Ένα σχεδόν #ΜeToo

       Διαβάζω χτες , σε στάτους αγαπημένης φίλης, πως το φετινό Person of the Year του περιοδικού ΤΙΜΕ αποφάσισε πως δεν θα είναι ένα άτομο αλλά πολλά και μάλιστα γυναίκες. Όλες εκείνες οι γυναίκες του #ΜeToo που αποφάσισαν να σπάσουν τη σιωπή τους και να μιλήσουν για την εκπόρνευση που επικρατεί στις διαπροσωπικές σχέσεις  (ιδίως στις εργασιακές ). Που αποφάσισαν να μιλήσουν και να βάλουν ένα τέλος σε όσα περνούσε το σώμα τους ή η ψυχή τους και να πουν όλα όσα τους παρενοχλούσαν ψυχικά και σωματικά . Που τελικά  έγινε ένα παγκόσμιο κίνημα και έβαλε τα θεμέλια για μια νέα κοινωνική κατάσταση που τίποτα από τα προηγούμενα δεν θα τα θεωρεί αποδεκτά και που οι διαπροσωπικές σχέσεις και στον εργασιακό χώρο, θα βασίζονται στην ισότητα, στο σεβασμό και στην αξία του καθένα.

        Όταν ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία, δεν είμαι σίγουρη αν είχα καταλάβει ακριβώς την έννοια αυτού του hashtag.  Είχα καταλάβει σίγουρα την δύναμη και το κουράγιο που  χρειάζεται από την γυναίκα ή τον άντρα που θα βγει να μιλήσει για την προσωπική του ιστορία κακοποίησης ή  παρενόχλησης ή βιασμού. Είχα καταλάβει πόσο δύσκολο είναι να βγάλεις στη φόρα, τις φορές που η απόφαση σου για το αν θα πετύχεις  ή όχι στον εργασιακό σου χώρο, εξαρτιόταν από τα πόσα ναι θα πεις και που θα μοιράσεις το κορμί σου. Αυτό που δεν είχα καταλάβει  σίγουρα είναι το πόση ήταν η δυναμική και πόσες θύελλες και διαμαρτυρίες θα είχε ξεσηκώσει.

     Αυτό που παρατήρησα διαβάζοντας τις δεκάδες ιστορίες που κατόρθωσαν και βγήκαν στην επιφάνεια (από γνωστούς και μη ευρέως γνωστούς,  γυναίκες και άντρες ) είναι πως υπήρχε μια μεγάλη πληγή , μέσα στις καρδιές πολλών –δυστυχώς- ανθρώπων που με κάποιο τρόπο «έσκασε» και βγήκε. Και έτσι, σαν να  μίκρυνε αυτή η πληγή. Είτε επειδή μοιράστηκε και άρα έπαψε  να φαίνεται τόσο μαύρη μέσα στην κρυψώνα της , είτε γιατί βγαίνοντας εκεί έξω έκανε  και άλλες πληγές να φανερωθούν άρα αυτομάτως ένιωσε πιο μικρή η αρχική πληγή, είτε γιατί, βγαίνοντας εκεί έξω, βοήθησε να αποφύγουν και  άλλοι άνθρωποι, αντίστοιχες καταστάσεις. Οπότε κοίτα πόσο πιο μικρότερη έγινε, σαν να πονάει λιγότερο. Ακόμη παρατήρησα, ανθρώπους  δυνατούς, επιτυχημένους, από αυτούς που θα λες ρε φίλε πως πιάνουν την πέτρα και τη στύβουν πως έχουν υπάρξει στο παρελθόν θύματα και έρμαια κάποιων αντρών κυρίως,  που το μόνο που ήθελαν ήταν να τους μειώσουν και να τους εκμεταλλευτούν. Παρατήρησα επίσης πως όσο δρόμο και αν έχεις κάνει  σε τούτη τη ζωή, όποια και όση επιτυχία, ένα αγκάθι όταν φυτρώσει μέσα σου, δύσκολα ξεχνιέται και ακόμη πιο δύσκολα αφαιρείται. Πως τα χρήματα και η επιτυχία από τη μια δεν προσδίδουν   και αυτομάτως συμπόνια, ανθρωπιά και σεβασμό στον άνθρωπο αλλά και από την άλλη δεν φέρουν τη γαλήνη, τη λήθη ή τη συγχώρεση σε αυτούς που με μεγάλο πόνο τα απέκτησαν.

       Αυτό που επίσης δεν είχα καταλάβει αλλά πλέον  μου είναι κατανοητό, είναι  αν  εμπλέκει μέσα και όλα αυτά που μας  κακοποιούν, μας βιάζουν ή μας παρενοχλούν  και προέρχονται απλά και μόνο από το γεγονός πως είμαστε γυναίκες =  αδύναμες =άξιες κοροϊδίας ή αντίστοιχα ιδιαίτεροι άντρες = ευάλωτοι. Για να εξηγούμαι, σαν  γυναίκα, στα 46 μου χρόνια, δεν έχω πέσει ποτέ θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης ή κακοποίησης. Δεν  έχω βρεθεί  ούτε καν σε κατάσταση  που ίσως να μπορούσε να οδηγούσε σε κάτι τέτοιο. Δεν έχει τύχει να με χτυπήσει/ απειλήσει / αναγκάσει  άνδρας προκειμένου να δεχτώ τις ερωτικές του προθέσεις ή να μου επιβάλλει   να κάνω πράγματα που δεν τα ήθελα ή  δεν τα είχα φανταστεί εκ των προτέρων απλά και μόνο για να μου δώσει σε αντάλλαγμα αυτά που δικαίως μου ανήκουν ή που έχω κάθε δικαίωμα να τα αποκτήσω χωρίς ανταλλάγμα. Δεν θεωρώ πως έχω κάνει κάτι που να με βοήθησε  να τα αποφύγω όλα αυτά . Νομίζω πως ήταν καθαρά θέμα τύχης, θέμα τύχης στο να  μην βρεθεί στο δρόμο μου ένας τέτοιος άντρας, θέμα τύχης η επιλογή επαγγέλματος ή κύκλου που –τυχαία- ήταν προστατευμένα από όλα αυτά. Ήταν καθαρά θέμα τύχης που δυστυχώς,  όλες όσες ανήκουν στο κίνημα του #MeToo, δεν την συνάντησαν.

