Μαλλιά κουβάρια.

κουρεμα

      

                Ένα θεματάκι εμείς οι γυναίκες το έχουμε με την κόμη μας. Μας απασχολεί πιότερο και από την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας. Έλα παραδέξου το, ακόμα και σήμερα, όταν ακούς για την οικονομική κρίση βαθειά βαθειά μέσα σου, έχεις καβάτζα φτηνότερο κομμωτήριο για να κρατήσει η απόλαυση για πάντα. Ναι δεν είναι ντροπή, μας χαρακτηρίζει το μαλλί μας, μας δίνει δύναμη (α ρε Σαμψών που χάραξες το δρόμο) μας δίνει κύρος απέναντι στις άλλες κυρίως γκόμενες που ασχολούνται και αυτές με τα μαλλιά τους, γιατί οι άντρες τσου, δεν νοιάζονται για τα μαλλιά μας τόσο (ενώ θύμισε μου νοιάζονται για τι δικό μας ; να σημειώσω για επόμενο θεματάκι).

               Είχα πάει στο κομμωτήριο τις προάλλες , δεν πάω συχνά πλέον , εμείς οι γυναίκες με τα κοντά μαλλιά έχουμε  επιλέξει αυτό το –σκληρό-δρόμο επί τούτου, για να μην έχουμε συχνές επισκέψεις στα κομμωτήρια. Όμως στο παρελθόν-στα άγρια νιάτα μου- έχω ξοδέψει άπειρες εργατοώρες στα κομμωτήρια του λεκανοπέδιου …ΟΛΑ μην σου πω! Ώρες που αν τις είχα ξοδέψει διαβάζοντας, παίζει και να είχα στο σπίτι μου κανένα Νόμπελ ιατρικής και τέτοια. Θεωρώ πως έχοντας κάνει ότι παίζει στον κλάδο της  κομμωτικής πάνω σε αυτό το ρημάδι το κεφάλι (εξωτερικά, εσωτερικά επιδέχεται βελτίωσης μόνιμα ) και έχοντας συναντήσει όλες τις φυλές του κομμωτηρίου πως τίποτα πλέον , σε τούτη την ώριμη ηλικία- γκούχου, γκούχου- δεν θα με εντυπωσίαζε..μα δε!

           Δίπλα μου λοιπόν  στο κομμωτήριο καθόταν δυο κοπέλες- επαναλαμβάνω όταν έχεις κοντά μαλλιά έχεις άπειρο χρόνο να χαζεύεις, πάντα οι επισκέψεις σου κρατούν πολύ λιγότερα από το μέσο μαλλί- και με ευκολία παρακολουθούσα τα δρώμενα. Ήταν δύο γυναίκες, προφανώς στην ηλικία μου (αυτό που πάντα τις χαρακτηρίζω όλες της ηλικίας μου και τελικά είναι τουλάχιστον 15 χρόνια μικρότερες, θεματάκι, βρίσκεις; ) και κρατούν στα χέρια τους από μια χούφτα μαλλιά και τα θαυμάζουν.. όχι , όχι αγαπημένε αναγνώστη (ναι εσύ, ο ένας, ο μοναδικός! ) δεν πάω  σε τέτοια κομμωτήρια , που κουρεύουν ΟΛΟ το κεφάλι. Οι συγκεκριμένες κυρίες- και από ότι έμαθα στη συνέχεια της κουβέντας – είχαν αγοράσει και προφανώς πληρώσει πολλά λεφτά, τρέσες (για τους αμύητους αν και δεν πιστεύω πως υπάρχουν  σε τούτο το μπλογκ 😉 ,  τρέσες για τα μαλλιά είναι κάτι σαν κοκαλάκι με μακριά μαλλιά πάνω ) για τα μαλλιά τους και λέει τις αγαπούσαν παρά πολύ. Τώρα δεν κατάλαβα γιατί τις αγαπούσαν, ρώτησα επισταμένως μα δεν κατάλαβα. Υποθέτω επειδή ήταν ακριβές, δούλεψαν μερόνυχτα και έτρωγαν ψωμί με κρεμμύδια για οικονομία και ναι, σε αυτήν την περίπτωση, τις βρίσκω πολύτιμες τούτες τις τρέσες . Είχαν κάτσει δίπλα –δίπλα, όχι δεν ήταν φίλες, οι τρέσες τους ένωσαν και μιλούσαν με αγάπη και πάθος για τα  «μωρά» τους . Αρχικά νόμισα πως μιλάνε για τους σκύλους τους, κατάλαβα ξεκάθαρα πως δεν ήταν για πραγματικά παιδιά γιατί είναι άλλο το ύφος, ξέρω ακριβώς, έχω και μιλάω και για τα δυο συχνά. Όταν λοιπόν πίστευα πως μιλάνε για σκύλους, χάρηκα πολύ γιατί ήταν «φίλες», τις ένιωθα ( ξαπλώστε αγαπητή μου και ξεκινήστε, έχετε εμμονή με τους σκύλους, γιατί; Και επιτέλους γιατί σχολιάζετε τις παραπάνω κυρίες που και εκείνες έχουν τα σκαλώματα τους μα δεν κάνουν έτσι!), ήθελα τόσα να μοιραστώ μαζί τους, να πούμε τα δικά μας εμείς οι σκυλομάνες. Ε φαντάσου την απογοήτευση μου  όταν κατάλαβα πως μιλάνε για μαλλιά και ιδίως μακριά

