Εξαιτίας της Αντιγόνης.

        Ήθελα καιρό να γράψω για αυτό που μου συμβαίνει αλλά κάθε φορά, όποτε ξεκινούσα, μου έμοιαζε κάπως μελό, κάπως Ξανθόπουλος σε εκείνες τις τραγικές ελληνικές ταινίες που αγαπούσε ο πατέρας μου. Ήθελα καιρό να γράψω για το πως νιώθω όποτε γυρίζω από ταξίδι στο εξωτερικό… ή και από ταξίδι στην επαρχία μην σου πω.

        Συχνά πυκνά το έχω αναφέρει, για χρόνια (πάνω από 10) με ονειρεύομαι να ζω εκτός Ελλάδος, να δουλεύω εκεί, να έχω την οικογένεια μου εκεί. Δεν έχω μέρος συγκεκριμένο  (οκ έχω κάποια μέρη που αγαπώ να ονειρεύομαι αλλά γνωρίζω πως είναι μόνο όνειρο) αλλά όποτε βρίσκομαι σε κάποιο μέρος εκτός Ελλάδος, κάνω εικόνα όλο το παραπάνω όνειρο και σχεδόν πάντα, η εικόνα αυτή με ικανοποιεί. Όσο περνούν τα χρόνια, η εικόνα αρχίζει και με ικανοποιεί περισσότερο από την εικόνα μου μέσα στην Ελλάδα. Όσο περνάει ο καιρός, το να ζω εκτός Ελλάδος γίνετε το όνειρο και το να ζω μέσα στην Ελλάδα, ο εφιάλτης. Τελευταία δε, έχει γίνει και το εκτός Αθήνας, όνειρο. Επαρχία, οπουδήποτε. Φτάνει να έχουμε μια δουλειά και ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο. Φτάνει να μην είμαστε στην κόλαση που πλέον στενεύει.

      Όλα αυτά σκέφτομαι, όχι συνέχεια, όχι τύπου εμμονή, όχι  τύπου δεν κλείνω μάτι το βράδυ αλλά όποτε κάτι στραβώνει και βλέπεις πως τίποτα δεν αλλάζει και όλο άντε κάνε κουράγιο και όλα θα ισιώσουν και ποτέ δεν ισιώνουν και ποτέ δεν μπαίνουν βάσεις και όλα μπάχαλο και εμείς έρμαια ως συνήθως.

       Όλα αυτά σκέφτομαι, μέχρι εκείνη τη στιγμή που το αεροπλάνο μπαίνει στον Αττικό ουρανό και ξεκινάμε διαδικασία προσγείωσης. Μέχρι τη στιγμή που αρχίζει να σε κτυπάει κατάματα αυτός ο ήλιος και να ζεσταίνει το πρόσωπο σου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή που μαγεύεσαι από τους ιριδισμούς του ήλιου πάνω στη θάλασσα. Μέχρι τη στιγμή που ψάχνεις από ψηλά, την αγαπημένη σου παραλία στην Αττική, που ψάχνεις να βρεις την αγαπημένη σου Τζια ή τη Μακρόνησο ή την Κύθνο. Μέχρι τη στιγμή που κοιτάς τον ήλιο κατάματα και μετράς πόσο θα αντέξεις. Μέχρι τη στιγμή που νομίζεις πως δεν έχεις δει πιο λατρεμένο μπλε, που ξέρεις πως μόνο εδώ είναι έτσι, το νιώθει όλο σου το είναι., που ξέρεις πως πουθενά ο Ήλιος δεν ζεσταίνει τη ψυχή σου όπως εδώ. Και ξέρεις επίσης καλά πως όλο αυτό, όλη αυτή η έπαρση θα κρατήσει το πολύ μέχρι αύριο, κάποιες φορές σου έχει ήδη περάσει στην έξοδο της Αττικής Οδού γιατί όλο και κάτι θα έχει συμβεί και θα στο έχει χαλάσει. Όμως εκείνη τη στιγμή, εκείνη την λατρεμένη στιγμή που πετάς πάνω από την Αττική γη και σε λούζει ο  Αττικός ήλιος, είναι μαγεία.

      Άρα αγαπημένη μου Αντιγόνη, αυτός ο τόπος, μας λείπει όπου κι αν πάμε για αυτό το (ναι, ναι γραφικό, μα δεν με νοιάζει) μπλε, για τον ήλιο του και για πέντε ανθρώπους που ζεσταίνουν όπως ο ήλιος τις ζωές μας. Και σίγουρα όχι για το ήθος και τις αξίες και την αξιοκρατία και τις ευκαιρίες. Δυστυχώς.

      Και σίγουρα όχι για το όνειρο. Ακόμη και αν αυτό έχει μέσα ήλιο.

 

*Ταπεινή μου γνώμη και τα σέβη μου στην άγνωστη μου Αντιγόνη.

**Το κείμενο που με τσίγκλησε να γράψω αυτό, είναι τούτο.

**Ακούς αυτό.   

Advertisements
Posted in Άρθρα φίλων, Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Επάγγελμα συνοδός ανηλίκου #λέγε_με_και_μάνα

      Το έχω σκεφτεί πολλές φορές, με ήλιο και βροχή άρα παντός καιρού , όταν συναντάω συναγωνίστριες μάνες στους δρόμους. ‘Οταν διασταυρώνονται τα βλέμματα μας σε κάποιο φανάρι κεντρικού άξονα, εκεί γύρω στις 6-7 το απόγευμα. Φορτωμένες με παιδιά, με τσάντες σχολείου, συνήθως στα καπάκια από τις δουλείες τους και τα γραφεία τους. Να κοιτούν μία το φανάρι, μία το ρολόι τους, μία τα παιδιά που μαλλιοτραβιούνται στο πίσω κάθισμα. Κλεφτές ματιές ανταλλάσουμε μεταξύ μας και ξέρουμε. Ξέρουμε πως εκείνη τη στιγμή θέλαμε να είχαμε έστω γυρίσει σπίτι και να βγάζαμε αυτά τα γαμωπάπουτσα που μας έχουν πεθάνει από το πρωί και να βάζαμε ένα πιάτο φαγητό που έχουμε πεθάνει της πείνας και να κοιτούσαμε το κενό ή το απέναντι τοίχο για το επόμενο δεκάλεπτο.

        Μα δεν γίνεται. Δεν γίνεται γιατί εκτός από μάνες , είμαστε και συνοδοί ανηλίκων. Για την ακρίβεια είμαστε οι μόνες με άδεια οδήγησης μέσα στο όχημα εκείνη τη ζόρικη στιγμή του φαναριού. Που σημαίνει πως εκτός από την υποχρέωση να ενισχύσουμε τις εξωσχολικές δραστηριότητες των  παιδιών μας –έτσι μόνο αναπτύσσεται το παιδί, όταν  έχει ερεθίσματα και δοκιμάζει τι του αρέσει για να βρει την κλίση του και το ταλέντο του μας λένε όταν μας δίνουν τον δεκάλογο του καλού γονέα- είμαστε και οι μόνες που δικαιούμαστε,  βάσει νόμου και διπλώματος,  να κυκλοφορούμε με αμάξι  στους οδικούς άξονες χωρίς να προκαλούμε εγκεφαλικά και δυστυχήματα ανά δίλεπτο- οκ,  οκ όχι όλες αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο ποστ. Που σημαίνει πως κάποιος πρέπει να ρημαδοπάει και φέρει αυτό το άμοιρο ανήλικο από τις υποχρεώσεις του μέχρι τις κοινωνικές του συναναστροφές και ο κλήρος πέφτει στη μανούλα που ήταν α-α- αταξίδευτη. 

