Η πρώτη φορά.

FullSizeRender

        Προχθές το Λυδόνι και ενώ ήταν στην τουαλέτα μαζί με μια φίλη της (άρα ναι, από μικρές το έχουμε το συνήθειο του δυο-δυο στην τουαλέτα ) ανακάλυψε πως της κουνιέται το πρώτο της δόντι! Πετάχτηκε τρέχοντας και άρχισε χοροπηδώντας να τσιρίζει «το πρώτο μου δόντι, το πρώτο μου δόντι , πρέπει να το πω παντού».. το παντού ήταν : η γιαγιά που μένει από πάνω, η γιαγιά που μένει μακριά, η δασκάλα του σχολείου (και ας είναι κλειστό το σχολείο ), οι φίλες από σχολείο και τέλος η γειτονιά. Μετά (αφού ενημέρωσε τους μισούς από αυτούς )  ξεκινήσει ένα διάγγελμα της περί του τι θα αλλάξει τώρα στη ζωή της που έχει ένα δόντι να κουνιέται στο στόμα της : θα προσέχει τη διατροφή της, θα σταματήσει τα πολλά γλυκά, θα φροντίζει τα δόντια της και θα βλέπει πιο πολλή τηλεόραση #άσχετο (σημείωση συγγραφέα : όλα τα παραπάνω ήταν ένας απλός ενθουσιασμός  της στιγμής, τρεις μέρες μετά μόνο την τηλεόραση παλεύει για να καθιερώσει!)

       Όμως, και  για να μείνω στο λόγο αυτό του κειμένου, ήταν τόσο μαγική η στιγμή.. αυτό, να βλέπεις το παιδί σου να χαίρεται με την πρώτη του φορά, με την αλλαγή, με κάτι που σηματοδοτεί μια νέα εποχή, λίγο πιο κοντά στην «νιώθω μεγάλος» εποχή του. Να βλέπεις πόσο ψηλώνει, πόσο καμαρώνει την κάθε πρώτη του φορά , το κάθε επίτευγμα ιδίως σε ηλικίες που μπορεί  να συνειδητοποιήσει την εξέλιξη και τι του συμβαίνει. Και μπορεί στις προηγούμενες ηλικίες (από 1-3 ετών ) οι αλλαγές να είναι πιο σημαντικές (ομιλία, περπάτημα κλπ) όμως  στις ηλικίες μετά τα 4 του χρόνια , το παιδί έχει πλήρη συνείδηση των αλλαγών που συμβαίνουν  και τις καμαρώνει πολύ περισσότερο ακόμα και αν είναι λιγότερο σημαντικές . Αυτό σε κάνει εσένα τον γονιό να συγκινήσε γιατί από την άλλη μεριά νιώθεις πως πλέον το παιδί σου μεγαλώνει και όλα τα κάνει επειδή εκείνο θέλει και όχι επειδή το «σπρώχνεις» εσύ : την πρώτη φορά που θα εξυπηρετηθεί τελείως μόνο του στην τουαλέτα, την πρώτη φορά που θα κάνει μπάνιο ολομόναχο, το πρώτο ντύσιμο μόνο του, την πρώτη φορά που θα ακούσεις να μιλάει με φίλους του όπως μιλάς εσύ (με μυστικά, με αστεία μέσα στην κουβέντα , με πλακίτσες), η πρώτη φορά που θα πει κάτι πραγματικά αστείο και θα γελάσεις με την ψύχη σου όχι για να μην το στενοχωρήσεις αλλά γιατί πραγματικά ήταν γαμώ τα αστεία, η πρώτη φορά που θα προσπαθήσει να σου διαβάσει ένα παραμύθι όχι από ότι βλέπει στις εικόνες αλλά συλλαβίζοντας γράμμα γράμμα τις λέξεις στο παραμύθι, η πρώτη φορά που θα εκφράσει τι νιώθει  ( «μαμά σε αγαπώ» , «μαμά νιώθω λύπη ») και θα ξέρει ακριβώς τι λέει, δεν θα παπαγαλίζει αυτό που του έμαθες, η πρώτη φορά που θα σχολιάσει την επικαιρότητα και θα νιώσεις πως μιλάς με τον συνάδελφο σου, η πρώτη φορά που η ματιά του θα σου δείξει πως κρύβεσαι και εκείνο σε έχει καταλάβει.

      Όλες αυτές οι πρώτες  φορές μπορεί να γεμίζουν και λίγο άγχος  το γονιό (μεγαλώνει το παιδί μου ) και λίγο ακόμα άγχος (μεγαλώνει το παιδί μου μεγαλώνω και εγώ γμτ) και λίγο φόβο (μεγαλώνει το παιδί μου, θα μπορώ να είμαι δίπλα του όπως πριν;) και λίγο φόβο ακόμα (μεγαλώνει το παιδί μου, δεν θα μπορώ πια να το έχω συνέχεια αγκαλιά) και λίγο από όλα και σφίγγει το στομάχι όμως κυρίως και πάνω από όλα τον γεμίζουν συγκίνηση ( να και τώρα που στα γράφω έχω βουρκώσει!) και περηφάνια που τούτο το πλάσμα που έφερε στον κόσμο κάνει δικά του «βήματα» και προετοιμάζεται να γίνει άνθρωπος σωστός και συγκροτημένος!

      «Μαμά, μαμά.. τώρα με τα καινούργια δόντια που θα βγάζω,  άκουσα πως τα παγωτά βοηθάμε για να μην πονάω …να ξεκινήσω από σήμερα να τρώω μερικά την ημέρα; Ενώ θα βλέπω τηλεόραση που είπαμε; Ε μανούλα μου γλυκιά;»

      Οκ..παίρνω τη μισή συγκίνηση  πίσω 😛

 

Υ.Γ1. Επειδή δεν το έχω ξανακάνει, θα χαρώ να ακούσω παραδόσεις και έθιμα σας για το τι κάνουμε με το πρώτο δόντι που θα βγει.

 

Υ.Γ2. Το έγραφα ακούγοντας αυτό.

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Παιδί and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s