τεράστιες, νταλίκες με προσπερνούσαν τρέχοντας και σηκώνοντας σκόνη, εγώ ήθελα να τερματίσω πρώτη … ε συγγνώμη, να φτάσω στο πρακτορείο , είχα τρομοκρατηθεί κομματάκι (που δεν μου συμβαίνει και εύκολα να ξέρεις) και με τρεμάμενη φωνή και χέρι τηλεφωνώ στο αγόρι  «αν δεν γυρίσω σπίτι, το νου σου στο παιδί και να έρθεις να με ψάξεις  στις λακκούβες της Αγίας Αννης, κάπου εκεί θα βρίσκομαι… βαθιά μέσα (παρατήρησε πως ακόμα και υπό πανικό, εχω μια υποβόσκουσα ερωτική υπόνοια ε; είμαι η άτιμη!)»  μου λέει «ηρέμησε και όλα θα πάνε καλά και πάρε αν θες τίποτα». Κλείσαμε το τηλέφωνο και πλέον με νέα δύναμη και  κουράγιο, συνεχίζω τη διαδρομή… όχι για πολύ γιατί στα δέκα βήματα περνώ πάνω από την μεγαλύτερη λακούβα που έχει γεννήσει τούτος ο τόπος (που όσο να πεις από λακούβες άλλο τίποτα!), το Grand Canyon των λακκούβων ξερωγω. Δεν είδα τίποτα το ζώο, οκ το παραδέχομαι, έριξα  μια κλεφτή ματιά στο καθρεφτάκι γιατί πραγματικά ήταν απαράδεκτο το μαλλί ακόμα και για λακουβοδρόμο, δεν πρόσεξα καλά το δρόμο  και μπαμ  πέφτω μέσα!

                 Το μπαμ ούτε που ακούστηκε γιατί ειλικρινά η φασαρία που κάνουν οι νταλίκες και μόνο στο ρελαντί όταν είναι, καλύπτει ακόμα και τη φωνή της μάνας που ψάχνει το παιδί της (παρατήρησε πάλι πως οι παρομοιώσεις έχουν άμεση σχέση με τη μάνα πάντα, για ρακόρ με θεματολογία μπλογκ #ολα_εγω). Εννοείται πως ούτε εγώ άκουσα κάτι, παρά μόνο είδα πως το μαλλί μου ναι, ήταν όντως χάλια και δεύτερον το τιμόνι τραβούσε δεξιά και το αμάξι πήγαινε όπου ήθελε. Από τα λίγα μηχανολογικά αυτοκίνητου  που ξέρω (που είναι η τρύπα για να βάζεις βενζίνη και πως ανάβει το κεντρικό φως στο εσωτερικό του αυτοκίνητου) κατάλαβα πως είχα λάστιχο και κάνω δεξιά . Είχα λάστιχο … όχι να το πω πιο σωστά, δεν είχα καν λάστιχο πια και αντί αυτού, έχασκε έναν σχισμένο πράμα που έμοιαζε πιότερο με σφεντόνα παρά για λάστιχο. Με πιάνει απελπισία (την είχα από πριν θυμάσαι η΄δεν με προσέχεις; Ε χειρότερα τώρα), παίρνω τηλέφωνο αγόρι «που να έρθω ρε μωρό, είμαι Γλυφάδα. Πάρε οδική βοήθεια.», δεν σχολίασα πως εκείνος πριν λίγο μου είπε πάρε ότι χρειαστείς  γιατί θα έπρεπε να σχολιάσω πως δεν πληρώθηκε η οδική βοήθεια γιατί είχα δει κάτι για την κόρη ΜΑΣ, ένα φουστάνι μούρλια και επενδύθηκαν εκεί τα χρήματα οπότε τόμπολα. Τώρα που είπα χρήματα, είχα 15,20 ευρώ μαζί μου οπότε δεν νομίζω πως θα υπήρχε οδική που θα έκανε αυτήν την βρομοδουλειά για τόσα λίγα χρήματα άρα τόμπολα ξανά.Όσο κάνω αυτές τις ευχάριστες και εποικοδομητικές σκέψεις,  έχουν σταματήσει εμπρός και πίσω από το αμάξι μου δυο νταλίκες και οι οδηγοί τους επεξεργάζονται το διαλυμένο λάστιχο. Εγώ από την άλλη,  είμαι τόσο απορροφημένη στις σκέψεις μου (ήταν όντως μούρλια εκείνο το φόρεμα,  χαλάλι που δεν πλήρωσα οδική βοήθεια) που δεν τους είδα .

          «Μικρό, τι συνέβη εδώ;»

         Αρχικά σκέψου την ταραχή μου μοναδικέ μου αναγνώστη, είμαι στο πουθενά μέσα σε λακκούβες και σκόνη, έχω ψυχολογία του πρώτου ανθρώπου που πάτησε στη σελήνη #μόνη_στο_διάστημα και ένας τύπος (έχει και ήλιο, κάτσε να δω, οκ ψιλοχάλια αλλά δεν βαριέσαι!) με  λέει  μικρό! Ναι βούρκωσα λιγάκι, ήταν και η φόρτιση από την ταλαιπωρία, γυρνώ με νάζι  μικρού κοριτσιού (ούτε που το θυμόμουν, αυτοσχεδίασα) και πονηρά σκεπτόμενη πως  αυτός είναι ο μόνος που ξέρει να αλλάζει λάστιχα από τους δυο μας, λέω : «έσκασε το λάστιχο, κοιτούσα που έπρεπε να στρίψω (κουβέντα για το χάλια μαλλί..ιιιι έχω χάλια μαλλί!!) και δεν είδα τη λακκούβα και έπεσα μέσα». Με κοιτάει, αποφασίζω να τινάξω μαλλί  που κάνει πάντα η Βουγιουκλάκη σε ανάλογες περιπτώσεις, δεν έχω μακρύ μαλλί. Αποφασίζω να τονίσω τη θηλυκή πλευρά μου, φοράω t shirt U2  με τρύπες πάνω (γαμώ τις συναυλίες!). Τελευταίο χαρτί μπούτι, άκυρο και αυτό φοράω boyfriend  Τζην 3 νούμερα μεγαλύτερο (όχι δεν αδυνάτισα, έτσι το πήρα!)και από κάτω αρβυλάκια. Πάω όπως είμαι και ο θεός βοηθός .

