Προγενέθλιο πόστ.

Θες να σου πω πως χαίρομαι που μεγαλώνω; Θες να ακούσεις πόσο γαμάτη είναι η δεκαετία που διανύω; Πόσο ζω, τώρα, την κάθε στιγμή και πόσο ουσιαστικότερα είναι όλα, τώρα, που ωρίμασα; Θα μπορούσα να στα πω όλα και με ακόμα καλυτέρα λόγια, αν είχα αρχίσει τελικά εκείνα τα ψυχοφάρμακα και τα ηρεμιστικά που χρόνια με φλερτάρουν και δουλίτσα δεν  έχει γίνει. Η’ θα μπορούσα να στα είχα ομολογήσει, με χαρτί και με μολύβι όπως ακριβώς σε βολεύουν, αν αντί για πρωινό εσπρεσάκι, έπινα εκείνο το υπέροχο τζινάκι και η ζωή ήταν όμορφη και λίγο κουνημένη Όμως είμαι καθαρή και σόμπερ και θα σου πω αλήθειες. Σκληρές αλήθειες, μια γυναίκας στη δεκαετία των 40-50.

  • Όποιος έχει πει πως γ@μάς και δέρνεις σε τούτη τη δεκαετία , προφανώς δεν γ@μησε, ούτε έδειρε στην προηγουμένη δεκαετία που είχε και πιο κουράγια. Αν με πιάνεις. Οπότε ναι, όντως έχεις τη ζωή στα χέρια σου, όμως πριν (αν είχες τη ζωη στα χέρια σου), αυτά τα χέρια, άντεχαν περισσότερο βάρος από «ζωή στα χέρια».
  • Τώρα μου μιλάμε για βαρος, παίρνεις βάρος σε σημεία που δεν πίστευες πως παίρνεις βάρος. Θα μου πεις τρως. Και πριν έτρωγα , θα σου πω. Θα μου πεις δεν γυμνάζεσαι. Ούτε πριν γυμναζόμουν, πoιό είναι το πόιντ σου, αντιδραστικέ τύπε; Εγώ μιλώ για γυναίκες, ιν μάι έιτζ, που έχουν ακριβώς τις ίδιες διατροφικές, γυμναστικές συνήθειες και όμως παχαίνουν και βαραίνουν, σαν να μην υπάρχει αύριο. Ισχύει. Λέγονται η´ ορμονικές διαταραχές η´ κατακρατήσεις υγρών, όποιο έρθει πρώτο.
  • Πρήζεσαι επίσης, σε σημεία που δεν ήξερες πως πρήζεται o άνθρωπος. Λες ατάκες που δεν έχουν ξαναειπωθεί, τύπου «έχει πρηστεί το νεφρό μου, ένας αδένας στο κεφάλι μου, ο καρπός μου μα μόνο όταν πιάνω το δεξί μου ρουθούνι , κλπ» και θεωρείς πως ή έχεις κάνει νέες ανακαλύψεις στον τομέα της ιατρικής ή είσαι τελείως για τα μπάζα. Το δεύτερο, με διαφορά.
  • Έχεις όρεξη. Πολλή όρεξη. Που μετά, την πληρώνεις ή με βάρος /πρήξιμο (δες παραπάνω) ή με βαρυστομαχιά και καούρες. Αν ναι, έχεις και καούρες πια. Ποιος, εσύ, που έτρωγες και πέτρες (αληθινή ιστορία, μια μέρα που θα γνωριζόμαστε καλυτέρα, θα ειπωθεί). Και τώρα, τρως λαπά με γιαούρτι ξερωγω και σε πειράζει. Η’ ρεύεσαι το βραστό κοτόπουλο, μέχρι να σβήσει ο ήλιος.
  • Ρεύεσαι…πολύ, πιο ελεύθερα. Είναι αυτή η καταξίωση «είμαι λίγο πιο κοντά στο θάνατο» που σε απελευθερώνει; Δεν ξέρω, πάντως κάνεις όλες τις σωματικές σου ανάγκες (με ήχο!), πιο εύκολα. (τι λέω ρε φίλε και δεν με σταματάει κανείς;).
  • Έχεις αϋπνίες. Ή ακόμη καλύτερα, έχεις διαταραχές ύπνου. Οι ορμόνες, λέει πάλι. Ή η αρχή κλιμακτηρίου. Και κάθε που ανοίγει το μάτι μέσα στη νύχτα, τουλάχιστον 3-4 φορές κατά τη διάρκεια της, τσιμπολογάς και κάτι. Οπότε ξανά πας στο case που αναλύσαμε πιο πάνω, με βάρος και κιλά. Και αν ξυπνάς και λες δεν θα φάω, θα αντισταθώ, τότε δεν μπορείς να ξανακοιμηθείς γιατί σκέφτεσαι τα λάθη της ζωής σου όλης,  οπότε λούπα η κατάσταση και ξάγρυπνη και σαν σταφίδα το πρωί.
  • Σταφίδα. Η μούρη σου. Μέρα με τη μέρα, πέφτει και πάει να συναντήσει το πάτωμα. Σακούλες, ρυτίδες, μαύροι κύκλοι. Όπως είχες πριν αλλά χειροτέρα. Κάνεις μπότοξ αλλά μετά είναι σαν να σε έχουν τρομάξει πολύ και δεν μπορείς να συνέλθεις. Και λες καλύτερα ρυτίδες. Και τώρα είσαι η σταφίδα που είπαμε πιο πριν.
  • Στο πάτωμα επίσης, είναι ο ποπός σου, τα βυζιά σου, το κάτω μέρος του μπράτσου σου, το κομμάτι δέρματος πάνω από τα γόνατα σου και η κοιλιά σου, που αν είσαι άτυχη και δεν είναι τούρλα, είναι στο πάτωμα μαζί με τα υπόλοιπα μέλη σου. Ομορφιά.
  • Επίσης, φίλη σου είναι η ξηρότητα. Ναι , ναι, με τα χρόνια έρχεται και η ξηρότητα. Στα μάτια, στο δέρμα, σε σημεία που δεν μπορούμε να κάνουμε αναφορές γιατί ήδη ο ποπός πιο πάνω, ήταν αρκετός. Και γίνεσαι φίλη με λιπαντικές κρέμες, με ενυδατικές κρέμες, με ειδικά κολλύρια ματιών και φορές φορές νιώθεις σαν συνεργείο αυτοκίνητων που κάθε μέρα κάνεις ρεκτιφιέ, στο ίδιο αμάξι.
  • Τώρα που είπα ρεκτιφιέ. Το ρεκτιφιέ που κάνεις για να βγεις μια «βόλτα για ποτό» ; Τι φάση! Και που πας στο ρημαδοποτό και έχεις κάνει του κόσμου το ρεκτιφιέ και δεν κοιτάει άνθρωπος γιατί ή πηγαίνεις σε λάθος μπαρ ή θεωρούν πως είσαι τσεκαδόρος/ ιδιοκτήτης γιατί είναι οι μόνοι που έχουν την ηλικία σου ή θεωρούν πως έχεις φέρει το παιδί σου και περιμένεις να τελειώσει η βόλτα του και να το μαζέψεις σπίτι. Και δεν παίζει κοίταγμα/ ενασχόληση/ χαλάλι το ρεκτιφιέ από κανέναν, γιατί όλοι α)ούτε να σε φτύσουν β)σου μιλάνε, οι πάντες, στον πληθυντικό. Και πίνεις τα ποτά σου και κάνεις κεφάλι καζάνι σε μισό χρόνο από ότι παλιά. Και φεύγεις και πας και κοιμάσαι και θες ειλικρινά, σαράντα μέρες για να συνέλθεις από hangover. Σαν να γέννησες μωρό ξερωγω και περιμένεις να πάρεις την ευχή των σαράντα. Τέτοια χάλια.
  • Και κλείνοντας (όχι πως δεν έχω να πω και άλλα για τα χάλια της ηλικίας μου αλλά έχω περάσει τις 1000 λέξεις και κάνει κοιλιά το θέμα) έχεις και τον καημό, αν έχεις γλεντήσει πολλά χρόνια πριν και έχεις αργήσει να γίνεις μάνα, έχεις τον καημό επαναλαμβάνω, να είσαι πάντα η μεγαλύτερη μάνα. Πάντα και παντού, από τα πάρτι μέχρι τις ενημερώσεις, εσύ είσαι η μεγαλύτερη και έπρεπε να ξέρεις καλύτερα και σταμάτα να ρωτάς μπούρδες (γιατί ρωτάς μπούρδες ) μεγάλη γυναίκα κα μεγάλη μάνα.