       Όμως παρόλο αυτά και μέσα στα πλαίσια όλων όσων συμβαίνουν αλλά κυρίως  γιατί έχω χρέος απέναντι σε αυτές τις γυναίκες που σπάνε τη σιωπή τους μα  και την ψυχή τους προκειμένω μια μέρα να είναι όλα καλύτερα για όλες μας, αναφέρω αυτά : Έχω υπάρξει σε πολύχρονη σχέση απλά και μόνο γιατί επέτρεψα στον εαυτό μου να με πείσει ο τότε σύντροφος μου πως κανένας δεν θα με αγαπήσει ή φροντίσει ή προστατέψει όπως εκείνος. Έχω  ανακαλύψει πως μου έχουν αποκρύψει την αλήθεια  από μεγάλη και σημαντική περίοδο της ζωής μου, φίλοι καρδιακοί, απλά και μόνο γιατί τους είχαν εκφοβίσει –έμμεσα και συστηματικά- πως θα έμπλεκαν άσχημα αν μου την αποκάλυπταν. Έχω υπάρξει και δεύτερη και τρίτη,  φοβάμαι και τέταρτη γυναίκα στη ζωή ενός άντρα απλά και μόνο γιατί επέτρεψα να με πείσουν πως εγώ είμαι η αληθινή αγάπη. Έχω χάψει ψέματα με τα τσουβάλια γιατί έχω πειστεί από την κοινωνία στην οποία μεγάλωσα πως οφείλω να κάνω τα πάντα για να έχω έναν άντρα δίπλα μου γιατί μόνη μου δεν έχω υπόσταση.  Έχω περάσει πολλά χρόνια, σε μια κοινωνία που προσπαθεί να σε πείσει πως το πετυχημένο τετράπτυχο για μια γυναίκα είναι mainstream πτυχίο- διορισμός στο δημόσιο ή σε τράπεζα-γάμος- δυο παιδιά. Έχω φάει bulling γιατί είχα παραπάνω τρίχες από τη μέση γυναίκα, περισσότερη μυωπία, πιο σγουρά μαλλιά, πιο πολλά κιλά, πιο λίγα κιλά, πιο χαλαρό  κώλο, πιο πεσμένα βυζιά. Έχω φάει κράξιμο για τον τρόπο που διαθέτω το κορμί μου, σε ποιούς, για ποιό λόγο, ποιούς ερωτεύομαι , αν ταιριάζουν στο πολίτικαλ κορέκτενς της εκάστοτε εποχής. Έχω κατηγορηθεί γιατί ξεχωρίζω , γιατί δεν τα κάνω όπως όλοι της ηλικίας μου, γιατί δεν σοβαρεύομαι. Έχω πιεστεί από γνωστούς  γιατί ρωτάω, γιατί έχω μια έμφυτη αγάπη για την περιπέτεια και το μυστήριο, γιατί δεν ταιριάζω στα κλισέ. Έχω ακούσει πολλά για την επαγγελματική μου σταδιοδρομία, για τις  επαγγελματικές μου επιλογές μου, έχω χάσει ευκαιρίες απλά και μόνο επειδή είμαι γυναίκα και σαν γυναίκα πρέπει να αφοσιωθώ στην οικογένεια μου. Έχω νοιώσει απαίσια που παντρεύτηκα μεγάλη , που δεν έκανα αμέσως παιδί, που έκανα μόνο ένα , που ένα ίσον κανένα και άρα άχρηστη. Έχω κατηγορηθεί που δεν γυμνάζομαι, που  δεν κάνω υγιεινή διατροφή. Έχω ακούσει άλλα τόσα για τον τρόπο που μεγαλώνω το παιδί μου, για το πώς φέρεται το παιδί μου, για τι σόι οικογένεια είμαστε, για το πώς και κατά πόσο αγαπιόμαστε. Έχω ακούσει πολλά για πως διαχειριζόμαστε τα οικονομικά μας σαν οικογένεια και γιατί δεν γινόμαστε υποχρεωτικά  το «εμείς» όταν αναφερόμαστε  σε τρίτους για τη κοινή ζωή μας αλλά το «ο Τάσος και εγώ». Έχω νιώσει άσχημα που εξακολουθώ να θέλω να βγαίνω (ενίοτε και μόνη μου ), να ξενυχτάω, να έχω ζωή και σαν ενήλικας και όχι μόνο σαν γονιός.

      Έχω ακούσει και έχουν ειπωθεί πολλά . Και είμαι σίγουρη πως πάνω από τα μισά, ξέρεις και εσύ ακριβώς τι σημαίνουν. Γιατί τα έχεις νιώσει και εσύ στο πετσί σου. Είναι ολόκληρη η ζωή σου, σε στοιχειώνουν και είναι η αιτία για τις όποιες  επιλογές σου. Και τώρα δα, έστω και με αφορμή κάτι τελείως διαφορετικό από όσα με αφορούσαν παραπάνω, αποφασίζω να μιλήσω για όλα αυτά που θεωρώ πως  μου έχουν συμβεί απλά και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθώ με ένα αιδοίο και όχι με ένα  πέος. Αυτό έχει καθορίσει παρά πολλές πτυχές της ζωής μου και επηρεασμένο και  από τους κοινωνικούς κανόνες, έχει επηρεάσει  και την εξέλιξη μου. Και ξέρεις ακριβώς τι σου συζητάω. Το ξέρεις και αυτό.

       Και επιτέλους  να, ήρθε η ώρα να σταματήσει. Είμαστε εδώ και είμαστε πολλές. Ξεκίνα παρέα μου.

 

*Aκούς αυτό. Ή ακόμη καλύτερα, άκου ότι τραβάει η ψυχούλα σου και μην επιτρέπεις σε κανένα να σου επιβάλλει τι θα ακούς. 😉

 

 

Advertisements
Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

Να μπορούσα στα σύννεφα (ξέχνα τα βενζινάδικα, αλλού το πάω).

         Ως άνθρωπος, από τότε που με θυμάμαι, φοβάμαι οποιοδήποτε μεταφορικό μέσο που δεν μπορώ να το οδηγήσω/κυβερνήσω εγώ. Έχω τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου που θεωρώ πως αν είμαι σε ένα μεταφορικό μέσο και γίνει μια στραβή, εγώ και μόνο εγώ με τις πολύτιμες γνώσεις μου και ικανότητες μου, θα αποτρέψω το κακό ενώ αν δεν μπορώ να το οδηγήσω εγώ η θεά, όλοι οι άλλοι θα κάνουν μλκια. Αυτό μας οδηγεί στα εξής δυο μεταφορικά μέσα που τρέμω : τα αεροπλάνα και τα πλοία.