         «Ζόρικα τα πράματα μικρή μου. Έχεις ρεζέρβα;»

         « Έχω θαρρώ.. (νάζι πάλι αλλά μαζεμένο γιατί το άρβυλλο και το κοντό μαλλί δεν το υποστηρίζει)»

           Ανοίγει πορτμπαγκάζ, βγάζει τη ρεζέρβα και βλέπει μέσα στο στο πορτμπαγκάζ επίσης πεταμένες κάτι Barbie της κόρης μου.

        «Εχεις κόρη; Και εγώ, μια δεκάχρονη.»

        Ξεκινάει φυσικά η κλασική  κουβέντα  που ξεκινάς άνετα με έναν παντελώς άγνωστο άνθρωπο, για το παιδί σου, τα χαριτωμένα του, τις συνήθειες του κλπ, οτιδήποτε τέλος πάντων δεν θα σκεφτόσουν μέχρι πριν 10’ να μοιραστείς μαζί του όμως το γεγονός πως είσαστε και οι δυο γονείς, σας κάνει φίλους αδελφικούς. Oση ώρα μιλάμε, έχει πλησιάσει και ο δεύτερος οδηγός νταλίκας και έχουν σταματήσει άλλοι δυο, τέσσερις οδηγοί νταλίκας και εγώ, με το χάλια μαλλί και το ακόμα πιο χάλια και όχι θηλυκό ντύσιμο, είμαστε όλοι μαζί και έχουμε ανοίξει ψιλή κουβέντα. Ο ένας είδε το λουρί του σκύλου στη θέση του συνοδηγού, ο άλλος είδε αυτοκόλλητο ΑΕΚ και είπε και αυτός τον πόνο του (έλα μωρή αρρώστια ΑΕΚ, είσαι παντού!), ο άλλος με ρωτούσε σχετικά για το αυτοκίνητο και πόσο ευχαριστημένη είμαι ενώ παράλληλα εννοείται πως μου άλλαζαν λάστιχο και μου είχαν ήδη παραγγείλλει και προσφέρει δροσερό νερό και καφεδάκι «όπως το ζήτησες μαντάμ!». Το δεκαπεντάλεπτο που πέρασε και τα όσα μοιραστήκαμε εμείς,  εκείνη η πρόχειρη παρέα του σκασμένου λάστιχου στο πουθενά, ήταν αρχικά τόσο απολαυστικά και ανθρώπινα που όντως γαμώτο,  υπάρχει ελπίδα να κάνουμε κάτι όλοι μαζί απλά και μόνο επειδή ενδιαφερόμαστε για τα διπλανό μας μα κυρίως απέδειξαν πως δεν χρειάζεται να έχεις ξανθιά μαλλιά, μεγάλο ντεκολτέ ή σέξι μπούτια για να τραβήξεις την προσοχή και  να ασχοληθούν μαζί σου και κυρίως για να σε προσέξει ο άλλος, σε όποιο επίπεδο και σε όποια μορφή σχέσης, φτάνει να είσαι απλός, ο εαυτός σου  και να δείξεις τι ζητάς και όλα γίνονται.

         Χαιρέτησα τους νέους μου φίλους, εννοείται πως τους μύησα στο μαμαδομπλόγκ μου (τους δυο μπαμπάδες ) με την υπόσχεση πως θα γράψω για αυτή τη μέρα και συνέχισα τη διαδρομή μου για πρακτορείο.Όπου φτάνω, έχω ύφος «νταξ σταμάτησε όλο το σωματείο οδηγών νταλίκας να με βοηθήσει, δώστε μου το κλειδί των πρακτορείων και κάντε με επίτιμο δήμαρχο ξερωγω»,  αφήνω το αμάξι έξω από το πρακτορείο της επιλογής μου και ξεκινώ ξεφόρτωμα. Το είπα ήδη πως τα χαρτόκουτα ήταν τεράστια, ασήκωτα επίσης όμως έχω μια δουλειά να ολοκληρώσω οπότε αρπάζω το πρώτο και το κουβαλάω. Έξω ακριβώς από το πρακτορείο κάθονται τρεις τύποι, προφανώς υπάλληλοι, που πίνουν το καφεδάκι τους και χαζεύουν  το κινητό τους. Μου ρίχνουν μια ματιά, αρχίζω τα αποτυχημένα νάζια (έπιασαν πριν ρε διάολε), ξανακοιτάνε το κινητό τους και με φτύνουν κανονικά.

           Ναι καλά το κατάλαβες, μόνη μου κουβάλησα τις κούτες τελικά  και ναι, την επομένη φόρα θα έχω καβάτζα στο αμάξι, ντεκολτέ και μίνι φούστα για τις «δύσκολες» πίστες.

:-p

 Υ.Γ. Ακούς και αυτό.

 

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Σχέσεις and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s