Έπιασες το νόημα μου; Κατάλαβες τα ζόρια της δεκαετίας που διανύω; Της δεκαετίας που θα κλείσω άλλο έναν χρόνο, σε λίγες μέρες;

Για αυτό σου λέω. Άσε με στο πόνο και τράβα αλλού να σου πουν για τις ομορφιές των 45+.

Εδώ τσού.

😛

*Τούτο το πόστ, ξεκίνησε με άλλο σκοπό και άλλη ιδέα για να τιμήσω τα γενέθλια μου. Ήθελα να γράψω για πολλές φοβίες και ανασφάλειες  που μου έχει φέρει η ηλικία, η ωριμότητα, η όπως θες πες το. Καθώς το έγραφα όμως, μίλησα στο τηλέφωνο, με αγαπημένη φίλη από τα παλιά . Φίλη που περνάει πολύ δύσκολα (και δεν το ήξερα). Και επειδή, στο παρελθόν, μου είχε πει πόσο γελάει με αυτά που γράφω, είπα να γράψω κάτι , για να την κάνω να γελάσει. Άρα όλο το πόστ,με τεράστια δόση υπερβολής, για περισσότερο γέλιο, είναι αφιερωμένο  σε σένα, αγαπημένη μου Α. ❤

** Ακούς αυτό, για τη φίλη μου.

*** Ακούς αυτό, για μένα, είναι σχεδόν συνομήλικο μου (οκ οκ , κλέβω λίγα χρόνια).

Advertisements
Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

Για κάποιο αγόρι, στη μέση του δρόμου. #Ζακ.

       Πριν λίγες μέρες, το έχεις μάθει άλλωστε, υπάρχει παντού, πέθανε ένας άνθρωπος, εκεί στη μέση του δρόμου, στη μέση του δρόμου της πρωτεύουσας, στη μέση του δρόμου της πρωτεύουσας μιας ευρωπαϊκής χωράς. Πέθανε μετά από λιντσάρισμα. Πέθανε γιατί αποπειράθηκε να κλέψει ένα χρυσοχοείο. Πέθανε γιατί τον σακατέψανε στις μπουνιές και στο ξύλο. Πέθανε εκεί, στο πεζοδρόμιο. Στη μέση του δρόμου. Στη μέση του δρόμου της ευρωπαϊκής πρωτεύουσας όπως είπαμε πριν . Και δεν έχει ανοίξει ρουθούνι.

      Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και τα νέα δεδομένα από το συμβάν, αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη και έχουμε φτάσει σήμερα (04/10/2018) από την ληστεία και άμυνα του καταστηματάρχη, στο εξαρτημένος ναρκομανής, που  προσπαθούσε απεγνωσμένα να βρει ένα καταφύγιο (από πιθανή απειλή υπαρκτή η’ στη σφαίρα των παραισθήσεων του ) και για κακή του τύχη, μπήκε στο εν λόγω μαγαζί. Στο εν λόγω μαγαζί που από ότι φαίνεται λειτουργεί σαν «ανταλλακτήριο», να το πω πιο ευγενικά και «εξυπηρετεί» κόσμο , να το πω ακόμη ευγενικότερα, κόσμο ανάλογο με το Ζακ και άρα έχει ανοιχτές τις πόρτες του σε άτομα με ανάγκες. Και αυτά τα άτομα, τα λιντσάρει μέχρι θανάτου, έξω ακριβώς από το μαγαζί του. Γιατί μπορεί. Και είναι λογικό. Γιατί μπορεί, ξανά. Και δεν έχει ανοίξει ρουθούνι.

