#Βαγγέλης

FullSizeRender

        Σε σκέφτομαι  συνέχεια τον τελευταίο καιρό.. από τότε που έφυγες σκέφτομαι τον πόνο και την μοναξιά σου, σκέφτομαι πόσο δύσκολο ήταν όλο αυτό να το διαχειριστείς, να το αντέξεις ολομόναχος…  δεν  αντέχετε να είσαι μόνος ούτε στη χαρά, φαντάσου στον πόνο! Πως αντέχετε να μην υπάρχει ένα χέρι να σε αγκαλιάσει, μια καρδιά  να σε καταλάβει, να σου δώσει δύναμη να αντισταθείς ;

        Πως αντέχετε,  από την άλλη,  να υπάρχουν νέοι άνθρωποι που κάνουν στους συνομήλικους  τους τόσο αποτρόπαια πράγματα; Πως αντέχετε να είσαι νέος, στην καλύτερη ηλικία της ζωής σου, γεμάτος  όνειρα και ελπίδα και να είσαι ποτισμένος με μίσος και κακία; Πως αντέχετε αυτό γμτ; Πως παλεύεται τόση κακία;

FullSizeRender (1)

         Σε σκέφτομαι συνέχεια τον τελευταίο καιρό, σκέφτομαι τον καιρό που  ήμουν εγώ φοιτήτρια.. πόσο ευτυχισμένη… όλη η ζωή μπροστά μου. Και εσύ ζούσες μια κόλαση, μια κόλαση που δεν μοιραζόταν κιόλας, δεν είχε  κανένας μερτικό στον πόνο σου, να φανεί μικρότερος, τον κουβαλούσες μόνος σου όπως μόνος σου πάλευες να επιβιώσεις.

        Προχθές σε βρήκαν τελικά. Δεν έλπιζα αυτό μωρέ Βαγγέλη… έλπιζα να είχες κρυφτεί κάπου για να γλυτώσεις , για να ηρεμήσεις και τώρα που κατάλαβες πόση αγάπη κρυβόταν στο κόσμο για σένα, εμφανίστηκες  να την εισπράξεις.  Όμως δεν διάλεξες αυτό το δρόμο.. και κοίτα ειρωνεία, για πρώτη σου φορά και δυστυχώς και τελευταία, έδειξες μεγαλύτερη δύναμη και θάρρος από όλους τους ψευτονταήδες  μαζί.

         Από προχθές και μέρες τώρα, έχουν ειπωθεί τα πάντα, έχουν αναλυθεί τα πάντα, έχουν προταθεί τα πάντα… με μια διαφορά, εκ των υστέρων! Αυτό βουίζει συνέχεια στο μυαλό μου, εκ των υστέρων, πολύ αργά ρε διάολε για να κάνουν διαφορά στη δική σου ζωή. Αυτό το εκ των υστέρων δεν καταπίνεται με τίποτα, δεν χωνεύεται που τόσο καιρό, ένα πλάσμα σαν εσένα υπέφερε γιατί ήταν ξεχωριστό και ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ δεν είπε, δεν έκανε, δεν πρότεινε κανείς τίποτα. Κανείς.

FullSizeRender (2)

        Θες να σου πω και κάτι άλλο Βαγγέλη; Η μάνα μου,  από παιδί μου έλεγε πως «όταν θα γίνεις μάνα θα καταλάβεις» …δεν ήταν τελικά πως θα καταλάβαινα τα παιδιά , την αξία τους , την αγνή ψυχή τους και την ελπίδα που κουβαλούν. Όταν έγινα μάνα κατάλαβα πως όλα τα παραπάνω πρέπει να τα νιώθει ένας νοήμων ενήλικος άνθρωπος, είναι δεν είναι γονιός. Αυτό που αλλάζει όταν γίνεσαι γονιός είναι ο τρόπος που βλέπεις τους γονείς ενός παιδιού που υποφέρει, που πονάει, που λυπάται. Φοράς το κοστούμι τους, το «παίρνεις» αγκαλιά να έχει κάπου να κλάψει, του σκουπίζεις τα δάκρυα, κάνεις ότι περνά από το χέρι σου για να απαλύνεις τον πόνο του. Αυτό αλλάζει όταν γίνεσαι γονιός, νιώθεις σαν γονιός και πονάς το ίδιο όπως εκείνος, ο αληθινός… φοράς τα παπούτσια του, γίνεσαι αυτός. Όχι σε αυτήν την περίπτωση όμως..σε αυτήν την περίπτωση δεν θέλω να φορέσω αυτά τα παπούτσια, δεν θέλω να μοιραστώ κανένα πόνο ούτε με τους δικούς σου τους γονείς ούτε με τους γονείς εκείνων. Σε κανέναν από όλους  αυτούς τους γονείς δεν θέλω να φορέσω τα παπούτσια τους, θέλω να τα κρατήσουν εκείνοι, θέλω να τα «προχωρήσουν» μόνοι τους. Σου ακούγομαι σκληρή; Μπορεί . ..όμως αυτή είναι η αλήθεια μου, όσες μέρες σκέφτομαι εσένα, ούτε μια στιγμή δεν πέρασε μια σκέψη για εκείνους. Καμία. Δυστυχώς. Σου ακούγομαι σκληρή; Μπορεί . ..όμως άσε με να έχω διαφορετική άποψη, εσύ πάνω από όλους γνωρίζεις καλύτερα ( από όλους πάλι ) πόσο πολύτιμο είναι να έχεις διαφορετική άποψη και να μπορείς να την εκφέρεις ελευθέρα χωρίς να σε εμποδίζει κανείς, έτσι δεν είναι  Βαγγέλη;