      Με τα πλοία, είτε επειδή τα χρησιμοποιώ πιο συχνά, είτε επειδή δεν διανοούμαι καλοκαίρι χωρίς να ταξιδέψω στη θάλασσα για τον προορισμό των διακοπών μου, το έχω δουλέψει λιγάκι το θέμα : βρίσκω μια θέση σχετικά βολική και παλουκώνομαι μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου που έχει επιλεγεί προσεκτικά ώστε να μην είναι πάνω από 4 ώρες από λιμάνι σε λιμάνι. Δεν το κάνω πάντα τόσο με ελαφρά τη καρδία, ελέγχεται ο καιρός ένα δεκαπενθήμερο πριν, επιλέγεται η πιο εξελιγμένη μορφή θαλασσινού μέσου και βρίσκω και καλή παρέα που να μπορεί να αντέξει τον πανικό μου αλλά κυρίως να αντεπεξέλθει στις εντολές «φέρε ένα μπουκάλι νερό γιατί δεν κουνιέμαι», «κυνήγα τη μικρή γιατί ζαλίζομαι», «ρώτα τον καπετάνιο αν παίρνει φάρμακα που φέρνουν υπνηλία», «βλέπεις το λιμάνι; Φτάνουμε;» και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Όμως γενικά, θεωρώ πως είμαι σε πολύ καλό δρόμο και με αυτόν τον ρυθμό παίζει μέχρι τα ογδόντα μου, να έχω καταφέρει, εν πλω, να κάνω και μια μικρή βόλτα στο κατάστρωμα (οκ, ανατρίχιασα και μόνο στη σκέψη!).       Εκεί όμως που δίνω τα ρέστα μου, είναι το αεροπλάνο. Όχι εκεί πραγματικά, όχι επειδή είμαι μπροστά αλλά ειλικρινά, παίζει να γραφτεί και διατριβή πάνω μου με τίτλο «Ο πανικός του ανθρώπου εν ώρα πτήσης : όρια και αντοχές.». Εκεί θεωρώ πως α) ζω ένα μαρτύριο, β) έχω φανταστεί εναλλακτικούς τρόπους ταξιδιού (να πάω οδικώς) αλλά συνήθως σε αυτή την περίπτωση εμπλέκεται και ταξίδι με πλοίο τουλάχιστον 40 ώρες οπότε το αποκλείω και γ) αν καταγράψει κάμερα τους υστερισμούς που κάνω εν ώρα πτήσης, λογικά κάποια στιγμή θα μου απαγορευτεί η είσοδος σε όλα τα αεροσκάφη του κόσμου.
       Τις προάλλες χρειάστηκε να ταξιδέψω ΜΙΑ ώρα αεροπορικώς, ω Θεοί! Αρχικά δεν κοιμήθηκα καν το προηγούμενο βράδυ, είχα αγωνία για την πτήση μα κυρίως για να μην την χάσω (μια άλλη στιγμή θα αναλύσω την άψογη σχέση που έχω με το χρόνο αναχώρησης οποιουδήποτε μεταφορικού μέσου #ΝΟΤ ). Έφτασα στο αεροδρόμιο με ανάλογο ύφος με αυτούς που διανύουν το green mile να υποθέσω, έχω κάνει ήδη τσεκ Ιν ηλεκτρονικά (ο φρίκουλας κλανιάρης θέλει να τα ελέγχει όλα) και φτάνοντας πια στο γκέιτ, μπορώ πλέον άνετα να χαζέψω τους συνεπιβάτες μου. Το χάζεμα αυτό έχει δυο στόχους : α) να δω με ποιους άλλους χαροκαμένους θα τελειώσει η ζωή μου (αχ να και ένα μωρό, τι κρίμα… ναι για τέτοιο πανικό μιλάμε) και β) να ξεχωρίσω ανάμεσα στους συνεπιβάτες τον τυχόν τρομοκράτη / αεροπειρατή κλπ. Αυτό δεν στο είπα ε; Πάντα, μα πάντα, σε κάθε πτήση υπάρχει ένας πιθανός αεροπειρατής. Πάντα όμως λέμε…         Ο τύπος είναι χαρακτηριστική φάτσα τρομοκράτη (να ένας άνθρωπος που δεν βάζει καθόλου ταμπέλες, εγώ!), έχει ξυρισμένο κεφάλι, ντυμένος αρκετά σοβαρά (στάχτη στα μάτια), ελαφρά ιδρωμένος (από την αγωνία του), δεν κρατεί χειραποσκευή ούτε τσάντα (να έχει ελεύθερα χέρια, τον τρομοκρατικό εξοπλισμό τον έχει μεταφέρει με άλλο τρόπο μέσα #δενπαλεύομαιλέμε) και κοιτάζει διερευνητικά τα πάντα και τους πάντες (όπως εγώ, Hello?). Ουπς και ναι, we have a winner ladies and gentlemen. Τον βρήκα, κάθεται ακριβώς αντίθετα από μένα στο βανάκι που μας πάει στο αεροσκάφος, μετακινούμαι για να τον βλέπω καλύτερα και αρχίζει ο αγώνας μου.       Στο αεροσκάφος, έχει κάτσει σχετικά σε βολική θέση και σχετικά κοντά μου, βολεύεται και ξύνεται ελαφρά στην μύτη (αχα κλασικό σινιάλο για τυχόν συνεργάτες!). Φοράει τη ζώνη και κάτι ζητάει από την αεροσυνοδό (κάτσε να αρχίσω να παρακολουθώ και αυτήν, πότε δεν ξέρεις).

      Ετοιμαζόμαστε για απογείωση, έχω χεστεί επάνω μου και ξεχνώ τον τρομοκράτη, γραπώνω το διπλανό μου που μέχρι να ξεκινήσουμε είχε διαβάσει από τα περιοδικά μέχρι τις οδηγίες σε περίπτωση εκκένωσης του αεροσκάφους, με κοιτάζει με συμπόνια γιατί επιτέλους συνάντησε και κάποιον πιο ούφο από εκείνον, εμένα.

     Έχουμε απογειωθεί, ευτυχώς δεν έχω χεστεί πάνω μου στην κυριολεξία και πλέον ήρεμη (ουπς ένα κενό αέρα γτμ, λες να πέσουμε;) επιστρέφω στον αρχικό μου σκοπό : παρακολούθηση εχθρού. Πάλι κάτι συζητάει με την αεροσυνοδό, είναι μια κινέζα με 4 παιδιά (κινέζα με 4 παιδιά; μια πρέπει να υπάρχει στον κόσμο και είναι εδώ στο αεροσκάφος; ) που τα πάει όλα στην τουαλέτα και μου έχει κλείσει τη θέα και δεν μπορώ να δω τι κάνει ο ύποπτος. Όπα βλέπω, τρώει… τρώει; Τι έγινε παιδιά, εμείς φαΐ δεν έχουμε; (προσοχή για να καταλάβεις κιόλας, θεωρώ δεδομένο πως από ώρα σε ώρα θα έχω πεθάνει αλλά η όρεξη όρεξη). Μας έφεραν, ήταν χάλια. Τώρα κάνω πως τρώω σαν προκάλυμμα για να τον παρακολουθώ καλύτερα (ε;). Τρώει και εκείνος και μάλλον του αρέσει (έλα ντάξει, ο άνθρωπος ξεκάθαρα αεροπειρατής και τρώει το τελευταίο γεύμα του αλλιώς δεν τρώγεται τούτο το πράμα).