     Και έρχομαι εγώ, που έχω γεννηθεί με απορίες μέσα στο κεφάλι μου  και σκέφτομαι όλα αυτά : Πως γίνεται να κάνεις ένα φόνο, να τον βαφτίζεις αυτοάμυνα να είσαι κούλ μετά, να καθαρίζεις και να συμμαζεύεις με τόση ευκολία τον τόπο του εγκλήματος και να ναι όλα μέλι γάλα και σαν να μην τρέχει τίποτα; Πως γίνεται αυτή η άνεση και η εξοικείωση με τη φάση; Συνήθεια; Έχει ξανασυμβεί, μονάχα που τώρα υπήρχε βίντεο και σχετικός χαμός στο διαδίκτυο; Και άλλαξε η συνταγή;

     Πως γίνεται να βλέπεις έναν εξαρτημένο άνθρωπο, που με το ζόρι μπορεί να πάρει τα πόδια του, που είναι σε παραίσθηση, σε κρίση και να αρχίζεις να τον κλωτσάς μέχρι θανάτου; Να τον σακατεύεις στο ξύλο χωρίς να έχεις ούτε έναν ενδοιασμό; Και ο μόνος λόγος που αντιδράς έτσι, είναι επειδή έκανε το λάθος και μπήκε στο μαγαζί σου; Άοπλος; Και χωρίς, λόγω κατάστασης, καμία πρόθεση να σου κάνει κακό; Και τον έχεις στο πάτωμα, σαν κομμάτι κρέας, και τον κλωτσάς; Τον κλωτσάς χωρίς σταματημό; Και είσαι εσύ, ο διπλανός που ή βοηθάς τον καταστηματάρχη στο θεάρεστο έργο του η΄ χαζεύεις με απάθεια σαν να μην συμβαίνει τίποτα; Πως γίνεται να συμβαίνουν όλα αυτά;

      Πως γίνεται να είσαι αστυνομικός (δεν λέω μπάτσος γιατί δεν το θεωρώ σωστό, σε αυτή τη φάση ) και αντιδράς όπως αντιδράς σε όλα όσα περιέγραψα παραπάνω; Πως γίνεται να μην ξέρεις πως το όργανο του εγκλήματος (αν υπήρχε) είναι σημαντικό και δεν αλλάζει πεντακόσια χέρια μέχρι να γίνει πειστήριο του εγκλήματος; Πως γίνεται να μην ξέρεις πως και ο τόπος του εγκλήματος είναι σημαντικός και απαγορεύεται να παραποιηθεί, καθαριστεί, αλλάξει; Πως γίνεται, να γίνεται ένα έγκλημά μπροστά στα μάτια σου, ένα έγκλημα που δεν δικαιολογείται ακόμη και αν ευστοχούσε η εκδοχή της ληστείας και να είσαι τόσο ζώο και τόσο απαθής και το μόνο που σε νοιάζει είναι να προστατεύσεις αυτό που προφανώς σε «ταΐζει»  υπογείως; Πως γίνεται να πρέπει να σε πω μπάτσο, για να νιώσεις πόσο κακός επαγγελματίας ( δεν τολμώ να πω λειτουργός)  και πόσο άκυρος προστάτης της ανθρώπινης ύπαρξης σε θεωρώ;

      Πως γίνεται να αφήνεις τα ΜΜΕ να κατευθύνουν, για άλλη μια φορά, τη σκέψη σου; Πέθανε, αβοήθητος, ένας νέος άνθρωπος σε ανάγκη και τους αφήνεις να σου αλλάζουν,  κατά το δοκούν, το πως και το γιατί; Ήταν ληστεία; Δεν ήταν τελικά; Ήταν απελπισμένη διαφυγή και χώρος προφύλαξης; Πήγε να πουλήσει κάτι στον τοκογλύφο; Γνωριζόταν; Είναι θέμα μόνο των κοινοτήτων (lgbt, ναρκομανείς, εξαρτημένοι, οροθετικοί) που ανήκε το θύμα; Γιατί δεχόμαστε όσα μας σερβίρουν ενώ η αλήθεια, είναι ξεκάθαρη από την πρώτη στιγμή; Γιατί επιτρέπουμε να μας θεωρούν ζώα και παιδιά ενός κατωτέρου θεού και άρα εύκολα και στη διαχείριση και στο σερβίρισμα παραποιημένων ειδήσεων ; Γιατί δέχεσαι να  σε πείσουν πως είναι αριστερό, δεξιό, γκέι, οροθετικό, drag queen θέμα και δεν ασχολείσαι για να μην χαρακτηριστείς; Γιατί δέχεσαι να βάζουν σε κατηγορίες την ανθρώπινη ύπαρξη; Είναι άνθρωπος, σκέτο, γιατί πρέπει να ανήκει σε κάποια επιμέρους ομάδα για να αποκτήσει οντότητα στα ΜΜΕ; Γιατί επιτρέπεις, στην κάθε επιμέρους ομάδα, να θεωρεί δικό της το θύμα και να διαμαρτύρεται από τη δική της σκοπιά; Γιατί δεν αρκείσαι στο ένας νέος άνθρωπος, λιντσαρίστηκε μέχρι θανάτου, μέρα μεσημέρι, στο κέντρο μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας;

        Γιατί είσαι ακόμη στο καναπέ; Γιατί είμαι ακόμη εδώ στο πληκτρολόγιο; Γιατί μένουμε απαθείς ; Δολοφονήθηκε ένας άνθρωπος που απλά φοβόταν και βρέθηκε στο λάθος μέρος και την πιο ακατάλληλη στιγμή; Γιατί μένουμε απαθείς γμτ;

     *Mην ακούσεις τίποτα. Άκου την καρδιά σου.

 

Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ανεξάρτητα παιδιά- ευτυχισμένοι ενήλικες #diplis

   

 

   Ένα : σε ηλικία 6 χρόνων, ζητάω από τους γονείς μου, να φύγω από το ιδιωτικό σχολείο και να έρθω στο «σχολείο της γειτονιάς μαζί με τα άλλα παιδάκια». Η μάνα μου επέμενε πως εργάζεται και δεν μπορεί να με πηγαινοφέρνει στο  σχολείο. Θα το κάνω μόνη μου απάντησα και όντως, διέσχιζα μια μεγάλη λεωφόρο, κάθε μέρα και πήγαινα μόνη μου στο σχολείο. Και γύριζα. Συνήθως σε ένα σπίτι που ήμουν μόνη μου γιατί οι υπόλοιποι έλειπαν ή στο (ιδιωτικό) σχολείο ή στη δουλειά.