        Και δεν θέλω να μπω καν στο παπούτσι και στη θέση της μάνας που έχει δυο και τρία και τέσσερα παιδιά. Όχι δεν θέλω καν γιατί αυτές οι μάνες πρέπει να έχουν με το καλημέρα σας πρώτη θέση σε ότι παίζει να είναι η πρώτη θέση κάτι σαν αξίωμα, από τη σειρά στο τσεκ ιν και την είσοδο σε οτιδήποτε μέχρι τη σειρά στο ταμείο σε περίοδο εκπτώσεων στου Ζάρα, αν με πιάνεις. Θα μιλήσω για εμάς τις μάνες μοναχοπαιδιών, που συνήθως είμαστε και τέρμα ενοχικές  #όχι_εγώ_μια_φίλη και που επειδή για τους όποιους λόγους στερήσαμε τα αδέλφια από το παιδί μας, το εξαργυρώνουμε με κάργα τύψεις και άρα τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Από τη δραστηριότητα μέχρι το μαμά έχω μύξα, πάμε μέχρι το Βόλο να δω τι φάση με την περίπτωση μου; Αν με πιάνεις και πάλι γιατί τα λέω και πολύ συνθηματικά.

        Και έρχομαι τώρα εγώ, Κυριακή βράδυ, έχω πλέον ξαπλάρει στο κρεβατάκι μου με αναμμένη ηλεκτρική κουβέρτα (μια μέρα θα σου μιλήσω και για αυτήν την ανακάλυψη του αιώνα που μας την κρατούσαν οι ηλικιωμένοι τόσα χρόνια εφτασφράγιστο μυστικό και πλέον την απολαμβάνουμε όλοι) και αναπολώ τις τελευταίες 48 μου ώρες και σαλτάρω :που Παρασκευή απόγευμα σερί από τις 8 το πρωί και μετά από δουλειές, σχολεία, δραστηριότητες,  βρέθηκα γύρω στις 8 το απόγευμα,  να παλεύω σε μεγάλο παιχνιδάδικο, με άλλη μάνα  για την τελευταία πειρατίνα στο νούμερο 10 που είχε μείνει στο μαγαζί. Που Σάββατο στις 11 το πρωί, χόρευα μπαμπολέιο και καλώς ήρθες τρελό καρναβάλι, μασκαρεμένη και εγώ και με στάλα οινόπνευμα στο αίμα μου, σε παιδικό πάρτυ  της κόρης μου. Που το ίδιο απόγευμα, και μετά από τις δυο δραστηριότητες της, ξαναγύρισα στο γνωστό παιχνιδάδικο για να επιστρέψω την μοναδική στολή της πειρατίνας γιατί χάλασε το φερμουάρ. Μου με βρήκε η νύχτα μέχρι να βρω σε άλλο παιχνιδάδικο άλλη στολή γιατί έχει πέραση η πειρατίνα φαίνεται φέτος. Που Κυριακή απόγευμα, με βρήκε να οδηγώ κυριολεκτικά στις δυο ρόδες, προκειμένου να προσπεράσω ατύχημα στη μέση του δρόμου γιατί αλλιώς θα μέναμε εκεί μέχρι τις επόμενες απόκριες γιατί  μάντεψε; Είχα να πάω την κόρη μου πάλι σε μασκέ παιδικό πάρτυ, πάλι μασκαρεμένη και εγώ η μάνα που οδήγησα στις δυο ρόδες όταν όλοι οι άντρες που είχαν μαζευτεί πέριξ του ατυχήματος φώναζαν «Που πάει ρε η τρελή; Γυναίκες ρε!». Και όλα αυτά τα έκανα γιατί αρχικά ήθελα να ικανοποιήσω το παιδί μου (οκ οκ και οι f@cking ενοχές που λέγαμε παραπάνω ) αλλά κυρίως  γιατί είμαι επάγγελμα «συνοδός ανηλίκου». Με βούλα κιόλας και με άπειρα χιλιόμετρα.

     Οπότε αγαπημένε μου και μοναδικέ μου αναγνώστη, την επομένη φορά που πετύχεις σε κάποιο φανάρι ή σε κάποιο μποτιλιάρισμα, στο διπλανό σου αμάξι, μια μάνα οδηγό που πολύ πιθανό όση ώρα τσεκάρει μαθήματα παιδιού, τρώει ότι έχει απομείνει από το κολατσιό του σχολείου και έχει και ύφος «αρχίζω να κοπανάω το κεφάλι μου στο τιμόνι μέχρι να σκάσει σαν καρπούζι», δείξε κατανόηση και δώσε της προτεραιότητα. Αρχικά θα κάνεις ψυχικό σε μια ταλαίπα μάνα αλλά κυρίως θα έχεις βοηθήσει μια συνάδελφο «συνοδό ανηλίκου» που είναι μόνιμα ανασφάλιστη και δεν έχει και συνδικάτο για να υπερασπίσει τα δικαιώματα της, αν με πιάνεις ξανά.

   Σου λέω ψυχικό, από όπου και να το δεις.

😉

 

*Αφιερωμένο στις λατρεμένες μου συνοδούς ανηλίκων.

**Ακούς αυτό. Ιδίως στο αμάξι.

 

 

 

 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , , , , , | Σχολιάστε

O Ζορό.

    Πήγαμε χθές βόλτα με το ποδήλατο στη λίμνη του άλσους της Νεας Φιλαδέλφειας. Έχω μεγαλώσει σε αυτήν την περιοχή, έχω πάει άπειρες βόλτες εκεί (με το σχολείο ή μόνη μου), έχω παίξει, έχω τρέξει μέχρι και έχω φιληθεί οπότε έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία τούτο το μέρος.

