Ένα μισό απόγευμα.

IMG_9233

          Είναι Δευτέρα, αυτή η ζόρικη η μέρα και φεύγω τρέχοντας από τη δουλειά (γμτ έχω αργήσει πάλι!) και πάω κατευθείαν να πάρω τη μικρή από το σχολείο . Πάμε στα γρήγορα στο σουπερ μάρκετ για τα βασικά , περνάμε να πάρουμε τη φίλη της που τους έχουμε υποσχεθεί πως θα κάνουν sleepover καθημερινή και θα πάνε παρέα αύριο στο σχολείο, πάμε σπίτι να φάω επιτέλους (είμαι νηστική από το πρωί ) και μετά μαγείρεμα για αύριο και τα γνωστά. Όλα καλά!

         Φτάνω στο  σχολείο, τη φιλάω «ωραία σήμερα η εκδρομή που πήγατε;  Για πες!», τα λέμε στο δρόμο, γελάει κακαριστά, είμαι ευτυχισμένη όταν την βλέπω, ξεχνώ και την πείνα μου μιλώντας. Φτάνουμε στο σουπερ μάρκετ, θέλει καρότσι, να βάλει το νομισμα, δεν θα πάρουμε παιδί μου τόσα, θέλω νόμισμα, άντε πάρε καρότσι και βαλε νόμισμα. Παίρνει καρότσι και μπαίνουμε μέσα, φορτώνουμε το καρότσι (τελικά δεν πήρα μόνο τα βασικά! ). Πλέον μου τρέχουν τα σάλια μέσα στα φαγητά και η κοιλιά να γουργουρίζει και πάμε ταμείο. Η μπροστινή θέλει να πληρώσει το λογαριασμό της 52,72 ευρώ με τα χάλκινα νομίσματα που «τα μάζευα καιρό»..μετράει μπροστά μας. Κάποια της πέφτουν, ξαναμετράει, πεινώ σαν λύκος πλέον, θα φάω τα χάλκινα νομίσματα νομίζω..η’ αυτηνής το σβέρκο δεν ξέρω. Δίπλα μας στο ταμείο είναι η  πόρτα που έχουν εσωτερικά τα σουπερ μάρκετ (αυτή η σιδερένια, που ανοίγει μόνη της, πως την λένε καλέ;) και το Λυδόνι όση ώρα διαρκεί το μέτρημα χάλκινων νομισμάτων, μπαινοβγαίνει..την μπλοκάρει και αρχίζει να βαράει κάτι  σαν συναγερμός, στο πιο τσιριχτό. Τώρα από την πείνα και την κουφαμάρα, θα φάω το  σβέρκο της κόρης μου. Φτάνει η σειρά μας, τελειώνει το χαρτί… και τα δυό… περιμένω, πεινάω γμτ,  πληρώνω,  φεύγουμε. Είπα θα κάνω δυο λεπτά , 32 λεπτά πέρασαν μέσα στο σουπερ μάρκετ. Θέλει να τσουλήσει το καρότσι να πάρει το νόμισμα πίσω, λέω ναι. Αυτό που δεν είδα είναι πως δίπλα στα καρότσια έχει σκαλιά..πολλά, τσουλά δυνατά το καρότσι, το καρότσι φεύγει στα σκαλιά, κατρακυλά , τουμπάρει, να βλέπω το γάλα και τα αυγά (μλκ είχα πάρει αυγά, το ξέχασα!) και μετά πάει και σταματά στη μέση του δρόμου, του δρόμου με αμάξια που κορνάρουν. Μαζεύω το καρότσι, λέω κάτι έξυπνο (αλίμονο!) στους οδηγούς που τρόμαξαν  «έχω κάτι αυγουλάκια εδώ σπασμένα, έχετε χρόνο να σας κεράσω ένα κέικ τσάκα τσάκα:», μαζεύω τα αυγά και τα συντρίμμια, πάω μέσα να ξαναπάρω αυγά (όντως ήθελα να κάνω κέικ ασχέτως εξυπνάδων) και φεύγουμε.

         Πλέον  πεινάω σαν λύκος και σε ότι φανάρι σταματώ, τα βλέπω όλα προβατάκια και τρέχουν σάλια. Πάμε να πάρουμε φιλεναδίτσα Λυδονιού, η μάνα μου δίνει οδηγίες , εγώ σκέφτομαι την κρεατόσουπα που με περιμένει σπίτι «το πρωί πίνει λιγο γάλα», «θα φάω δυο πιάτα κρεατόσουπα», «δώσε της κάτι ελαφρύ για μεσημεριανό, μη μπεις στον κόπο να μαγειρεύεις!», « θα βάλω και γιαούρτι μέσα στην κρεατόσουπα», «τα δόντια της να πλύνει «, «λες να τρέχουν τα σάλια μου και να φαίνονται;» και επιτέλους πάμε σπίτι.