       Στο μεσοδιάστημα, στην δικιά μου μεριά του αεροσκάφους έχει στηθεί νυφοπάζαρο τρελό : οι πίσω μου, δυο αγόρια γύρω στα 55 αλλά ντυμένα σαν 18χρονα, έχουν ανακαλύψει τον έρωτα και τις σέλφις παράλληλα και βγάζουν εναλλάξ με τις αεροσυνοδούς που καμακώνουν. Και έχουν βρει δικαιολογίες χειρότερες και από αυτές που λέω στο διαιτολόγο μου όταν πάω με επιπλέον κιλά αντί για λιγότερα: «ε δεσποινίς μπορείτε να μου φέρετε ένα ποτήρι νερό και να βγούμε μια σέλφι;» , «μια κουβέρτα παρακαλώ; Και μια σέλφι θα με ζέσταινε!», « μπορείτε να βγείτε μια φωτογραφία μαζί μου γιατί έβαλα ένα στοίχημα με το φίλο μου εδώ και το έχασα» και άλλα τέτοια αηδιαστικά που πρέπει να τα ακούω γιατί είναι πάνω από το κεφάλι μου αλλά που δυστυχώς με αποσυντονίζουν από το στόχο μου… καλέ ο στόχος μου!! Τον κοιτάω ξανά με νόημα, έχει τελειώσει το φαγητό και πίνει καφέ χαζεύοντας κάτι κυρίες που έχουν κολλήσει στο διάδρομο και μιλάνε. Πάω και εγώ, ευκαιρία να είμαι πιο κοντά του και να παρακολουθώ τι κάνει. Φτου κουνάει, γυρίζω πίσω. Μετά από λίγο και αυτές εκεί, ακόμα ακλόνητες μιλούσαν και χαχάνιζαν. Στέκομαι δίπλα τους τύπου «έλα εδώ τα κορίτσια να τα πούμε, μια παρέα είμαστε άλλωστε», λένε κυρίως βλακείες για ψώνια, εκεί που θα πάνε και ευκαιρίες αγορών. Παρασύρομαι και κρατάω σημειώσεις «πώς είπες πως θα πάω σε αυτό το outlet για φθηνές τσάντες» και δεν παίρνω χαμπάρι πως ο ύποπτος έχει σηκωθεί και έχει πάει τουαλέτα. Το είδα όταν επέστρεφε που πλέον έκοψα τις φλυαρίες γιατί δουλίτσα δεν θα γινόταν. Το μόνο που είδα ήταν πως φορούσε ένα χρυσό ρολόι με διαφορετική ώρα από την κανονική (ύποπτο και αυτό!). Πάω στην τουαλέτα για ξεκάρφωμα και είναι πάλι αυτές οι δυο χαμένες, τώρα μιλάνε για μουσεία και κολλάω μαζί τους άλλο ένα δεκάλεπτο.

          Το σήμα της προσγείωσης ακούγεται και τρέχω να κάτσω στη θέση μου. Ο ύποπτος ανασηκώνεται λίγο και λέω τώρα ήρθε η ώρα του Γιάννη Βαλαώρα αλλά λάθος, ίσιωσε το παντελόνι του. Εγώ ξαναγραπώνομαι από το δίπλα άγνωστο που πλέον διαβάζει συσκευασίες από το μενού, με κοιτάζει με λάγνο βλέμμα τύπου «θα κάνω κίνηση, δυο φορές με γράπωσες σε μια ώρα», του απαντώ ξερά «μην πεις κουβέντα, κράτα κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα» και επιτέλους ακουμπάμε στη γη. Χειροκροτώ κρυφά (για εσάς τους πανάσχετους που κοροϊδεύετε όσους χειροκροτούν κατά την προσγείωση, σας πληροφορώ πως κάποιοι χειροκροτούμε από αληθινή χαρά και ευγνωμοσύνη που βγήκαμε ζωντανοί από του χάρου και του αεροπειρατή τα δόντια και αρχίζει η αποβίβαση).

         Εννοείται πως μόλις προσγειωθήκαμε και βγήκαμε από τη φυσούνα, ήρθαν και τον παρέλαβαν άνθρωποι της αεροπορικής εταιρείας, όχι φυσικά επειδή ήταν ύποπτος και εγώ ο αετός τον κατάλαβα. Ούτε καν, προφανώς ήταν κάποιος παλιός συνάδελφος ή κάτι τέτοιο αλλά κάποιος πολύ σπουδαίος αν κρίνω από τον τρόπο που του φέρονταν. Στον έλεγχο διαβατηρίων μάλιστα –αυτός ούτε που έκανε, πέρασε με συνοπτικές διαδικασίες ενώ εγώ η ημίτρελη παιδευόμουν μισή ώρα- με πλησίασε, μου χαμογέλασε και μου έδωσε ένα κουτάκι σοκολατάκια … μάγκα μου, με είχε καταλάβει πως τον κοιτούσα όλη την πτήση και κατέγραφα κινήσεις και θέλει να με ξεφτιλίσει! Μήπως να μου ρίξει στάχτη στα μάτια γιατί είμαι η μόνη που κατάλαβα τους αληθινούς σκοπούς του;

Θα δείξει.

*Ακούς αυτό. Λογικό.

 

Posted in Εμπειρίες | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

Ένα απόγευμα όπως το σημερινό.

     

       Ένα απόγευμα όπως το σημερινό, βροχούλα και λίγο κρύο μετά από ηλιόλουστη μέρα, κανονικά θα γύριζα σπίτι και αφού τελείωνα ότι δουλειά / υποχρέωση είχα, θα έβαζα το αγαπημένο, ξεχειλωμένο, χιλιοφορεμένο φούτερ με κουκούλα και θα έβγαινα βόλτα στο δρόμο.

       Θα άφηνα το ξαφνικό κρύο να μου αγγίξει το πρόσωπο, θα φορούσα επιτέλους ένα ρούχο χοντρό πάνω σε αυτό το σώμα που τέσσερις μήνες το χτυπούσε αλύπητα ο Ήλιος. Θα μύριζα το χώμα, θα έβλεπα πόσο καθάρισαν οι δρόμοι και τα δέντρα της γειτονιάς. Θα πατούσα στις μικρές λακκούβες στα πεζοδρόμια και θα άφηνα να στάξουν στην κουκούλα μου, οι στάλες από τα φύλλα στις νεραντζιές.

