Οι πύλες του κόσμου.

2

        Έχω έναν 7χρονο φίλο. Στην πραγματικότητα είναι φίλος της κόρης μου αλλά τον αγαπώ τόσο που θα ήθελα να είναι και δικός μου φίλος. Αυτός ο φίλος λοιπόν, τις προάλλες βρήκε μια περίεργη πέτρα στη θάλασσα. Μακρόστενη και γυαλιστερή. Περήφανος, πήγε να τη δείξει στους γονείς του. « Μπαμπά κοίτα τι βρήκα! Την πέτρα που ανοίγει τις πύλες του κόσμου» είπε και η περηφάνια του ήταν τόσο μεγάλη που δεν χωρούσε καμία αμφιβολία πως αυτή η πέτρα άνοιγε όντως τις πύλες του κόσμου.

         Και ακούγοντας αυτήν την ιστορία , σκέφτηκα… και αν αυτή είναι η πέτρα που ανοίγει τις πύλες του κόσμου; Και αν υπάρχουν πύλες του κόσμου; Και αν ακόμα είμαστε έξω από τις πύλες και δεν το έχουμε καταλάβει; Και αν πάει και κάπου αλλού αλλά μόνο ο μικρός μου , λατρεμένος, φίλος ξέρει αυτό το μυστικό;

        Τι διαφορετικά που θα ήταν, αν όλα αυτά που κατά καιρούς φαντάζονται και ομολογούν τα παιδιά –και τα δικά σου παιδιά και όλων μας- ήταν αληθινά; Η’ αν έστω μπαίναμε στον κόπο να δούμε μέσα από τα μάτια τους, τη δική τους πραγματικότητα; Πόσο αλλιώς θα φάνταζαν μετά όλα αυτά που ζούμε πραγματικά; Ποσό θα τα αλλάζαμε;

        Υπάρχουν φορές που το Λυδόνι μου λέει ιστορίες για τα Playmobil που ζωντανεύουν τα βράδια και στήνουν χορούς και γλέντια. Για εκείνη τη βούρτσα που γίνεται μικρόφωνο αληθινό και ακούγεται μέχρι τα πέρατα της γης. Για το μαγικό, πλαστικό, καράβι της που πετάει κιόλας. Για την Barbie Που έχει υπερδυνάμεις και με ένα της φιλί γιατρεύει όλους τους πόνους. Για το λούτρινο σκυλάκι της που παίρνει αγκαλιά και διώχνει όλα τα κακά της όνειρα. Για το ταξίδι στο διάστημα που θα κάνει σε λίγες μέρες, παρέα με τους φίλους της. Για το φανταστικό της πλοίο, που μέσα σε ένα απόγευμα, την κάνει το γύρο του κόσμου μαζί με την παρέα που παίζει. Για το σκύλο μας που της λέει μυστικά που εμείς δεν ακούμε. Για τους κρυμμένους μονόκερους  που χαζεύει από το τζάμι του αυτοκίνητου. Υπάρχουν φορές που , το ξέρω, νιώθεις λίγο περίεργα να ακούς τα παιδιά σου να λένε τέτοιες ιστορίες. Όμως αν αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο, αν ταξιδέψεις με την παιδική φαντασία, έστω και για λίγο, έστω και επιπόλαια, θα νιώσεις μια ανάταση και αγαλλίαση. Άκουσε με, το κάνω συχνά. Πότε δεν το έχω μετανιώσει.

«Αλήθεια Φ. μου, αυτή η πέτρα ανοίγει τις πύλες του κόσμου;»

«Ναι».

«Ξέρεις που είναι οι πύλες του κόσμου;»

«Όχι, θα ψάξω να τις βρω.».

«Όταν τις βρεις, θα με πας και μένα;»

«Ναι, όταν βρω τις πύλες του κόσμου, θα σε πάω να τις δεις.»

      Και παίζει να είναι ότι ωραιότερο έχω ακούσει από ένα αγόρι.