       Δύο : από την ηλικία επίσης των 6 χρόνων (για αυτό άλλωστε το ζήτησα) ξεκίνησα να παίζω στο δρόμο της γειτονιάς, μόνη μου. Εννοώ χωρίς κάποιο μεγάλο αδερφό να με ελέγχει. Γυρίζαμε όλη τη γειτονιά, καμία φορά καταλήγαμε και σε άλλες γειτονιές πολύ μακριά από το σπίτι μου και περασμένη νύχτα πια, επέστρεφα σπίτι.

      Τρία : από την ηλικία των 7 χρόνων, έλεγα τα κάλαντα στη διαδρομή του τρένου Περισσός-Κηφισιά και πίσω και πάλι τα ίδια και ξανά την ίδια διαδρομή. Με μια συνομήλικη  φίλη μου, μέχρι να βαρεθούμε ή να σταματήσουν να μας δίνουν λεφτά γιατί τους είχαν πρήξει με τα κάλαντα.

      Τέσσερα :σε ηλικία 7 χρόνων, αποφασίζω να με γράψουν στο στίβο της ΑΕΚ (αδίκως το ξέρω  μα τότε ήμουν μικρή και είχα ελπίδες). Πηγαινοερχόμουν μόνη μου , τρεις φορές την εβδομάδα για προπονήσεις μέσα στο γήπεδο (μιλάμε για γήπεδο ποδοσφαίρου , αρχές ‘80s).

     Πέντε : σε ηλικία 9 χρόνων, λέω ψέματα στη μάνα μου πως θα περάσω το πρωινό σε μια φίλη και πάω ολομόναχη,  με το τρένο, στον Πειραιά. Έχω βρει, από αγγελία εφημερίδας, pet shop στη περιοχή, που πουλάει κουτάβια. Δίνω όσα λεφτά είχα  μαζέψει από κάλαντα και αγοράζω (για πρώτη και τελευταία φορά αγοράζω, δεν αγοράζουμε σκυλιά, υιοθετούμε!) το πρώτο μου σκυλί.

     Όλα τα παραπάνω, ήρθαν στο μυαλό μου τώρα που κάθομαι στο μπαλκόνι και παρακολουθώ τη μικρή. Γιατί την παρακολουθώ; Έχει πάει με δυο φίλες που φιλοξενούμε,  να πάρουν παγωτό από το ψιλικατζίδικο στη γειτονιά. Κανονικά δεν το κάνω, εδώ και ένα χρόνο περίπου έχει αρχίσει και πηγαίνει μέχρι το ψιλικατζίδικο, μόνη της. Μα σήμερα, ήμουν στο μπαλκόνι και λέω ας ρίξω μια ματιά. Είχα και σαν δικαιολογία πως είναι και τα ξένα παιδάκια και έχω ευθύνη. Και με πιάνω, να μονολογώ, να σκέφτομαι πόση εμπιστοσύνη μου είχαν δείξει εμένα σαν παιδί και να με μαλώνω. Γιατί μαρί, δεν δείχνεις εμπιστοσύνη στο παιδί σου; Γιατί αφού έχεις δει , από προσωπική πείρα, πως όσο μας δείχνουν εμπιστοσύνη, τόσο αναπτυσσόμαστε και στεκόμαστε στο ύψος των περιστάσεων; Γιατί δεν το κάνεις και εσύ;

      Γιατί αντί να κλείνουμε τα παιδιά στα σπίτια τους και να τα έχουμε πάντα υπό τον έλεγχο μας, δεν τα εκπαιδεύουμε καλύτερα στο να κινούνται μόνα τους; Να τους μάθουμε τους κινδύνους, όσους δεν ξέρουν ακόμη από την υπερπληροφόρηση του διαδικτύου, να τους δείξουμε τρόπους αποφυγής τους, ελιγμούς; Να τους δείξουμε πως να συντονίζουν και την εκάστοτε παρέα τους, στους τρόπους αποφυγής κινδύνων, πως να γίνονται μια ομάδα (κρούσης) με τους ανθρώπους που έχουν επιλέξει να κάνουν παρέα; Να τους δείξουμε τι είναι η εμπιστοσύνη και πόσο ακριβή και πολύτιμη είναι για αυτούς που αποφασίζουμε να την δείξουμε και πόσο πολύ φειδωλή πρέπει να είναι σε αγνώστους; Να τους μάθουμε πως να κυκλοφορούν σαν πεζοί στο δρόμο, πως κυκλοφορούν σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης, πως κυκλοφορούν όταν οι μόνοι υπεύθυνοι για τον εαυτό τους είναι οι ίδιοι και μόνο οι ίδιοι; Γιατί δεν τους εξηγούμε πως πάντα οι εποχές είναι πιο επικίνδυνες από τις προηγούμενες (κλασική ατάκα/ τσίχλα για να κρατάς τα παιδιά, εγκλωβισμένα πάνω σου ) όμως αντίστοιχα, εξελίσσεται και ο παιδικός εγκέφαλος, και η παιδική νοημοσύνη και οι γνώσεις και οι εμπειρίες και άρα εξελίσσεται και η αντιμετώπιση των εξελιγμένων κινδύνων;

        Και μετά σηκώνει πολύ νερό στο κρασί μας , πως προκειμένω να μάθεις ένα παιδί να κινείται μόνο του, βασικά πρέπει να το μάθεις  να μην δείχνει  εμπιστοσύνη και να μετρά τους ανθρώπους και να κρατά αποστάσεις από καταστάσεις που δεν δείχνουν ασφάλεια και σιγουριά. Και αν οι καταστάσεις που προκαλούν ανασφάλεια, είναι οικείες; Η΄ είναι σε οικείο περιβάλλον; Η΄ αν αυτός που προσπαθεί να κάνει κακό στο παιδί μας είναι γνωστή φυσιογνωμία του; Γνωστός της οικογένειας; Η’ ακόμη χειρότερο, φίλος; Η΄ εκμεταλλεύεται την εξουσία που του δίνει η δουλειά του η΄ το αξίωμα του και επιχειρεί να κάνει κακό στα παιδιά μας; Τότε τι κάνουμε; Πως οχυρώνουμε τα παιδιά μας απέναντι σε αυτό; Τότε σε αυτή την περίπτωση, μαθαίνουμε στα παιδιά να δείχνουν, απόλυτη και ειλικρινή εμπιστοσύνη σε εμάς τους γονείς, ώστε να μοιράζονται καταστάσεις και προβλήματα που τυχόν δημιουργηθούν από οικεία και γνωστά μας άτομα. Μαθαίνουμε τα παιδιά να μπορούν να διαισθάνονται πράγματα, να διαβάζουν μεταξύ των γραμμών και κυρίως να μοιράζονται με εμάς, τους προβληματισμούς τους για ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ τους απασχολεί.