      Ένα απόγευμα όπως το σημερινό, θα ένιωθα πως πλησιάζει ο χειμώνας που τόσο τον αγαπούσα και θα κανόνιζα να κόψω το μαλλιά μου για να τα καθαρίσω από την αλμυρά της θάλασσας . θα γύριζα σπίτι για να βγάλω τα χειμερινά από τις σακούλες και τα πατάρια και να ξαναθυμηθώ τα ρούχο που λαχταρούσα η΄να φρικάρω με τα «δεν έχω τίποτα να φορέσω αυτό το χειμώνα».  Θα πετούσα από τη χαρά μου που επιτέλους μπαίνει ο χειμώνας που σημαίνει καινούργια ξεκινήματα και νέες περιπέτειες,  ένας χειμώνας που όλα μπορούν να συμβούν. Ένα απόγευμα όπως το σημερινό, δεν θα είχα έννοιες για το χειμώνα που έρχεται γιατί απλούστατα το καλοκαίρι το κουβαλούσα πάντα μέσα μου.

       Ένα απόγευμα όπως το σημερινό , την άλλη μέρα μάλλον θα πήγαινα στο σχολείο , με το ίδιο αγαπημένο, ξεχειλωμένο, χιλιοφορεμένο φούτερ με κουκούλα απλά και μόνο για να δείξω και στους υπόλοιπους πως για μένα, ο χειμώνας ήρθε.

      Ένα απόγευμα σαν το σημερινό μα πάρα πολλά χρόνια πριν.

 

*Ακούς αυτό  (και λόγω  της ημέρας ). Και αμέσως μετά, αυτό.

 

Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Κρέμα νυκτός .

         Η κρέμα που φοράω τα βράδια (οκ όποτε το θυμάμαι, ας μην κοροϊδευόμαστε ) μεταξύ άλλων, γράφει και  45+. Σπάνια του δίνω σημασία αλλά σήμερα, κόλλησε το μάτι μου εκεί.

      45+. Και είμαι εγώ. Ναι εγώ που προχθές, μα το θεώ προχθές ήταν, είπα στο εαυτό μου «τι χαζεύεις; Έφτασε εννέα, έχεις διάβασμα ακόμη». Και εννοούσα σχολείου,  έστω πανεπιστήμιου… έτσι ήταν το φίλινγκ μου, πως έχω αφήσει πίσω το διάβασμα και δεν θα προλάβω. Η’ μέχρι και πριν 10 χρόνια, ακόμη είχα τύψεις όποτε επέλεγα να κάνω κάτι άλλο παρά να διαβάσω και πως θα περάσω τόσα μαθήματα στην εξεταστική.

           Εμένα λοιπόν, που ακόμη νιώθω πως μέχρι χτες πήγαινα σχολείο, εμένα λοιπόν , η κρέμα νυκτός μου γράφει 45+. Και να έλεγα πως κάτι κάνει η ρουφιάνα επιπλέον από τις 30+, θα έλεγα χαλάλι τον ψυχολογικό πόλεμο. Μα όχι, το μόνο που κάνει είναι να σου θυμίζει πως είσαι 45+ και να πράττεις ανάλογα.

         Αυτό που το μυαλό μου δεν ταιριάζει με την ημερομηνία γέννησης στην ταυτότητα, σου συμβαίνει και σένα; Και εσύ θεωρείς πως ακόμη είσαι μικρός /ή για όλα αυτά που έχεις να διεκπεραιώσεις και έχεις χρόνο ακόμη; Το νιώθεις και εσύ, έλα πες. Ανωριμότητα άκουσα κάπου από πίσω; Ίσως ναι, και ανωριμότητα φοβάμαι πως είναι γιατί ταιριάζει και με άλλα δείγματα ανωριμότητας που έχω στη συμπεριφορά μου κατά καιρούς. Όμως εγώ θα προτιμήσω να πω πως είναι αντίσταση. Η αντίσταση σε αυτό το «μεγάλωμα» του σώματος. Έτσι λοιπόν, τον τελευταίο καιρό αποφάσισα να αντισταθώ και πήγε πολύ καλά : έκανα 2 εξτρά τρύπες στα αυτιά, έκλεισα ραντεβού για τα επόμενα τατουάζ μου (οκ έκλεισα ραντεβού και για μπότοξ αλλά ειλικρινά ποιος μετράει;), έκανα Τάι Τσι στην παραλία της Αρβανιτιάς, πήγα την κόρη μου την πρώτη της βόλτα σε εστιατόριο ΜΟΝΟ φίλες, αγόρασα ΜΩΒ γυαλιά πρεσβυωπίας γιατί αν δεν φορέσω μωβ τώρα που είμαι μικρή, πότε; ,αγκαλιάστηκα με άγνωστους ανθρώπους σε ένα κάμπινγκ στο Δρέπανο, κάνω 12 αγκαλιές την ημέρα έκτοτε, έκανα ποδήλατο μετά από 10 χρόνια , πήγα σε μπουζούκια επίσης μετά από τόσο καιρό και το ευχαριστήθηκα με τρέλα, έχασα κιλά και έβαλα παντελόνι που φορούσα στο πανεπιστήμιο, έκανα αγκαλιές με όλα τα παρελκόμενα με το αγόρι μου,  σε ένα κανό, μεσοπέλαγα του Κορινθιακού.  Έκανα αντίσταση. Και θα εξακολουθώ να κάνω κάθε φορά που σκέφτομαι πως η κρέμα νυκτός μου γράφει 45+.

          Και σε εκείνες τις στιγμές, θυμάμαι τον πατέρα μου. Ακόμη και λίγο πριν αρρωστήσει και φύγει, να μας θυμίζει με καμάρι πως πότε δεν έχει νιώσει την ηλικία που είναι. Πως πάντα θεωρεί πως έχει χρόνο, έχει δρόμο μπροστά, είναι ακόμη νέος στη ψυχή και όλα γίνονται. Αυτό σίγουρα δεν το έλεγα ανωριμότητα (οκ ίσως το έλεγα τη φορά που επέμενε πως μπορεί να δουλεύει 18 ώρες την ημέρα και ας ήταν 75+ χρονών ). Αυτό το έλεγα αγάπη για ζωή.

       Και θα προσπαθήσω, σιγά σιγά, να  ονομάσω έτσι και την αντίσταση μου.

 

 

*Είναι birthday post, δείξε αγάπη.

*Ακούς αυτό.  

Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

Ένα κάποιο, 10χρονο κορίτσι. #Ανδριάνα

       

 

           Ένα 10χρονο κοριτσάκι, σίγουρα θα το διάβασες κάπου στον κόσμο των social media , έφυγε από τούτη τη ζωή. Ένα πανέμορφο, 10χρονο κοριτσάκι, με λαχτάρα για ζωή και με όληηηη τη ζωή μπροστά της. Ένα 10χρονο κορίτσι αποφάσισε να φύγει για «μεγάλα» ταξίδια, έτσι στα ξαφνικά.