 *Επειδή είμαι ήδη «εκεί» (τέτοιο τυπάκι !), άκου και αυτό.

**Εύχομαι, ο μικρός μου Φ. , να βρει τις πύλες του κόσμου. Και αν δεν τις βρει, να τις χτίσει !

 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Ένα πεύκο.

1

      Τις προάλλες ήμουν σε μια δουλειά στην Πεύκη. Ακριβώς δίπλα στην επιχείρηση που έπρεπε να πάω,  ήταν ένα δάσος με  πεύκα (Πεύκη, πεύκα, χελόοου;;;).

       Βγαίνω από το αυτοκίνητο και μου έρχεται η μυρωδιά :του πεύκου, που το χτυπάει η ζέστη, του χώματος τριγύρω του γεμάτου ξερές πευκοβελόνες. Είναι μια συγκεκριμένη μυρωδιά, τη θυμάσαι; Αν την έχεις νιώσει, τη θυμάσαι, μην μου λες όχι. Και κλείνω τα μάτια και ξεχνώ τα πάντα και είμαι εκεί : 10 χρονών, καλοκαίρι, στην κατασκήνωση… πηγαίνουμε για φαγητό στην τραπεζαρία. Καίει ο τόπος, ραστώνη και βαρεμάρα. Και έχει ησυχία. Και ακούς μόνο τα τζιτζίκια και τη μακρινή βοή από τους υπόλοιπους που πάνε τραπεζαρία και εκείνοι. Και γέλια. Και το χρατς χρατς από τις πευκοβελόνες που πατάς. Και μετά ησυχία. Και πάντα η ίδια  μυρωδιά. Και ο Ήλιος να σε καίει κάθε φόρα που βγαίνεις έστω και για λίγο από τη σκιά των πεύκων. Και μυρωδιά. Ευτυχία.

       Και σκέφτομαι όλες εκείνες τις ωραίες μυρωδιές που μένουν μέσα μας για χρόνια. Που συνήθως είναι από τα παιδικά μας, εφηβικά μας χρόνια. Που όταν τις ξανασυναντήσεις, χρόνια μετά, θα σε πάνε, σε κλάσματα δευτερόλεπτου,  ακριβώς στο σημείο που είχατε «συναντηθεί». Η μυρωδιά απo το σπίτι της γιαγιάς σου, η μυρωδιά από το παιδικό σου δωμάτιο, ενός βιβλίου που αγαπούσες σαν παιδί, ενός ρούχου της μάνας σου, του οικογενειακού σας αυτοκίνητου, του άλμπουμ του γάμου των γονιών σου που το  εχεις ξεφυλλίσει δεκάδες φορές, του πατέρα σου όταν γύριζε από την δουλειά, της Nivea που φορούσε παντού και πάντα η μάνα σου, του πρώτου πλοίου που μπήκες στη ζωή σου, του αρώματος που φορούσε η όμορφη φίλη της μάνας σου, της λακ από το κομμωτήριο που  σε έσερνε η μάνα σου μικρή, του υπογείου του ξαδέλφου σου που κρυβόσασταν τις ζεστές μέρες του καλοκαιρού για να παίξετε playmobil,της Old Spice του παππού σου, του φιστικιού που ψηνόταν στο φούρνο του παππού σου, του παγωτού ξυλάκι μπανάνα, του ξυδιού από το βάψιμο των πασχαλινών αυγών, του ωμού κιμά που έτρωγες κρυφά (άντε και φανερά) όταν έπλαθε η μάνα σου μπιφτέκια, των γεμιστών στο φούρνο ( α ρε μάνα, πάντα τα γεμιστά σου θα ζητάω❤ ),  της κρύας βυσσινάδας που σου έφερνε τα απογεύματα η μάνα σου, του ζεστού ισλί της γιαγιάς, των λουλουδιών που μάζευες γυρνώντας από το σχολείο για να δώσεις στη μάνα σου, της πλαστελίνης, του ξυσμένου μολυβιού, της γόμας, της κολλημένης τσίχλας στη θήκη της σχολικής τσάντας, του πρώτου καρπουζιού της σεζόν, του παγωτού που έλιωνε και κολλούσε στα χέρια σου, της κολόνιας Μυρτώ, του απορρυπαντικού που χρησιμοποιούσε η μάνα σου και μύριζαν τα σεντόνια, της ξυλόσομπας στο σπίτι της γιαγιάς, της καραμέλας που τρώγατε κρυφά με τα ξαδέλφια τα βραδιά της στρωματσάδας, της πορτοκαλάδας που έπινες και με το ζόρι κιόλας.