   Ήταν μια συννεφιασμένη, μουντή, όχι ιδιαίτερα χαρούμενη μέρα. Το πρότζεκτ «πάμε για ποδήλατο με τα πόδια από το σπίτι» είχε να βαθμό δυσκολίας γιατί είχαμε μαζί και το σκύλο φονιά (σου έχω μιλήσει πολλές φορές πχ εδώ) και είχαμε να λύσουμε  και τους καυγάδες του καθοδόν . Ωστόσο κάποια στιγμή φτάσαμε στη λίμνη και  αφού τσεκάραμε την ευρύτερη περιοχή για σκύλους, γάτες και λοιπούς εχθρούς του φονιά, κάτσαμε στο κλασσικό μας παγκάκι. Εκεί κάθομαι και περιμένω Λυδόνι να κάνει τους γύρους της με όποιο μεταφορικό μέσο έχουμε κουβαλήσει, είναι το σημείο ανεφοδιασμού (νερό ανά δυο δευτερόλεπτα και στο μισάωρο «μαμά έχουμε τίποτα για φαγητό;»). Και εκεί που καθόμουν και εκτελούσα όλες εκείνες τις παραγγελίες «μαμά δες με, βγάλε φώτο, άσε το σκύλο να έρθει να με βρει χωρίς λουρί, δες σκαρφαλώνω στα κάγκελα, κάνω ποδήλατο με ένα χέρι / πόδι», τον άκουω να έρχεται. Έχει ένα ποδηλατάκι με βοηθητικές ρόδες, είναι βαμμένο ερασιτεχνικά και είναι κόκκινο με άσπρο. Σταματά μπροστά μου  με ύφος χιλίων καρδιναλίων και ο τύπος είναι γύρω στα τέσσερα. Έχει έξυπνη φάτσα, είναι ντυμένος/ φασκιωμένος από τη μάνα του, φοράει γαλότσες μέχρι το γόνατο και έχει πάντα το ανάλογο ύφος των χιλίων καρδιναλίων. Χαιρετάει το σκύλο και μετά εμένα, μου συστήνεται Ζορό (μου λέει και ένα επίθετο μα ήταν μεγάλο το σοκ με το Ζορό και δεν το συγκράτησα) και μου συστήνει και το ποδήλατο του «είναι άλογο, τον λένε Σίφουνα». Μου ανέλυσε για κανένα δεκάλεπτο τις ιδιότητες του Σίφουνα  (είναι καλό αλογάκι, φιλικό με τα σκυλιά, μην φοβάσαι και γενικά έχει κάποια θέματα με τα πίσω πόδια του  μου τόνισε δείχνοντας μου τις βοηθητικές ρόδες)  και μετά με όρισε συνεργάτη του όσο θα κάνει τους «σαν σίφουνας σου λέω» γύρους του. Κάθε φορά και κάθε στροφή, άκουγα τις βοηθητικές του ρόδες πριν ακόμα με φτάσει και έστρεφα τον βλέμμα να τον δω. Ερχόταν γελαστός, καμαρωτός, αυτός ο μικρός άνθρωπος ήταν η χαρά της ζωής. Τον άκουγα από μακριά να δίνει παραγγέλματα στο ποδήλατο/ άλογο του «άντε αγόρι μου, βαλε τα δυνατά σου, θα έχει σανό μόλις φτάσεις, πάρε τα πόδια σου παλικάρι μου, τρέξε σαν τον άνεμο» και άλλα τέτοια ποιητικά . Όταν έφτανε στο σημείο μας, μου έλεγε κάθε φορά και άλλες πληροφορίες για την υπέροχη ιστορία του μυαλού του: είναι ο Ζορό, είναι ξεκάθαρο, φοράει μάσκα και έχει μπέρτα όμως εγώ δεν μπορώ να τα δω, το μπροστινό φως του άλογου του βγάζει θανατηφόρα λέιζερ, το πίσω είναι η πύρινη βολίδα που παίρνει ενέργεια από τα καλώδια που οδηγούν στα φρένα που δεν είναι όμως φρένα, είναι πομποί πύρινης βολίδας, έχει κρυμμένα δυναμωτικά φάρμακα στην τσέπη του =καραμέλες ζελεδάκια και τρώει ένα σε κάθε γύρο για αυτό έρχεται σαν σίφουνας και δεν μπορώ ούτε να τον δω. Έλεγε έλεγε… και όσο έλεγε τόσο έμπαινα στο παραμύθι του και όσο έμπαινα στο παραμύθι τόσο λιγότερο θυμόμουν την πραγματικότητα μας. Αποφάσισε να μου πει για τους κακούς που κυνηγάει σε τούτη την πόλη και πόση δουλειά έχει και πόσο κουράζεται το άλογο του. Μου είπε πως το άλογο του ήταν γκρι μα το έβαψε μόνος του με τον μπαμπά του κόκκινο άσπρο γιατί είναι Ολυμπιακάρα. Μου είπε για τη γιαγιά του που έχει αμνησία (καμιά φορά ξεχνάει πως με λένε, Ζορό της λέω γιαγιά και εκείνη κουνάει το κεφάλι της ), για τη γάτα του που μάλλον τον ζηλεύει και δεν μπαίνει και αυτή στον αγώνα του Ζορό μαζί με το Σίφουνα και όλο τον δαγκώνει. Μου έλεγε, μου έλεγε , μου έλεγε ..και ήμουν εκεί και λαχταρούσα σε κάθε γύρο της λίμνης να σταματήσει και να μας πει κι άλλα. Για τώρα είχε προστεθεί και το Λυδόνι στην παρέα (ακολούθησε με μικρή στον αγώνα, της έλεγε κάθε φορά που περνούσε από μπροστά μας και συνέχιζε τους γύρους του). Τι κι αν αυτός ο μικρός ήταν μόλις 4 χρόνων; Μας είχε βάλει σε ένα «ταξίδι» που θες μια ζωή για να το στήσεις  στο μυαλό σου. Και εκείνος τα κατάφερε μέχρι τα τέσσερα του χρόνια και σε μια ώρα που έκανε βόλτες γύρω από μια λίμνη.

    Στο δρόμο της επιστροφής εκτός από τους καυγάδες του φονιά (βρε να μην κουράζεται αυτό το σκυλί ποτέ;) σκεφτόμουν το  Ζορό μου. Με έκανε να θυμηθώ το Λυδόνι και τις ιστορίες που σκαρφιζόταν όταν ήταν σε  αντίστοιχη ηλικία. Για τους μονόκερους που ήταν κρυμμένοι πίσω από τα φανάρια, για τα παιχνίδια της που ζωντάνευαν και της έλεγαν μυστικά. Για τα τα ιπτάμενα ζώα που έβλεπε κατά καιρούς στον ουρανό, για τα λόγια που αντάλλασαν με το σκύλο ή με κάποιο κατοικίδιο που έπεφτε στο δρόμο μας… Που πήγαν όλα αυτά; Γιατί τα χάνουμε μεγαλώνοντας ; Που αφήνουμε αυτούς τους κόσμους; Λες να τα έλεγα και εγώ μικρή; Και εκείνος ο κύριος στο ταμείο της τράπεζας που νομίζεις πως έχει πεθάνει και δεν το ξέρει; Και η δυσκοίλια κύρια μπροστά σου, που πριν λίγο έβριζε τα παιδιά της σαν να μην υπάρχει αύριο; Που τα χάνουμε όλα αυτά και που χανόμαστε;

   Ναι..ξέρεις που χανόμαστε και που τα χάνουμε. Το ξέρω και εγώ…. Αλλά αυτός ο Ζορό με έκανε να το νοσταλγήσω.

 

*Αφιερωμένο στο αγοράκι με το κόκκινο ποδήλατο. Προφανώς ❤

**Ακούς αυτό.

***Δες και λίγο τη λίμνη που αγαπάω :

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Το σοκολατάκι.