     Και έρχομαι στον αντίλογο (ναι ξέρω, είναι φοβερός εσωτερικός διάλογος, τα έχει όλα ) και αρχίζω πως πλέον οι εποχές είναι αλλιώς και πως εγώ ήμουν τρίτο παιδί και με είχαν μάθει να παλεύω και να διεκδικώ και πως τώρα είναι πιο πολλά τα αυτοκίνητα και πιο περίεργος ο κόσμος και πιο πολλοί οι κίνδυνοι και πάει λέγοντας ο διάλογος για να επιχειρηματολογήσω  και να αποφύγω να παραδεχτώ, αυτό που με φοβίζει περισσότερο : φοβάμαι να αφήσω ελεύθερο το παιδί μου γιατί θα έρθει, μια ώρα νωρίτερα, εκείνη η ώρα που θα με θεωρεί άχρηστη και όχι απαραίτητη  σε καθημερινή βάση. Αυτό δεν είναι, έλα πες την αλήθεια; Αυτό δεν σε καίει;

     Ναι είναι και αυτό και ας γκρινιάζω πως όλα τα κάνω εγώ και πόσο χρόνο μου απορροφάει η συνοδεία του ανήλικου, η εποπτεία του ανήλικου , η δικαιολογία «έχω το παιδί και δεν μπορώ να κάνω εκείνο η’ το άλλο», κατά βάθος είναι αυτή και μόνο αυτή , η απασχόληση που έχει απόλυτη προτεραιότητα στη ζωή μου. Και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό. Όμως αυτό πρέπει να σταματήσει, πρέπει να βοηθήσω , βήμα βήμα και σιγά σιγά, το παιδί μου, το μοναχοπαίδι παιδί μου, να ανεξαρτητοποιηθεί και να νιώσει δυνατό και ότι στηρίζεται στα δικά του πόδια και όχι στα πόδια της μαμάς και του μπαμπά. Σιγά σιγά είπαμε. Και με μελετημένα βήματα.

    Ακούω φωνές από το δρόμο. «Μαμά, τι κάνεις εκεί;». Ουπς ξεχάστηκα, με πήρε χαμπάρι. «μπες μέσα μαμά, δεν χρειάζομαι να με παρακολουθείς. Μπες μέσα και άσε με μόνη».

    Οκ αγάπη μου , σε αφήνω μόνη σου.

 

*Το κείμενο, το ξεκίνησα  προχτές, πριν συμβεί η απαγωγή παιδιών στην Κύπρο. Εύχομαι να πάνε όλα καλά και να γυρίσουν ασφαλή τα παιδάκια , στο σπίτι τους. Εξακολουθώ να πιστεύω και κυρίως να πείθω τον εαυτό μου πως αυτό που χρειάζεται δεν είναι να απομονώνουμε η΄ να ευνουχίζουμε τα παιδιά μας αλλά να τα μαθαίνουμε να κυκλοφορούν μόνα τους και να είναι αυτόνομα μα και ασφαλή.

** Βλέπεις και αυτή τη στατιστική.

 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Ένα ποστ στα ξαφνικά και χωρίς κανένα λόγο.

       Μια περίεργη μέρα η χθεσινή, η (ουσιαστικά) πρώτη μέρα του σχολείου (έχασε ήδη την κασετίνα της, το είπαμε; Ε άκου το), πρώτη μέρα με τις σχολικομαμάδες, αξημέρωτος καφές  μετά από τόσο καιρό, πρώτη μέρα δραστηριότητες, πρώτη μέρα γυμναστηρίου για μένα (και ελπίζω όχι τελευταία). Και εκεί το απόγευμα, μεταξύ συναυλιών και σόσιαλ μίντια,  αναφέρθηκαν οι καλοκαιρινές μας αποδράσεις, εκεί πίσω στα ‘90s και οι αναμνήσεις ξεχείλισαν και γέμισαν το μυαλό.

      Και σου μοιάζει σαν να έχουν περάσει χρόνια και από την άλλη σαν να θυμάσαι και τις μυρωδιές και τις γεύσεις, σαν να ήταν χτες.

     Και σκαλίζοντας το (ηλεκτρονικό ) άλμπουμ φωτογραφιών , βρήκα αυτό :

    Που αποδεικνύει πως άμα το γυαλί είναι ωραίο, ακόμη και μετά από σχεδόν 25 χρόνια, μεταμορφώνει και αναδεικνύει, όποια γυναίκα το φοράει.

Πολλά φιλιά.

*Ακούς αυτό, λόγω χθεσινής συναυλίας.

**Στην πάνω πάνω  φώτο, η αγαπημένη μου παραλία #κουίζ

Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Ξεκινήματα Σεπτεμβρίου.