             «Συγγνώμη, για μαλλιά μιλάτε τόση ώρα; Για τα ψεύτικα μαλλιά που κρατάτε; Νόμισα για σκύλους και χάρηκα !»

             Λοιπόν αγαπημένε αναγνώστη ( εσύ ο ένας, αν έχεις μείνει μέχρι εδώ !) κάνε εικόνα τούτο: μια με κοντά μαλλιά που μόλις τέλειωσε το έξτρα κοντό κούρεμα  , λέει την παραπάνω ατάκα σε δυο με σουπερ ντουπερ μακριά μαλλιά που κρατάνε στα χέρια τους από μια χούφτα έξτρα μακριά, ψεύτικα μαλλιά. Γυρνάνε ταυτόχρονα (νομίζω πως ακόμα και τα ψεύτικα μαλλιά γύρισαν, από μόνα τους !) με κοιτάνε με εκείνο το ύφος που  έχω όταν τρώω κατά λάθος πορτοκάλι μέσα σε σοκολατάκι  (σόρρυ ινσάιντ τζόκ) και με γουρλωμένο μάτι μου λέει η μια , η δεξιά (θα την λέω κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο για συντομία )

                « Δεν κατάλαβα, ποιο ενδιαφέρον έχει ένας σκύλος; Αλλά προφανώς με τέτοιο μαλλί που να ξέρεις !»

                  Όπως καταλαβαίνεις μια φιλία χάλασε στα σπάργανα, ήμουν έτοιμη να τις πιάσω από το αληθινό μαλλί και να τους δώσω να φάνε το ψεύτικο αν δεν επενέβαινε ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού και ηρεμούσε τα πράγματα. Πράγμα πολύ σωστό γιατί α) δεν έχασε τρεις πελάτισσες (βάλε με το νου σου πόσο πληρώνουν οι άλλες οι τρελιάρες για την ψεύτικη κουρούπα)  β) αν είχε  αφήσει τα πράγματα να κυλήσουν όπως ξεκίνησαν, ακόμα λινκ θα ήμασταν σε κάνα μεσημεριανό να βριζόμασταν και γ) μετά γίναμε αληθινές φίλες (του 20λεπτου) και έμαθα πολύτιμες για τη ζωή και για τούτο το κείμενο, πληροφορίες : τα ψεύτικα μαλλιά ήταν όντως πανάκριβα γιατί ήταν λέει αληθινά (οκ και εγώ έκανα το συνειρμό, κάποιος κάπου  έκλαιγε τούτες τις τούφες), τα φορούν και νιώθουν αυτοπεποίθηση και άλλοι άνθρωποι, τα βγάζουν και τα φέρνουν στο κομμωτήριο για πλύσιμο και περιποίηση και μετά τα ξαναφορούν ( ε στο σημείο αυτό δεν άντεξα, την είπα την ομοιότητα με σκύλο «όπως εγώ βγάζω το σκυλί μου για κατούρημα ε;»), νιώθουν σουπερ σέξι με τα ψεύτικα μαλλιά όμως φροντίζουν με τρόπο να τα βγάζουν την «κατάλληλη» στιγμή 😉 για να μην έχουν κανένα ατύχημα την ώρα της δράσης και ο άλλος νομίσει πως τις ξεμάλλιασε, πως και στις δυο έχει φύγει το μαλλί ακατάλληλη στιγμή και έχουν φρικάρει ανυποψίαστο κόσμο  και πως έχουν ξοδέψει άπειρα λεφτά για τούτο το σπορ γιατί το κάνουν χρόνια μα χαΐρι στα γκομενικά δεν έχουν βρει και τι θα κάνουν (ρε φίλε, όλες μα όλες οι κουβέντες στο κομμωτήριο καταλήγουν στους γκόμενους #τσεκαρισμένο ).