          Και από το πρωί συναντάω παντού αυτήν την είδηση και κάθομαι και την ξαναδιαβάζω και προσπαθώ να το χωρέσει ο νους μου. Μα δεν χωράει, σε κανένα νου δεν μπορεί να χωρέσει πως πέθανε ένα 10χρονο κορίτσι. Κοιτώ τις φωτογραφίες που αναδημοσιεύονται η’ αυτές που έχει η μάνα του στο προφίλ και σκέφτομαι ένα και μόνο :είναι ένα πανέμορφο 10χρονο όπως όλα αυτά που ξέρω, όπως η κόρη μου, όπως οι φίλες της, όπως τα παιδιά αγαπημένων φίλων μας. Είναι ένα 10χρονο κορίτσι σαν τα δικά μας… μπορει να ήταν το δικό μας . Και το βλέπω τόσο συχνά αυτό γύρω μου, χάνονται παιδάκια που δεν έχουν καν προλάβει να απολαύσουν τούτη τη ζωή. Οικογένειες βυθίζονται στο πένθος και στον πόνο, από μια απώλεια που τους στέρησε τα παιδιά τους. Δεν αντέχω να το σκέφτομαι όμως φορές Φορές το φοβάμαι τόσο που προσπαθώ να το συνηθίσω.  Ναι όπως το ακούς, προσπαθώ να συνηθίσω το θάνατο των παιδιών γιατί τον βλέπω τόσο συχνά γύρω μου και πονάει. Μα δεν συνηθίζεται ρε διάολε, δεν μπορεις να συνηθίσεις πως ένα 10χρονο, πανέμορφο κορίτσι, σήμερα δεν ζει. Έχει πεθάνει . Είναι οι γονείς  της εκεί μόνοι… και θα την περιμένουν. Ίσως και για πάντα . θα περιμένουν να γυρίσει εκείνο το πανέμορφο κορίτσι τους.

            Δεν μπορεί να αναλωνόμαστε σε χιλιάδες μαλακίες (σχώραμε που μιλάω έτσι, δεν γίνεται να ειπωθεί αλλιώς ) και να υπάρχουν 10χρονα κορίτσια και αγόρια που υποφέρουν. Που βρίσκονται σε κρεβάτια πόνου, που εξαρτώνται από θεραπείες και επώδυνες εξετάσεις, που πεθαίνουν καθημερινά. Δεν είναι τα 10χρονια αγόρια και κορίτσια για να είναι σε κρεβάτια πόνου. Δεν γίνεται να πεθαίνουν αθώα πλάσματα που  ακόμη δεν έχουν ζήσει τη ζωή τους. Δεν είναι δυνατόν. Και εμείς νιώθουμε πως έρχεται το τέλος του κόσμου όταν η δουλειά μας δεν πάει καλά, όταν δεν μας βγαίνουν τα λεφτά για εκείνο το καινούργιο μοντέλο κινητού, όταν θα πάμε διακοπές σε εξοχικό φίλων αντί σε ξενοδοχείο όπως θέλαμε, όταν το παιδί μας πάει σε δημόσιο αντί σε ιδιωτικό σχολείο, όταν τρακάραμε λίγο το αμάξι και πως θα πληρώσουμε τη ζημιά ή ακόμη χειρότερα πως θα το πούμε στον άντρα μας. Και κάπου σε κάποιο νοσοκομείο παίδων , ένα 10χρονο κορίτσι, αφήνει την τελευταία του πνοή και μια αγκαλιά μιας μάνας, μένει κενή για πάντα.

          Και τότε σκέφτομαι εκείνη τη μάνα …αχ αυτή η μάνα. Τι να της πεις; Ποια αγκαλιά; Ποιο φιλί; Ποια κουβέντα μπορεί να  την κάνει να νιώσει καλύτερα ; Όλα είναι ένα τίποτα… τίποτα και πόνος. Αχ ρε μάνα, αχ ρε πάτερα! Πως ξημερώνεται ένας τέτοιος πόνος; Πως κυλάει; Πως θα βρει κουράγιο να συνεχίσει τη ζωή της; Έχει άλλο παιδί άραγε; Να πιαστεί από κάπου, να βρει νόημα. Α ρε μάνα, πόσο σε σκέφτομαι και  σε πονάω.

         Δεν ξέρω τι άλλο να πω, έχει στερέψει το μυαλό μου από σκέψεις . Το μόνο που έχω είναι απορίες, χιλιάδες απορίες για την άδικη ζωή αλλά και για το γιατί πεθαίνουν 10χρονα αγόρια και κορίτσια.

        Και γιατί η Ανδριάνα δεν είναι πια μαζί μας.

*Για κείνο το πλάσμα.

**Ακούς αυτό.

*** Οι γονείς της ανάρτησαν αυτο: «Αυριο στις 12:00 θα γινει η κηδεια της κορουλας μας Ανδριανας Αναπλιωτη, στο νεκροταφειο του Βυρωνα. Αντι στεφανων θερμα σας παρακαλω καταθεστε ενα ποσο αιτιολογια Ανδριανα Αναπλιωτη στο Προτυπο Εθνικο Νηπιατροφειο Καλλιθεας. Οι τραπεζικοι λογαριασμοι ειναι 

Alpha bank 226002001000102 , iban GR7501402260226002001000102

Εθνικη 137/001275-02 , iban GR7401101370000013700127502

Το βραδυ πριν να πεσει για υπνο και παθει το ανευρισμα εκλαιγε που υπαρχουν φτωχα και ορφανα παιδακια Σας παρακαλω καντε το κοινοποιηση»

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

To ίνμποξ της ζωής σου.

     

         Είχε κυκλοφορήσει κάποτε ή κυκλοφορεί συχνά πυκνά όποτε συμβαίνει κάτι στα σόσιαλ μίντια, το αστειάκι: όταν ανοίξει το ίνμποξ μας θα δεις χαμός ή όταν βγουν στη φόρα οι συνομιλίες θα δεις σκάνδαλο κλπ. Και το έχω σκεφτεί πολλές φορές όταν το ίνμποξ μου παίρνει φωτιά. Υπάρχουν μέρες που το περιεχόμενο του ποικίλλει από συνταγές φαγητών και οδηγίες πλυσίματος ρούχων μέχρι ερωτικές συμβουλές ή  σχολιασμό φωτογραφιών διάσημων και ωραίων αντρών. Τα ξέρεις μωρέ, τα κάνεις και εσύ , μην βλέπεις που εγώ τα λέω .

         Αυτό όμως  που με συγκλονίζει κάθε που το ίνμποξ μου (και εγώ μαζί του) παίρνει φωτιά είναι πως ένα και μόνο είναι τα συστατικό που τα κινεί όλα αυτά : η αγάπη ή  ο θυμός από την έλλειψη της. Αγάπη για το φαγητό, για την τέχνη, για τη φιλία, για τον έρωτα, για το σεξ, για τα ταξίδια, για ωραίες βόλτες στην Αθήνα, για τους ωραίους άντρες, για τα παιδιά …όλα και τα πάντα περιτριγυρίζουν γύρω από την αγάπη. Και όταν η αγάπη για αυτό που μιλάς περισσεύει και ξεχειλίζει, τότε η συνομιλία σε ανεβάζει στα ουράνια, σε κάνει να νιώθεις σπουδαίος και να τα βλέπεις όλα με άλλο μάτι. Και όταν η αγάπη λείπει, έχει στερηθεί εδώ και καιρό και μόνο ο θυμός υπάρχει στη ψυχή σου, η συνομιλία πνίγεται, σκοτεινιάζει, σε κάνει να πονάς και να σου βγάζει τον άσχημο εαυτό σου. Συμβαίνουν και τα δύο, συμβαίνουν συχνά .

          Και ενώ θεωρητικά οι συζητήσεις μεταξύ φίλων σου ξεκινούν χαλαρά και ήρεμα, στην πορεία ξεδιπλώνεται εκείνη η αγάπη ή ο θυμός  που ανέφερα παραπάνω και σε παρασύρει. Και καλά όταν είναι αγάπη, τότε σε παρασύρει και σένα και αρχίζεις να σκέφτεσαι με αγάπη ότι συζητάς. Και ανεβαίνει η ψυχούλα σου, νιώθεις ανάταση και ομορφιά, λες συνέχεια αυτά τα κλασσικά τι ωραία που είναι η ζωή, μλκια που τσακώνομαι με Τ., θα περάσει και το αυτό το πρόβλημα και όλα αυτά. Μα όταν είναι θυμός, όταν όλη η συζήτηση «φωνάζει» πως ο συνομιλητής δεν αγαπιέται, δεν έχει αγαπηθεί, έχει πάψει να νιώθει όμορφα με τον εαυτό του και νιώθει λύπη ..μα κυρίως θυμό. Θυμό για εκείνον που τον έφερε σε αυτή την θέση, θυμό για εκείνον που τον ταλαιπωρεί, θυμό για αυτά που ζούμε, θυμό παντού. Και μοναξιά. Και όσο μόνος νιώθει, τόσο θυμό βγάζει . Και όσο  θυμώνει, του φταίνε όλα. Τώρα του φταις και εσύ που μέχρι πριν μιλούσατε για το ότι φταίνε οι άλλοι. Τώρα και εσένα σου φταίνε όλα, θύμωσες και εσύ, είναι σκατά η ζωή, καλά κάνω και τσακώνομαι με Τ. ,  δεν θα το ξεπεράσουμε ποτέ αυτό το πρόβλημα και όλα αυτά τα όμορφα.

           Και το ακόμη πιο περίεργο είναι πως όταν μιλάς με φίλους στον ινμποξ, όταν ανοίγουν τη ψυχούλα τους καταλαβαίνεις πως όλα αυτά που τους απασχολούν με αγάπη ή θυμό απασχολούν και άλλους, τα ίδια θέλουν και εκείνοι, τα ίδια αγαπούν ή μισούν ή τους κάνουν να θυμώνουν. Τα ίδια ζητούν, αγάπη μόνο . τότε γιατί δεν μπορούμε να τα βρούμε; Γιατί ζοριζόμαστε και οι σχέσεις μας γίνονται τόσο πολύπλοκες ; Γιατί υπάρχουν μέρες που παίρνει φωτιά από το θύμο και όχι τόσες από αγάπη; Αφού δεν μπορούν να μας την πάρουν την αγάπη, ούτε να μας την στερήσουν , ούτε να λιγοστέψει, γιατί δεν τη μοιράζουμε; Γιατί δεν τη αφήνουμε να κυκλοφορήσει; Γιατί δεν λέμε κατάμουτρα παρά μόνο γράφουμε στα ινμποξ πόσο  πολύ αγαπάμε ή  πόσο πολύ έχουμε στερηθεί αυτήν την αγάπη και θυμώνουμε και πονάμε; Γιατί δεν λέμε στο φίλο πόσο μας πλήγωσε που χάθηκε από τη ζωή μας , πόσο μάπας είναι ο άντρας μας που μας παραμελεί, πόσο λάθος φέρθηκε ο προϊστάμενος μας , πόσο μας κουράζει το παιδί μας και θέλουμε μια μέρα ρεπό, πόσο δίκαιο έχεις που μου είπες πως έχω μπλέξει αλλά φοβάμαι να το παραδεχτώ ; Γιατί ψάχνουμε επιβεβαίωση και αγάπη σε λάθος ανθρώπους και όχι σε αυτούς που πραγματικά μας ενδιαφέρει; Γιατί αναλωνόμαστε με θέματα που πραγματικά δεν μας αφορούν αντί να ξοδεύουμε τις αλήθειες μας μόνο εκεί που μετράει; Γιατί δεν τα λέμε εκεί που πρέπει και τα μοιραζόμαστε σε αυτό το ινμποξ; Γιατί οι αλήθειες μας μόνο όταν είναι κρυφές, βγαίνουν στην επιφάνεια;Γιατί δεν τα κάνουμε όλα πιο απλά και να στέλνουμε ξεκάθαρα, κατάμουτρα και to the point σε αυτούς που αφορούν και όχι εκεί που έχουν την υπομονή να μας ακούνε; Γιατί πληγώνουμε αντί να αγαπάμε;

 

        Εύχομαι αυτό που κατά καιρούς κυκλοφορεί στα σόσιαλ μίντια  να  γίνει αλήθεια , να ανοίξει το ινμποξ μας και να γίνει χαμός. Να γίνουν όλα αποκαΐδια και να αρχίσουμε από την αρχή. Χωρίς μάσκες και κρυμμένα ινμποξ.

        Μόνο με αγάπη . 

*Ακούς αυτό.

**Και αυτό.

 

 

 

 

 

Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Ο μύθος του μικρού ψαριού που είχε μέσα του θυμό

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ψαράκι που το έλεγαν Μάτεο.

 

Το ψαράκι αυτό ζούσε σε μια θάλασσα μακρινή, λίγο μικρή μεν, αλλά γεμάτη ψάρια, πολλά άλλα ψάρια. Πρέπει ακόμα να σας πω ότι αυτό το ψαράκι έμενε με τους γονείς του. Κι ότι ο ψαρομπαμπάς του και η ψαρομαμά του ήταν πολύ αυστηροί μαζί του.

Δεν ξέρουμε γιατί, αλλά το εμπόδιζαν να κάνει ένα σωρό πράγματα*. Του καταλόγιζαν ότι κολυμπούσε, ότι έπαιζε, ότι έκανε θόρυβο με το στόμα του, με δυο λόγια, το ψαράκι αυτό είχε πάντα την αίσθηση ότι δεν έκανε ποτέ αυτό που έπρεπε. Συχνά αναρωτιόταν εάν οι γονείς του ήταν οι αληθινοί γονείς του, τόσο αυστηροί φαίνονταν.