Από το βράδυ,  είχες άγχος με το ξυπνητήρι  και το τσέκαρες ίσαμε είκοσι φορές μέχρι να κοιμηθείς. Έβαλες ξυπνητήρι και στο κινητό και στο τηλέφωνο του άντρα σου Αν δεν ντρεπόσουν, θα είχες βάλει και δυο τρεις μάνες / συναγωνίστριες να σε ξυπνήσουν για να είναι  σιγουράκι. Από χτες είχες επίσης ετοιμάσει το τσαντάκι του κολατσιού, το κατσαρολάκι και είχες φροντίσει να κάνεις το αγαπημένο της φαγητό. Είχανε βγει αποβραδίς και τα ρούχα τα δικά σου και τα ρούχα του παιδιού. Αν μπορούσες θα είχες κοιμηθεί ντυμένη για να είσαι σίγουρη πως όλα θα πάνε ρολόι. Έχεις μεγάλη αγωνία για αύριο. Όχι όσο στις αρχές της μαμαδίστικης ζωής αλλά έχεις αγωνία. Όσο περνάνε τα χρόνια, έχεις περισσότερη για σένα,  να ξέρεις. Πως θα ξυπνάς, πως θα προλάβεις, αν θα μπορείς να βοηθήσεις με τα μαθήματα, αν πρέπει, τι θα κάνεις με τη δουλειά, πως θα γυρνάει από το σχολείο, ποιος θα κάθεται μαζί της τα απογεύματα. Πως θα κλειστείς μέσα και εσύ και όλη η οικογένεια, πως πέρασαν οι ώρες της ξεγνοιασιάς και του καλοκαιριού. Πως έρχεται χειμώνας, σκέφτεσαι και ξανασκέφτεσαι τις υποχρεώσεις ή τα έξοδα που ήδη έχουν προγραμματιστεί και δεν βγαίνει. Είναι ζόρικα. Μετά σκέφτεσαι το χειμώνα που θα ακολουθήσει, θα είναιέναςχειμώναςγεμάτοςαποφάσεις και επιλογές και ανατροπές. Κάποιες τις θες, κάποιες τις θες πολύ μα σε φοβίζουν. Αυτές είναι οι αγωνίες που σε κάνουν να ξεχνάς εκείνες τις δικές της που είναι και πιο σοβαρές.

          Εκείνη σκέφτεται πως αλλάζει τάξη, πως μεγαλώνει. Προχτές μου είπε πάλι «μαμά δεν το πιστεύω πως πάω Τετάρτη». Σκέφτεται και αγωνιά για τους φίλους της που τους περισσοτέρους έχει να τους δει καιρό. Σκέφτεται την καινούργια τάξη, το πως θα έχουν αλλάξει όλοι και πόσο θα έχουν μεγαλώσει και πόσο περίεργα θα είναι στην αρχή αλλά μετά θα γίνουν όλα μια αγκαλιά και μια κουβέντα. Σκέφτεται αν θα τα προλαβαίνει φέτος  «τα πιο πολλά διαβάσματα», τι εμφάνιση θα έχουν στη ρυθμική, αν θα βγάλει και άλλο δόντι και με ποιόν θα την βάλει να κάτσει η δασκάλα. Έχει αγωνία για την καινούργια τσάντα που θα πάρει (την περίμενα δυο χρόνια ρε μαμά ), περιμένει με λαχτάρα τα καινούργια αθλητικά, τις καινούργιες γόμες και το καινούργιο παγούρι για νερό, θέλει να κάνει και παρέλαση φέτος και έχει αγωνία και ανυπομονησία και για αυτό. Εννοείται μέσα σε αυτό, θα μπει σφήνα και η οργάνωση ή έστω καθορισμός πλάνου  για το πάρτυ γενεθλίων της ( και ας είναι το Οκτώβριο),  για τις διακοπές των Χριστουγέννων (και ας είναι σε τρείς μήνες) , μέχρι και το τι θα κάνει στη γιορτή της θέλει να σχεδιάσει και ας είναι το Μάιο. Όμως το καταλαβαίνω, έχει μπει σε τέτοιο πυρετό προετοιμασίας και αδημονίας, που νιώθει πως τώρα, λίγες μέρες πριν αρχίσουν τα σχολεία, θα πρέπει να προετοιμάσει την υπόλοιπη ζωή της.

         Όσο ακούω αυτές τις αγωνίες της , καμιά φορά μαζεμένες, καμιά φορά μία μία, ξεχνάω τις δικές μου. Μπαίνω μέσα στην αγωνία της μα και στην έξαψη της και τα ξεχνάω όλα. Τώρα το μόνο που με νοιάζει είναι να είναι καλά. Να είναι γερή και υγιής και να απολαύσει όλα αυτά που την κάνουν να έχει αγωνία αλλά και που  της δείχνουν πόσο «ζωντανή» και μέσα στη «ζωή» είναι. Να είναι περιτριγυρισμένη από φίλους και από αγάπη, να  ζει τις στιγμές της και να τις ρουφάει. Να είμαστε και εμείς γεροί και δίπλα της και αν μπορούμε να βοηθάμε, όσο μπορούμε και μέχρι εκεί που επιτρέπεται, για να γίνουν πραγματικότητα τα όνειρα της και να μειωθούν, όσο γίνεται, οι αγωνίες της.

         Είχα τσεκάρει αποβραδίς το ξυπνητήρι. Είχα βάλει και αυτό του κινητού και του κινητού του αγοριού μου. Δεν ακούσαμε τίποτα. Μας έφαγε η χτεσινή αγωνία, μας εξάντλησε και μας ρούφηξε όλη την ενέργεια. Και μείναμε έτσι, να κοιμόμαστε. Και ίσως έτσι να ήταν, αν δεν μας είχε ξυπνήσει ο σκύλος που , αν μπορείς να το πιστέψεις, είναι τελικά κομματάκι πιο υπεύθυνος από εμάς.

        Και να την τώρα, έστω και στο νήμα, μπαίνει στο σχολείο της, με την καινούργια της τσάντα, καμαρωτή, καμαρωτή και κατευθύνεται στη νέα της τάξη. Τετάρτη δημοτικού.

        Το πιστεύεις;

*Αφιερωμένο σε όλα τα μαναράκια που ξεκινάνε σε λίγο, σχολείο.

**Ακούς αυτό, είναι πάντα για εκείνη .

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

Οι διακοπές μεγαλώνουν γερά παιδιά.

          Εσύ τώρα νομίζεις πως θα σου μιλήσω για συμβουλές ανατροφής και μυστικά διατροφής  για να μεγαλώνεις γερά παιδιά; Και θα με άκουγες; Και ακόμη χειρότερα, θα με πίστευες; Αχ μοναδικέ μου και αγαπημένε μου αναγνώστη, είσαι πολύ καλός άνθρωπος και ευκολόπιστος και κομματάκι χαϊβάνι (και για αυτό έχεις κολλήσεις εδώ χάμου και δεν έχεις πάει σε κανένα μπλόγκ της προκοπής αλλά αυτό είναι άλλο θέμα ). Δεν έχει καμία σχέση όλο αυτό που θέλω να πω, όπως πάντα άλλωστε και στην πραγματική μου ζωή, αυτό που θέλω να πω, δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ακούγεται αλλά και πάλι, είναι άλλο θέμα. ( ρε μανίτσα, ξεκόλλα με τα άσχετα και μπες στο θέμα!).

