Στο πρώτο ραντεβού, δίπλα. (B μέρος)

BLOG

 

          Είχες μείνει εδώ, σε έχει φάει η αγωνία (παραδέξου το μωρέ, για τέτοια ζω η καλλιτέχνης!) και σου λέω τούτο : το ζευγάρι έκατσε , το αγόρι τράβηξε και καρέκλα , εκείνη έκατσε με στυλ ( είμαι σίγουρη πως κάπου τα έχει ξεπατικώσει όλα τούτα!), έκατσαν απέναντι απέναντι (λάθος κάθισμα αν θες η νύχτα να εξελιχτεί!)  και…. και με είδαν… φτου γμτ, με είδαν..εννοείται γύρισαν προς το τραπέζι μας από τις αγριοφωνάρες και η μόνη που τους πρόσεχε (μην σου πω η μόνη από το τραπέζι που ακόμα θυμόταν πως ήμασταν σε δημόσιο μέρος ) ήμουν εγώ..γύρισα τα μούτρα μου από την άλλη ( άτιμο ρεπορτάζ τι μου κάνεις !) και πέταξα ένα «εγώ είμαι ασφαλισμένη από το 1990» για ξεκάρφωμα!

        Φιου τη γλύτωσα , είπα άλλες δυο άσχετες κουβέντες για το ασφαλιστικό, δεν κατάλαβα καν πως είχαν αλλάξει κουβέντα και μιλούσαν πια για φάρμακα πίεσης και ξαναγύρισα στο αρχικό μου πόστο « δεν θα μείνει λεπτό χωρίς να καταγραφεί απόψε μικρά μου». Το ζευγάρι αποφάσισε να παραγγείλει , εκείνος κάτι σε ψητό (το καταλάβαμε πως το περιποιείσαι τούτο το κορμί αγορίνα μου, κάνει μπαμ το μανικιούρ μην βλέπεις που δεν γελάσαμε, μην μας το σκας στα μούτρα επιπλέον! ) εκείνη πάλι «τίποτα, μια σαλάτα και είμαι οκ «,  «τι θα πιούμε γλυκειά μου» , ρώτησε εκείνος, μούγκα  εκείνη, «δεν πίνω, ένα περιέ»… μετά από πίεση του αγοριού είπε τελικά «ένα ποτήρι λευκό κρασί». Στο σημείο αυτό έχουν βγει τα συμπεράσματα :α) φίλε τζάμπα το πήρες το κρασί, καληνυχτάκια σε βλέπω σήμερα και β) ειλικρινά κοπελιά, κάντο μου χειρότερο, γιατί είπες ναι για εστιατόριο; Δεν πίνεις, δεν τρως γιατί δεν έλεγες ένα «βρε Μητσάρα αγόρι μου, δεν πάμε λούνα Παρκ καλυτέρα  να γουστάρουμε ;»..και πιο ταιριαστό στην περίπτωση σου θα ήταν (το έπιασες πάλι το χοντροκομμένο μου αστείο;) και θα σε θυμόταν σε όλη τη του τη ζωή ο Μητσάρας. Όμως εσύ είπες ναι στο εστιατόριο και άντε τώρα να παρηγορήσουμε μέσα το μάγειρα που εσύ, το κουκλάκι το ζωγραφιστό (κάτι να της πω βρε παιδιά, την έχω πεθάνει στο θάψιμο, νομίζεις δεν το έχω καταλάβει;) δεν θα δοκιμάζεις τίποτα από τα καλούδια του.

