Η Σόφι η καμηλοπάρδαλη.

σοφι

         Όταν γίνεσαι μάνα για πρώτη φορά και έχεις παράλληλα και πρόσβαση στο Ιντερνετ, γεμίζεις το σκληρό σου δίσκο ( και κυρίως αυτόν του εγκεφάλου σου!) με χιλιάδες πληροφορίες  που συλλέγεις δεξιά και αριστερά. Στην προσπάθεια σου να ανταπεξέλθεις σε αυτόν τον καινούργιο σου ρόλο, ψάχνεις μέσα από το Ιντερνετ απαντήσεις για τα πάντα :από το γιατί κλαίει όλο το βράδυ το μωρό σου μέχρι ποια πάνα είναι ιδανική για τα υπέροχα κακάκια του βλασταριού σου.
            Έτσι και εγώ, σχεδόν 5 χρόνια πριν, είχα βρει και έκτοτε δεν άφησα, παρέα και παρηγοριά στο Ίντερνετ. Η μπλογκόσφαιρα είχε γίνει η παρηγορήτρα μου και για ότι απορίες είχα, έβρισκα απάντηση και παρηγοριά εκεί μέσα.
            Εκεί γνώρισα και τη Σόφι την καμηλοπάρδαλη, ένα λαστιχένιο παιχνίδι που προοριζόταν για την ανακούφιση των μωρών από τον πόνο των δοντιών. Μια μπλογκερ που παρακολουθούσα τότε την είχε προτείνει και εγώ είχα ενθουσιαστεί ( τώρα που το σκέφτομαι, στο state of mind που ήμουν τότε, θα ενθουσιαζόμουν ακόμα και με καλάμι ψαρέματος ενώ σιχαίνομαι το ψάρεμα). Η Σόφι «ζούσε» στη Γαλλία και ακόμα τότε κανένα κατάστημα παιδικών ειδών δεν την πουλούσε εδώ, οπότε έγινε η παραγγελία-και πληρώθηκε και κάτι παραπάνω- και ήρθε το πολυπόθητο λαστιχένιο πλάσμα στο σπιτικό μας.
             Το πρώτο που ανακάλυψα είναι πως για σχεδόν 30 ευρώ που στοίχισε, την ήθελα λίγο μεγαλύτερη, να μου πεις με το μπόι πάει, όχι βρε αδελφέ αλλά να ήταν λίγο πιο μπόλικη να το χθαριστιόμασταν.Την έλλειψη από μπόι την κάλυπτε η απίστευτη μαλακή υφή της και η ανακούφιση που σου προκαλούσε- ναι ακόμα και σε σένα την ενήλικη- το άγγιγμα της καθώς και εκείνη η ιδιαίτερη και πολύ λαχταριστή λαστιχομυρωδιά της. Η  Λ. την αγάπησε από την πρώτη στιγμή και αμέσως την έβαλε στο στόμα για δάγκωμα και ανακούφιση ( χαλάλι τα 30 ευρώ σου λέω). Και τότε ανακάλυψα το δεύτερο στοιχείο της Σόφις, όταν την ζουλούσες έβγαζε έναν χαρακτηριστικό, λιγάκι διαπεραστικό ήχο. Έναν ήχο που ίσως να μην του έδινες σημασία αν δεν τον ακολουθούσε το ουρλιαχτό του σκύλου μας. Ναι καλά κατάλαβες, προφανώς ο ήχος της Σόφις θύμιζε στο Λαρόνι μας ότι βάσανα έχει τραβήξει η σκυλίσια φάρα από την απαρχή του κόσμου και θεωρούσε πως έπρεπε να τα κλάψει. Και οπότε » φώναζε» η Σόφι, θρηνούσε ο σκύλος!! Και όταν λέμε θρηνούσε εννοούμε σκυλίσια ουρλιαχτά που ανατρίχιαζαν 3 τετράγωνα και που ακόμα αναρωτιέμαι πως την γλιτώσαμε και δεν μας πήγανε μέσα οι γείτονες για κακοποίηση ζώων.
           Όπως καταλαβαίνεις λατρεμένε μου αναγνώστη,μετά από δύο μέρες βασανιστηρίων,  η Σόφι θάφτηκε στο πρώτο κουτί που βρέθηκε μπροστά μας με συνοπτικές διαδικασίες, εγώ έκλαιγα τα 30 ευρώ και είχα δει και μια μπλουζίτσα μούρλια και ο σκύλος ηρέμησε και οπότε ηρεμήσαμε όλοι. Το Λυδόνι πάλεψε το ζήτημα των δοντιών με μια πιο κλασική μέθοδο ( τη γνωστή » βάζω ότι βρω στο στόμα μου») και όλα μέλι γάλα.
           Και εγώ θα είχα ξεχάσει τα πάντα για τη Σόφι αν δεν την έβλεπα  στον τοίχο μιας νέας μανούλας… και χαμογέλασα με νοσταλγία για εκείνες τις στιγμές του χασίματος/ ψαξίματος της λύσης για όλα τα καινούργια που βίωνα.
           Και σκέφτηκα πως περνώντας τα χρόνια, μοιάζουν ακόμα ομορφότερες από την εποχή που της ζούσα στην πραγματικότητα.Και πως να, σε όλες τις μανούλες τις καινούργιες ή τις μανούλες to be το αφιερώνω τούτο εδώ.
          Και στη Σόφι φυσικά.

😉

Υ.Γ. Η φώτο είναι της φίλης Χ. και η Σόφι και η πιπίλα του κούκλου γιου της, την δική μας την έκρυψα τόσο καλά που ακόμα να την βρω.

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες, Παιδί and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Η Σόφι η καμηλοπάρδαλη.

  1. Ο/Η mes enfants terribles λέει:

    χάχα μέχρι τα μισά, ίδια ιστορία! Μόνο που σε εμάς ο Έκτορας έχει πια συνηθίσει τα squeaky toys και η μικρή δεν έπαθε την πλάκα της με τη Σοφι, προτιμά οτιδήποτε άλλο…. Φαντάζομαι πως θα είναι το αίσθημα που σε γυρνάει σε εκείνες τις μέρες!

    • Ο/Η mamasdoanddonts λέει:

      Χαχα…και μας απλά ενα μυξόκλαμα κάνει ακόμα όταν ακούει το χαρακτηριστικό θόρυβο απο οποιοδήποτε παιχνιδάκι.
      Υ.Γ. Ουαου.. Εντυπωσιαστηκα με το squeaky toys… Και κάθε φορα τα περιέγραφα » αυτα που τα ζουλας και κάνουν θόρυβο!»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s