 

Αλλά πρώτα απ΄όλα τους φοβόταν πολύ, κυρίως τον μπαμπά του, τη μαμά του λιγότερο, αλλά τη φοβόταν λίγο κι αυτή. Αυτό το φόβο τον έκρυβε πολύ βαθιά μέσα του, ποτέ, ποτέ δεν θα τον ομολογούσε σε κανέναν. Σε ποιον να μιλήσει άλλωστε; Τα άλλα ψάρια δεν έδειχναν να φοβούνται.

Έτσι κάθε πρωί, αυτό το ψαράκι που το έλεγαν Μάτεο, όταν έφτανε στο σχολείο των ψαριών, ξέρετε τι έκανε; Ε, λοιπόν, έδινε μια και κολυμπούσε προς τα άλλα ψάρια που βρίσκονταν στην αυλή του σχολείου και τα δάγκωνε. Ναι, τα δάγκωνε με το ψαρόστομά του, έτσι, χρατς, χρατς!

 

Τα χτύπαγε κιόλας με τα πτερύγια του, με την ουρά του. Τους έριχνε νερό στα μάτια για να κλαίνε. Ναι, ναι τα ψάρια κλαίνε. Δεν το βλέπουμε γιατί τα δάκρυά τους ανακατεύονται με το νερό της θάλασσας, αλλά τα ψάρια όντως κλαίνε.

Προφανώς, όλοι, όλα τα ψάρια, έμεναν κάθε φορά έκπληκτοι βλέποντας το Μάτεο το ψαράκι να δαγκώνει και να χτυπάει έτσι. Τα άλλα ψαράκια τον φοβόντουσαν. Έτσι ήταν!

 

Αφού αυτό φοβόταν τον μπαμπά του και λίγο τη μαμά του, ήταν πολύ λυπημένο. Αν ξέρατε πόσο λυπητερή είναι η λύπη ενός μικρού παιδιού ψαριού! Είναι τόσο λυπητερή, που καμιά φορά κάνει το νερό της θάλασσας γκρίζο, μπορεί και μαύρο.

Καμιά φορά βλέπουμε τη θάλασσα έτσι μαύρη, καθόλου γαλάζια, ούτε πράσινη, ούτε ευτυχισμένη, μαύρο κατράμι. Ε λοιπόν, σας το λέω, είναι εξαιτίας της λύπης των μικρών παιδιών ψαριών!

Κάποια μέρα, η δασκάλα του σχολείου των ψαριών πλησίασε το Μάτεο και του είπε:

–  Σ’ έχω δει να χτυπάς τα άλλα ψαράκια. Τις περισσότερες μάλιστα φορές σ’ εμπόδισα να το κάνεις. Εγώ δε θέλω να σε φοβούνται τα άλλα ψαράκια. Πρόσεξα καλά ότι συχνά έχεις πολύ θυμό μέσα σου. Είναι μέρες που γίνεσαι κατακόκκινος από το θυμό σου.

 

Χτες το βράδυ, πριν πάω για ύπνο, σε σκέφτηκα, και προβληματίστηκα πολύ, και μετά μου ήρθε μια ιδέα! Σου έφερα ένα κουτί για να βάζεις το θυμό σου. Είναι ένα κουτί όπου μπορούν να αφήνουν το θυμό τους τα ψαράκια.

 

Το πρωί όταν έρχεσαι, μπορείς να βάζεις το θυμό σου στο κουτί, και το βράδυ, αν θέλεις, θα σου τον επιστρέφω, για να γυρνάς στο σπίτι. Αν πάλι το επιθυμείς, ο θυμός σου μπορεί τη νύχτα να κοιμάται εδώ, στο σχολείο. Έτσι, το επόμενο πρωί θα είναι ξεκούραστος…

Ο Μάτεο, το ψαράκι, έμεινε να κοιτάει έκπληκτο τη δασκάλα των ψαριών. Δεν ήξερε ότι υπήρχαν θυμοκούτια, φοβοκούτια, λυποκούτια, όπου μπορείς να βάζεις τους θυμούς, τις λύπες ή τους φόβους σου.

Εκείνο το πρωί δεν είπε τίποτα, αλλά την άλλη μέρα έφτασε μ’ ένα πολύ μικρό κοχυλάκι, που είχε βρει στο δρόμο για το σχολείο, στο βυθό της θάλασσας.

Είπε στη δασκάλα του σχολείου των ψαριών:

-Κυρία, θα ήθελα να βάλω τη σημερινή πρωινή μου λύπη στο κουτί του θυμού…

Η δασκάλα πήρε το κοχυλάκι, το κοίταξε πολλή ώρα και είδε ότι έκρυβε μέσα του μεγάλη λύπη όντως. Κατάλαβε ότι οι θυμοί είναι λύπες που δεν μπορούν να εκφραστούν αλλιώς. Έβαλε το κοχυλάκι στο κουτί του θυμού, όπως της είχες ζητήσει ο Μάτεο, το ψαράκι. Νομίζω μάλιστα ότι τον φίλησε, αλλά δεν είμαι και σίγουρος, γιατί δεν ξέρω πως φιλιούνται τα ψάρια!

Η συνέχεια της ιστορίας; Ε, λοιπόν, δεν την ξέρω ακόμα.

Η δασκάλα του σχολείου των ψαριών μου είπε ότι θα μου την έλεγε κάποια μέρα.

Έκτοτε έμαθα ότι και άλλες δασκάλες, στα σχολεία των ψαριών, είχαν υιοθετήσει τη συνήθεια να προτείνουν κουτιά για να βάζει κανείς τα οδυνηρά αισθήματα. Έτσι ώστε τα ψαράκι να μην παραμένουν φορτωμένα, φορτισμένα ή μολυσμένα από αρνητικές σκέψεις ολόκληρη τη μέρα. Κάτι μου λέει ότι αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει και με τα μικρά των ανθρώπων.

Έτσι τελειώνει προς το παρόν ο μύθος του μικρού ψαριού που είχε τόσο θυμό μέσα του… που θα μπορούσε να καταπιεί ολόκληρη τη θάλασσα.

 

* Μπορεί να φοβόνταν μη χτυπήσει ή μη χαθεί! Ποτέ δεν το είπαν γιατί οι ψαρογονείς δεν μιλάνε πολύ για τον εαυτό τους. Δεν έχετε ακούσει που λένε: «Σιγή ιχθύος»!

 

Πηγή : ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ

Posted in Άρθρα φίλων, Σχέσεις, Ψυχολογία | Σχολιάστε