      Το πετυχαίνεις στο διάβα σου, στο προσφέρει κάποιος, το βρίσκεις ξεχασμένο σε καμιά τσέπη, σε κανένα συρτάρι, σε καμιά τσάντα, στην πόρτα του οδηγού στο αυτοκίνητο. Το χώνεις στο στόμα σου γρήγορα γρήγορα. Καμιά φορά ίσως να το σκεφτείς και ελάχιστα, τρία το πολύ δευτερόλεπτα. Καμιά φορά ίσως κοιτάξεις και δεξιά αριστερά μήπως σε βλέπει και κανείς , σάμπως και το έκλεψες και κάνεις παρανομία. Καμιά φορά, την ώρα που το τρως, θα κλείσεις τα μάτια με απόλαυση που αντάξια της ίσως είναι μόνο του σεξ. Καμιά φορά, αφού το φας, θα ξαναψάξεις στο ίδιο σημείο μπας και βρεις και δεύτερο. Γιατί έτσι συμβαίνει με τα σοκολατάκια, είναι μικρή  απόλαυση της στιγμής. Από αυτές που αποκτάς σχετικά εύκολα και χωρίς ιδιαίτερο κόπο ή στερήσεις αλλά που σου προσφέρουν.  απλόχερα, διπλάσια χαρά και πενταπλάσια απόλαυση.

      Αυτά σκεφτόμουν τις προάλλες , γυρνώντας από βόλτα με τις κολλητές μου. Σου έχω  ξαναμιλήσει για αυτές, μην επαναλαμβάνομαι. Ε γυρίζοντας σκέφτηκα πως μια απλή βόλτα, τίποτα ξεχωριστό, τίποτα σπουδαίο, τίποτα που δεν μπορεί να οργανωθεί στα πλαίσια μιας εβδομάδας ξερωγώ (οκ, οκ καμιά φορά μπλέκεται αυτός ο ανάδρομος Ερμής στα πόδια μας και γίνεται μικρός τιτανικός η όλη οργάνωση )μου προσφέρει απέραντη χαρά. Πολλαπλάσια  του κόπου της οργάνωσης και του οποιαδήποτε κόστους. Το εννοώ. Πως νιώθω σαν εκείνα τα παραδείσια πουλιά (εκείνες ξέρουν #love_you_girls) γεμάτη αγάπη και ζωντάνια κάθε που γυρίζω από βόλτα μαζί τους. Σαν το σοκολατάκι. Μικρό, λίγο, εύκολο αλλά αγνή απόλαυση.

       Σαν το σοκολατάκι είναι και κάθε μικρή , καθημερινή απόλαυση που δεν της δίνουμε σημασία και που συμβαίνει όσο εμείς πιστεύουμε πως  οργανώνουμε και κανονίζουμε  τη ζωή μας και τη μελλοντική μας ευτυχία : μια πρωινή αγκαλιά, μια κούπα ζεστός  καφές που θα σε περιμένει το πρωί η’ ένα πιάτο ζεστό φαγητό το βράδυ, τα αγκαλιασμένα πόδια στο κρεβάτι ενώ διαβάζεται ο καθένας το δικό του βιβλίο, να χαζεύεις, ουσιαστικά κάνοντας τίποτα συγκλονιστικό, στους διάδρομους του σούπερ μάρκετ, σπρώχνοντας παρέα με το παιδί σου το καρότσι, μια βραδιά σκράμπλ  με τους φίλους σου, ένα γρήγορο πρωινό καφεδάκι με την κολλητή , μια έξτρα, διαθέσιμη ώρα στην διάρκεια της ημέρας που μπορείς πράγματι, να της κάνεις ότι γουστάρεις, να μυρίζεις στιγμιαία το μοσχομυριστό κεφάλι της, έστω και αν είναι η κόρη σου ή η ερωμένη σου, μια ώρα ολομόναχη στο σπίτι, ντελίβερι σούσι ξαφνικά, ένα βράδυ καθημερινής, αναμμένο τζάκι μετά από βόλτα μέσα στη βροχή, να πετυχαίνεις πράσινο το φανάρι που συνήθως πήζει όσο κανένα άλλο, να φτιάχνεις τέλεια τον πρωινό καφέ και να τον απολαμβάνεις ακούγοντας την αγαπημένη σου ραδιοφωνική εκπομπή στη διαδρομή προς το γραφείο. Να πηγαίνεις ξαφνικό πότο ζευγάρια, να μαζεύεστε για επιτραπέζια με τους παιδικούς σου φίλους, να παίρνεις σούπερ μήλα από άγνωστο πάγκο της λαϊκής, να σου πετυχαίνει το μανικιούρ, να βρίσκεις μαζεμένο και ταχτοποιημένο το σπίτι μετά από 12ωρο δουλειάς, να παίρνει ο ύπνος  στην αγκαλιά σου, το παιδί σου, ενώ βλέπατε παρέα μια ταινία.

       Πολλά , πάρα πολλά και ατελείωτη λίστα είναι  όλα αυτά, τα καθημερινά, τα ξαφνικά που δίνουν χαρά στη ζωή μας, όπως το σοκολατάκι. Μα εμείς τα προσπερνάμε ή δεν τους δίνουμε την πρέπουσα σημασία γιατί περιμένουμε τη μεγάλη χαρά, τη σοκολάτα. Και χάνουμε τα σπουδαιότερα, χάνουμε τα σημαντικότερα φοβάμαι. Χάνουμε τη γλυκά ενός σοκολατακίου ενώ περιμένουμε (καμιά φορά και αδίκως) την γλυκά μια σοκολάτας που μπορεί να αργήσει ή ίσως και να μην έρθει και ποτέ.

       Αυτό λοιπόν αποφάσισα πως θα είναι η φετινή μου και πιο ουσιαστική μου ευχή για το νέο έτος που μόλις υποδεχτήκαμε :να είναι γεμάτο από μικρά και πολλά σοκολατάκια , που θα είναι σχεδιασμένα για τον καθένα μας ξεχωριστά και που θα μας γεμίζουν τόνους ευχαρίστησης και αγάπης. Και που θα μας έρχονται καθημερινά και θα μας δίνουν εκείνη, τη μικρή, στιγμιαία απόλαυση που μόνο ένα μικρό σοκολατάκι ξέρει να δίνει.

       Και ας ξεκινήσουμε έναν αγώνα με hashtag  #ginetosokolatakimou  για καθετί που αγγίζουμε, γευόμαστε, χαϊδεύουμε, μιλάμε, μυρίζουμε, φιλάμε  και μας προσφέρει έστω και ένα λεπτό ευτυχίας και απόλαυσης μέσα στη μέρα. Ας γεμίσει  με #ginetosokolatakimou το timeline του 2018.

        Και ας μην έρθουν οι σοκολατάρες ποτέ. Ή έστω ποτέ μέχρι την επομένη χρονιά.

        Και τότε βλέπουμε  😉

 

 

 

* Ακούς αυτό.

