Ένα πρωινό (η Παναγιά μου..μαζί μας).

girl bag

Ακροπατώντας τα πρωινά ετοιμάζομαι για να πάω στη δουλειά..ο λαός στο σπίτι κοιμάται.. σήμερα ξαφνικά ακούγονται τα γνωστά κουδουνάκια ( για τα κουδουνάκια δες εδώ ) και την βλέπω να έρχεται στην αγκαλιά μου …είναι πανέμορφη μωρέ (το ξέρω πως κάθε μάνα τα ίδια λέει, άσε με να ζήσω το όνειρο), την παίρνω αγκαλιά και την γεμίζω φιλιά. Κάθεται και με χαζεύει που ντύνομαι.

» Μαμά, αυτές τις  τόσες  τσάντες που έχεις, θα μου τις δίνεις όταν μεγαλώσω?»

(Στο σημείο αυτό, κάθε γυναίκα που συλλέγει τσάντες και τις αγαπά σαν μωρά της θα νιώσει το κρακ… στην καρδιά ντε!)

«Χμμμ..ναι αγάπη μου θα στις δίνω…  αλλά θα μου τις προσέχεις (όχι που θα έδινα έτσι τα μωρά μου!)»

«Μαμά ,αυτά τα ρούχα που έχεις,  θα μου τα δίνεις όταν μεγαλώσω?»

(Εδώ δεν πόνεσε καθόλου..με το ρυθμό που τρώω μάλλον δεν θα μου κάνουν αυτά τα ρούχα όταν μεγαλώσω.)

«Φυσικά και θα στα δίνω καρδιά μου, να τα πάρεις όλα δικά σου  (παρατήρησε τη γενναιοδωρία μου στην απάντηση και μην συγκρίνεις με τσάντες!) «

» Μαμά, θα μου δίνεις και το αμάξι σου όταν μεγαλώσω? «

(Τι έγινε ρε παιδιά? Και χωρίς τσάντες(σνιφφ-σνιφφ) και χωρίς ρούχα και χωρίς αμάξι?)

«Ναι αγάπη μου θα στο δίνω. Θα έχεις μάθει να οδηγείς, θα έχεις πάρει δίπλωμα , θα φοράς πάντα ζώνη (μου τα πήρε όλα δεν λέω, αλλά πάντα είμαι η  μανούλα της  και πρέπει να της δείχνω το σωστό δρόμο ) και θα στο δίνω «

«Μαμά, θα μου τα δίνεις όλα αυτά για να βγαίνω βόλτες με τα αγόρια μου? «

Καλή σας μέρα.

 

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Εμπειρίες and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s