Δυό δυό, στο αμάξι δυό δυό.

φωτογραφία 1 (1)

 

          Αν είσαι μανούλα και οδηγός ξέρεις εξ αρχής πως είναι δύσκολο το σπορ, ιδίως όταν είσαι ο μόνος ενήλικας μέσα στο αμάξι και όσο να πεις και οδήγηση και φροντίδα τέκνων, δεν λέει παράλληλα.

        Όταν το μωρό σου είναι μικρό, αργείς να πάρεις απόφαση να το βγάλεις μόνη σου βόλτα με το αμάξι. Έλα παραδέξου το, το έχουμε κάνει όλες, θεωρούμε πως η οδήγηση είναι πολύ βλαβερή πια  για μας και άρα για το παιδί, πως οι μέρες του παρελθόντος που εμείς και το τιμόνι ήμασταν ένα, είναι αυτό και μόνο, παρελθόν και πως θα βγαίνουμε βόλτα οδικώς μόνο μαζί με τον πατέρα του παιδιού μας όπως κάνουν άλλωστε σε όλες τις διαφημίσεις για πάνες βρακάκια. Έλα όμως που η ρημάδα η ζωή  –και το πήξιμο από την κλεισούρα χωρίστρα με τις ορμόνες- τα φέρνει έτσι που κάποια στιγμή αποφασίζεις να πάρεις το μωρό και να πας λίγο πιο μακριά από το «πάω μέχρι το φούρνο με το καρότσι για να ξεσκάσω!». Και αρχίζει ο αγώνας  δίχως τέλος,  αρχικά κουβαλάς όλα όσα πιθανώς θα χρειαστεί το 2μηνο παιδί σου, ρούχα, έξτρα ρούχα, σαράντα πάνες για μιας ώρας βόλτα, ξανά ρούχα και παιχνίδια, τα φορτώνεις όλα αυτά στο αμάξι το όποιο αμάξι  σου θυμίζει το παρελθόν άρα είναι μόνο για δυο ενήλικες , έχεις φάει ήδη την μισή ώρα από τη μιάμιση ώρα που έχεις διαθέσιμη μέχρι τον επόμενο θηλασμό και ξεκινάς για τον προορισμό σου (βλ. πλησιέστερο εμπορικό κεντρο= απολυτη ασφάλεια ). Ξεκινάς είναι μια λέξη γιατί η ταχύτητα των 20 χλμ/ ώρα δεν την λες και ξεκίνημα, ούτε καν κίνηση μην σου πω, οδηγείς τρεμάμενη και τσεκάρεις συνεχώς τους εσωτερικούς καθρέφτες :α ναι, δεν σου είπα το σημαντικότερο, το αμάξι σου ήδη είναι εσωτερικά γεμάτο καθρέφτες έτσι ώστε όση ώρα οδηγείς να ελέγχεις από κάθε οπτική σου γωνία το μωρό που βρίσκεται στο πίσω κάθισμα : ανοιγοκλείνει το μωρό τα βλέφαρα; έχεις ειδικό καθρέφτη πάνω δεξιά για να το δεις, κοιτάζει το μωρό δεξιά ; έχεις άλλο καθρέφτη αριστερά από το τιμόνι για να το δεις, κοιτάζει το μωρό αριστερά; έχεις άλλον καθρέφτη ακριβώς στη  αντίθετη κατεύθυνση για να  εντοπίσεις και αυτήν την κίνηση . Και έτσι σαν τον κάβουρα φτάνεις κάποια στιγμή στον προορισμό σου, κάνεις 4 γύρους για να βρεις να παρκάρεις σε θέση βολική για να βγάλεις το καρότσι, να φορτώσεις το βιό σου και να βγάλεις και το κάθισμα του μωρού, κάνεις μια γύρα τρεμάμενη (μωρέ όλοι να κοιτάνε περίεργα το μωρό σου;) και φεύγεις τρέχοντας για το σπίτι γιατί το μωρό πεινάει και γκρινιάζει.