 

Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

Ένα σχεδόν #ΜeToo

       Διαβάζω χτες , σε στάτους αγαπημένης φίλης, πως το φετινό Person of the Year του περιοδικού ΤΙΜΕ αποφάσισε πως δεν θα είναι ένα άτομο αλλά πολλά και μάλιστα γυναίκες. Όλες εκείνες οι γυναίκες του #ΜeToo που αποφάσισαν να σπάσουν τη σιωπή τους και να μιλήσουν για την εκπόρνευση που επικρατεί στις διαπροσωπικές σχέσεις  (ιδίως στις εργασιακές ). Που αποφάσισαν να μιλήσουν και να βάλουν ένα τέλος σε όσα περνούσε το σώμα τους ή η ψυχή τους και να πουν όλα όσα τους παρενοχλούσαν ψυχικά και σωματικά . Που τελικά  έγινε ένα παγκόσμιο κίνημα και έβαλε τα θεμέλια για μια νέα κοινωνική κατάσταση που τίποτα από τα προηγούμενα δεν θα τα θεωρεί αποδεκτά και που οι διαπροσωπικές σχέσεις και στον εργασιακό χώρο, θα βασίζονται στην ισότητα, στο σεβασμό και στην αξία του καθένα.

        Όταν ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία, δεν είμαι σίγουρη αν είχα καταλάβει ακριβώς την έννοια αυτού του hashtag.  Είχα καταλάβει σίγουρα την δύναμη και το κουράγιο που  χρειάζεται από την γυναίκα ή τον άντρα που θα βγει να μιλήσει για την προσωπική του ιστορία κακοποίησης ή  παρενόχλησης ή βιασμού. Είχα καταλάβει πόσο δύσκολο είναι να βγάλεις στη φόρα, τις φορές που η απόφαση σου για το αν θα πετύχεις  ή όχι στον εργασιακό σου χώρο, εξαρτιόταν από τα πόσα ναι θα πεις και που θα μοιράσεις το κορμί σου. Αυτό που δεν είχα καταλάβει  σίγουρα είναι το πόση ήταν η δυναμική και πόσες θύελλες και διαμαρτυρίες θα είχε ξεσηκώσει.

     Αυτό που παρατήρησα διαβάζοντας τις δεκάδες ιστορίες που κατόρθωσαν και βγήκαν στην επιφάνεια (από γνωστούς και μη ευρέως γνωστούς,  γυναίκες και άντρες ) είναι πως υπήρχε μια μεγάλη πληγή , μέσα στις καρδιές πολλών –δυστυχώς- ανθρώπων που με κάποιο τρόπο «έσκασε» και βγήκε. Και έτσι, σαν να  μίκρυνε αυτή η πληγή. Είτε επειδή μοιράστηκε και άρα έπαψε  να φαίνεται τόσο μαύρη μέσα στην κρυψώνα της , είτε γιατί βγαίνοντας εκεί έξω έκανε  και άλλες πληγές να φανερωθούν άρα αυτομάτως ένιωσε πιο μικρή η αρχική πληγή, είτε γιατί, βγαίνοντας εκεί έξω, βοήθησε να αποφύγουν και  άλλοι άνθρωποι, αντίστοιχες καταστάσεις. Οπότε κοίτα πόσο πιο μικρότερη έγινε, σαν να πονάει λιγότερο. Ακόμη παρατήρησα, ανθρώπους  δυνατούς, επιτυχημένους, από αυτούς που θα λες ρε φίλε πως πιάνουν την πέτρα και τη στύβουν πως έχουν υπάρξει στο παρελθόν θύματα και έρμαια κάποιων αντρών κυρίως,  που το μόνο που ήθελαν ήταν να τους μειώσουν και να τους εκμεταλλευτούν. Παρατήρησα επίσης πως όσο δρόμο και αν έχεις κάνει  σε τούτη τη ζωή, όποια και όση επιτυχία, ένα αγκάθι όταν φυτρώσει μέσα σου, δύσκολα ξεχνιέται και ακόμη πιο δύσκολα αφαιρείται. Πως τα χρήματα και η επιτυχία από τη μια δεν προσδίδουν   και αυτομάτως συμπόνια, ανθρωπιά και σεβασμό στον άνθρωπο αλλά και από την άλλη δεν φέρουν τη γαλήνη, τη λήθη ή τη συγχώρεση σε αυτούς που με μεγάλο πόνο τα απέκτησαν.

       Αυτό που επίσης δεν είχα καταλάβει αλλά πλέον  μου είναι κατανοητό, είναι  αν  εμπλέκει μέσα και όλα αυτά που μας  κακοποιούν, μας βιάζουν ή μας παρενοχλούν  και προέρχονται απλά και μόνο από το γεγονός πως είμαστε γυναίκες =  αδύναμες =άξιες κοροϊδίας ή αντίστοιχα ιδιαίτεροι άντρες = ευάλωτοι. Για να εξηγούμαι, σαν  γυναίκα, στα 46 μου χρόνια, δεν έχω πέσει ποτέ θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης ή κακοποίησης. Δεν  έχω βρεθεί  ούτε καν σε κατάσταση  που ίσως να μπορούσε να οδηγούσε σε κάτι τέτοιο. Δεν έχει τύχει να με χτυπήσει/ απειλήσει / αναγκάσει  άνδρας προκειμένου να δεχτώ τις ερωτικές του προθέσεις ή να μου επιβάλλει   να κάνω πράγματα που δεν τα ήθελα ή  δεν τα είχα φανταστεί εκ των προτέρων απλά και μόνο για να μου δώσει σε αντάλλαγμα αυτά που δικαίως μου ανήκουν ή που έχω κάθε δικαίωμα να τα αποκτήσω χωρίς ανταλλάγμα. Δεν θεωρώ πως έχω κάνει κάτι που να με βοήθησε  να τα αποφύγω όλα αυτά . Νομίζω πως ήταν καθαρά θέμα τύχης, θέμα τύχης στο να  μην βρεθεί στο δρόμο μου ένας τέτοιος άντρας, θέμα τύχης η επιλογή επαγγέλματος ή κύκλου που –τυχαία- ήταν προστατευμένα από όλα αυτά. Ήταν καθαρά θέμα τύχης που δυστυχώς,  όλες όσες ανήκουν στο κίνημα του #MeToo, δεν την συνάντησαν.