      Η λίστα μπορεί να είναι τεράστια και να ποικίλλει από άνθρωπο σε άνθρωπο, όμως θαρρώ πως έχει μεγάλο ποσοστό ομοιότητας. Και ας ζήσαμε αλλιώς ο καθένας. Και ας μεγαλώσαμε σε άλλες πόλεις, σε άλλες γειτονιές, σε άλλες χώρες ίσως. Έχουμε σίγουρα κάποιες κοινές μυρωδιές που πάντα θα μας ταξιδεύουν σε χρόνια παιδικά και ανέμελα. Και παίζει και να μας ενώνουν κάπου. Και αυτό είναι ωραίο.

       Ανοίγω τα μάτια. Πρέπει να πάω στο ραντεβού. Το πεύκο ακόμα μυρίζει και με γυρίζει πίσω. Τώρα μυρίζει και το φαγητό από την τραπεζαρία. Μακαρόνια με κιμά. Και φέτα. Ας βιαστώ, θα με περιμένουν οι υπόλοιποι από τη σκηνή μου.

*Υπάρχουν και τραγούδια φυσικά. Και τώρα γράφοντας, θυμήθηκα να ακούω αυτό. Φορώντας μπλούζα ζιβάγκο στο κεφάλι, για μακριά μαλλιά, γόβες της μαμάς μου και κάνοντας σκέρτσα μπροστά στον καθρέφτη. Εννοείται με ξύλινη κουτάλα μαγειρέματος για μικρόφωνο.

 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , | 2 σχόλια

The meaning of life.

2

        Τον τελευταίο καιρό δεν γράφω συχνά. Δεν έχω όρεξη γιατί πλανάται ένας πόνος και ένας θυμός που δεν με αφήνει να μοιραστώ αυτά που νιώθω. Η’ δεν θέλω να μοιραστώ αυτά που νιώθω γιατί μπορεί να προκαλέσουν περισσότερο πόνο η’ περισσότερο θυμό σε αυτόν που θα τα διαβάσει. Και έτσι δεν γράφω… η’ γράφω και τα κρατώ για μένα, για να μην ξεχάσω αργότερα, όταν ίσως θα τα έχω ξεπεράσει, αυτά που έχω, που έχουμε περάσει τώρα.

        Αυτές τις μέρες σκέφτομαι το νόημα της ζωής, γιατί ερχόμαστε εδώ , γιατί περνάμε αυτά που περνάμε, γιατί υποφέρουμε, γιατί αγωνιζόμαστε. Τι τέλος πάντων, αξίζει και τι πρέπει να μας μένει στο τέλος που βγάζουμε το λογαριασμό.

         Έχω καταλήξει σε τούτο : τελικά και ασχέτως τι δρόμο διαλέξεις να ακολουθήσεις σε τούτη τη ζωή, αυτό  που μετράει είναι  τι μοιράζεις και πόσο αλλάζεις αυτούς που αγαπάς και σε αγαπούν, από το πόσο καλύτερους κάνεις αυτούς που έρχονται δίπλα σου. Από το πόσο συνδέεσαι και πόσα εισπράττεις από αυτά που γεύεσαι και αγαπάς. Από το πόσο δυνατό κάνεις εκείνον τον κύκλο της αγάπης που χτίζεις γύρω σου και πόσους αφήνεις να μπουν μέσα σε αυτόν. Μα κυρίως πόσα μαθαίνεις σε αυτούς τους τυχερούς που χωρούν σε αυτόν τον κύκλο.