              Σε αυτές τις διακοπές, που τέλειωσαν χτες και γύρισα και  άρον άρον έκατσα  να γράψω κάτι, να πιαστώ, αυτό που έκανα στο μέγιστο βαθμό (κάποιος από τη γαλαρία φωνάζει σεξ, όχι εσύ αγαπημένε μου, μοναδικέ μου αναγνώστη μου, εσύ με ξέρεις και νιώθεις πόσο κάψιμο έχω στον εγκέφαλο, ο άλλος, ο ξένος αναγνώστης, δίπλα σου, λέει τέτοια λόγια) ήταν η ξεκούραση. Μιλάμε για πολύ αραλίκι, πολύ ύπνος , πολύ ξάπλωμα στην παραλία και διάβασμα στις ξαπλώστρες και κατάχαμα και ποτάκι στο δεξί, βιβλίο στο αριστερό και δώστου ξεκούραση και να η ξάπλα.

           Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα εκτός από το να ξεκουραστώ ( και να κάνω σεξ, λύσσαξες εσύ ο γαλαρίας ) να γίνει φράπα η φάτσα μου, να ανακάμψει αυτό το «μούρη χτυπημένη από τα αγουροξυπνήματα και την έλλειψη ύπνου» και να μετατεθεί το μπότοξ για ένα τετράμηνο μετά . Μίνιμουμ. Και θα μου πεις τώρα εσύ γιατί  λυσσάω και γιατί κάνω θέμα του ύπνου τα καμώματα; Ναι; Ναι να λες.  Ενώ λοιπόν πετούσα και ενώ θεωρούσα πως λόγω ύπνου και ξεκούρασης, ο αγώνας μου με το ageing έχει κάποιο θετικό ( για μένα ) αποτέλεσμα, τα γεγονότα που ακολουθήσαν, είχαν ακριβώς την αντίθετη άποψη :

  • Φοράς αυτές τις λαστιχένιες σαγιονάρες που φοράει όλος ο κόσμος. Αυτές που μαζί με τα τατουάζ και τα μούσια, θαρρείς και πως έτσι βγαίνουμε από την κοιλία της μάνας μας. Κουβαλάς σερβίτσιο καφέ (3 ατόμων παρακαλώ) για να τα πας στο νεροχύτη. Έχει σκαλί. Δεν υπολογίζεις σωστά σκαλί και η ρουφιανιά η σαγιονάρα, διπλώνει. Σκοντάφτεις. Με αρμονικές, μπαλετικές κινήσεις που μόνο ο Κώσταλας θα μπορούσε να περιγράψει άψογα, προσπαθείς να ισορροπήσεις τα πιατικά, να μην τα σπάσεις. Παραπατάς δεξιά και αριστερά (αρμονικά είπαμε) και τελικά σκας με τα γόνατα (όχι αρμονικά) στο πάτωμα. Τα πιατικά στη θέση τους. Τα γόνατα, όχι. Αποκτάς δυο υπέροχες μελανιές στο κάθε γόνατο και κουτσαίνεις για τρεις μέρες. Α ναι, βογκάς και κάθε που ξαπλώνεις στο κρεβάτι (για σεξ, αλίμονο εσύ ο γαλαρίας που θα το ξεχνούσες).
  • Η κοριτσοπαρέα (μέχρι την ηλικία των έντεκα) προτείνει φωτογράφιση στην παραλία . Το πλάνο είναι «ανεβαίνεις στον κομμένο κορμό, πηδάς όσο πιο ψηλά μπορείς και προσγειώνεσαι στις κοτρόνες της παραλίας.» Το στιγμιότυπο της φωτογραφίας, πρέπει να σε πέτυχει στον αέρα (και καλά πετάς) οπότε γίνονται δεκάδες λήψεις. Εκατοντάδες λήψεις. Συμμετέχω και εγώ (είπαμε η μούρη φράπα και ξεσηκώθηκα). Πετυχαίνω μετά από δίωρο, την τέλεια λήψη. Πονάνε οι πατούσες μου. Την άλλη μέρα και η μέση μου. Βογκάω για τρεις μέρες. Κυρίως όταν πέφτω στο κρεβάτι και σηκώνομαι (μπαγάσα γαλαρία, με κατάλαβες πάλι. Φυσικά για σεξ).
  • Είσαι σε πανήγυρι χωριού του νομού Αχαΐας (κάνε εικόνα μοναδικέ μου αναγνώστη και μπες στο κλίμα γιατί ο άλλος ο γαλαρίας, μόνο το σεξ σκέφτεται). Έχεις ντυθεί κάζουαλ γιατί θες να δείξεις πόσο πρωτευουσιάνα είσαι και πόσο απέχεις από τα λαμέ και τις πούλιες που όμως χαζεύεις σαν να μην υπάρχει αύριο όσο τσακίζεις γουρουνοπούλα. Το παίζεις και κομματάκι κουλ και ήρθες άβαφτη ( έχω πειστεί τόσο πολύ πως τα σπάει η μούρη που είχα το θράσος, είκοσι μέρες, να μην βάλω ούτε μάσκαρα ξερωγω). Κάθεσαι πρώτο τραπέζι πίστα (μερίμνησε αγαπημένος φίλος ) και θεωρείς πως ντάξει, αλήτη απόψε είναι η βραδιά σου, αλήτη απόψε κάνε ότι θες. Βάζει τραγουδάκι δημοτικό και αποφασίζεις να σηκωθείς να χορέψεις. Όχι πως ξέρεις, απλά να, για να δείξεις πως νιώθεις τι σκατά λέει το άσμα και συμπορεύεσαι μαζί του. Πιάνεις το πρώτο χέρι του κύκλου (στο σημείο αυτό, καταγγέλλω τους άντρες της παρέας που έψαχναν να πιάσουν το πρώτο χέρι του κύκλου που όμως άνηκε στην πιο τούμπανο ξερωγω). Πλέον χορεύεις. Χορεύεις για τη δική σου άποψη γιατί για όσους ξέρουν το άθλημα, απλά «χοροπηδάς σαν κατσίκι και προσπαθείς να προλάβεις αυτόν που προπορεύεται). Ακούς φωνούλα δίπλα σου να λέει «εδώ ρε μλκ, πιάσε την κυριούλα και μπες στο χορό». Γυρίζεις έντρομη. Παρέα εικοσάχρονων εισέρχεται στον χορευτικό χώρο με σκοπό να την πέσει στην κουκλίτσα παραδίπλα σου. Εσύ είσαι η κυριούλα. Γυρνάς στο τραπέζι και συνεχίζεις να τρως γουρουνοπούλα.