           Οι επόμενες βόλτες δεν θα είναι τόσο τρομακτικές, θα συνηθίσεις το φόρτωμα, ξεφόρτωμα, τους 62 εσωτερικούς καθρέφτες που σε όλους , μα σε όλους, βλέπεις το μωρό μα και το καινούργιο σου σπυράκι/ φρύδι που θέλει βγάλσιμο, ρίζα που θέλει βάψιμο, θα αναπτύξεις και μεγαλύτερη ταχύτητα  άρα θα μικρύνουν οι αποστάσεις και θα μεγαλώσουν οι βόλτες, όλα θα πάνε κατ’ ευχή και θα ξαναγίνεις μάνα on the road. Αυτό που δεν έχεις όμως υπολογίσει σωστά, πλάσμα με ορμόνες στο κόκκινο, είναι πως αλλάζει και το μωρό. Ναι κυρία μου, περνώντας ο καιρός το μωρό σου από άβουλος και ιδανικός  συνοδηγός, θα γίνει συνοδηγός με άποψη και προτιμήσεις. Θες να βάλεις εσύ μουσική; Αχα δεν νομίζω γιατί το μωρό    έχει άλλα πλάνα, θες να τρέξεις λίγο παραπάνω; Μπα χλωμό, το μωρό ζαλίζεται και κάνει εμετό, θες να πάρεις στο αμάξι παρέα και μια φίλη; Γελάστηκες γιατί αν το μωρό δεν έχει την πλήρη προσοχή σου, γκρινιάζει τόσο έντονα που άντε να σταυρώσεις μια νορμάλ κουβέντα με τη φίλη που επιπλέον δεν έχει μάθει να συνομιλεί με back vocals.

            Στις δε πιο μεγάλες αποστάσεις, αν είσαι τυχερή και έχεις ένα ήσυχο και βολικό μωρό (ήμουν παναγίτσα μου!) έχει καλώς,  αλλιώς σε όλη τη διαδρομή, μα σε όλη τη διαδρομή πλάσμα με ανεβασμένες ορμόνες, σε βλέπω η’ να κάθεσαι μόνιμα στο πίσω κάθισμα (και ζαλίζει ρε διάολε!) η’ να σταματάς σε κάθε στάση πάρκινγκ στην εθνική οδό και να κάνεις φιλίες και γνωριμίες με όποιο  νταλικιέρη συναντάς στο ταξίδι σου. ΠΡΟΣΟΧΗ-ΠΡΟΣΟΧΗ :ακόμα και αν έχεις βολικό στο αμάξι παιδί, ακόμα και  σε αυτές τις περιπτώσεις,  κάποιες φορές το παιδί θα ζαλιστεί η’ θα έχει μια αδιαθεσία το πουλάκι μου, προσοχή-προσοχή λοιπόν. Να είσαι έτοιμη για κάθε ρουκέτα που θα εκτοξευτεί (τα μάτια σου στο τιμόνι εσύ, ψυχραιμία) , να έχεις έξτρα ρούχα και πολλά χαρτομάντηλα/ σακούλες  (πολλά όμως !) και ΚΥΡΙΩΣ μην έχεις δίπλα στο μωρό τίποτα σκυλιά που κάθονται ήσυχα  ήσυχα γιατί φρικάρει ο σκύλος μόλις φάει την ρουκέτα στο κεφάλι και αρχίζει και τρέχει αλαφιασμένος  μέσα στο αμάξι και γεμίζει το αμάξι εμετούς και τώρα θα σε πιάσει πανικός και είναι  κρίμα #κατι_δικα_μου.

