Μια γιορτή.

γιορτη

Μεγάλη γιορτή η σημερινή, νομίζω πως όλοι μας έχουμε ήδη κάνει λίστα  για τηλεφωνήματα και χρόνια πολλά που μετραει πάνω από 15 άτομα. Κάποιοι είναι συγγενείς, κάποιοι είναι φίλοι..στους φίλους θα μείνω σήμερα.

Όχι πως υποτιμώ την οικογένεια, ούτε καν. Η οικογένεια όμως και οι συγγενείς, θες είναι το αίμα, θες είναι η συνήθεια , θες τα παιδικά χρόνια και οι γλυκές μας αναμνήσεις, θες η πλύση εγκέφαλου από την υπόλοιπη οικογένεια (ναι υπάρχει και αυτό!), ανήκουν  σε μια κατηγορία του «βρε ότι και αν γίνει, μέσα μου ένα κρακ για σένα θα το έχω πάντα, θα είσαι η σκέψη μου στη χαρά και στη λυπη»…νομιζω πως έτσι είναι η’ τουλάχιστον για μένα. Οι φίλοι όμως, επειδή δεν κληρονομούνται ούτε τους βρίσκουμε όταν γεννιόμαστε και κερδίζονται  με αγώνα και με προσπάθεια, είναι προσωπική μας επιτυχία/ περιουσία./ επίτευγμα και όταν αξίζουν μας κάνουν πολύ περήφανους.

Έχω πολλούς συγγενείς και φίλους που γιορτάζουν σημερα, έχω τον ανιψιό μου που είναι ολόκληρο παλικάρι και σαν χτες τον θυμάμαι μωρό να του κάνω babysitting, έχω ξαδέλφια μα κυρίως έχω φίλες και φίλους.

Και έχω και μια φίλη που έχει μια σπέσιαλ θέση στην καρδιά μου..για πάντα και σίγουρα.

Και σκεφτόμενη χτες τι κάρτα να της γράψω μου ήρθε τούτο :

«Αν υπάρχει το άλλο σου μισό και στη φιλία και άρα αν υπάρχει και Βαλεντίνος της φιλίας, ήσουν, είσαι και θα είσαι μόνιμα η τέλεια Βαλεντίνα μου»

Χρόνια πολλά φίλη!

Υ.Γ.1 Δεν ζω στον κόσμο μου επειδή γράφω συνέχεια γλυκανάλατα πράγματα για τη ζωή μου. Υποφέρω και επηρεάζομαι και εγώ από όλα τα άσχημα  που μας συμβαίνουν. Απλά πιστεύω ακράδαντα πως μόνο η αγάπη και το γέλιο μπορεί να μας σώσει! Και θα μας σώσει!

Υ.Γ.2 Αφιερωμένο και στις άλλες…ξέρουν εκείνες!

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Σχέσεις and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s