       Στο διπλανό στρατόπεδο  «είμαστε προσκοπάκια όμορφα και ζουμπουρλά», το κέφι συνεχίζεται: έχουν φτάσει τώρα να συζητούν για  το ΕΝΦΙΑ και τους φόρους που πληρώνουν, πλέον μας ακούει το Houston loud and clear, χωρίς τηλεπικοινωνίες και αηδίες, έχουν πιει μερικά κρασιά παραπάνω και έχουν αρχίσει τα πηγαινέλα στην τουαλέτα και τα χάχανα «σταμάτα Κώστα να με πειράζεις κάτω από το τραπέζι, έχεις σαράντα χρόνια να το κάνεις!», το αγόρι μου δίπλα, με έχει πεθάνει στα «πες πως  ξύπνησε η μικρή και πρέπει να φύγουμε και να πάμε για ποτάκι οι δυο μας», εγώ λέω «σε λίγο μωρό, δεν είναι σωστό για το θείο» (έχω τους δίπλα ντε, μόνους θα τους αφήσω;)  και γενικά το παρεάκι ροκάρει.

       Τα μωρά μου δίπλα, τους ήρθε το φαγητό, το αγόρι  έπεσε με τα μούτρα (αφού πεινούσες παλικάρι μου γιατί δεν πήρες κάτι να σε πιάσει, είναι και το γυμναστήριο που σε πεθαίνει;) και το κορίτσι σκαλίζει τη σαλάτα, μήπως έχει φυτέψει κάτι μέσα της;, και ακουμπά τα χείλη στο κρασί (μην πιω παραπάνω ρε διάολε και κάνω καμιά μλκ, δεν θέλω, είπα αυτή τη φορά θα το πάω σιγά σιγά) και κάνει πως πίνει και ενδιάμεσα τραβολογάει / μαδάει / ανακατεύει  τούφες από τα μαλλιά τύπου νάζι-Αλίκη-ζεις-εσύ-μας-οδηγείς . Άσχετο αλλά να, βρήκα ευκαιρία και επειδή απέχω από το σπορ καιρό, τι ακριβώς προσφέρει στην πλοκή του ραντεβού αυτό το τράβηγμα μαλλιών; Επίσης, δεν πέφτουν τρίχες στο φαγητό; Ευχαριστώ . Γενικά ψιλομιλάνε για μλκιες, δεν του κατηγορώ, με σκέτη μπριζόλα και ένα ποτήρι λευκό κρασί, δεν τσουλάει η κουβέντα (με έπιασες;) και ενώ εκείνος το παλεύει, εκείνη ζορίζεται (όχι δεν ζορίζεται, είναι έκδηλη η αγωνία «να πάει καλά γμτ» που δεν την  αφήνει να εκφραστεί!) και χάνω το ενδιαφέρον..χρρ χρρ..έχω αρχίσει να κοιμάμαι..χρρ χρρ..μωρό πάμε να φύγουμε, να πάμε για ποτάκι;

           Όμως όχι αγαπημένε αναγνώστη, εσύ ο ένας, ναι εσύ, με γειά το κούρεμα, it  ain’t over till the fat lady sings..στο τραπέζι το δικό μου, έχω ξεχάσει και που ανήκω, έχει ξεκινήσει καυγάς μεγάλος..ο θείος από την Αμερική θυμήθηκε (άτιμο κρασί!) πως κάποια στιγμή στα νιάτα του αγαπούσε μια κοπέλα, οι υπόλοιποι είχαν άλλη άποψη πως γενικά ο θείος στα νιάτα του,  είχε ένα προβληματάκι  με την καρδούλα του, κάθε εβδομάδα αγαπούσε κι άλλη, ο θείος τα πήρε κρανίο (είναι και καραφλός, βοηθάει όσο να πεις!) που δεν αναγνώριζαν τους  πολλαπλούς μα μονάκριβους (πως γίνεται αυτό;) του έρωτες  (στο σημείο αυτό ήθελα να κάνω λίνκ με το ζευγάρι και πως για πολλαπλούς δεν τους βλέπω, αν με πιάνεις πάλι!), σηκώθηκε για να φύγει , άστον να φύγει φώναζε η αδελφή του, δεν έχει να πάει πουθενά εκτός και αν πάει με τα πόδια στο αεροδρόμιο, ο θειος είπε όχι φεύγω, με πληγώσατε όμως δεν είδε πως εκείνη την ώρα ερχόταν σερβιτόρος φορτωμένος με καλούδια. Ο σερβιτόρος πάλι  δεν είδε το θείο πως ήταν έτοιμος για φευγιό (μου κάνει εντύπωση που δεν είχε ακούσει όλη μας την κουβέντα, θεωρώ πως έφταναν οι φωνές πέρα από τα σύνορα της χώρας) και η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Στο σημείο αυτό και παράλληλα (ε να, εδώ χρειάζονταν βίντεο, το είπα εγώ να το βγάλω αλλά το αγόρι μου με είπε τρελή) το ζευγαράκι δίπλα είχε αρχίσει να κάνει κοιλιά το θέμα: αυτή δεν έτρωγε καν τη μπουκιά φύλλο φύλλο που έτρωγε πριν, είχε τσεκάρει ήδη δυο φορές facebook (=πόσο βαριέμαι, που να ναι οι άλλοι άραγε;) , το αγόρι χάζευε ήδη κάτι καλά γκομενάκια στο μπαρ και γενικά φαινόταν  πως η βραδιά πήγαινε για σφύριγμα λήξης. Όμως ακριβώς  εκείνη την ώρα , ήρθε η λύση: ο σερβιτόρος μετά τη σύγκρουση αφού το πάλεψε με νύχια και με δόντια να κρατήσει τα πιάτα στο δίσκο του, πήγε και τα έριξε όλα, μα όλα, πάνω στο κορίτσι μας..ναι καλέ αυτό του ζευγαριού..το ξινό! Το κορίτσι ευτυχώς δεν χτύπησε (αχ ευτυχώς θα νόμισα πως τη μάτιασα!) όμως έγινε τα μαύρα της τα χάλια, χάλασε το μαλλί, πάει το μαύρο φόρεμα, δεν ήταν μαύρο πια, ήπιε το υπόλοιπο μπουκάλι για να συνέλθει, νομίζω έκλαψε και λίγο και έτρεξε και μάσκαρα..και εκεί έγινε το θαύμα: το αγόρι έτρεξε, την πήρε αγκαλιά, έκατσε δίπλα της για να την συνεφέρει και νομίζω για τα επόμενα 2 λεπτά έβλεπα μόνο τα  παθιασμένα τους φιλιά..ναι ναι..εκείνος και εκείνη..η γκόμενα η γεμάτη αποφάγια και με χάλια εμφάνιση φιλιόταν με πάθος (που δεν υπήρχε καν πριν!) με το αγόρι που πια δεν καθόταν απέναντι μα την είχε πάρει αγκαλια …και ναι χειροκροτούσαν όλοι!

           Ο θείος φυσικά μετά την τροπή αυτή ούτε κουβέντα για να φύγει (όντως δεν είχε που να πάει και όσο να πεις ήταν μακριά το αεροδρόμιο με τα πόδια), ζητούσε εκατό φορές συγγνώμη από το ζευγάρι, τους πλήρωσε το τραπέζι (σου είπα, κιμπάρης!) και θυμήθηκε (από τα πολλά φιλιά του ζευγαριού μάλλον) πως μας αγαπάει και θα του λείψουμε!

           Ήταν μια όμορφη βραδιά τώρα που τη σκέφτομαι..κυρίως γιατί απόδειξε πως α) είμαι αθεράπευτα κουτσομπόλα γμτ αλήθεια πρέπει να το σταματήσω αυτό που χαζεύω τον κόσμο γύρω μου και β) πως αρκεί μια στιγμή για να αλλάξει τα πάντα, μην την προσπερνάς..ζήσε την!

 

Υ.Γ1. Αφιερωμένο σε  εκείνο το ζευγάρι.

Υ.Γ. 2 Ακουγα αυτό παράλληλα, άσχετο με το κείμενο μα μεγάλο κόλλημα 😉

 

 

 

 

 

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Σχέσεις and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s