              Και όσο μεγαλώνει  το μωρό ,  λιγοστεύουν τα πράγματα που κουβαλάς στην βόλτα, μεγαλώνουν όμως  τα πράγματα που  κουβαλάει πάντα μαζί το παιδί πια , κάτι άσχετο «μαμά να πάρω την κουβέρτα μου μαζί; Μαμά να πάρω το πάπλωμα; Μαμά να πάρω μια κούκλα, το καρότσι της και την ψεύτικη κουζίνα που μαγειρεύω ;» Στην αρχή και επειδή το παίζεις Free Willy μάνα θα λες ναι, ενίοτε  θα τα σέρνεις και εκεί που θα πηγαίνεις για να έχει να ασχολείται το παιδί (ακόμα ψάχνεις μια ώρα ησυχίας ταλαίπωρη μάνα;) όμως μετά καταλαβαίνεις πως είναι μάταιο όλο τούτο: αρχικά στα 5’ λεπτά από την ώρα που θα έχεις φύγει από το αμάξι, το παιδί θα πει το θεϊκό «δεν τα θέλω άλλο!» και εσύ  θα τα κουβαλάς σε όλη την βόλτα, στα χέρια και μετά παίζει να κουβαλάς και το κοιμισμένο παιδί σου γιατί δεν κοιμήθηκε λίγο στη διαδρομή με το αμάξι γιατί έπαιζε με αυτά που τώρα κουβαλάς σας τις αμαρτίες σου!  Μετά λοιπόν από κάποιες φόρες που θα την έχεις πατήσει, αποφασίζεις πως οκ free Willy μάνα , να τα πάρεις μαζί σου, μα τα παιχνίδια θα μείνουν στο αμάξι..και νομίζεις πως γλύτωσες; Τσου γιατί τώρα οκ παίζει στο αμάξι (χάνεις και εκείνον τον πολύτιμο 15’ λεπτο  power nap του αυτοκίνητου  )όμως όταν φτάσεις  στον προορισμό σου,  ξεκινάει ο καυγάς για τα παιχνίδια που άφησες στο αμάξι  «αν είχα την κούκλα μου θα έπαιζα τώρα !» άσχετα αν ξέρεις, το έχεις ζήσει καλά, πως δεν θα έπαιζε θα την είχε βαρεθεί ήδη! Στο σημείο αυτό και προκειμένου να βρεις εκείνη τη στιγμή της ησυχίας που είπαμε παραπάνω , υποκύπτεις και πας και τα φέρνεις και επομένως γυρνάς πάλι στην πιο πάνω  κατάσταση και άρα πάλι κουβαλάς.

              Αξέχαστες επίσης είναι οι στιγμές που εσύ οδηγείς, βρέχει, έχει κίνηση και το παιδί σου από πίσω  ξεκάνει ρεσιτάλ  «μαμά μύξα, μαντήλι, μαμά μου έπεσε το κουκλάκι στο πάτωμα, μπορείς να μου το πιάσεις , μαμά έχουμε τίποτα να φάω, μαμά δώσε μου τα  cd να διαλέξω, μαμά μου έπεσαν όλα τα cd στο πάτωμα, μαμά τσίσα, δεν κρατιέμαι σταμάτα κάπου να κάνω, μαμά κακά, μαμά μύξα πάλι και έχει τρέξει στην μπλούζα μου » και όλο αυτό σημαίνει ένα χέρι στο τιμόνι και ένα χέρι στο πίσω κάθισμα να εκπληρώνει επιθυμίες ….τι εννοείς τώρα κατάλαβα που έπαθα τη ζημιά στον ώμο; Εννοείται εκεί την έπαθες  πλάσμα με ορμόνες στα κόκκινα!

         Και φυσικά άφησα για το τέλος, τα μακρινά ταξίδια και τις εκδρομές. Μακρινά ταξίδια για ένα παιδάκι (σε όποια ηλικία και αν είναι, το τσέκαρα πρόσφατα!) είναι οποιαδήποτε διαδρομή πάνω του μισάωρου . Όταν είναι πιο μικρό και είσαι  τυχερός (τα ξαναείπαμε πιο πάνω κορίτσια, δεν με προσέχετε!) μπορεί το παιδί σου να κοιμάται σχεδόν σε όλη την διαδρομή και επιτέλους να ανταλλάξετε και δυο κουβέντες με το αγόρι που οδηγεί και κάποτε σε τέτοια ταξίδια μόνο σεξ που δεν κάνατε καθ’ οδον  ενώ τώρα δυο κουβέντες σε συνέχεια είναι όλο ότι σε ικανοποιεί!  Όσο όμως μεγαλώνει και βιώνει την εμπειρία της εκδρομής και είναι ενθουσιασμένο ( αγάπες μου, έκανα εικόνα τη φάτσα του ενθουσιασμού!) τότε όχι φίλε, δεν κλείνει μάτι. Ρωτά τα πάντα για το μέρος που θα πάτε, ακόμα και ιστορικά/ κλιματολογικά θέματα  που δεν ξέρεις, έχει απορίες για τον τόπο που θα πάτε ακόμα και αν είναι το σπίτι του παππού που πάει από τότε που γεννήθηκε και αρχίζει τα » πότε φτάνουμε » ακόμα και από το περίπτερο της γειτονιάς που σταμάτησες για να πάρεις νερά για το δρόμο! Να ξέρεις-μετρημένο- ο ανθρώπινος νους αντέχει μέχρι 257 «πότε φτάνουμε» μετά κρασάρει και αρχίζει και απαντά τύπου «σε 10 χρόνια, ποτέ, δεν φτάνουμε, γυρνάμε πίσω κλπ» και γελούν οι μπροστινοί επιβάτες από τα νεύρα και το παιδί πίσω μυξοκλαίει..α ναι, άλλη συμβουλή: αν στο πίσω κάθισμα κάθεται τίποτα σκύλος δίπλα στο εν λόγο ενθουσιασμένο παιδί, έχεις διπλούς καυγάδες «μαμά δεν κάθεται η Λάρα να της βάλω κραγιόν, μαμά θέλει η Λάρα σοκολάτα με πατατάκια, μου το είπε τώρα, σταματάμε λίγο;  μαμά νομίζω πως η Λάρα κάνει εμετό στο κάθισμα , δεν έπρεπε να της δώσω όλα τα μπισκότα , κούρεψα τη Λάρα, γυρίστε να την δείτε» και άλλα τέτοια χαριτωμένα που κάποια στιγμή δεν είναι πια τόσο χαριτωμένα  πχ όταν συνταξιδεύει φίλη του παιδιού σου μαζί και προσπαθούν να χωρίσουν στη μέση το σκύλο γιατί δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε ποιά ανήκει, ε εκεί έχει ένα δράμα η σιτουατιον.

 

          Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά ε; Γιατί  σε μισή ώρα φεύγουμε εκδρομή και μου ήρθαν όλα στο μυαλό..όπως μου ήρθαν στο μυαλό οι άπειρες φορές που είμαι σταματημένη στο φανάρι και κοιτώ από τον καθρέφτη το πίσω κάθισμα και που ακόμα –μετά από 5 χρόνια-δεν μπορώ να πιστέψω πως αυτό το υπέροχο, «πολύχρωμο», θεϊκό πλάσμα είναι δικό μου .Η΄τα βλέμματα που ανταλλάσουμε στο αμάξι με τον πατέρα της καθ’ οδον όταν την πιάνει η λογοδιάρροια και λέει τόσα χαριτωμένα. Η’ όταν την παίρνει ο ύπνος στο αμάξι και την κουβαλά ο μπαμπάς της κοιμισμένη..η’ που πλέον η οικογενειακή  εκδρομή δεν είναι απλά μια εμπειρία, είναι ολόκληρη η ζωή μου!

Οπότε enjoy the journey my dear…είναι ίσως η ωραιότερη σου._

 

Υ.Γ. Για να σοβαρευτούμε λίγο, θεωρώ πως το αυτοκόλλητο που βάζουν στο πίσω τζάμι για τα παιδάκια, δεν είναι για τα παιδάκια..είναι για να λυπηθούν οι άλλοι οδηγοί τους ενήλικες που είναι μέσα σε αυτό το αμάξι  😛

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Παιδί and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s