         Τον τελευταίο καιρό, γνώρισα έναν άντρα που μου έμαθε πολλά. Τον ήξερα πολύ πριν τον συναντήσω και ακόμα από τότε, ξεκίνησε να με μαθαίνει πράγματα : μου έμαθε πως η ύπαρξη σου όλη κρίνεται από ένα ναι ή ένα όχι των γονιών σου σε μια κρίσιμη στιγμή,  μου έμαθε πως μπορείς να επιβάλλεις την παρουσία σου ακόμα και αν δεν είσαι εκεί, μπορείς να μοιράζεις αγάπη ακόμα και αν δεν σε έχουν συναντήσει. Μετά που συναντηθήκαμε, μου έμαθε πως η αγάπη γεννιέται σε μια στιγμή και αν είναι αληθινή, όλο και φουντώνει. Πως αρκεί ένα άτομο  για να γίνει μια ομάδα ανθρώπων οικογένεια αλλά και μια οικογένεια ακόμη πιο δεμένη εξαιτίας αυτού του ίδιου ατόμου. Μου έμαθε πως μπορεί να είσαι μοναχοπαίδι αλλά τελικά να καταλήγεις με πολλά «αδέρφια». Μου έμαθε πως μπορεί να στα έχουν πάρει όλα αλλά ποτέ δεν θα σου πάρουν το γρασίδι που ξαπλώνεις παρέα και λες όλα αυτά που λένε οι παρέες όταν ξαπλώνουν στα γρασίδια. Μου έμαθε πως   μπορεί να χάνεις λεφτά, να χάνεις τη δουλειά σου, να υποφέρεις αλλά τελικά το μόνο που να θες πραγματικά από αυτή τη ζωή, είναι να είναι καλά η οικογένεια σου και εκείνοι που αγαπάς. Μου έμαθε επίσης πως δεν έχει σημασία τι σου έδωσε η φύση, εσύ έχεις τη δύναμη να το αλλάξεις και να ξανασυστηθείς με ένα καινούργιο πρόσωπο γιατί είσαι αγωνιστής και το μπορείς.

        Ο άντρας αυτός είναι μόλις 8 μηνών… και ούτε καν. Μα για μένα είναι άντρας.  Και μας έχει κάνει να πονέσουμε πολύ τους τελευταίους 2 μήνες. Έχω ξαναπονέσει τόσο στη ζωή μου, πάλι  για ένα αθώο πλάσμα. Μα έχουν περάσει αρκετά χρόνια και ο πόνος  βρίσκει τρόπους να κρυφτεί. Και σήμερα, γυρνώντας από το νοσοκομείο, σκέφτηκα και αυτό : αυτός ο μικρός άντρας μου έμαθε πως ο μεγάλος πόνος μπορεί να οδηγήσει και σε χαρά και σε ανακούφιση.Και να σε κάνει τελικά ευτυχισμένη.

       Και σαν να μου ξόρκισε τον πόνο που κουβαλούσα.

1

 

 

*Κάνε δυνατό το κύκλο της αγάπης που σου αναλογεί. Ίσως μόνο αυτό να αρκεί για να μάθεις όλα τα παραπάνω.

** Αφιερωμένο στο Λυδόνι και στην παρέα της… γιατί εκείνοι, εύχομαι να κληρονομήσουν αυτόν τον κύκλο.

*** Ακούς αυτό, ξέρω δεν έχει σχέση. Μα we found love lately😉

**** Και ένα σχετικό, για εκείνο το αγόρι, ακούς αυτό

 

 

 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ανήμερα της γιορτής της μητέρας.

1

         Μεγάλη μέρα ξημερώνει όταν είναι η γιορτή της μητέρας. Όλες οι μανάδες, όσα χρόνια κι αν είμαστε μάνες, όσα παιδιά και να έχουμε, περιμένουμε εκείνη τη ζωγραφιά, εκείνο το λουλούδι, εκείνη την αγκαλιά με το φιλί για να νοιώσουμε ακόμα πιο περήφανες και ευτυχισμένες.

          Και εγώ έτσι νιώθω, το παίζω κουλ μα περιμένω με λαχτάρα τη ζωγραφιά ή τη χειροτεχνία που θα έχει σκαρώσει μόνη της ή με τη βοήθεια του πατέρα της. Φέτος ήταν λίγο υποτονικοί οι εορτασμοί, ήταν κλειστό και το σχολείο που όσο να πεις βοηθάει, ήταν απασχολημένος και ο μπαμπάς της  για να συντονίσει την κατάσταση και δεν το γιορτάσαμε πολύ. Μια βιαστική ζωγραφιά και ένα τεράστιο φιλί.

          Το μεσημέρι λοιπόν, από μόνη της, ήρθε και με πήρε αγκαλιά και μου έδωσε ένα φιλί για χρόνια πολλά, έτσι στα ξαφνικά. Είχε ανάγκη για να είμαστε οι δυο μας, να μιλήσουμε.

        «Μαμά, εκεί που είναι ο παππούς, ψηλά στον ουρανό φοράει ρούχα; Τα κανονικά του η΄ αυτά που φορούσε τον τελευταίο καιρό στο νοσοκομείο;» 

       Όταν είσαι γονιός, να ξέρεις το ζεις συχνά αυτό: το παιδί σου, ξαφνικά και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο / ερέθισμα, σου φέρνει μπροστά στα μάτια, στο πιάτο, ένα θέμα που δεν το περιμένεις …και που συνήθως πονάει. Σε ενοχλεί. Σου φέρνει πόνο στην καρδιά και δάκρυα στα μάτια. Προσπαθείς να απαντήσεις λογικά, με επιχειρήματα. Και απαντάς σε όλα, στο που είναι το σώμα του και που η ψυχή του, στο τι δώρο θα ήθελε στη γιορτή του πατέρα, στο πως μπορεί το σώμα του να ζει μέσα στο χώμα, στο αν καταλαβαίνει και στέκεται δίπλα μου όταν τον σκέφτομαι ή μόνο εγώ το νιώθω, στο αν θα τον ξαναδώ, στο πόσα χρόνια έχεις εσύ ακόμα να  ζήσεις και μετά τι θα κάνω εγώ, στο ποιος θα παίρνει τα παιδιά μου από το σχολείο όταν εσύ θα φύγεις. Σε αυτά και σε άλλα πολλά, απαντάς τρυφερά και με σχετική ηρεμία και λογική. Και βλέπεις πως ένα μικρό παιδί, μπορεί να ρωτά πράγματα που ίσως να μην στέκουν ή να μην έχουν λογική εξήγηση όμως ουσιαστικά δείχνουν ένα και μόνο πράγμα : πως και εκείνης της λείπει και προσπαθεί – με τη δική της γνώση και λογική- να βρει απαντήσεις σε τούτη την απώλεια… όπως και εσύ άλλωστε.

         Προσπαθείς λοιπόν να είσαι ψύχραιμη, δεν θες να φορτίσεις περισσότερο την ατμόσφαιρα και απαντάς σε όλα (στο σε τι κατάσταση είναι το σώμα του, μετά  από σχετικά ήπια εξήγηση, μου απάντησε πως καλυτέρα να μην είχε ρωτήσει εν ήθελε να τα ξέρει όλα αυτά) γλυκά μα ειλικρινά. Και εκεί που λες τα κατάφερα, ήμουν σωστή, ακούς και τούτο :

       «Ξέρεις τι με στεναχωρεί; Πως ζει χωρίς νερό; Πως γίνεται να μην κρυώνει μέσα στο χώμα;»

       Και εκεί πια, κλαις.

