Το παραμιλητό του σκύλου (σου).

dog

           Τώρα που το σκέφτομαι δεν το λες παραμιλητό, αφού δεν μιλάνε κοπελιά οι σκύλοι αλλά πώς να το πω; Παραγαβγητό;  ( η τελευταία ελπίδα πως ίσως ο Μπαμπινιώτης  ρίξει ένα βλέφαρο στο μπλογκ μου μόλις εξανεμίστηκε :-p) .Όπως και να έχει, χτες ήταν μια δύσκολη νύχτα για όλους μας (ωπα βάστα, όχι για όλους μας, μόνο εγώ ξενύχτησα)…

           Οκ  θα αρχίσω από την αρχή , ήταν κάποτε ο Αδάμ και η Εύα…..χαχαχαχα, τα χρειάστηκες ε; Οκ από την αρχή της ιστορίας, της  δικιάς μας : περάσαμε ένα ζόρικο ΠΣΚ γιατί είχαμε πρωινά ξυπνήματα (άγρια χαράματα λέμε) για προσωπικούς μας λόγους που είναι και  αδιάφοροι και τρομερά βαρετοί  αλλιώς θα τους είχα κάνει βούκινο. Χτες μετά από ένα παιδικό πάρτι 7 ωρών, ναι ρε φίλε ήταν σχεδόν σαν τηλεοπτική μετάδοση εκλογικών αποτελεσμάτων , γυρίσαμε σπίτι, μπάνια, μίνι ταινία, ψιλοφαγητό (όλα πετίτ και λιγούλικα τα κάνουμε σε τούτο το σπίτι) πέφτουμε για ύπνο γιατί σερνόμαστε, ναι οικογενειακώς για σένα που φρικάρεις να μιλάμε πληθυντικό για ότι αφορά τα παιδιά μας ;-). Και ο σκύλος φυσικά, κοιμόμαστε όλοι  στο δευτερόλεπτο, το ίδιο και εκείνος… και πάνω στο γλυκό τον ύπνο, αυτόν  που βλέπεις ζηλευτά όνειρα που δεν θες με τίποτα να ξυπνήσεις, ο σκύλος αρχίζει να παραμιλάει.

            Ξεκίνησε με μικρά κλαψουρίσματα και ψιλοτσαμπουκάδες ( συνηθισμένο φαινόμενο!) όμως μετά η ιστορία επεκτάθηκε :επί 10λεπτου ήταν κάτι σαν σκυλοκουβέντα με σοβαρό ύφος κάπου, μετά σιωπή, μετά λίγο ροχαλητό (8 ετών έχει ζορίσει το θέμα αναπνοή) και μετά ξανά 10λεπτη σκυλοκουβέντα.

           Στην αρχή μου φάνηκε χαριτωμένο γιατί ήταν πραγματικά σοβαρό το ύφος, μετά λιγάκι τρόμαξα (ήπιε τίποτα άραγε κρυφά 7 ώρες που ήταν μόνη της;) και μετά τσατίστηκα που έμενα ξάγρυπνη εξαιτίας  του (παρατήρησε την ανισορροπία στα συναισθήματα και ειδοποίησε την πρόνοια να έρθει για να εξετάσει τη δόλια μάνα !).

           Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να κάνω πως δεν ακούω (το ξέρω πως γίνεται  αυτό, το κάνω στο αγόρι μου κάθε τρεις και λίγο 😉 ), ο σκύλος ομιλητής συνεχίζει να σολάρει, και τώρα έχουν σκουρύνει τα πράγματα, κάποιος μάλλον του απαντάει κιόλας. Αμάν λέω, τι κάνουμε τώρα;  Κλωτσάω λίγο μπας και σταματήσει, ελαφρά μην το πονέσω το μαναράκι μου! Όχι μόνο δεν σταμάτησε αλλά σαν η κλωτσιά να ήταν το έναυσμα (μωρέ τι λεξιλόγιο!) και τώρα η κουβέντα εχει ένταση , κορύφωση , καημό. Παραμιλούσε, τρεις μικρές κλάψες, μισό γρύλισμα και ξανά από την αρχή! Στα ενδιάμεσα σταματούσε για λίγο (ίσα  να προλάβει ο συνομιλητής να αρθρώσει μια κουβέντα, τι να πω )και μετά εναλλάξ παραμιλητό, κλάψα, μισογρύλισμα.

           Μα για στάσου, καλέ το κορίτσι μου βλέπει στον ύπνο της  πως δίνει συνέντευξη τύπου η’ ακόμα καλύτερα πως απαγγέλει τον ευχαριστήριο λόγο της στην απονομή Οσκαρ (η παύση για το χειροκρότημα ντε!!)… έτσι εξηγείται ο ρυθμός του παραμιλητού της!

        Ααααα αυτό αλλάζει τα πράγματα, αν είναι το πουλάκι μου να βλέπει στον ύπνο  της πως έχει διεθνή  καριέρα και βολτάρει σε κόκκινα χαλιά, χαλάλι το ξενύχτι!

:-p

#όλοι_οι_παλαβοί_στην_ίδια_στέγη

 

dog 2

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Σχέσεις and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s