Θεραπεύοντας το μέσα σου και άλλα δεινά…

φωτογραφία (5)

 

   Έχω μεγαλώσει κυρίως με παρέες που θα τις έλεγες εξοικειωμένες με το «άθλημα».. τι θέλω να πω; Με τον έναν η’ με τον άλλο τρόπο σχεδόν όλοι οι φίλοι μου έχουν περάσει από αυτόν το δρόμο και έχουν νιώσει υπέροχα. Ακόμα κυριότερα αυτές οι παρέες, τούτοι οι φίλοι ή έστω οι πιο  κοντινοί μου , έχουν υπάρξει άπειρες φορές ο θεραπευτής της ψυχής μου, εκείνο το πεζούλι που θέλει φορές η ψυχή σου να ακουμπήσει, να ξαποστάσει, να ξεκουραστεί.. για να αντέξει καμιά φορά, για να νιώσει δύναμη μα  και για να εισπράξει αγάπη !

      Όμως υπάρχει εκείνο το σημείο, εκείνο το δύσκολο σημείο (το ξέρεις ε; σε βλέπω με κοιτάς με νόημα! ) που ούτε οι φίλοι μήτε οι γνωστοί μπορούν να σε βοηθήσουν. Νιώθεις πως κανείς δεν σε καταλαβαίνει η’ και αν συμβαίνει αυτό, νιώθεις πως δεν θες να του δώσεις τούτο το φορτίο. Και αρά έχεις δυο επιλογές : να διανύσεις αυτό το δύσβατο δρόμο μόνος και έρημος (έχει πόνο η μοναξιά, το ξέρεις δα καλά ) η’ να ζητήσεις βοήθεια από έναν άνθρωπο (έναν ψυχολόγο) που έχει εκπαιδευτεί για αυτό και αντέχει «βαρύ».

       Σε αυτό το σταυροδρόμι, διάλεξα την δεύτερη επιλογή..και βαδίζω..και δεν ξέρω ακόμα πολλά να σου πω, δεν είχα σκοπό άλλωστε να μπω σε λεπτομέρειες όμως ξέρω τούτο και αυτό θέλω να μοιραστώ σήμερα :τα πρωινά που οδηγώ για να πάω στο γραφείο του ψυχολόγου,  νιώθω τον ενθουσιασμό που ένιωθα στις πρώτες «μόνη μου» διακοπές, αγωνία, ενθουσιασμό και λαχτάρα. Και ξέρω πως μπορεί να έχει θάλασσα και να ναι δύσκολο το ταξίδι αλλά ήδη έχω ονειρευτεί το προορισμό μου και το «νησί» που θα φτάσω.

Υ.Γ1. Κυρίως για σένα που κατάλαβες ποιό είναι το σημειο… κάνε το βήμα! Σε σένα είναι αφιερωμένο τούτο δω και εσένα είχα στο μυαλό μου 😉

Υ.Γ2. Αυτό άκουγα όταν το έγραφα..να δοκίμασε το και εσύ!

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Ψυχολογία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s