       Και συνειδητοποιείς  πως σήμερα, στη γιορτή της μητέρας, το παιδί σου τιμά και θυμάται τον πατέρα.

       Τον δικό σου.

*Χρόνια πολλά μανούλες. Είσαστε ότι πολύτιμο υπάρχει στη ζωή του ανθρώπου. Ακόμα και από τον πατέρα.

 

2

 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Μεγάλη Παρασκευή.

1

       Θυμάμαι από παιδί κάθε τέτοια μέρα, να γυρίζω με τη μάνα μου σε νεκροταφεία και μνήματα. Να γκρινιάζω που ήμουν μέσα στον ήλιο ή μέσα στη βροχή και να καθαρίζουμε, να γυαλίζουμε, να στολίζουμε εκείνους που φύγανε, που δεν είναι πια εδώ. Και εγώ να της λέω συνέχεια πάμε να φύγουμε, βαρέθηκα. Και εκείνη να μου θυμίζει πως σήμερα είναι η μέρα τους, είμαστε εδώ γιατί πάντα ελπίζουμε πως θα αναστηθούν.

       Εδώ και δυο χρόνια έχω πάρει και εγώ τη θέση μου σε τούτη τη διαδρομή. Εδώ και δυο χρόνια πάω συνειδητά, επειδή το έχω ανάγκη, να φροντίζω το μνήμα του. Είμαι και εγώ μέρος, όλης αυτής της θλιμμένης παρέας που μαζεύετε στο νεκροταφείο, κάθε τέτοια μέρα και ελπίζει. Φροντίζει και ελπίζει…  Κλαίει και αγαλλιάζει. Καθαρίζει και νιώθει πιο κοντά.

      Φέτος μου λείπει ο μπαμπάς μου…. πολύ! Και εξακολουθώ να ελπίζω στην Ανάσταση, στην όποια. Ή περιμένω τη μέρα που θα συναντηθούμε ξανά… όποτε!

      Καλό Πάσχα αγαπημένοι μου.

      Και να ναι εκείνη η Ανάσταση που ποθείτε.

 

*Αφιερωμένο στον Τ. που είναι μαζί μου τώρα.

**Ακούς αυτό.

 

 

 

 

Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , | Σχολιάστε

Του παιδιού μου η ζωγραφιά.

1

        Την έχω μόλις παραλάβει από το σχολείο. Όταν είναι πολύ ενθουσιασμένη, όταν αυτό που της έχει συμβεί δεν μπορεί να κρατηθεί μέχρι το αμάξι, ανοίγει την τσάντα εκεί στα μισά της σκάλας. Απλώνει όλα τα υπάρχοντα της, τα πετάει όπου βρει για να είμαι ειλικρινής και βγάζει αυτό το ένα που θέλει να μου δείξει.

        Άλλες μέρες είναι ένα κοκαλάκι που της έδωσε η Ελένη ή μια ζωγραφιά της Βενετίας ή το μισοφαγωμένο μήλο που δεν ήθελε άλλο γιατί φούσκωσε (παρατήρηση συγγραφέα: πότε δεν έχει μισοφαγωμένο κρουασάν/ σοκολατόπραγμα κλπ άρα αυτά ποτέ δεν φουσκώνουν😛 ) ή ζωγραφιά που έγινε στην τάξη. Συνήθως είναι ζωγραφιά. Η ζωγραφιά και συγχώρεσε μου την παρένθεση, είναι ένα  από τα χιλιάδες που απολαμβάνεις  σαν μάνα. Από την στιγμή που αρχίζει να ζωγραφίζει το παιδί σου, η αγκαλιά σου, το σπίτι σου, η καρδιά σου γεμίζει από Α4 γεμάτα χρώματα, εικόνες, μυρωδιές, αγάπη. Και εσύ κάθε φόρα καμαρώνεις σαν να είναι η πρώτη σου φορά.

        Έτσι και σήμερα, ήταν ζωγραφιά:

love

«Υπέροχο Λυδόνι μου. Για μένα;»

«Ναι! Μας είπε η κυρία, να κλείσουμε τα μάτια μας και να φανταστούμε τη φωνή της μαμάς μας. Αυτό έκανα και ζωγράφισα αυτό!»

« Τι έλεγε η δική σου φωνή της μαμάς;»

«Λυδόνι σε αγαπώ. Αυτό ακούω στα αυτιά μου  όταν κλείνω τα μάτια μου και σε σκέφτομαι. Λυδόνι σε αγαπώ.»

 

*Άκουγα αυτό γιατί είναι το αγαπημένο της τελευταίως. 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , | 1 σχόλιο

Η εβδομάδα που πέρασε .

1

Τι έκανα αυτή την εβδομάδα ε; Αρχικά αποφάσισα να πάω για φυσιοθεραπεία (πρώτη φορά στη ζωή μου) για να διορθώσω ένα κουλό, δεξί χέρι που το σέρνω και βογκάω τον τελευταίο μήνα. Εντάξει ακόμα βογκάω, είναι οι πρώτες φόρες μα ελπίζω . Μα πρέπει να με δεις όταν γυρνάω από θεραπεία, όχι πρέπει να με δεις : θα πιστέψεις πως συνάντησα το Hulk και έστησα και καυγά/ τσαμπουκά μαζί του και ζητούσα τα ρέστα. Και τις έφαγα. Πολύ. Σε αυτή τη φάση κάνω υπομονή, περιμένω το χρόνο να περάσει για να γίνω καλά. Και έχω πάντα την ελπίδα πως θα γίνω.

Μετά τι έγινε; Πέθανε ο Παντελίδης, ναι το έχεις μάθει. Δεν γίνεται αλλιώτικα, μέχρι η μάνα μου, μου είπε «κρίμα το παιδί, έχω σκάσει. Ποδοσφαιριστής ήταν;». Στεναχωρήθηκα πολύ, όχι δεν ήμουν φαν. Τον είχα μάθει τελευταίως γιατί τον αγαπούν φίλοι που αγαπώ. Περισσότερο τον έμαθα τώρα που πέθανε. Στεναχωρήθηκα πολύ κυρίως για το συγκλονιστικό τρόπο ζωής  και θανάτου του. Ελιωσα με αυτή τη μάνα. Αυτή η αγάπη της μάνας με συγκλονίζει πάντα σε τέτοιες τραγικές ιστορίες.  Όμως ακόμα δεν έχω καταλάβει τις εκδηλώσεις του κόσμου. Ακόμα δεν τις έχω καταλάβει. Δείχνουν την αγάπη τους, φαίνεται πως έχουν ανάγκη να δείξουν την αγάπη τους. Γιατί όμως εκεί; Γιατί μάλλον μόνο εκεί; Γιατί αλλού επικρατεί τόσο μίσος και φθόνος; Που είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι όταν δεν δείχνουν την αγάπη τους σε έναν καλλιτέχνη; Που την φυλάνε αυτήν την αγάπη; Γιατί όχι και αλλού; Γιατί την κρύβεις την αγάπη σου; Γιατί την μεταμορφώνεις σε μίσος; Πόση μοναξιά για να σου είναι πιο εύκολο να δείξεις αγάπη (και να νιώσεις) για έναν άγνωστο σου άνθρωπο και όχι στην κοπέλα που γουστάρεις καιρό η’ σε εκείνον που θες να γνωριστείτε καλύτερα;