       Όμως παρόλο αυτά και μέσα στα πλαίσια όλων όσων συμβαίνουν αλλά κυρίως  γιατί έχω χρέος απέναντι σε αυτές τις γυναίκες που σπάνε τη σιωπή τους μα  και την ψυχή τους προκειμένω μια μέρα να είναι όλα καλύτερα για όλες μας, αναφέρω αυτά : Έχω υπάρξει σε πολύχρονη σχέση απλά και μόνο γιατί επέτρεψα στον εαυτό μου να με πείσει ο τότε σύντροφος μου πως κανένας δεν θα με αγαπήσει ή φροντίσει ή προστατέψει όπως εκείνος. Έχω  ανακαλύψει πως μου έχουν αποκρύψει την αλήθεια  από μεγάλη και σημαντική περίοδο της ζωής μου, φίλοι καρδιακοί, απλά και μόνο γιατί τους είχαν εκφοβίσει –έμμεσα και συστηματικά- πως θα έμπλεκαν άσχημα αν μου την αποκάλυπταν. Έχω υπάρξει και δεύτερη και τρίτη,  φοβάμαι και τέταρτη γυναίκα στη ζωή ενός άντρα απλά και μόνο γιατί επέτρεψα να με πείσουν πως εγώ είμαι η αληθινή αγάπη. Έχω χάψει ψέματα με τα τσουβάλια γιατί έχω πειστεί από την κοινωνία στην οποία μεγάλωσα πως οφείλω να κάνω τα πάντα για να έχω έναν άντρα δίπλα μου γιατί μόνη μου δεν έχω υπόσταση.  Έχω περάσει πολλά χρόνια, σε μια κοινωνία που προσπαθεί να σε πείσει πως το πετυχημένο τετράπτυχο για μια γυναίκα είναι mainstream πτυχίο- διορισμός στο δημόσιο ή σε τράπεζα-γάμος- δυο παιδιά. Έχω φάει bulling γιατί είχα παραπάνω τρίχες από τη μέση γυναίκα, περισσότερη μυωπία, πιο σγουρά μαλλιά, πιο πολλά κιλά, πιο λίγα κιλά, πιο χαλαρό  κώλο, πιο πεσμένα βυζιά. Έχω φάει κράξιμο για τον τρόπο που διαθέτω το κορμί μου, σε ποιούς, για ποιό λόγο, ποιούς ερωτεύομαι , αν ταιριάζουν στο πολίτικαλ κορέκτενς της εκάστοτε εποχής. Έχω κατηγορηθεί γιατί ξεχωρίζω , γιατί δεν τα κάνω όπως όλοι της ηλικίας μου, γιατί δεν σοβαρεύομαι. Έχω πιεστεί από γνωστούς  γιατί ρωτάω, γιατί έχω μια έμφυτη αγάπη για την περιπέτεια και το μυστήριο, γιατί δεν ταιριάζω στα κλισέ. Έχω ακούσει πολλά για την επαγγελματική μου σταδιοδρομία, για τις  επαγγελματικές μου επιλογές μου, έχω χάσει ευκαιρίες απλά και μόνο επειδή είμαι γυναίκα και σαν γυναίκα πρέπει να αφοσιωθώ στην οικογένεια μου. Έχω νοιώσει απαίσια που παντρεύτηκα μεγάλη , που δεν έκανα αμέσως παιδί, που έκανα μόνο ένα , που ένα ίσον κανένα και άρα άχρηστη. Έχω κατηγορηθεί που δεν γυμνάζομαι, που  δεν κάνω υγιεινή διατροφή. Έχω ακούσει άλλα τόσα για τον τρόπο που μεγαλώνω το παιδί μου, για το πώς φέρεται το παιδί μου, για τι σόι οικογένεια είμαστε, για το πώς και κατά πόσο αγαπιόμαστε. Έχω ακούσει πολλά για πως διαχειριζόμαστε τα οικονομικά μας σαν οικογένεια και γιατί δεν γινόμαστε υποχρεωτικά  το «εμείς» όταν αναφερόμαστε  σε τρίτους για τη κοινή ζωή μας αλλά το «ο Τάσος και εγώ». Έχω νιώσει άσχημα που εξακολουθώ να θέλω να βγαίνω (ενίοτε και μόνη μου ), να ξενυχτάω, να έχω ζωή και σαν ενήλικας και όχι μόνο σαν γονιός.

      Έχω ακούσει και έχουν ειπωθεί πολλά . Και είμαι σίγουρη πως πάνω από τα μισά, ξέρεις και εσύ ακριβώς τι σημαίνουν. Γιατί τα έχεις νιώσει και εσύ στο πετσί σου. Είναι ολόκληρη η ζωή σου, σε στοιχειώνουν και είναι η αιτία για τις όποιες  επιλογές σου. Και τώρα δα, έστω και με αφορμή κάτι τελείως διαφορετικό από όσα με αφορούσαν παραπάνω, αποφασίζω να μιλήσω για όλα αυτά που θεωρώ πως  μου έχουν συμβεί απλά και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθώ με ένα αιδοίο και όχι με ένα  πέος. Αυτό έχει καθορίσει παρά πολλές πτυχές της ζωής μου και επηρεασμένο και  από τους κοινωνικούς κανόνες, έχει επηρεάσει  και την εξέλιξη μου. Και ξέρεις ακριβώς τι σου συζητάω. Το ξέρεις και αυτό.

       Και επιτέλους  να, ήρθε η ώρα να σταματήσει. Είμαστε εδώ και είμαστε πολλές. Ξεκίνα παρέα μου.

 

*Aκούς αυτό. Ή ακόμη καλύτερα, άκου ότι τραβάει η ψυχούλα σου και μην επιτρέπεις σε κανένα να σου επιβάλλει τι θα ακούς. 😉

 

 

Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

Να μπορούσα στα σύννεφα (ξέχνα τα βενζινάδικα, αλλού το πάω).

         Ως άνθρωπος, από τότε που με θυμάμαι, φοβάμαι οποιοδήποτε μεταφορικό μέσο που δεν μπορώ να το οδηγήσω/κυβερνήσω εγώ. Έχω τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου που θεωρώ πως αν είμαι σε ένα μεταφορικό μέσο και γίνει μια στραβή, εγώ και μόνο εγώ με τις πολύτιμες γνώσεις μου και ικανότητες μου, θα αποτρέψω το κακό ενώ αν δεν μπορώ να το οδηγήσω εγώ η θεά, όλοι οι άλλοι θα κάνουν μλκια. Αυτό μας οδηγεί στα εξής δυο μεταφορικά μέσα που τρέμω : τα αεροπλάνα και τα πλοία.

