Μοναχοπαίδι (το).

3

            Μεγάλωσα σε μεγάλη οικογένεια. Πολλά αδέρφια, πολλά ξαδέλφια, πολύς κόσμος. Το μόνο που ήξερα είναι τι  είναι να μαγειρεύεις  3 πακέτα μακαρόνια τη φορά, τι είναι να μην φτάνει το φαγητό «γιατί πεινούσε ο αδελφός σου», τι είναι το «φάε ότι βρεις αλλιώς θα μείνεις νηστικός», τι είναι να μπαινοβγαίνει κόσμος στο σπίτι και εσύ να ξέρεις τους μισούς, τι είναι να παίζεις κρυφτό και παιχνίδια στο  δρόμο από 5 χρονών γιατί σε έσερναν τα αδέρφια σου, να πηγαίνεις γήπεδο από τα 6 για τον ίδιο λόγο, να ξέρεις τι είναι το Subuteo και πως κολλάς ένα σπασμένο παίχτη. Επίσης ξέρω , στο πετσί μου, τι σημαίνει δεν έχω πάρει ποτέ καινούργιο ποδήλατο «γιατί είναι σαν καινούργια των αδερφών σου», πόσο σιδέρωμα και μαγείρεμα έχει μια πενταμελής οικογένεια, τι σημαίνει παίζει η ΑΕΚ τις Κυριακές, κάθε ποτέ έβγαινε το MAD και οι 4 τροχοί, πως δεν μιλάμε την ώρα της αθλητικής Κυριακής  και κυρίως πως ποτέ οι άντρες, ποτέ οι άντρες, δεν σηκώνουν το καπάκι της λεκάνης. Αυτά τα ξέρω γιατί είμαι παιδί μιας πενταμελούς οικογένειας. Έτσι έχω μεγαλώσει, δεν ξέρω πως είναι αλλιώς και ένα μεγάλο, ίσως το σημαντικότερο, μέρος του χαρακτήρα μου και της συμπεριφοράς μου, έχει καθοριστεί από αυτό.

             Είμαι στο τρένο, στην άλλη άκρη του χεριού μου είναι το δικό της. Είναι το κορίτσι μου, το μοναχοπαίδι μου. Την κοιτάω, εδώ και 7 χρόνια που κρατώ αυτό το χέρι και ακόμα δεν το πιστεύω πως είναι παιδί μου. Με λέει μαμά και λιώνω..ακόμη και κάθε φορά. Και είναι μοναχοπαίδι, παρά τις πολλές προσπάθειες, παρά τους αγώνες, είναι μοναχοπαίδι. Και είναι οκ, δεν είναι κάτι κακό. Όμως κάθε φορά που την κοιτάζω αναρωτιέμαι πόσο ωραία θα ήταν αν είχαν έρθει αλλά δυο-τρία, εξίσου μοναδικά πλάσματα. Αν αυτή η αγάπη που είναι στην άκρη του χεριού μου, είχε γίνει επί δυο, επί τρία. Αν είχε πολλαπλασιαστεί η αγάπη και είχε τριπλασιαστεί η ευτυχία μας. Τι ωραία που θα ήταν! Μα είναι όλα οκ. Πλέον έχω μάθει άλλα πράγματα : ξέρω πως είναι να σε ρωτάει το παιδί σου σχεδόν για τρία χρόνια ποτέ θα φουσκώσει η κοιλιά σου για να έρθει ένα μωρό, ξέρω πως είναι να υπάρχει ένα και μόνο τόσο σημαντικό κέντρο στην κοινή ζωή του ζευγαριού, ξέρω πως είναι να ψάχνεις φιλίες και σχέσεις που να αντικαταστήσουν αυτή  την έλλειψη των αδερφιών (ναι γίνεται, μην το αρνείσαι!), να έχει παρέες και ερεθίσματα για να μην είναι μόνη, να καταπιέζεις αυτό το πόσο πολύτιμη την θεωρείς με το φόβο να μην κακομάθει, να μην γίνει άπληστη. Ξέρω τι σημαίνει να χωράει όλη σου η οικογένεια σε ένα μονό κρεβάτι αν χρειαστεί, τι είναι να σου λέει το παιδί σου πως «βαριέμαι μόνο οι τρεις μας, να βρούμε παρέα με παιδιά», τι είναι το «μαμά θα κάνω τη Λάρα το μωρό μας για το παιχνίδι και θα την ντύσω», τι είναι να θέλει στις συγκεντρώσεις στα σπίτια φίλων, να  «μην φύγουμε ακόμη δεν θέλω να γυρίσω στο σπίτι που είμαι μόνη».

           Ξέρω και τα σπουδαία, τα πολύτιμα, τις  χαρές που μόνο ένα παιδί μπορεί να στις προσφέρει. Δεν θα στις πω αυτές, τις ξέρεις, δεν θέλω να σου λέω αυτά που ξέρεις. Αυτά που δεν ξέρεις και ίσως σε πονούν και εσένα, θέλω να σου πω. Θέλω να σου πω για τις φορές  που θες να γκρινιάξεις κάπου για το πόσο κουράζεσαι με το ένα παιδί αλλά «έλα μωρέ μιλάς και εσύ με το ένα παιδί;», για το πόσο δύσκολο είναι να βρίσκεις πάντα κάτι για να μην δείχνει ζόρικη αυτή η μοναδικότητα  (δεν είναι μοναξιά) μέσα στην οικογένεια.