        Φτάνουμε σπίτι, αδειάζουμε τα ψώνια, τις τσάντες σχολείου, τις τσάντες γραφείου, τις τσάντες sleepover,χαιρετάμε σκύλο και πλέον ο λύκος ουρλιάζει μέσα μου: «Κοριτσάκια μου πεινάω πάρα πολύ, πηγαίνετε μέσα μέχρι να φάω λίγο και μετά είμαι όλη δική σας. 10 λεπτάκια θέλω,  ησυχίας» ….έφυγαν τελικά, πήγαν μέσα, έχω στα χέρια μου το (πρώτο!) ζεστό μου πιάτο σούπας με βουτηγμένα παξιμάδια μέσα και κάθομαι στο τραπέζι. Και τότε ακούω από το παιδικό δωμάτιο  «ιιιιουουουουου», δεν δίνω σημασία, θέλω να βάλω μια μπουκιά φαί στο στόμα μου, ακούω ξανά «μαμά τρέξε» και σηκώνομαι.

          Άνοιγμα παρένθεσης / χρειάζεται ιντροντάξιον το θέμα : το τριχωτό καμάρι μου, το άλλο μου παιδί (σου έχω μιλήσει πολλές φορές, δες και εδώ ) όταν κρασάρει πολύ από τη ζήλεια για το Λυδόνι, σαν εκδίκηση που ήρθε αυτή η κακούργα και μπήκε ανάμεσα σε μας τους τρεις  (κάνε πρώτα παιδί και μετά πάρε σκυλί= συμβουλή της ημέρας ), όταν κρασάρει λοιπόν, 3-5 φορές το χρόνο, πάει και κάνει τα κακάκια της στο δωμάτιο του Λυδονιού, τύπου  «εσύ μου φταις  χαμένη, φάε τα κακά μου να μάθεις» , ακολουθούν απείρου κάλους μαλώματα και τιμωρίες, το Λυδόνι κλαίει γιατί ο σκύλος της, αφήνει τα κακά από αγάπη (:::) και μην την μαλώνεις και η ζωή συνεχίζεται. Το Λυδόνι είναι ψυλλιασμένο πλέον της κατάστασης και ρίχνει μια δυο ματιές πριν την είσοδο στο δωμάτιο της, καλού κακού, το Λυδόνι όμως όχι οι φίλες της.

           Κλείσιμο παρένθεσης.Πάω τρέχοντας μέσα, σήμερα είναι μια από τις μέρες που κράσαρε ο σκύλος, με διάρροια κιόλας. Το Λύδονι το είδε, η φίλη όχι, τα πάτησε… όλα και πήγε μετά στο μπάνιο, πάω στο μπάνιο, δεν είναι στο μπάνιο..ακολουθώ  σκατοπατημασιές, πήγε στο σαλόνι, στα χαλιά, χάνω ίχνη πλέον ακολουθώ μυρωδιά (μου έφυγε η πείνα όπως καταλαβαίνεις!), βρίσκω φίλη με τα σημάδια του εγκλήματος στο καλσόν. Εξηγώ, έχει ντραπεί μάλλον το πουλάκι μου (ε ναι λογικό δεν πρέπει να της έχει ξανατύχει να πατήσει διάρροια σκύλου μπροστά από κουκλόσπιτο Barbie!), αρνείται να δεχτεί πως το καλσόν έχει διάρροια σκύλου, «τα είχα από το σπίτι αυτά, είναι δικά μου», φεύγει , ακολουθώ σημάδια πάλι, πάει στην κουζίνα για νερό λέει , της δίνω, της εξηγώ ξανά, όχι τα σημάδια τα είχε από πριν, ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟ ΚΑΛΣΟΝ, φεύγει πάλι, πάει πάλι στο δωμάτιο Λυδονιού. Το οποίο δωμάτιο  είναι μια ζωγραφιά όπως το βλέπω από ψηλά (ναι το είδα και από πολύ χαμηλά, στα τέσσερα τρίβοντας ), προσπαθώ να πείσω τη φίλη να βγάλει ο καλσόν, της τάζω καλσόν υπερπαραγωγή με λουλούδια και κλάρες, το βγάζει … νικήσαμε την μισή μάχη. Τις περιορίζω στο μόνο δωμάτιο χωρίς ίχνη από το σκύλο μας, στο δωμάτιο  μας και ξεκινώ καθάρισμα….

         Έχω ακόμα μισό απόγευμα μέχρι να πάνε  για ύπνο  και πλέον δεν πεινάω._

 

Υ.Γ Αφιερωμένο σε κάτι κορίτσια  που ανταλλάσουν  γράμματα όταν ξαναγίνονται φίλες #κάτι_δικά_μου

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Παιδί and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ένα μισό απόγευμα.

  1. Ο/Η My Lovable Baby λέει:

    Χαίρομαι που σε γνωρίζω! Απολαυστική η διήγησή σου! Έρχομαι απο το Instagram. Με βρήκες κ σε βρήκα. Κ εγω μαμά blogger 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s