      Με τα πλοία, είτε επειδή τα χρησιμοποιώ πιο συχνά, είτε επειδή δεν διανοούμαι καλοκαίρι χωρίς να ταξιδέψω στη θάλασσα για τον προορισμό των διακοπών μου, το έχω δουλέψει λιγάκι το θέμα : βρίσκω μια θέση σχετικά βολική και παλουκώνομαι μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου που έχει επιλεγεί προσεκτικά ώστε να μην είναι πάνω από 4 ώρες από λιμάνι σε λιμάνι. Δεν το κάνω πάντα τόσο με ελαφρά τη καρδία, ελέγχεται ο καιρός ένα δεκαπενθήμερο πριν, επιλέγεται η πιο εξελιγμένη μορφή θαλασσινού μέσου και βρίσκω και καλή παρέα που να μπορεί να αντέξει τον πανικό μου αλλά κυρίως να αντεπεξέλθει στις εντολές «φέρε ένα μπουκάλι νερό γιατί δεν κουνιέμαι», «κυνήγα τη μικρή γιατί ζαλίζομαι», «ρώτα τον καπετάνιο αν παίρνει φάρμακα που φέρνουν υπνηλία», «βλέπεις το λιμάνι; Φτάνουμε;» και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Όμως γενικά, θεωρώ πως είμαι σε πολύ καλό δρόμο και με αυτόν τον ρυθμό παίζει μέχρι τα ογδόντα μου, να έχω καταφέρει, εν πλω, να κάνω και μια μικρή βόλτα στο κατάστρωμα (οκ, ανατρίχιασα και μόνο στη σκέψη!).       Εκεί όμως που δίνω τα ρέστα μου, είναι το αεροπλάνο. Όχι εκεί πραγματικά, όχι επειδή είμαι μπροστά αλλά ειλικρινά, παίζει να γραφτεί και διατριβή πάνω μου με τίτλο «Ο πανικός του ανθρώπου εν ώρα πτήσης : όρια και αντοχές.». Εκεί θεωρώ πως α) ζω ένα μαρτύριο, β) έχω φανταστεί εναλλακτικούς τρόπους ταξιδιού (να πάω οδικώς) αλλά συνήθως σε αυτή την περίπτωση εμπλέκεται και ταξίδι με πλοίο τουλάχιστον 40 ώρες οπότε το αποκλείω και γ) αν καταγράψει κάμερα τους υστερισμούς που κάνω εν ώρα πτήσης, λογικά κάποια στιγμή θα μου απαγορευτεί η είσοδος σε όλα τα αεροσκάφη του κόσμου.
       Τις προάλλες χρειάστηκε να ταξιδέψω ΜΙΑ ώρα αεροπορικώς, ω Θεοί! Αρχικά δεν κοιμήθηκα καν το προηγούμενο βράδυ, είχα αγωνία για την πτήση μα κυρίως για να μην την χάσω (μια άλλη στιγμή θα αναλύσω την άψογη σχέση που έχω με το χρόνο αναχώρησης οποιουδήποτε μεταφορικού μέσου #ΝΟΤ ). Έφτασα στο αεροδρόμιο με ανάλογο ύφος με αυτούς που διανύουν το green mile να υποθέσω, έχω κάνει ήδη τσεκ Ιν ηλεκτρονικά (ο φρίκουλας κλανιάρης θέλει να τα ελέγχει όλα) και φτάνοντας πια στο γκέιτ, μπορώ πλέον άνετα να χαζέψω τους συνεπιβάτες μου. Το χάζεμα αυτό έχει δυο στόχους : α) να δω με ποιους άλλους χαροκαμένους θα τελειώσει η ζωή μου (αχ να και ένα μωρό, τι κρίμα… ναι για τέτοιο πανικό μιλάμε) και β) να ξεχωρίσω ανάμεσα στους συνεπιβάτες τον τυχόν τρομοκράτη / αεροπειρατή κλπ. Αυτό δεν στο είπα ε; Πάντα, μα πάντα, σε κάθε πτήση υπάρχει ένας πιθανός αεροπειρατής. Πάντα όμως λέμε…         Ο τύπος είναι χαρακτηριστική φάτσα τρομοκράτη (να ένας άνθρωπος που δεν βάζει καθόλου ταμπέλες, εγώ!), έχει ξυρισμένο κεφάλι, ντυμένος αρκετά σοβαρά (στάχτη στα μάτια), ελαφρά ιδρωμένος (από την αγωνία του), δεν κρατεί χειραποσκευή ούτε τσάντα (να έχει ελεύθερα χέρια, τον τρομοκρατικό εξοπλισμό τον έχει μεταφέρει με άλλο τρόπο μέσα #δενπαλεύομαιλέμε) και κοιτάζει διερευνητικά τα πάντα και τους πάντες (όπως εγώ, Hello?). Ουπς και ναι, we have a winner ladies and gentlemen. Τον βρήκα, κάθεται ακριβώς αντίθετα από μένα στο βανάκι που μας πάει στο αεροσκάφος, μετακινούμαι για να τον βλέπω καλύτερα και αρχίζει ο αγώνας μου.       Στο αεροσκάφος, έχει κάτσει σχετικά σε βολική θέση και σχετικά κοντά μου, βολεύεται και ξύνεται ελαφρά στην μύτη (αχα κλασικό σινιάλο για τυχόν συνεργάτες!). Φοράει τη ζώνη και κάτι ζητάει από την αεροσυνοδό (κάτσε να αρχίσω να παρακολουθώ και αυτήν, πότε δεν ξέρεις).

      Ετοιμαζόμαστε για απογείωση, έχω χεστεί επάνω μου και ξεχνώ τον τρομοκράτη, γραπώνω το διπλανό μου που μέχρι να ξεκινήσουμε είχε διαβάσει από τα περιοδικά μέχρι τις οδηγίες σε περίπτωση εκκένωσης του αεροσκάφους, με κοιτάζει με συμπόνια γιατί επιτέλους συνάντησε και κάποιον πιο ούφο από εκείνον, εμένα.

     Έχουμε απογειωθεί, ευτυχώς δεν έχω χεστεί πάνω μου στην κυριολεξία και πλέον ήρεμη (ουπς ένα κενό αέρα γτμ, λες να πέσουμε;) επιστρέφω στον αρχικό μου σκοπό : παρακολούθηση εχθρού. Πάλι κάτι συζητάει με την αεροσυνοδό, είναι μια κινέζα με 4 παιδιά (κινέζα με 4 παιδιά; μια πρέπει να υπάρχει στον κόσμο και είναι εδώ στο αεροσκάφος; ) που τα πάει όλα στην τουαλέτα και μου έχει κλείσει τη θέα και δεν μπορώ να δω τι κάνει ο ύποπτος. Όπα βλέπω, τρώει… τρώει; Τι έγινε παιδιά, εμείς φαΐ δεν έχουμε; (προσοχή για να καταλάβεις κιόλας, θεωρώ δεδομένο πως από ώρα σε ώρα θα έχω πεθάνει αλλά η όρεξη όρεξη). Μας έφεραν, ήταν χάλια. Τώρα κάνω πως τρώω σαν προκάλυμμα για να τον παρακολουθώ καλύτερα (ε;). Τρώει και εκείνος και μάλλον του αρέσει (έλα ντάξει, ο άνθρωπος ξεκάθαρα αεροπειρατής και τρώει το τελευταίο γεύμα του αλλιώς δεν τρώγεται τούτο το πράμα).