 

            Όπως καταλαβαίνεις, με εκείνα και με τα άλλα ή κούτσαινα λόγω φιτνες και νεανικού κορμιού ή ένιωθα χάλια γιατί η φράπα μούρη από ύπνο, δεν έφτανε για να αποδείξω πόσο μπεμπέκα είμαι. Και έτσι πορεύτηκα στις διακοπές και έτσι κατέληξα να γράψω τούτο. Που μεταξύ μας, ο μόνος λόγος ήταν για να διασκεδάσω την επάνοδο γιατί πονάει και κάθε χρονιά, πονάει περισσότερο και τι θα γίνει και ο ύπνος δεν φτιάχνει τη μούρη και αν βρω αυτά τα κωλόπαιδια από το πανήγυρι θα τα σακατέψω στο ξύλο που μου κάνανε σκατά τη ψυχολογία και έφαγα και δεύτερη μερίδα γουρουνοπούλα και ακόμη έχω τις μελανιές στα γόνατα και άσταδιαλα πια.

 

           Καλή επιστροφή αδέρφια  (και εσύ ο γαλαρίας, μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι 😉 )

 

 

*Ακούς αυτό (λόγω πανηγυριού) και αυτό (γιατί έτσι ).

 

Posted in Εμπειρίες | Tagged , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Εξαιτίας ενός νυφικού.

   Με ρώτησε « το νυφικό μου δηλαδή, να το πάρω;». Άργησα να απαντήσω… σπάνιο για μένα αυτό, να ξέρεις. Έχω πάντα έτοιμη μια ατάκα, μια εξυπνάδα ( που νομίζω) αλλά που τελικά είναι μπούρδα ολικής,  ένα τσιτάτο που αποδεικνύει πόσο ξερόλας είμαι. Όμως τώρα, αλήθεια, το νυφικό της να το πάρει; Τι παίρνεις μαζί σου όταν φεύγεις για πάντα από την Ελλάδα; Όταν αδειάζεις το σπίτι σου για να πας σε άλλη χώρα; 

     Και όταν γυρίσαμε αργά το βράδυ σπίτι, μετά από αποχαιρετιστήρια ποτά και γέλια, σκεφτόμουν όλα αυτά. Εκεί που ξεβαφόμουν, εκεί που βγαίνουν οι μάσκες και η αλήθεια σου κλείνει το μάτι, σκεφτόμουν τι παίρνεις όταν πας να ζήσεις σε άλλη χώρα. Να πρέπει να αφήσεις το σπίτι σου και να φύγεις σε ένα καινούργιο σπίτι, στο εξωτερικό.  Τι θα άφηνα πίσω αν ήμουν στη θέση της; 

     Θα έπαιρνα εκείνα τα γράμματα που αντάλλασσα με την κολλητή μου; Τις ευχητήριες κάρτες φίλων που έχουν γεμίσει κούτα; Τις χιλιάδες φωτογραφίες από καλοκαίρια  που θέλω να θυμάμαι; Τις σημειώσεις του πανεπιστημίου; Τα ενθύμια από ερωτικά τριήμερα και εκδρομές με Τ.; Τα βαζάκια με άμμο ή κοχύλια από νησιά που άγγιξαν την καρδιά μου; Τις ντάνες από υπερήχους και φωτός εμβρύου; Τα πρώτα παιχνίδια της Λυδίας; Τα ρουχαλάκια της  που έχω κρατήσει ενθύμιο; Το βαζάκι με τα δοντάκια που άλλαξε;

     Και άντε αυτά, πες πως τελικά και μέσα σε κατάσταση παροξυσμού και έντασης, τα τσουβαλιάζεις, πληρώνεις επιπλέον μεταφορικά και τα παίρνεις μαζί σου. Τις αναμνήσεις; Τις φιλίες; Τους έρωτες; Τις αγκαλιές; Αυτά που έχεις ζήσει σε όλη σου τη ζωή, που πάνε όταν φεύγεις; Αυτά που μένουν όταν αλλάζουν τα σκηνικά και ξεκινάς από την αρχή; 

     Τι παίρνεις μαζί σου; Πόσα χωράνε και πόσα αξίζουν τελικά; Και ξαφνικά, εκεί στον καθρέφτη του μπάνιου μου, σχεδόν με δάκρυα, κατάλαβα πως όσα αξίζουν, τα έχω μέσα μου. Τα έχει ζήσει η καρδιά μου, η ματιά μου, η ανάσα μου. Τα έχω αγκαλιάσει, τα έχω αγγίξει, τα έχω φιλήσει. Και μένουν μέσα μου και τα έχω πάντα μαζί μου όποτε θέλω να τα θυμηθώ. Δεν έχουν να κάνουν με υλικά, δεν έχουν να κάνουν με σουβενίρ και ενθύμια. Έχουν να κάνουν με μένα και τι έχω νιώσει. Αυτά έρχονται πάντα μαζί μου.

     Και ακόμη πιο πολύ από αυτό, ότι πραγματικά αξίζει, θα κάθεται δίπλα μου σε εκείνη την πτήση που θα μας πάει στο νέο σπίτι. Θα μου κρατάει το χέρι και θα είναι με την ίδια αγωνία αλλά με τον ίδιο ενθουσιασμό με μένα, με την καινούργια αρχή. Και αυτό, αυτές οι διπλανές θέσεις στην πτήση, θα είναι όλη μου η περιουσία.

 

 

*Αφιερωμένο σε εκείνους που φεύγουν…see you in London babe.

 

** Ακούς αυτό και αυτό και αυτό και  αυτό … επειδή, η φίλη, αγαπάει Άλκηστις .

 

Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε