Μόνες μαμάδες ψάχνουν (να βρουν γωνιά να κοπανήσουν το κεφάλι τους!) Μέρος Β’

φωτογραφία (1)

( σε συνέχεια αυτού του ποστ )

         Και μετά το μπάνιο πάμε για φαγητό, τα κορίτσια πεινάνε..έτσι λένε γιατί λίγο πριν φύγουμε,  είδα τις μερίδες τους μισοφαγωμένες κάτω από το τραπέζι της ταβέρνας  και το σκύλο με φουσκωμένη κοιλιά σαν ετοιμόγεννο. Στην διαδρομή μέχρι την ταβέρνα (γιατί ξέχασα να πω πάλι πως το δίδυμο μαμάδες είναι και της καλοπέρασης, μπορεί να τρώνε ένα σουβλάκι στα τέσσερα μα θέλουν το καλύτερο σουβλάκι that money can buy, α όλα κι όλα) τα κορίτσια κοιμήθηκαν (άτιμο power nap) και ήταν φρέσκα φρέσκα και δυνατά , έτοιμα για νέες  περιπέτειες. Καθόμαστε σε σουπερ τραπεζάκι με θέα , αυτό που όταν κάθεσαι ακούς στα αυτιά σου τραγούδια ερωτικά  και βλέπεις κεφαλάκια ενωμένα να φιλιούνται, ε τέτοιο τραπέζι μα με  εντελώς άλλη παρέα.  Καθόμαστε, τα κορίτσια παίρνουν κατάλογο, ανάμεσα στα «το αγαπημένο μου φαγητό είναι λαγός στιφάδο και σπανακόρυζο #ΝΟΤ) παραγγέλλουν  καλαμαράκια και πατάτες τηγανιτές #all_time_classic, οι μάνες τα πάντα συν οινόπνευμα (όχι κανονικό για εντριβές, μην το ισοπεδώνεις, είπαμε τραπεζάκι με θέα!). Τα κορίτσια ήρεμα, μαυρισμένα, με εκείνα τα τσίνορα και τις μπούκλες γεμάτες αλάτι  (αυτά μου κάνουν και δεν σηκώνω κεφάλι η καψούρα μάνα!)   έχουν πιάσει δικό τους τραπέζι χωρίς θέα και ζωγραφίζουν… ζωγραφίζουν..ζωγραφίζουν!! Και είναι ήρεμες, μίνι καυγάδες για το μπλε το μαρκαδόρο που τον χρειάζεται η μια επειγόντως γιατί κάνει τον ήλιο η’ το  ροζ το μαρκαδόρο που τον θέλει η άλλη γιατί ζωγραφίζει τη θάλασσα αλλά γενικά τέλειες. Και πίνεις το ουζάκι σου και είσαι χαλαρή και μονολογείς  πως  » ναι ρε φίλε, τώρα αρχίζουν οι διακοπές, θα περάσω ζάχαρη , έφυγε ο ανάδρομος  » και άλλα τέτοια επιστημονικά  μέχρι που ξαφνικά  πετιέται ο δολοφόνος σκύλος κάτω από το τραπέζι. Α ναι ξέχασα να σου πω (αυτό που όλο ξεχνάω, τι φάση; μαγνήσιο λες να θέλω; #άσχετο) μπορεί ο σκύλος ο φονιάς να είναι 5 κιλά βρεγμένος μα η ψυχή του και ο τσαμπουκάς  του είναι 65 κιλά στεγνός οπότε καταλαβαίνεις τι συνέβη μόλις πέρασαν δυο γάτες κορδωτές καμαρωτές  δίπλα από την κρυψώνα του (=κάτω από το τραπέζι με τις μισοφαγωμένες μερίδες φαγητού ) . Ο σκύλος φονιάς παράτησε το φαί, ρούφηξε την τούρλα κοιλιά , έσουρε τα πόδια του (έχεις μετρήσει θερμίδες μέχρι τώρα; ζωολογικό κήπο ταΐζαμε άνετα!) και ξεκίνησε κυνήγι. Μαζί με το σκύλο ξεκίνησε και το τραπέζι που στο πόδι του ήταν δεμένος ο σκύλος. Οκ δεν πήγανε μακριά και τα δυο τους, που να σύρει άλλωστε το απολειφάδι ολόκληρο τραπέζι μα θυμάσαι κείνο το ούζο-διακοπές-θέα-θάλασσα χωρίς το αγόρι μου; Ε εκείνο το ούζο δεν υπήρχε πια! Όπως δεν υπήρχαν πια και οι μεζέδες και τα λοιπά!! Τα κορίτσια είχαν πάθει σοκ γιατί τους λερωθήκαν οι ζωγραφιές  και πως θα ξανακάνουν τέτοια έργα τέχνης , ο ταβερνιάρης μάζευε και δεν ησύχαζε, ο σκύλος έπρεπε να κάνει 8 πακέτα τσιγάρα για να ηρεμήσει, οι γάτες ακόμα τρέχουν να κρυφτούν, εμάς μας χάλασε το κέφι, τα μαζέψαμε  και φύγαμε.

             Τα κορίτσια εννοείται δεν θέλανε να πάνε ακόμα για ύπνο, εμείς οι μάνες από την άλλη μόνο το κρεβάτι ονειρευόμασταν (και όχι με την καλή την έννοια, αν με πιάνεις!) όμως τελικά κέρδισε η πλειοψηφία (ψήφισε και ο σκύλος λέει ) και πήγαμε στην πλατεία για τελευταίο παγωτό. Πρέπει να είχαμε τις πιο ταλαίπωρες φάτσες μετά το Ροβινσώνα εμείς οι μάνες αλλιώς δεν εξηγείται πως μόνο αέρα δεν μας έκαναν  οι μαγαζάτορες φτάνοντας στην πλατεία (η’ αυτό η’ κατάλαβαν τι σόι χορηγοί είμαστε!). Κάτσαμε στα πεζούλια της πλατείας, εμείς οι έρμες μάνες, οι στο πόδι από τις 5 το πρωί, κοιταζόμασταν με ύφος  » πόσο καιρό έχουμε μέχρι να πάνε σε δικό τους σπίτι; «, ο σκύλος στα πόδια μας , ανάσκελα να ροχαλίζει..και εκείνες, αχ εκείνες!! Να παίζουν ευτυχισμένες με τους καινούργιους φίλους, να λάμπουν τα πρόσωπα τους, να είναι ευτυχισμένες, να είμαστε και εμείς οι μάνες ευτυχισμένες που τις καμαρώναμε!

              Φτάνοντας σπίτι και αφού έκαναν τα κορίτσια τα μπάνια τους και τα beaute τους (μίνι καυγά τι νυχτικό θα φορέσει η κάθε μια) και έπεσαν για ύπνο, είπαμε εμείς οι ενήλικες μάνες να κάτσουμε στο μπαλκόνι και να απολαύσουμε τη θέα πίνοντας ένα ποτήρι κρασί. Χμμμμ… Το ποτήρι το κρασί μάλλον το ήπιε το κάτω διαμέρισμα ( εκεί κατέληξε από τον αέρα ) και εμείς δεν κατορθώσαμε να ανταλλάξουμε μια ολοκληρωμένη φράση χωρίς να διακοπεί από το 

» ωχ πίσω σου ακρίδα, πρόσεχε!» 

» πάμε μέσα, δεν αντέχω άλλο!»

            Σύρθηκα μέχρι το κρεβάτι, πήρα αγκαλιά το Λυδόνι… Ήμουν πτώμα, πρώτη μέρα διακοπών και είμαι πιο κουρασμένη από ολόκληρο χειμώνα. Ήρθε και ο σκύλος, φοβάται το καινούργιο σκοτάδι του νέου μας σπιτιού( τρομάρα του, το παίζει και φονιάς!).  Κουρνιάζει στα πόδια μου, δεν βολεύεται, κουρνιάζει στην αγκαλιά μου, τα ίδια. Κουρνιάζει τελικά στο μαξιλάρι μου ΠΑΝΩ στο κεφάλι μου και κοιμάται σαν πουλάκι!
              Μέσα στο πυκνό καινούργιο σκοτάδι του νέου μας σπιτιού σκεφτόμουν πως δεν λέει διακοπές μόνο μανάδες…α) Έπρεπε να είχα και το αγόρι μου μαζί… Ιδίως με τόσες βαλίτσες και ακρίδες. β) πόση ευτυχία χωράει σε μια αγκαλιά; και γ) τι είναι αυτό που ακούγεται;

           Ανοίγω τα φώτα, γμτ μπήκε ακρίδα μέσα στο σπίτι._

 

φωτογραφία (2)

Υ.Γ .1. Αφιερωμένο στο αγόρι μου που μου έλειψε (και όχι μόνο για τις ακρίδες και τις βαλίτσες αλλά οκ βοήθησαν και αυτές!)

Υ.Γ. 2 Αφιερωμένο στην παρέα της Τζιάς ιδίως στη Ζ.… ανυπομονώ για την επομένη εξόρμηση.

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s