               Εγώ δεν είχα να προσθέσω πολλά, κάτι άλλα αντ΄άλλων έλεγα που ούτε εγώ δεν καταλάβαινα, τύπου είσαστε πολύ πιο όμορφες μόνο με τα φυσικά μαλλιά σας (ήταν , δεν έλεγα ψέματα), καλύτερα να ξοδέψετε αυτά τα χρήματα/χρόνο  κάπου που θα σας γεμίσει αληθινά μέσα σας  (λέγε με ψυχολόγο) και πως τι ευκολία είναι τα κοντά μαλλιά (οκ και εγώ ζηλεύω τα μακριά, τι να λέμε, υπομονή δεν έχω να το κάνω) και πως όντως δεν υπάρχουν γκόμενοι, τα ακούω και εγώ από τις δικές μου που είναι καιρό μόνες.

             Κάποια στιγμή έπρεπε να φύγω από το κομμωτήριο –ε πόσες φορές πια να ζητήσω λούσιμο για το δίποντο μαλλί ;- ,χαιρέτησα τα κορίτσια με το ψεύτικο μαλλί (μου έριξαν την τελευταία ματιά λύπης που κυκλοφορώ με αυτό το χάλι, τους έριξα και εγώ άλλη μια) και ετοιμάστηκα να φύγω

           «θα έρθεις και την άλλη εβδομάδα να τα πούμε; Γιατί αύριο πάμε να βάλουμε στήθος..και οι δυο μαζί, θα σου έχουμε νέα!»

            Οπότε όπως καταλαβαίνεις, η ιστορία μου συνεχίζεται 😉

Υ.Γ1. Για να μην το παίζω μάγκας (και επειδή κυκλοφορούν και φωτογραφίες που ενίοτε έχουν χρησιμοποιηθεί για εκβιασμό ) έχω περάσει από τούτο το μετερίζι των ψεύτικων μαλλιών. Έχω μπει σε κομμωτήριο κουρεμένη γουλί σχεδόν και έχω βγει –μετά από 12 ώρες και 2 πακέτα παυσίπονα- με μαλλί μέχρι τον ποπό. Έχω περιφέρει την Νίνα Χάγκεν αφάνα μου σε όλα τα κλαμπς της εποχής και έχω νιώσει σαν μικρή θεά, έχω ξοδέψει μια μικρή περιουσία για να τα αποκτήσω και άλλη μια για να τα συντηρήσω, έχω ξοδέψει χρόνο και πόνο, έχω μαδήσει παντού και έχω φρικάρει κόσμο και κοσμάκη που έβλεπε μια που το έπαιζε ημίθεα να μαδάει σαν κοτόπουλο, έχω αντέξει 45 μέρες και μετά από 9 ώρες πόνου ξαλάφρωσα από αυτό το βάσανο στο κεφάλι μου. Όμως έχουν περάσει 15 χρόνια από τότε και έχω βάλει μυαλό  :-P

Υ.Γ2. Αφιερωμένο σε αγαπημένα ψεύτικα μαλλιά.. I love you girls!

 

 

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s