(Eυ) Zην.

Linus

Ήταν ίσως το πρώτο πράγμα που της έφεραν δώρο, το έφερε η γιαγιά της το δεύτερο απόγευμα  που γυρίσαμε από το μαιευτήριο στο σπίτι. Ήταν ένα ροζ λούτρινο πανάκι με ροζ κεφαλάκι γουρουνιού που ήταν γεμάτο με κουδουνάκια  και που κουδούνιζε γλυκά οπότε το ακουμπούσες. Μεταβατικό αντικείμενο ονομάζεται στην ψυχολογία, το πανάκι του ύπνου για εμάς τις μάνες.

Η Λ. το αγάπησε από την αρχή, από την αρχή εννοώντας από την αρχή που άρχισε να καταλαβαίνει τι της γίνεται, το αγάπησε με όλη της την καρδιά  και ήταν από τις πρώτες λέξεις  που είπε. Ζην το είπε και «πιπίλα-ζην» ήταν η πιο χιλιοειπωμένη ατάκα για εκείνο τον καιρό στο σπίτι μας. Το ζην (και η πιπίλα παρέα του) έχει  πάει παντού, σε πάρκα και ακρογιαλιές, σε τρένα, σε βουνά, σε αεροπλάνα, σε τσουλήθρες, σε εστιατόρια και σε παιδότοπους. Έχει τραβολογηθεί από άλλα παιδιά που το έχουν ζηλέψει, έχει σκουπίσει δάκρυα, φαγητά και μύξες. Έχει κάνει παρέα στο λυδόνι όταν ένιωθε ένταση, μοναξιά, πόνο, χαρά…ήταν πάντα εκεί, σφικτά στο χέρι της! Υπάρχουν άπειρες φωτογραφίες με το λυδόνι μικρό να σέρνει το πανάκι αλλά και πιο μεγάλο, πάντα με το πανάκι αγκαλιά.

Κάποια στιγμή –και από το φόβο της πλήρους καταστροφής από τα τόσα πλυσίματα- βρήκα ένα ολόιδιο αλλά άλλο χρώμα..ποτέ δεν το αγάπησε, το είχε μόνο σε περιπτώσεις ανάγκης-λέγε με είναι ακόμα βρεγμένο στο σχοινί απλώματος το αγαπημένο ζην-και μόνο τότε  το χρησιμοποιούσε. Επίσης μεγαλώνοντας και όταν πλέον άρχισε να περπατάει και να γίνεται ανεξάρτητη, ο ήχος από το τα κουδουνάκια του ζην ήταν ο χαρακτηριστικός ήχος για να καταλάβεις που ακριβώς βρίσκεται μέσα στο χώρο το λυδόνι .

Σε κάθε σημαντική αλλαγή της ζωής της, το ζην ήταν εκεί ακούνητος βοηθός. Εκεί το ζην στο κόψιμο  της πάνας, εκεί στην διακοπή του μπιμπερό, εκεί στο κόψιμο της  πιπίλας, εκεί στην αλλαγή κρεβατιού, εκεί παντού… μένει ατάραχο και ακλόνητο – ίσως λίγο πιο ισχνό από την ταλαιπωρία και τα πλυσίματα – πάντα στη θέση του.

Το ζην πλέον δεν είναι λούτρινο, έχει μείνει ένα κομμάτι πανί  και το γουρουνίσιο κεφαλάκι του στέκει ταλαίπωρο στη μέση , δεν είναι καν ροζ μα ακόμα κρατά συντρoφιά – πολλή λιγότερη πλέον –στο λυδόνι, το έχει παρέα στον ύπνο  «για να μην  βλέπω άσχημα όνειρα μανούλα». Και τα πρωινά, εδώ και δυο χρόνια, ακούω τα κουδουνάκια να έρχονται από το διάδρομο στο κρεβάτι μας. Και περιμένω να την δω να έρχεται χαμογελαστή με το ζην στα χέρια  για να πέσει στην αγκαλιά μου. Και σκέφτηκα σήμερα το πρωί «σαν να έρχεται το έλκηθρο του Άγιου Βασίλη ακούγεται»..και κάπως έτσι είναι, εδώ και 4 χρόνια, έχω κάθε μέρα Χριστούγεννα και κάθε πρωί τον Άγιο Βασίλη στην αγκαλιά μου._

Advertisements

About mamasdoanddonts

Είμαι το τρίτο παιδί μιας χαρούμενης -την λες και έτσι - οικογένειας που πριν από σχεδόν 40 χρόνια τη γέμισε χαρά με τον ερχομό της. Σαν φοιτήτρια σύχναζα στα στέκια του Οικονομικού Πανεπιστημίου -ενίοτε έμπαινα και μέσα με λίγη τύχη και περισσότερο σπρώξιμο -αν και τελικά τα οικονομικά δεν έκλεψαν την καρδιά μου. Τα τελευταία 14 χρόνια η ζωή μου είναι χωρίστρα μεταξύ του περιποιούμαι το αγόρι που αγαπώ και το πουλάω/ αγοράζω σπίτια... Όχι δεν έγινα επενδυτής... Είπαμε τα οικονομικά/οικονομία/μαζεύω πέντε φράγκα δεν έκλεψαν ποτέ την κάρδια μου, ούτε την φλέρταραν μην σου πω! Μεσίτρια έγινε και το αγάπησα πιότερο και από τον καφέ μετά από σαββατιάτικη βόλτα στα μαγαζιά με φίλες. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει έρθει στη ζωή μου το Λυδόνι-χελιδόνι που φέρνει την άνοιξη -μην με ρωτάς γιατί χελιδόνι, την άνοιξη όμως την έφερε σίγουρα. Επίσης αγαπώ μέχρι τρέλας τις φίλες μου (μαύρο ψωμι#κατι_δικα_μας), τον πατέρα Λυδονίου , το Λαρόνι- μακαρόνι ( το δεύτερο τριχωτό και τετράποδο παιδί μου),το σέρφινγκ (στο Ίντερνετ Παναγία μου , θεός φυλάξει), το shopping και ότι λατρεύουν τέλος πάντων οι γυναίκες που ακόμα δεν έχουν βρει το τέλειο ζευγάρι παπούτσια και το ιδανικό χρώμα μαλλιών. Υ.Γ. : σβήστα όλα και κράτα το Λυδόνι... Αρκεί !
This entry was posted in Παιδί and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to (Eυ) Zην.

  1. Παράθεμα: Ένα πρωινό (η Παναγιά μου..μαζί μας). | mamas do and dont's

  2. Ο/Η martha λέει:

    κι εμείς έχουμε κάτι αντίστοιχο!
    το πάνινο βιβλίο μας!
    μια φορά έκανα το λάθος και το έπλυνα και για μια βδομάδα το έπαιρνε και το πέταγε…. μες στην μπίχλα το θέλει η σκατούλα μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s