Ντουζιέρα (η).

Τώρα εσύ είδες  τον τίτλο και σκέφτηκες δυο δυο στην ντουζιέρα , βρεγμένα κορμιά που κολλάνε στο τζάμι της ντουζιέρας ή που τρίβονται πάνω στη φθηνή, μισογκρεμισμένη κουρτίνα  και άλλα τέτοια που συνήθως δείχνουν οι ταινίες του δυτικού πολιτισμού. Ναι; Σε έπιασα; Ούτε καν. Θα μιλήσω για την ντουζιέρα. Σαν αντικείμενο, σαν μέρος του σπιτιού….

Για την κόρη μου που θα γίνει γυναίκα #ημέρα_της_γυναίκας

Εδώ και μέρες,  με γυροφέρνει η ιδέα αυτή. Φέτος, στη γιορτή της γυναίκας , θέλω να γράψω κάτι, για το κορίτσι μου που είναι στο δρόμο να γίνει γυναίκα. Είναι σε εκείνο το μεταίχμιο που από κορίτσι, γίνεται γυναίκα. Σε εκείνο το μεταίχμιο που είναι λίγο ζόρικο αν είσαι η μάνα αυτού του κοριτσιού αλλά…

Μιά παλιά φωτογραφία.

Έχω καιρό να γράψω μοναδικέ μου αναγνώστη. Ξέρω πως περιμένεις στωικά αλλά δεν θα έλεγα πως τούτοι οι καιροί που ζούμε, είναι ιδανικοί για έμπνευση. Ή μάλλον είναι αλλά για άλλου είδους έμπνευσης που έμενα δεν μου ταιριάζει. Και αν μου ταιριάζει (ναι είμαι υπέρτατη drama queen in real life) δεν είναι σίγουρα το αποτύπωμα…

Less is more #lessisnow #theminimalists

Κανείς δεν θα το πίστευε πως θα γράφω ΕΓΩ ποστ  με αυτό τον τίτλο αλλά από την άλλη, κανείς δεν θα πίστευε πολλά πράγματα για μένα (include me που λένε και στο χωριό μου) και όμως έχουν συμβεί. Ιδίως στις περίεργες εποχές που ζούμε. Ξεκαθαρίζω : προέρχομαι από μια οικογένεια, ιδίως από την πλευρά της…

Λίγο πριν το νήμα #2020

Τελευταίο ποστ για το 2020. Λίγες ώρες  πριν μας αποχαιρετήσει η χρονιά κόλαφος. Φέτος δεν έγραψα πολύ. Δεν ήθελα, δεν είχα τι να πω δημόσια, δεν ήθελα να πω δημόσια, δεν είχα διάθεση. Θέλει περπάτημα το γράψιμο, θέλει να βλέπεις και να νιώθεις και να μυρίζεσαι. Και όλα φέτος ήταν πιο εσωτερικά. Από χώρους μέχρι…