Ένα μαρούλι.

lettuce-first

    Χτες έφερε το Λυδόνι από το σχολείο ένα μαρούλι. Είχαν διαθέσιμο ένα κομμάτι γης και αποφάσισαν οι δάσκαλοι μαζί με τους μαθητές του νηπιαγωγείου, να φυτέψουν διάφορα λαχανικά και χθες ( αφού μεγάλωσαν) ήρθαν στα σπίτια των παιδιών για να τα φάνε με τις οικογένειες τους .

    Εμάς ήταν ένα μαρούλι, ένα στρουμπουλό, ολόφρεσκο, καταπράσινο μαρούλι. … και εκεί που το έπλενα, θυμήθηκα τον μπαμπά μου: θα το χαιρόταν, θα έλεγα γιατί τα δικά του δεν γίνονται έτσι, θα του έδινα να φάει την καρδιά ..και να μαι τώρα, στο νεροχύτη, να κλαίω , πλένοντας ένα στρουμπουλό, ολόφρεσκο και καταπράσινο μαρούλι.

    Σε κάτι τέτοια απλά, καθημερινά (σε κάποιους θα φανούν και άσχετα), θυμάμαι τον μπαμπά μου: σε μια πόρτα που ανοίγει, σε ένα κουδούνι στην ίδια πόρτα, σε ένα ήχο του ασανσέρ, στην ξεχασμένη τηλεόραση, σε ένα φαγητό που αγαπούσε. Τον βρίσκω να με περιμένει σε πράγματα απλά γιατί επίσης σε απλά , καθημερινά πράγματα κρύβεται η αγάπη μου για εκείνον.

    Μήπως όμως  κάπως έτσι δεν είναι ;Κάπου εκεί δεν κρύβεται η αγάπη ;Στα απλά, στα καθημερινά, στις ασήμαντες λεπτομέρειες :στον ήχο των παπουτσιών στο πάτωμα, σε ένα άσχετο sms με μια καρδιά η’ ένα φιλάκι, στη μυρωδιά της μαξιλαροθήκης, σε ένα ζεστό χαμόγελο, στο μισοτελειωμένο φλιτζάνι του καφέ, στα γυαλιά ηλίου που έχουν ξεχαστεί στο τραπέζι της κουζίνας, στο αγαπημένο μπουφάν… κάπου εκεί κρύβεται και ξεπετιέται η αγάπη… και για αυτούς που έφυγαν μα κυρίως για αυτούς που είναι δίπλα σου και σου κρατούν (η’ θέλουν να σου κρατούν) το χέρι…

 

Καλή μας μέρα…

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Σχέσεις and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s