Σιδέρωσα πολύ αυτές τις μέρες επίσης. Το σίδερο το σιχαίνομαι από παιδί, το μισώ. Τα τελευταία χρόνια, από ανάγκη, έχει μπει στη ζωή μου. Στα έχω ξαναπεί αυτά. Είπα ναι στην αλλαγή, δεν είχα άλλη επιλογή παρά μόνο προσαρμογή στην νέα κατάσταση. Και το έχω συνηθίσει, όχι αγαπήσει. Πότε δεν θα το πω αυτό. Απλά χαίρομαι που έδειξα ευελιξία και προσαρμογή. Αυτό το χαίρομαι. Και όχι μόνο για το σιδέρωμα αυτήν την εβδομάδα, αυτό μου θύμισε τη νέα κατάσταση πραγμάτων  που έχω τα τελευταία χρόνια.

Το Σάββατο βγήκαμε με τους παιδικούς μου φίλους, τίποτα, κάτι απλό. Αυτό όμως ήταν. Η φιλία πρέπει να είναι απλή, να μένει εκεί που την άφησες και να συνεχίζει από εκεί. Απλά, χωρίς βία, χωρίς προσπάθειες. Απλά όπως το νερό στο ρυάκι, να τρέχει σαν να είναι το φυσικό της. Όπως όλες οι σχέσεις που αξίζουν. Πρέπει να σου συμβαίνουν απλά, αγόγγυστα. Να φωνάζουν αγάπη χωρίς να βγάζουν αχνά. Να φωνάζουν φροντίδα, νοιάξιμο χωρίς να λένε λέξη.

Την άλλη μέρα πήγα γιόγκα. Η’ μάλλον όχι. Μια φίλη εδώ και καιρό προσπαθεί να με μυήσει. Τώρα το θέλω και εγώ. Και δέχτηκα. Δεν ήταν γιόγκα, ήταν διαλογισμός και μετά kirtan (δες εδώ.). Στο διαλογισμό ένιωσα υπέροχα, είδα και τους ελέφαντες μου στη σειρά να ταξιδεύουν προς το άγνωστο χαρούμενοι. Και στο kirtan ένιωσα σούπερ. Όχι τόσο με μένα. Μου αρέσει να καταλαβαίνω τι τραγουδάω και τα σανσκριτικά δεν τα έχω καθόλου όμως. Με συνεπήρε  ο ρυθμός, η μελωδία, οι ωραίες φωνές. Με συνεπήρε και ένας ηλικιωμένος κύριος μέσα στο γενικά ομοιόμορφο πλήθος.  Εκείνος και εγώ διαφέραμε. Όταν όμως άρχισε η μελωδία κατάλαβες πως δεν διαφέρει καθόλου. Δεν βλέπει ούτε ηλικία, ούτε διαφορετικό στυλ, ούτε τίποτα. Μόνο  χαρά. Στο πρόσωπο του,  είχε τη χαρά και μόνο. Και την ευτυχία. Την είχε βρει μέσα σε εκείνο το δωμάτιο.  Τραγουδώντας σανσκριτικά.  Σχεδόν στα 80 του.

Δεν ξέρω γιατί το έγραψα όλο το παραπάνω απλά ήθελα να συνοψίζω όλα αυτά που με έκαναν να νιώσω, να  φοβηθώ, να πονέσω, να λυπηθώ μέσα σε μια εβδομάδα. Να τα δω γραμμένα για να πάρουν άλλη διάσταση, άλλη ένταση, άλλη ουσία. Για να μπορέσω να τα ξαναψάξω όσα μου άρεσαν ή να τα αποφύγω και την επομένη εβδομάδα. Για να αποκτήσω εκείνο το νόημα ίσως..ξέρω γω  γιατί τα γράφω. Ίσως γιατί ήταν μια δύσκολη εβδομάδα.

*Δώσε σημασία στις λέξεις με bold. Ψάξε να τις βρεις. Αν τις συνάντησα εγώ μέσα σε μια εβδομάδα, μπορείς και εσύ.

**Βλέπεις αυτό μετά, σήμερα δεν έχει μουσική.

 

 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , | 6 σχόλια