      Έφυγες ξαφνικά και βύθισες μια  ολόκληρη κοινωνία στον  πόνο, στη θλίψη και στις σκέψεις, τους έκανες να αναλογιστούν τις ζωές τους, τι έχουν κάνει μέχρι τώρα λάθος, τι ανέχονται χωρίς να το θέλουν, ποιους  πονάνε χωρίς να το καταλαβαίνουν. Άλλαξαν οι ζωές όλων και δεν εννοώ μόνο όσων εμπλέκονται άμεσα η’ έμμεσα, εννοώ μιας  ολόκληρης κοινωνίας. Και θες να ξέρεις κάτι Βαγγέλη; Ήδη κάποιοι αλλά (ελπίζω ) ακόμη περισσότεροι σε λίγο, θα αλλάξουν τις ζωές τους εξαιτίας σου. Το έχεις καταλάβει αυτό; Κάποιοι-πολλοί ελπίζω- κάποτε θα λένε με καμάρι «Υπήρξε κάποτε ένα παιδί, ένας Βαγγέλης κάποτε, που εξαιτίας του άλλαξα για  πάντα τη ζωή μου, τα έκανα όλα αλλιώς και τώρα είμαι ευτυχισμένος… ο Βαγγέλης είναι η αιτία της ευτυχίας μου!». Το ακούς Βαγγέλη; Δεν είναι σπουδαίο; Είναι παραπάνω από σπουδαίο θα σου πω εγώ, είναι ο λόγος για να ζήσεις … φορές φορές και για να πεθάνεις!

         Ξέρεις ποια άλλη φράση βουίζει στο μυαλό μου όλες αυτές τις μέρες που σε σκέφτομαι; «Μην φοβάσαι να είσαι διαφορετικός», αυτό διαβάζω παντού, αυτό ακούω όπου και αν βρεθώ …όλοι αυτό θέλουμε να εφαρμόσουμε στη ζωή μας. Όμως ξέρεις ποια είναι η σωστή η φράση ; Να είσαι περήφανος που είσαι διαφορετικός, αυτό είναι το ζητούμενο.. και από το θάρρος  μέχρι την περηφάνια απέχει πολύ Βαγγέλη, έχουμε δρόμο ακόμα … ελπίζω να τον διανύσουμε όλοι μαζί κάποια στιγμή και να φτάσουμε στο τέρμα.

FullSizeRender (4)

         Και ξέρεις και κάτι άλλο Βαγγέλη; Προχθές προσπαθούσα να εξηγήσω στην 5χρονη κόρη μου τη ζωή σου και την ιστορία σου, απλά και κατανοητά, όπως μπορεί να καταλάβει ένα 5χρονο παιδί τέτοιες καταστάσεις. Με έπιασαν τα κλάματα, « δεν θα ήταν χαρούμενος αν σε έβλεπε τώρα να κλαις μαμά!». Και λέω να, ένα 5χρονο κορίτσι νοιάστηκε για την ευτυχία σου, δεν είναι λίγο αυτό Βαγγέλη, ε;

        Προχθές σε βρήκαν τελικά και εγώ δεν πρόλαβα να σου πω πώς αν ποτέ τα καταφέρω και γίνω έστω και λίγο καλύτερη μάνα από ότι ήμουν μέχρι τώρα, θα το χρωστώ και σε σένα Βαγγέλη.

        Προχθές σε βρήκαν τελικά, είχες πάψει να πονάς και ήσουν ήδη στο δρόμο για εκείνο τον παράδεισο που σου χρωστάμε.

Καλό παράδεισο Βαγγέλη … και μην φοβάσαι πια!

 

FullSizeRender (3)

Υ.Γ1. Αν σε όλη αυτήν την ιστορία κρατούσαμε όλους τις παραμέτρους ίδιες και απλά ο Βαγγέλης ήταν ο Σαμπάζ από το Πακιστάν, που ζει και σπουδάζει στην Ελλάδα, φοβάμαι πως θα ήταν όλα διαφορετικά. Όποτε δυστυχώς έχει δρόμο μπροστά μας…..

Υ. Γ2. Αφιερωμένο σε όλους όσους είναι (ή εύχονται να γίνουν) περήφανοι που είναι διαφορετικοί.

 

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Παιδί, Σχέσεις and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s