       Στο μεσοδιάστημα, στην δικιά μου μεριά του αεροσκάφους έχει στηθεί νυφοπάζαρο τρελό : οι πίσω μου, δυο αγόρια γύρω στα 55 αλλά ντυμένα σαν 18χρονα, έχουν ανακαλύψει τον έρωτα και τις σέλφις παράλληλα και βγάζουν εναλλάξ με τις αεροσυνοδούς που καμακώνουν. Και έχουν βρει δικαιολογίες χειρότερες και από αυτές που λέω στο διαιτολόγο μου όταν πάω με επιπλέον κιλά αντί για λιγότερα: «ε δεσποινίς μπορείτε να μου φέρετε ένα ποτήρι νερό και να βγούμε μια σέλφι;» , «μια κουβέρτα παρακαλώ; Και μια σέλφι θα με ζέσταινε!», « μπορείτε να βγείτε μια φωτογραφία μαζί μου γιατί έβαλα ένα στοίχημα με το φίλο μου εδώ και το έχασα» και άλλα τέτοια αηδιαστικά που πρέπει να τα ακούω γιατί είναι πάνω από το κεφάλι μου αλλά που δυστυχώς με αποσυντονίζουν από το στόχο μου… καλέ ο στόχος μου!! Τον κοιτάω ξανά με νόημα, έχει τελειώσει το φαγητό και πίνει καφέ χαζεύοντας κάτι κυρίες που έχουν κολλήσει στο διάδρομο και μιλάνε. Πάω και εγώ, ευκαιρία να είμαι πιο κοντά του και να παρακολουθώ τι κάνει. Φτου κουνάει, γυρίζω πίσω. Μετά από λίγο και αυτές εκεί, ακόμα ακλόνητες μιλούσαν και χαχάνιζαν. Στέκομαι δίπλα τους τύπου «έλα εδώ τα κορίτσια να τα πούμε, μια παρέα είμαστε άλλωστε», λένε κυρίως βλακείες για ψώνια, εκεί που θα πάνε και ευκαιρίες αγορών. Παρασύρομαι και κρατάω σημειώσεις «πώς είπες πως θα πάω σε αυτό το outlet για φθηνές τσάντες» και δεν παίρνω χαμπάρι πως ο ύποπτος έχει σηκωθεί και έχει πάει τουαλέτα. Το είδα όταν επέστρεφε που πλέον έκοψα τις φλυαρίες γιατί δουλίτσα δεν θα γινόταν. Το μόνο που είδα ήταν πως φορούσε ένα χρυσό ρολόι με διαφορετική ώρα από την κανονική (ύποπτο και αυτό!). Πάω στην τουαλέτα για ξεκάρφωμα και είναι πάλι αυτές οι δυο χαμένες, τώρα μιλάνε για μουσεία και κολλάω μαζί τους άλλο ένα δεκάλεπτο.

          Το σήμα της προσγείωσης ακούγεται και τρέχω να κάτσω στη θέση μου. Ο ύποπτος ανασηκώνεται λίγο και λέω τώρα ήρθε η ώρα του Γιάννη Βαλαώρα αλλά λάθος, ίσιωσε το παντελόνι του. Εγώ ξαναγραπώνομαι από το δίπλα άγνωστο που πλέον διαβάζει συσκευασίες από το μενού, με κοιτάζει με λάγνο βλέμμα τύπου «θα κάνω κίνηση, δυο φορές με γράπωσες σε μια ώρα», του απαντώ ξερά «μην πεις κουβέντα, κράτα κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα» και επιτέλους ακουμπάμε στη γη. Χειροκροτώ κρυφά (για εσάς τους πανάσχετους που κοροϊδεύετε όσους χειροκροτούν κατά την προσγείωση, σας πληροφορώ πως κάποιοι χειροκροτούμε από αληθινή χαρά και ευγνωμοσύνη που βγήκαμε ζωντανοί από του χάρου και του αεροπειρατή τα δόντια και αρχίζει η αποβίβαση).

         Εννοείται πως μόλις προσγειωθήκαμε και βγήκαμε από τη φυσούνα, ήρθαν και τον παρέλαβαν άνθρωποι της αεροπορικής εταιρείας, όχι φυσικά επειδή ήταν ύποπτος και εγώ ο αετός τον κατάλαβα. Ούτε καν, προφανώς ήταν κάποιος παλιός συνάδελφος ή κάτι τέτοιο αλλά κάποιος πολύ σπουδαίος αν κρίνω από τον τρόπο που του φέρονταν. Στον έλεγχο διαβατηρίων μάλιστα –αυτός ούτε που έκανε, πέρασε με συνοπτικές διαδικασίες ενώ εγώ η ημίτρελη παιδευόμουν μισή ώρα- με πλησίασε, μου χαμογέλασε και μου έδωσε ένα κουτάκι σοκολατάκια … μάγκα μου, με είχε καταλάβει πως τον κοιτούσα όλη την πτήση και κατέγραφα κινήσεις και θέλει να με ξεφτιλίσει! Μήπως να μου ρίξει στάχτη στα μάτια γιατί είμαι η μόνη που κατάλαβα τους αληθινούς σκοπούς του;

Θα δείξει.

*Ακούς αυτό. Λογικό.

 

Posted in Εμπειρίες | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

Ένα απόγευμα όπως το σημερινό.

     

       Ένα απόγευμα όπως το σημερινό, βροχούλα και λίγο κρύο μετά από ηλιόλουστη μέρα, κανονικά θα γύριζα σπίτι και αφού τελείωνα ότι δουλειά / υποχρέωση είχα, θα έβαζα το αγαπημένο, ξεχειλωμένο, χιλιοφορεμένο φούτερ με κουκούλα και θα έβγαινα βόλτα στο δρόμο.

       Θα άφηνα το ξαφνικό κρύο να μου αγγίξει το πρόσωπο, θα φορούσα επιτέλους ένα ρούχο χοντρό πάνω σε αυτό το σώμα που τέσσερις μήνες το χτυπούσε αλύπητα ο Ήλιος. Θα μύριζα το χώμα, θα έβλεπα πόσο καθάρισαν οι δρόμοι και τα δέντρα της γειτονιάς. Θα πατούσα στις μικρές λακκούβες στα πεζοδρόμια και θα άφηνα να στάξουν στην κουκούλα μου, οι στάλες από τα φύλλα στις νεραντζιές.

      Ένα απόγευμα όπως το σημερινό, θα ένιωθα πως πλησιάζει ο χειμώνας που τόσο τον αγαπούσα και θα κανόνιζα να κόψω το μαλλιά μου για να τα καθαρίσω από την αλμυρά της θάλασσας . θα γύριζα σπίτι για να βγάλω τα χειμερινά από τις σακούλες και τα πατάρια και να ξαναθυμηθώ τα ρούχο που λαχταρούσα η΄να φρικάρω με τα «δεν έχω τίποτα να φορέσω αυτό το χειμώνα».  Θα πετούσα από τη χαρά μου που επιτέλους μπαίνει ο χειμώνας που σημαίνει καινούργια ξεκινήματα και νέες περιπέτειες,  ένας χειμώνας που όλα μπορούν να συμβούν. Ένα απόγευμα όπως το σημερινό, δεν θα είχα έννοιες για το χειμώνα που έρχεται γιατί απλούστατα το καλοκαίρι το κουβαλούσα πάντα μέσα μου.

       Ένα απόγευμα όπως το σημερινό , την άλλη μέρα μάλλον θα πήγαινα στο σχολείο , με το ίδιο αγαπημένο, ξεχειλωμένο, χιλιοφορεμένο φούτερ με κουκούλα απλά και μόνο για να δείξω και στους υπόλοιπους πως για μένα, ο χειμώνας ήρθε.

      Ένα απόγευμα σαν το σημερινό μα πάρα πολλά χρόνια πριν.

 

*Ακούς αυτό  (και λόγω  της ημέρας ). Και αμέσως μετά, αυτό.

 

Posted in Εμπειρίες, Σχέσεις | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε