Στου κτηνιάτρου την πόρτα.

  

     

                                                                     Το πρώτο μου σκυλί το απέκτησα όταν ήμουν 10 χρονώνΕίχα μαζέψει χρήματα από τα κάλαντα και μέχρι την άνοιξη είχα καταλήξει στο που και στο πως θα γίνει η τοποθέτηση τους . Η μάνα μου νόμιζε πως είχα πάει  να παίξω με μια φίλη στην αυλή της (άλλες εποχέςφιλελεύθερη μάνα ) ενώ εγώ ήμουν στο τρένο καθοδόν για ΠειραιάΕίχα βρει από αγγελία ένα σκυλάκι που ήταν στις προδιαγραφές που ήθελα και στα λεφτά που είχα (ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που αγόρασα σκυλί #κανόνας) και να μουν τώρα να ψάχνω μέσα στα στενά του Πειραιά να βρω το μαγαζίΤο βρήκα, έγινε η ανταλλαγή,  το γεγονός πως  ούτε σκέφτηκα πως μπορεί να έμπλεκα  10χρονο παιδί με δυο παντελώς αγνώστους που είχαν υπόψιν τους πως είχα λεφτά μαζί μου,  δείχνει α) το ώριμο της ηλικίας μου και β) τη γαματοσύνη που θεωρούσα πως  κουβαλούσα και θα τα έβγαζα πέρα με κάθε κακούργο ξερωγω. Μετά από μισή ώρα και παρά τη μειωμένη απόδοση που είχε το στοίχημα της επιτυχίας της αποστολής μου, γυρνούσα περήφανη σπίτι με το τρένο,  κρατώντας ένα χαρτόκουτο με ένα κάτασπροκουτάβι μέσα του.         Νομίζω πως ακόμα θυμάμαι την καρδιά μου πόσο δυνατά χτυπούσε όταν κρατούσα εκείνο το κουτί.

        Η καρδιά μου συνέχισε να χτυπάει δυνατά και όταν πέρασα το κατώφλι του σπιτιού με το παραπάνω κουτί +σκυλί στο χέριΈγινε μια μίνι σκηνή (πραγματικά μίνιείπαμε φιλελεύθερη μανα),  ειπώθηκαν ατάκες τύπου «αν διώξεις το σκυλί, θα φύγουμε και οι δυο !», «για το σκυλί το κάνω, οκ να μείνετε αλλά θα έχεις ολοκληρωτική και αποκλειστική ευθύνη του, εμένα μην μου ζητήσεις ποτέ τίποτα!»… και έτσι και έγινεΕγώ είχα την αποκλειστική ευθύνη για τη φροντίδα του σκυλιού και  θεωρώ πως 30+ χρόνια μετά είμαι ακριβώς στο ίδιο σημείο  : αν φύγει ο σκύλοςφεύγω και εγώ και έχω πάντα  αποκλειστική ευθύνη για εκείνον 😉

           Η αποκλειστική λοιπόν φροντίδα του σκυλού για ένα 10χρονο είναι μια δύσκολη δουλειά, ιδίως αν σημαίνει και μαζεύω τα τσίσα του κουταβιού που τα αμολάει κάθε μισή ώρα και όπου βρει όμως ήμουν πραγματικά τόσο χαρούμενη για το απόκτημα μου και την καινούργια παρέα που δεν με ενοχλούσε τίποτα. Με χαρά μάζευα τα τσίσα, με χαρά ετοίμαζα φαγητό , με χαρά το έβγαζα βόλτα, με χαρά το κοίμιζα στο μαξιλάρι μου (γκουχου- γκουχου), με χαρά το έκανα μπάνιο αλλά με την μεγαλύτερη και την υπέρτατη χαρά το πήγαινα στον κτηνίατρο.

Η επίσκεψη στο κτηνίατροτουλάχιστον μέχρι να μπορώ να οδηγώ μόνη μου, ήταν ένα πρότζεκτ αντάξιο της ωριμότητας μου που έχει αναφερθεί 2 παραγράφους πιο πάνωΜια σγουρομάλλα δεκάχρονη, ντυνόταν «μαμά σκύλου» (μην ρωτάς πως γίνεται, δεν ξέρω, βγαίνει από μέσα σου), χτένιζε το σκύλο (ολόλευκο χνουδωτό, μην ξεχνάς ), έπαιρνε παραμάσχαλα το βιβλιάριο υγείας του σκύλου που έγραφε ολοκάθαρα και με κεφαλαία σαν όνομα ιδιοκτήτη του σκύλου ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ  όνομα (κόρδωμα φαντάζεσαι; ), έμπαινε στο τρένο με το λουρί στο χέρι και καμαρωτή καμαρωτή πήγαινε στο κτηνιατρείο. Αξίζει να πω πως παρόλο την προαναφερθείσα ωριμότηταείχε γίνει εκτενής έρευνα αγοράς για τους γιατρούς της περιφέρειας μου και με κριτήρια όπως «ποιον μου είπαν πιο πολλές φορές» και «ποιος είναι πιο κοντά στο τρένο γιατί άντε να τραβά το 10χρονο ένα σκύλο», κατέληξα σε έναν από τους καλύτερους γιατρούς that money can buy ;-).

 

       Η επίσκεψη και η αναμονή στο κτηνίατρο ήταν  για τα μάτια και την ψυχή ενός 10χρονου (μα και για πολλά χρόνια  αργότερα) από τις πιο απολαυστικές μου εμπειρίεςΑρχικά στηνόμουν στην αίθουσα αναμονής όσο πιο νωρίς μπορούσα (μιλάμε για 30 χρόνια πριν που ήταν και πιο λίγοι οι κτηνίατροι και σούπερ ντούπερ καλός ο δικός μου ) για να χαρώ όλο το πανηγύρι του κόσμου που περίμενε ή μπαινόβγαινε εκεί μέσα.

      Όταν λέμε χώρο και ώρα αναμονής, να υπολογίζεις πως σε εκείνο το ιατρείο, σε κάθε επίσκεψη μου περνούσα 3-4 ώρες  και που συνήθως συνέβαιναν τα εξής ευτράπελα : μου το έσκαγε ο σκύλος από το παράθυρο (είναι γνωστή η λατρεία των ζώων με το κτηνιατρείο τους ), τσακωνόταν ο σκύλος μου με άλλο σκύλο και έσερνε εμένα το 10χρονο μαζί του, έκανε εμετό /κακά/ τσισάκια ο σκύλος μου μπροστά σε όλους στην αίθουσα αναμονής και εγώ ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί, ζούσε ο σκύλος μου έρωτα με άλλο τυχαίο σκύλο που μόλις γνώρισε και έπρεπε όλοι μαζί να ζήσουμε το love story « έλα να γλύψει ο ένας τον ποπό του άλλου σαν να μην υπάρχει αύριο» και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Αυτό όμως που κυρίως απολάμβανα ήταν οι ιστορίες  που μοιράζονται μεταξύ τους οι άνθρωποι που περιμένουν κάπου κρατώντας στο χέρι ένα κατοικίδιοιστορίες που αφορούν το κατοικίδιο φυσικάΕυφάνταστες , συγκινητικέςατρόμητες, με γέλιο και με δάκρυ που όσο τις άκουγα τόσο μεγάλωνε η αγάπη μου για τούτα τα πλάσματα και τόσο χαιρόμουν για το δρόμο που διάλεξα να πάρωΜέσα από αυτές τις ιστορίες μα κυρίως μέσα σε τούτο το χώρο , γνώρισα  όλων των ειδών τους χαρακτήρες που συνάντησα και στην μετέπειτα ζωή μου.

     Αρχικά γνώρισα τον γιατρό των σκύλων της ζωής μου ( 4 στο σύνολο) : έναν τύπο (ναι τύπονομίζω και εκείνος θα γουστάρει να τον παρουσιάσω έτσι ) που σου δείχνει πως ο σωστός γιατρός σέβεται τον ασθενή γενικάείτε έχει δυο πόδιαείτε τέσσεραΣου δείχνει την πρέπουσα προσοχή και σένα που α) δεν σκαμπάζεις γρι περί της κτηνιατρικής και β) δεν μπορεί το πλάσμα που συνοδεύεις να σου μιλήσει και να σου πει τον πόνο του και άρα εκείνος είναι ο διερμηνέας σαν να λέμεΕξηγεί ακόμα και τα ανεξήγηταδίνει ελπίδαβοηθά μα ακόμα περισσότερο σε κάνει να νιώθεις απόλυτη εμπιστοσύνη πως αυτός ο τετράποδος φίλος σου είναι στα καλύτερα χέριαΣου μιλάει για τα πάντα, σου εξηγεί τα πάντα και ειδικεύεται σε πληροφορίες  εκτός αυτών που αφορούν  την επίσκεψη σου και παίζει να ενημερωθείς από τις συναυλίες του μήνα και τα καινούργια φάρμακα καταπολέμησης παρασίτων μέχρι το πιο ωραίο φιλέτο στα ΒΠ και το καλύτερο παγωτό έβερ σε ένα υπόγειο στο Μιλάνο #true_story.

      Περιμένοντας ατέλειωτες ώρες  στον κτηνίατρο, στην πορεία μου ως ιδιοκτήτης σκύλου, γνώρισα ανθρώπους που έχουν αγαπήσει ειλικρινά και άδολα τα ζώα, έχουν στερηθεί και έχουν αγωνιστεί για τα δικαιώματα τους και τη φροντίδα τους. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που σέβονται τα ζώα που ανήκουν στην οικογένεια τους και τους φέρονται ανάλογαΈχω γνωρίσει ανθρώπους που με την συμπεριφορά τους (στο ζώο που συνοδεύουν, σε σένα που κάθεσαι δίπλα τους με άλλο ζώο στα χέρια, στο άλλο ζώο ) τιμούν το ανθρώπινο είδος και σε κάνουν περήφανο. Έχω αντίθετα γνωρίσει ανθρώπους ρηχούς και πρόστυχους που χρησιμοποιούν το ζώο που έχουν στην ιδιοκτησία τους όπως ακριβώς και το ακριβό αμάξι που καβαλάνε : για να νιώσουν σπουδαίοι περιφέροντας το και μόνο και όχι αγαπώντας το απλά. Που ξοδεύουν περιουσίες για να το αποκτήσουν ή για να το συντηρήσουν όμως ποτέ δεν έχουν νιώσει τι σημαίνει αγαπώ και αγαπιέμαι από ένα κατοικίδιο,  δεν το εχουν καν διανοηθεί πως υπάρχει. 

     Έχω γνωρίσει ανθρώπους που βγάζουν λεφτά εκμεταλλεύοντας τα ζώα με όποιο τρόπο μπορούνανθρώπους από την άλλη  που έχουν ξεχάσει πως είναι όμορφο το ταξίδι με ένα ζώο πλάι σου και είναι πολύ κολλητική και εξαπλώνεται τούτη η «αρρώστια»  και σε καταπίνει όμως πρέπει να νοιαζόμαστε και για τον συνάνθρωπο και είναι ανούσιο και ρηχό να ξοδεύουμε περιουσίες για ένα τετράποδο και να μην μας νοιάζει ο διπλανός που πεινά και δεν έχει ούτε το 1/10 από τις παροχές του σκύλου σου.

             Σε τούτο το χώρο αναμονής έχω δει άντρες να λυγίσουν και να κλαίνε σαν μικρά παιδιά επειδή είναι άρρωστο το σκυλί τους και δεν θα αντέξειεπειδή το χτύπησε αμάξι και θα μείνει ανάπηροεπειδή η γάτα τους δεν θα ξαναδεί ξανάΈχω δει ανθρώπους να βοηθάνε αδέσποτα με το υστέρημα τους, να έρχονται κατευθείαν από τη δουλειά και κουρασμένοι προκειμένω να βοηθήσουν ένα σκυλάκι που βρήκαν στο δρόμο ή ένα γατί της γειτονιάς τους  που υποφέρει. Έχω δει ανθρώπους, άγνωστους μεταξύ τους, να μοιράζονται τις ιστορίες τους , να γίνονται μια παρέα και να το διασκεδάσουν  και ας  έχουν έστω ένα και μόνο κοινό μεταξύ τους : πήραν εκείνη τη διαδρομή που έχει συντροφιά ένα τετράποδο και άλλαξε η ζωή τους. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που θελα να τους είχα κολλητούς και φίλους αλλά έχω γνωρίσει και ανθρώπους που το ότι μοιραζόμαστε τον ίδιο ήλιο, με προσβάλλει.

       Εδώ με βρίσκεις και τώρα που γράφω  τούτο το κείμενοέξω από την πόρτα του κτηνίατρου περιμένω  για να εξετάσει το σκυλί μας… στο σκηνικό τα μόνα ίδια με εκείνη την πρώτη φορά είναι ο κτηνίατρος και εγώείμαστε ακριβώς ίδιοι απλά με λίγα (οκ ίσως και λίγο περισσότερα ) χρόνια παραπάνωΑυτό όμως που έχει αλλάξει είναι οι άκρες του λουριού : στη μια είναι ένας άλλος, διαφορετικός σκύλος από εκείνον τον πρώτο  και  στην άλλη άκρη   είναι η 6χρονη κόρη μου που έχει ήδη μυηθεί σε τούτη τη διαδρομή και με περηφάνια μου είπε πριν μερικές μέρες «μαμά κτηνίατρος θα γίνω και στα διαλείμματα θα τραγουδώ γιατί θα είμαι και τραγουδίστρια!».

      Οκ ας γίνει και έτσι 😉



  

 

*Αφιερωμένο σε όλους τους γονείς που είναι ακόμα αρνητικοί στην ερώτηση «πότε θα πάρουμε σκύλο;»….. δες τε το αλλιώςαξίζει τον κόπο (οκ ας το παραδεχτώμύηση του κόσμου προσπαθώ να κάνω μπας και εχει μεγαλύτερη πελατεία το κοριτσάκι μου όταν θα έρθει η ώρα της να εξετάζει :p )

**Αφιερωμένο προφανώς και στον κτηνίατρο μας ❤

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Σχέσεις and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s