         Για αυτά θα σου πω γιατί τα νιώθω και εγώ. Και φορές φορές, με πονούν κιόλας. Μα πιο πολύ από όλα με πονάει η σκέψη στο όταν αυτό το μοναδικό, μοναχοπαίδι παιδί μου, μείνει μόνο. Που δεν θα έχει κάποιον να μοιραστεί εκείνο τον πόνο που μόνο αυτός που χάνει κάτι ίδιο, ξέρει να μοιράζεται. Θα μου πεις αργεί. Οκ, μακάρι. Όμως ποτέ δεν σου είπα πως σκέφτομαι νορμάλ. Είμαι παιδί πολυμελούς οικογένειας και μάνα μοναχοπαιδιού. Μόνιμα πανικός μέσα στο κεφάλι μου :p

      Το χέρι στην άκρη του χεριού μου, με σφίγγει:

     «Μαμά, μου αρέσει που είμαστε οι δυο μας σήμερα στο τρένο. Είσαι όλη δική μου.»

Ε ναι, είναι και αυτό.

*Αφιερωμένο σε όλα τα μοναχοπαίδια της ζωής μου❤

**Ακούς αυτό που αγαπώ πολύ.

 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Φέξε μου να περπατώ, να πηγαίνω στο σχολειό.

1

              Νιώθεις χαρά; Έλα μίλα, οι δυο μας είμαστε. Πετάς στα ουράνια που άνοιξαν τα  σχολεία; Έτσι δεν είναι αγαπημένε, μοναδικέ μου, αναγνώστη; Τι εννοείς ναι, συγκίνηση που ξεκίνησε το παιδάκι μου σχολείο και μεγάλωσε άλλον έναν χρόνο; Ναι , ναι σίγουρα, όμως αυτό το ένιωθες και τον Αύγουστο. Άκουσε με, εγώ σου λέω αυτό α) οι δυο μας είμαστε και β) πετάς στα ουράνια που άνοιξαν τα σχολεία; Το έπιασες; Όχι ; Βρε μια ιστορία και είμαι μέσα στην περηφάνια για πάρτη σου, μοναδικέ μου αναγνώστη και συ μου κάνεις «κοιλιά» και δεν ρολλάρει τα πρόγραμμα.

              Χτες άνοιξαν τα σχολεία. Θυμάσαι ; Σχολείο; Που πάνε τα παιδιά εκεί για 6 ώρες τουλάχιστον και ησυχάζεις; Που παύεις να ξενυχτάς κάθε βράδυ και να τα κοιμίζεις στις 2 τα ξημερώματα και να σέρνεσαι στην άλλη μέρα στο γραφείο γιατί έχεις πλέον « σχολείο και πρωινό ξύπνημα»; Που  σε  βλέπει και κομματάκι το σπίτι σου και όχι σερί γραφείο-μάζεμα παιδιών από όπου τα έχεις παρκάρει-στο που θα πάμε σήμερα μαμά-σουβλάκια στο χέρι-σπίτι για ύπνο; Που επιτέλους θα μπορέσεις να κάνεις εκείνα το μανικιούρ και όχι ένα χέρι τη φορά γιατί τα πουλάκια μου βαρέθηκαν  μέσα στο νυχάδικο και όσο να πεις έχουν ένα δίκιο; Που θα κάνεις εκείνη τη ρημάδα την κοπάνα όχι γιατί δεν έχεις που να αφήσεις το παιδί  και η μάνα σου είχε μια κηδεία αλλά γιατί θες να πας για μπράντς με την κολλητή σου, να ξύνεστε όλο το πρωί και μετά να χαζέψεις βιτρίνες; Που θα πάψεις να γυρνάς πτώμα σπίτι και να βρίσκεις πιτσιρίκια χυμένα στους καναπέδες,  να παίζουν με τα τάμπλετ και που «μαμά βαριόμαστε πάρα πολύ, πρέπει κάπου να μας πας, μην αλλάζεις ρούχα»; Που έχεις κάνει τόσες τρίπλες για να βρεις καλή λύση γιατί  τι στο καλό θα κάνεις το καμάρι σου όλο το καλοκαίρι και οι συνδυασμοί που έχουν παίξει, είναι ανώτεροι και από προπονητή ομάδας σε τελικό μουντιάλ ξερωγώ;   Που έχεις πάει αυθημερόν και πηγαινέλα στο εξοχικό της γιαγιάς, τουλάχιστον 7 φορές αυτό το καλοκαίρι γιατί το πλάσμα σου «δεν έβρισκε την μπάρμπι με το κόκκινο μαγιό μωρέ μαμά» ή «πως ξεκολλά το τάμπλετ κόρη μου, με έχει πρήξει με την γκρίνια της, έλα να με σώσεις!» ;  Που έχεις να βγεις για ποτό ΜΟΝΟ ενήλικες ή μόνο οι κολλητές σου από τότε που έκλεισαν τα σχολεία γιατί « δεν γίνεται να φορτώνω όλη μέρα στη μάνα μου τα παιδιά, το βράδυ θα τα έχουμε εμείς για να την ξεκουράζουμε»;  Που έχεις εκείνα τα δυο πρωινά που δεν πας εσύ το παιδί στο σχολείο, την μια περίσσεμα ώρα μέχρι να πας στο γραφείο και αράζεις την αρίδα σου  και ετοιμάζεσαι σαν άνθρωπος και όχι σαν πυροσβέστης με φωτιά εν εξέλιξη; Που έπηξες στις ψείρες από το summer camp και έτρεχες και δεν έφτανες; Που επιτέλους  θα μπει ένα φαγητό της προκοπής σε αυτό το σπίτι γιατί πρέπει αν παίρνει το παιδί φαγητό στο  σχολείο οπότε θα πάψετε και εσείς  να τρώτε ότι έχει μείνει σπίτι από την τελευταία γιουροβιζον που πήραμε μέρος; Που έχεις γυρίσει ότι Mall, πάρκο, παιδική χαρά, παραλία, ντεκ με εκείνο το ρημαδοπατίνι και σερνοντας ένα σκύλο γιατι πρεπει να γεμίσεις αυτές τις άπραγες ώρες του καλοκαιριού;  Που επιτέλους θα κοιμάται νωρίς το παιδί και θα έχεις λίγο χρόνο ελεύθερο τα βράδια,  να κάνεις ότι θες βρω αδελφέ, μην με πρήζεις και εσύ; Που θα αρχίσουν οι απογευματινές αθλητικές δραστηριότητες και οι άπειροι καφέδες με τις άλλες μαμάδες; Που πάλι θα γραφτείς, μα δεν θα πας σε εκείνο το γυμναστήριο που είναι δίπλα στο μπαλέτο του Λυδονιού και θα πηγαίνω όσο την περιμένω να τελειώσει το μάθημα; Που θα αρχίσουν τα παιδικά πάρτι και οι συγκεντρώσεις σε φιλικά σπίτια με παιδιά και εσείς οι μεγάλοι, θα λιώνετε στο φαγητό και στο ποτό και θα περνάς τέλεια και το παιδί σου θα κουτουλάει και θα θέλει να φύγει γιατι είναι πτώμα και με το σχολείο και με τις δραστηριότητες;

    Ε, για αυτό το σχολείο σου μιλώ. Πετάς στα ουράνια λοιπόν που άρχισε; Τι εννοείς τίποτα από τα παραπάνω δεν σου λέει κάτι; Εσύ μόνο για την πρόοδο και την εξέλιξη του παιδιού σου ενδιαφέρεσαι; Και χαίρεσαι μόνο για αυτό;

     Ε ναι . Και μένα δεν μου λένε τίποτα. Ολα τα παραπάνω, μου τα έστειλε με μέηλ, μια φίλη από το εξωτερικό και τα μεταβιβάζω. Τι τα θες, έχουν άλλα ήθη και έθιμα εκεί στο εξωτερικό, καμιά σχέση με τις ελληνίδες μάνες!

:p

*καλή αρχή αγαπημένα μου, να περάσετε όσο πιο υπέροχα και δημιουργικά μπορείτε τούτη τη σχολική χρονιά.

** αφιερωμένο στις μαμάδες που «υποφέρουμε» αντάμα. Χειμώνα, καλοκαίρι. 

***ναι ξέρω, ο παρανομαστής για όλα τα παραπάνω είναι τι θα γίνει με το διάβασμα. Ε οκ, έχει και λίγο διάβασμα. Ε άμα δεν είχε τίποτα, δεν θα το λεγαν σχολείο, παράδεισο θα το έλεγαν.

Posted in Εμπειρίες, Παιδί | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Δεκαεπτά αμμουδένιες μέρες #ελεύθερο_κάμπινγκ

1

Με έπεισαν τελικά. Μπούρου-μπούρου ένα εξάμηνο τώρα , με έκανε να πω το ναι. Και να μαι τώρα, μαυρισμένη και με ένα σπίτι γεμάτο βρώμικα ρούχα και άπειρη άμμο, να  μοιράζομαι μαζί σου, μοναδικέ μου αναγνώστη, τα άπαντα αυτών των ημερών.

1η μέρα :

Φεύγουμε βράδυ από Πειραιά. Η’ εγώ έχω ξεχάσει τη χλιδή ή τα πλοία το έχουν τερματίσει στην πολυτέλεια. Θα ταξιδέψουμε όλη τη νύχτα. Με καμπίνα #χλιδές_μλκ_μου. Τα κορίτσια είναι τόσο ενθουσιασμένα που τσιρίζουν ακόμα και για το μπουκάλι νερό που τους σερβίρουν. Έχει και μαγαζιά. Τώρα τσιρίζουν και οι μαμάδες. Φυγαδέψαμε σκύλο στην καμπίνα. Ο κωδικός επικοινωνίας για Λαρίτα, σε δημόσιους χώρους, ήταν : «θα πάει κάποιος φαγητό/ νερό/ να δει αν ζει η μικρή μας αδελφή, η Λάρα;». Κοιμηθήκαμε σαν κούτσουρα. Κάποιοι ροχάλιζαν. Τελευταία μέρα σε στρώμα .

2η μέρα :

Η Λάρα φυγαδεύεται για άλλη μια φορά γιατί λέει στο νησί δεν επιτρέπονται οι σκύλοι. Ήρθε σαν λαθρομετανάστης με φουσκωτό και γνώρισε τον έρωτα εκεί μέσα (κανένας Ντι Κάπριο, μόνο Ωρίωνας). Εμείς κυριλέ με το καΐκι της γραμμής. Στο λιμάνι, φτάνοντας,  βλέπεις το μαγευτικό τοπίο και ένα γέροντα ντεμέκ σπηλαίων που λες πως αν πεινάσει πολύ, παίζει και να σε σουβλίσει και να σε φάει. Χαίρεσαι για τις σπουδές σου στο μάρκετινγκ και πως σε βοήθησε να  καταλαβαίνεις τις μούφες και ο τύπος τα κάνει όλα για να πουλήσει καλυτέρα την πραμάτεια του. Το επόμενο που βλέπεις είναι πως το  νησί είναι γεμάτο σκυλιά #άτιμοι_βάλατε_την_πριγκιπέσσα_μου_στο_φουσκωτό και πως το σουβλάκι το πουλάνε 3 ευρώ. Κουβαλήσαμε τα πράγματα από  το φουσκωτό στη σκηνή. Στην άμμο. Ο ποπός μου πονούσε μέχρι να φύγω από αυτή την εμπειρία. Πρώτο γεύμα στη σκηνή. Μακαρόνια με σάλτσα (τι ήθελες μαντάμ; 25 μέρες θαλασσοπνίγομαι, να φτιάξω και γκουρμέ φαγιά;).Κοιμήθηκα στη σκηνή. Έσκασα.

3η μέρα :

Μόλις ξύπνησα, έκανα βουτιά. Στα τρία βήματα από σκηνή. Ναι, είναι πιο απολαυστικό από όσο ακούγεται. Στην παραλία μας ήταν 7 Ιταλοί (όλοι κι όλοι). Παρέα. Μιλούσαν μόνο για φαγητά. Πείνασα. Η Λάρα ανακάλυψε τις σαύρες, στήνει καρτέρι όλη μέρα και τρώει άμμο τόνους αντί για σαύρες. Καήκαν τα ποδιά της από την άμμο. Τα κορίτσια μας πέταξαν τα σουτιέν, έγινα ντόπιες μονομιάς. Άρχισα να διαβάζω το «Τα εννέα πρόσωπα του Χριστού». Μαγειρέψαμε κοκκινιστό με ρύζι.

3η μέρα (βράδυ) :

Έξω  λυσσομανάει ο αέρας, έχω κλάσει μέντες.  Ακούω κλαδιά να σπάνε, ουρλιαχτά ανθρώπων και κάπου στο βάθος μουσική. Να δεις έρχονται οι ιθαγενείς με μουσικές να μας φάνε. Όπως γίνονται στις ταινίες.

4η μέρα:

Φυσάει ακόμα απίστευτα. Η άλλη μαμά έκοψε το χέρι της. Το φαρμακείο προδιαγραφών Ιατρικού Κέντρου και Υγεία μαζί που μου φόρτωσε το αγόρι μου, μας φάνηκε άχρηστο. Η ασχετοσύνη μας, κέρδισε στα σημεία. Κάναμε γιόγκα και στο καπάκι τρέξιμο στη θάλασσα. Σκέφτομαι αύριο να φύγω αν συνεχίσει έτσι. Τα κορίτσια ξεκίνησαν ήδη  το παιχνίδι «δεν  σε  έχω πια φίλη». Ξύρισα ότι ξυρίζεται στο κορμί, κάτω από έναν κέδρο. Έκανε τόσο κρύο που προς στιγμή νόμισα πως η άμμος ήταν χιόνι. Τέλειωσε το κρύο, πόσιμο νερό και πίνουμε ένα νερό /ζεστή σούπα για πονόλαιμο. Θα φύγω σίγουρα αύριο. Κάναμε μακαρόνια με σάλτσα.

5η μέρα :

Μου καρφώθηκε ένα κλαδί δέντρου στο κεφάλι. Τρέχει αίμα. Κάνω πως είμαι κουλ. Θα φύγω αύριο πρωί πρωί. Περιμένουμε προμήθειες με φουσκωτό γιατί χουμε μείνει ταπί και ψύχραιμοι. Μόνο  μούτσο που δεν έχουμε βάλει σε κατάρτι στη παραλία, να κοιτάζει και να φωνάξει «έρχεται-έρχεται» όταν δει να φτάνουν οι προμήθειες μας. Έχω βρει αγαπημένη σκιά στην παραλία και ρίχνω μεσημεριανούς ύπνους. Άραξε γυμνή οικογένεια Γερμανών δίπλα μου στην παραλία. Η μάνα είχε κρίκους και αλυσίδες, σε σημεία που δεν είχα φανταστεί πως μπαίνουν κρίκοι και αλυσίδες. Έχουν καεί τα πόδια του σκύλου πολύ και την κουβαλάω μέσα σε μια τσάντα όποτε πάμε κάπου. Άλλαξα βιβλίο, « Έρωτας η’ τίποτα».

5η μέρα (βράδυ):

Ήρθαν οι προμήθειες. Φάγαμε φασολάκια με αρνί και λουκουμάδες με μερέντα για επιδόρπιο. Είχε γλέντι στην ταβέρνα και πήγαμε οι μάνες (είχαμε και μια υπόθεση μεταφοράς πατέρα να λύσουμε). Ήπιαμε, σε κρητικό γλέντι, κοκτέιλ μαργαρίτα. Μας κοίταξαν με μισό μάτι μέχρι και οι καρέκλες. Μου έκανε καμάκι ο μπάρμαν, καμάκι των 80’s όμως. Συγκινήθηκα.

6η μέρα:

Πήγαμε στην παραλία των κοχυλιών. Πρώτη φορά είδα τόσο κόσμο ΜΕΣΑ στο νερό. Αυτομάτως φαντάστηκα τα τσίσα τους. Θέλω να γυρίσω στη μεριά μου που είμαστε ολομόναχοι. Τα κορίτσια έστησαν πάγκο για να πουλήσουν τα καλλιτεχνήματα τους. Ήδη έχουν τσακωθεί πως θα χωρίσουν τα κέρδη. Σήμερα είχαμε μπάμιες με κοτόπουλο για μεσημέρι και κακαβιά για βραδινό (πήγαν για ψάρεμα οι άντρες, τη γαλάζια λίμνη μου μέσα ). Ήρθε το αγόρι μου επιτέλους και χάρηκε και το Λυδόνι. Χτύπησα πάλι σε κλαδί. Συνήθισα το αίμα στο κεφάλι.

7η μέρα:

Η Λάρα τώρα κυνηγάει και κάβουρες. Έπιασε έναν. Του έκανε και κηδεία με βοήθεια τη μουσούδα της. Γέμισε άμμος η μύτη της και ήταν όλο νεύρα. Αρχίσαμε να πλένουμε τα πιάτα στη θάλασσα γιατί ο προμηθευτής νερού μας (sic) έχει ανειλημμένες υποχρεώσεις και αργεί να έρθει #κλαίω. Είδαμε ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα στην βεράντα μας (= το πλάτωμα άμμου πάνω από τις σκηνές μας ). Παίξαμε Σκράμπλ όλοι μαζί. Νιώθουμε πλέον σπίτι. Φάγαμε τορτελίνια με σάλτσα.

 

2

8η μέρα:

Θυμήθηκα λίγο το σπίτι μου μόλις ξύπνησα. Για λίγο. Τα κορίτσια έκαναν και καλά επαγγελματική φωτογράφιση σε σημεία του νησιού και όλη μέρα είχαμε σούτινγκ. Πλέον κοιμάμαι στην αιώρα τα μεσημέρια. Φάγαμε μπριάμ με πατάτες τηγανιτές  και αυγά. Νιώθω πως είναι πολύ λεπτή γραμμή που χωρίζει την προηγούμενη ζωή μου και τούτον τον παράδεισο και ότι την έχω περάσει και θέλω να μείνω, για πάντα, εδώ πέρα .

8η μέρα (βράδυ):

Πήγαμε για ηλιοβασίλεμα στην παραλία κοχυλιών. Μαγικό. Θα ήταν περισσότερο αν δεν είχαμε τσακωθεί για έναν φακό. Ένιωσα όπως ένιωθαν οι ένοικοι του Big Brothεr που έκαναν ομηρικούς καυγάδες  για μια φέτα ψωμί ξερωγω. Ξεκίνησα το «Επάγγελμα πόρνη»

9η μέρα :
Αρνούμαι να βάλω ρούχα και παπούτσια. Δεν αντέχει το κορμί. Κάναμε πρωινή γυμναστική. Φάγαμε μακαρόνια με τόνο. Τελειώνουν τα τρόφιμα.  Ήρθαν καινούργιοι γείτονες. Τους καλέσαμε για βραδινό σουαρέ. Παραλίγο να μας φέρουν κέρασμα μια δολοφονική ψαρόσουπα.

10η μέρα:

Την ώρα που ξύπνησα, νόμισα πως άκουσα σειρήνες περιπολικού. Ακόμα να αποβάλλω τελείως την πόλη. Με δάγκωσε ένας κάβουρας την ώρα που έπλενα στη θάλασσα τα πιάτα. Πονάει να ξέρεις. Φάγαμε πρωινό στην ταβέρνα για αλλαγή. Η Λάρα βρήκε και άλλο έρωτα, τον λένε Πίκο. Χάσαμε το πλοίο με τις προμήθειες και πήγαμε και ήρθαμε σαράντα φόρες στο μώλο. Μακαρόνια με κοκκινιστό. Ξεκίνησα το «Mr. Peanut”.

10η μέρα (βράδυ) :

Πάρτι γενεθλίων σε διπλανή καβάντζα (έτσι λέγεται το κομμάτι γης που επιλέγεις να στήσεις/ κρύψεις τη σκηνή σου). Η Λάρα βρήκε κι άλλο έρωτα, τον λένε Πονηρό.  Όλα τα κάναμε πολύ στο πάρτι. Στο τέλος, καταλήξαμε να τραγουδάμε συνοδεία ενός τζουρά, κάτω από τα αστέρια και να τα βλέπουμε να πέφτουν. Όνειρο.

11η μέρα :

Έχω hangover .Τελικά όπου και αν είσαι, το μεθύσι έχει τις ίδιες επιπτώσεις. Μάλλον πάτησα κάτι χτες στο πάρτι μέσα στο σκοτάδι και σήμερα κουτσαίνω. Έτσι κι αλλιώς έχουν γίνει τόσο σκληρές οι φτέρνες μου, από περπάτημα στην άμμο, που κουτσαίνω anyway. Μας μένει μια εβδομάδα. Ο κόσμος που περνάει από την παραλία μας,  με ρωτάει οδηγίες για το νησί, είμαι πλέον ντόπια. Είδα ξαφνικά μπροστά μου, ολόγυμνη παρέα με καλυμμένα κορμιά με άργιλο. Φαντάστηκα πως ήταν οι ιθαγενείς που είχα ονειρευτεί/ φοβηθεί τις πρώτες μέρες. Γέλασα με την ψυχή μου. Φάγαμε φακές.

12η μέρα :

Πρωινό πλύσιμο πιάτων στη θάλασσα. Για λίγο, νοστάλγησα το πλυντήριο πιάτων μου. Έφυγαν οι διπλανοί μας και άδειασε η γειτονιά. Ακόμα γελάμε με τη ψαρόσουπα τους. Σήμερα είμαι όλη μέρα στη θάλασσα, με το ζόρι κινούμαι και το μόνο που θέλω να κάνω είναι να αράζω όπου βρω. Κάναμε έξοδο σήμερα, βραδινή τύπου «πάμε βόλτα». Στην ταβέρνα πήγαμε πάλι. Σουβλάκια με μπύρες.

13η μέρα:

Ήρθαν οι προμήθειες. Πλέον είμαστε Ζουλού, που πανηγυρίζουν στην παραλία ανοίγοντας σακούλες σουπερ μάρκετ. Κάναμε μουσακά. Φυσάει πάρα πολύ και έχει συνέχεια αμμοθύελλα. Λόγω καιρού, στην παραλία μας γίνεται χαμός. Μπορεί να είχε και 10 άτομα σήμερα. Εκνευριστήκαμε από την πολυκοσμία. Το Λυδόνι συνάντησε τη δασκάλα της στο νησί. Όπως είπε «ήταν το πιο απίστευτο πράγμα που περίμενε να της συμβεί». Το βράδυ είχαμε γκουρμέ βραδιά, γαριδομακαρονάδα με ανανά. Ανοίξαμε και εμφιαλωμένο κρασί. Καμιά τόλμη και γοητεία, όλα εδώ γίνονται.

14η μέρα:

Περάσαμε πολύ δύσκολη νύχτα. Απίστευτος αέρας και κρύο που συνεχίζεται και σήμερα. Και η αμμοβολή. Όλη μέρα ηλιοθεραπεία. Το μεσημέρι φάγαμε κοχλιούς, έγλυφα μέχρι και τα δάχτυλα του ποδιού μου. Το βράδυ ήταν οργασμός γεύσης, το ωραιότερο γαμοπίλαφο της ζωής μου.

15η μέρα:

Ευτυχώς δεν έχει σήμερα καθόλου αέρα, πάλι θα λιώσουμε στη θάλασσα. Δεν κάνουμε τίποτα. Πλέον έχουν πέσει τελείως οι ρυθμοί και σερνόμαστε. Το μεσημέρι φάγαμε μπριζόλες με βλήτα και ψάρια (ακούγεται περίεργο αλλά όταν το τρως, δεν είναι). Εννοείται πάλι ψάρεψαν τα αγόρια μας. Πήγαμε βόλτα στο δάσος με τους κέδρους. Απίστευτη ομορφιά. Τα κορίτσια έκανα βαρελάκια στους αμμόλοφους. Η Λάρα σκότωσε κι άλλη σαύρα. Το βράδυ είχαμε μουσική βραδιά γιατί τα κορίτσια έπαιζαν κλαμπ και εμείς ήμασταν οι πελάτες, μας χρέωναν 10 ευρώ το μικρό ποτήρι κρασί. Έπρεπε να τους κάνουμε καταγγελία για αισχροκέρδεια.

16η μέρα:

Πάλι πήγαν για ψάρεμα τα αγόρια. Σήμερα το μενού έχει κοκκινιστό σκάρο με πατάτες. Ουσιαστικά είναι η τελευταία μας μέρα. Νιώθω λύπη, αρχίσαμε πακετάρισμα. Το βράδυ πήγαμε βόλτα στο φεγγαρόφωτο και στις γύρω καβάντζες. Μετά είχαμε κουβέντα και ποτάκια,  στην πανσέληνο, στη βεράντα μας. Σαν όνειρο ξανά.

17η μέρα:

Στον ξεριζωμό της Σμύρνης πιο λίγα μπαγκάζια θα είχε στην προβλήτα από ότι τα δικά μας.  Χωρέσαμε όλοι (άνθρωποι, σκύλοι, αποσκευές) στο φουσκωτό και φύγαμε. Δεν άντεχα να βλέπω πίσω το νησί. Ήθελα κι άλλο. Δεν μπορούμε να περπατήσουμε εκτός άμμου. Υποφέρουμε. Αποχαιρετιστήριο γεύμα στην Ιεράπετρα και καφεδάκι στον Άγιο Νικόλαο. Πάλι λαθρεπιβάτης  η Λάρα στο πλοίο και επιτέλους κοιμάμαι σε στρώμα μετά από 17 μέρες.

18η μέρα:

Ξημέρωμα στον Πειραιά. Τα κεφάλια μέσα. Το Λυδόνι δεν θέλει να βάλει παπούτσια. Αντ’ αυτού, μου ζητάει να κάνει τσίσα στο πάρκο απέναντι από «Γρήγορη» που σταματήσαμε για καφέ. Άντε καλή επάνοδο.

Κάπως έτσι εξελίχτηκαν οι φετινές μας διακοπές. Τούτο το ποστ, είναι ίσως βαρετό και μεγάλο αλλά πολύτιμο για μένα και την καλοκαιρινή μου παρέα. Και έχω αναφέρει τα  μισά, είναι τόσα πολλά και τόσα σημαντικά.

  • οι τσακωμοί για τσιγάρα, αναπτήρες και ποιανού είναι ο καπνός εδώ πάνω.
  • οι απίστευτες γκουρμέ βραδιές φαγητού. Τελικά οι Κρητικοί ξέρουν να απολαμβάνουν το φαγητό από όλες τις πλευρές.
  • το λούσιμο μαλλιών στη θάλασσα.
  • τη απίστευτη φιλοξενία του Λ.
  • ο Μ. και τη γουρούνα του.
  • την παραλία στο Καταπρόσωπο και πόσο την αγάπησα.
  • τους κορμούς και τις ρίζες των κέδρων που δημιουργούν ασύλληπτα έργα τέχνης.
  • τις πριβέ επισκέψεις ελικοπτέρων με χλιδάτους τουρίστες, σε ένα μέρος που φωνάζει «απλότητα».
  • την κρητική διάλεκτο, την αγάπησα με πάθος.
  • τα μαχητικά αεροσκάφη που, κάθε Τρίτη, πετούσαν πάνω από το νησί.
  • το ξύλινο μονοπάτι.
  • τα χιλιάδες, μικροσκοπικά, κοχύλια στις παραλίες.
  • τα μέρη που έπαιζαν οι μικρές, κάτω από κέδρους, στα βράχια, στην άμμο, στη θάλασσα.
  • τους γείτονες που εκτός από τη δολοφονική τους σούπα που δεν μας κέρασαν, μας κερνούσαν εσπρεσσάκια κάτω από τους κέδρους, ξαπλωμένοι στο ριχτάρι τους.
  • τις αγνώριστες φτέρνες μου, πατούσες μου και τον αποκλεισμό που θα φάω από όλα τα νυχάδικα της Αττικής.
  • την μοίρα της άμμου :θες να την αποφύγεις μα μόνο όταν είσαι συνέχεια πάνω της, νιώθεις απόλυτα ελεύθερος και ευτυχισμένος.
  • τη Λαρα, μόνιμα γεμάτη με άμμο, επί 17 μέρες. Παντού και σε όλα τα σημεία του κορμιού της.
  • το καλό φαγητό μετράει παντού το ίδιο, φαντάσου το να το τρως φτιαγμένο με αγάπη, κάτω από τους κέδρους, δίπλα στο πέλαγος. Ευλογία.

Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία και ευχαριστώ τους φίλους που με έπεισαν μα και τους φίλους που μας βοήθησαν. Αυτό που θα κρατήσω από τις φετινές μου διακοπές είναι πως  κάθε προορισμός, σου δίνει αυτό που έχεις ανάγκη. Κοίτα να το «δεις» όταν θα έρθει να  σε «συναντήσει».

3

 

*Αφιερωμένο στην παρέα του καλοκαιριού❤

**Αντί για τραγούδι, άκου μια ιστορία: Ένα καλοκαιρινό βράδυ στο νησί, πριν 20 χρόνια, ο Λ. δεν έχει ύπνο και  αποφασίζει αργά τη νύχτα να πάει βόλτα στην ακροθαλασσιά. Έχει πανσέληνο και διακρίνει, στην άκρη των βράχων,  μια ανθρώπινη  φιγούρα. Πλησιάζει και βλέπει έναν άντρα να αγναντεύει το πέλαγος. Τον αναγνωρίζει, είναι ο Αντώνης μα  δεν θέλει να τον ενοχλήσει. « Δεν γουστάρεις την παρέα μου ωρέ και φεύγεις;», «Είπα να μην σε ενοχλήσω, αυτό.» » Θες να σου παίξω ένα τραγούδι; Οι δυο μας;» Και ήθελε. Και ήταν ίσως από τις ωραιότερες στιγμές της ζωής του. Εκείνος και ο Ψαραντώνης, στη μέση του πελάγους, ένα βράδυ με πανσέληνο, να λένε κρητικά τραγούδια❤ .

 

Posted in ., Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , , , , , | 4 σχόλια

Οι πύλες του κόσμου.

2

        Έχω έναν 7χρονο φίλο. Στην πραγματικότητα είναι φίλος της κόρης μου αλλά τον αγαπώ τόσο που θα ήθελα να είναι και δικός μου φίλος. Αυτός ο φίλος λοιπόν, τις προάλλες βρήκε μια περίεργη πέτρα στη θάλασσα. Μακρόστενη και γυαλιστερή. Περήφανος, πήγε να τη δείξει στους γονείς του. « Μπαμπά κοίτα τι βρήκα! Την πέτρα που ανοίγει τις πύλες του κόσμου» είπε και η περηφάνια του ήταν τόσο μεγάλη που δεν χωρούσε καμία αμφιβολία πως αυτή η πέτρα άνοιγε όντως τις πύλες του κόσμου.

         Και ακούγοντας αυτήν την ιστορία , σκέφτηκα… και αν αυτή είναι η πέτρα που ανοίγει τις πύλες του κόσμου; Και αν υπάρχουν πύλες του κόσμου; Και αν ακόμα είμαστε έξω από τις πύλες και δεν το έχουμε καταλάβει; Και αν πάει και κάπου αλλού αλλά μόνο ο μικρός μου , λατρεμένος, φίλος ξέρει αυτό το μυστικό;

        Τι διαφορετικά που θα ήταν, αν όλα αυτά που κατά καιρούς φαντάζονται και ομολογούν τα παιδιά –και τα δικά σου παιδιά και όλων μας- ήταν αληθινά; Η’ αν έστω μπαίναμε στον κόπο να δούμε μέσα από τα μάτια τους, τη δική τους πραγματικότητα; Πόσο αλλιώς θα φάνταζαν μετά όλα αυτά που ζούμε πραγματικά; Ποσό θα τα αλλάζαμε;

        Υπάρχουν φορές που το Λυδόνι μου λέει ιστορίες για τα Playmobil που ζωντανεύουν τα βράδια και στήνουν χορούς και γλέντια. Για εκείνη τη βούρτσα που γίνεται μικρόφωνο αληθινό και ακούγεται μέχρι τα πέρατα της γης. Για το μαγικό, πλαστικό, καράβι της που πετάει κιόλας. Για την Barbie Που έχει υπερδυνάμεις και με ένα της φιλί γιατρεύει όλους τους πόνους. Για το λούτρινο σκυλάκι της που παίρνει αγκαλιά και διώχνει όλα τα κακά της όνειρα. Για το ταξίδι στο διάστημα που θα κάνει σε λίγες μέρες, παρέα με τους φίλους της. Για το φανταστικό της πλοίο, που μέσα σε ένα απόγευμα, την κάνει το γύρο του κόσμου μαζί με την παρέα που παίζει. Για το σκύλο μας που της λέει μυστικά που εμείς δεν ακούμε. Για τους κρυμμένους μονόκερους  που χαζεύει από το τζάμι του αυτοκίνητου. Υπάρχουν φορές που , το ξέρω, νιώθεις λίγο περίεργα να ακούς τα παιδιά σου να λένε τέτοιες ιστορίες. Όμως αν αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο, αν ταξιδέψεις με την παιδική φαντασία, έστω και για λίγο, έστω και επιπόλαια, θα νιώσεις μια ανάταση και αγαλλίαση. Άκουσε με, το κάνω συχνά. Πότε δεν το έχω μετανιώσει.

«Αλήθεια Φ. μου, αυτή η πέτρα ανοίγει τις πύλες του κόσμου;»

«Ναι».

«Ξέρεις που είναι οι πύλες του κόσμου;»

«Όχι, θα ψάξω να τις βρω.».

«Όταν τις βρεις, θα με πας και μένα;»

«Ναι, όταν βρω τις πύλες του κόσμου, θα σε πάω να τις δεις.»

      Και παίζει να είναι ότι ωραιότερο έχω ακούσει από ένα αγόρι.

 *Επειδή είμαι ήδη «εκεί» (τέτοιο τυπάκι !), άκου και αυτό.

**Εύχομαι, ο μικρός μου Φ. , να βρει τις πύλες του κόσμου. Και αν δεν τις βρει, να τις χτίσει !

 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Ένα πεύκο.

1

      Τις προάλλες ήμουν σε μια δουλειά στην Πεύκη. Ακριβώς δίπλα στην επιχείρηση που έπρεπε να πάω,  ήταν ένα δάσος με  πεύκα (Πεύκη, πεύκα, χελόοου;;;).

       Βγαίνω από το αυτοκίνητο και μου έρχεται η μυρωδιά :του πεύκου, που το χτυπάει η ζέστη, του χώματος τριγύρω του γεμάτου ξερές πευκοβελόνες. Είναι μια συγκεκριμένη μυρωδιά, τη θυμάσαι; Αν την έχεις νιώσει, τη θυμάσαι, μην μου λες όχι. Και κλείνω τα μάτια και ξεχνώ τα πάντα και είμαι εκεί : 10 χρονών, καλοκαίρι, στην κατασκήνωση… πηγαίνουμε για φαγητό στην τραπεζαρία. Καίει ο τόπος, ραστώνη και βαρεμάρα. Και έχει ησυχία. Και ακούς μόνο τα τζιτζίκια και τη μακρινή βοή από τους υπόλοιπους που πάνε τραπεζαρία και εκείνοι. Και γέλια. Και το χρατς χρατς από τις πευκοβελόνες που πατάς. Και μετά ησυχία. Και πάντα η ίδια  μυρωδιά. Και ο Ήλιος να σε καίει κάθε φόρα που βγαίνεις έστω και για λίγο από τη σκιά των πεύκων. Και μυρωδιά. Ευτυχία.

       Και σκέφτομαι όλες εκείνες τις ωραίες μυρωδιές που μένουν μέσα μας για χρόνια. Που συνήθως είναι από τα παιδικά μας, εφηβικά μας χρόνια. Που όταν τις ξανασυναντήσεις, χρόνια μετά, θα σε πάνε, σε κλάσματα δευτερόλεπτου,  ακριβώς στο σημείο που είχατε «συναντηθεί». Η μυρωδιά απo το σπίτι της γιαγιάς σου, η μυρωδιά από το παιδικό σου δωμάτιο, ενός βιβλίου που αγαπούσες σαν παιδί, ενός ρούχου της μάνας σου, του οικογενειακού σας αυτοκίνητου, του άλμπουμ του γάμου των γονιών σου που το  εχεις ξεφυλλίσει δεκάδες φορές, του πατέρα σου όταν γύριζε από την δουλειά, της Nivea που φορούσε παντού και πάντα η μάνα σου, του πρώτου πλοίου που μπήκες στη ζωή σου, του αρώματος που φορούσε η όμορφη φίλη της μάνας σου, της λακ από το κομμωτήριο που  σε έσερνε η μάνα σου μικρή, του υπογείου του ξαδέλφου σου που κρυβόσασταν τις ζεστές μέρες του καλοκαιρού για να παίξετε playmobil,της Old Spice του παππού σου, του φιστικιού που ψηνόταν στο φούρνο του παππού σου, του παγωτού ξυλάκι μπανάνα, του ξυδιού από το βάψιμο των πασχαλινών αυγών, του ωμού κιμά που έτρωγες κρυφά (άντε και φανερά) όταν έπλαθε η μάνα σου μπιφτέκια, των γεμιστών στο φούρνο ( α ρε μάνα, πάντα τα γεμιστά σου θα ζητάω❤ ),  της κρύας βυσσινάδας που σου έφερνε τα απογεύματα η μάνα σου, του ζεστού ισλί της γιαγιάς, των λουλουδιών που μάζευες γυρνώντας από το σχολείο για να δώσεις στη μάνα σου, της πλαστελίνης, του ξυσμένου μολυβιού, της γόμας, της κολλημένης τσίχλας στη θήκη της σχολικής τσάντας, του πρώτου καρπουζιού της σεζόν, του παγωτού που έλιωνε και κολλούσε στα χέρια σου, της κολόνιας Μυρτώ, του απορρυπαντικού που χρησιμοποιούσε η μάνα σου και μύριζαν τα σεντόνια, της ξυλόσομπας στο σπίτι της γιαγιάς, της καραμέλας που τρώγατε κρυφά με τα ξαδέλφια τα βραδιά της στρωματσάδας, της πορτοκαλάδας που έπινες και με το ζόρι κιόλας.

      Η λίστα μπορεί να είναι τεράστια και να ποικίλλει από άνθρωπο σε άνθρωπο, όμως θαρρώ πως έχει μεγάλο ποσοστό ομοιότητας. Και ας ζήσαμε αλλιώς ο καθένας. Και ας μεγαλώσαμε σε άλλες πόλεις, σε άλλες γειτονιές, σε άλλες χώρες ίσως. Έχουμε σίγουρα κάποιες κοινές μυρωδιές που πάντα θα μας ταξιδεύουν σε χρόνια παιδικά και ανέμελα. Και παίζει και να μας ενώνουν κάπου. Και αυτό είναι ωραίο.

       Ανοίγω τα μάτια. Πρέπει να πάω στο ραντεβού. Το πεύκο ακόμα μυρίζει και με γυρίζει πίσω. Τώρα μυρίζει και το φαγητό από την τραπεζαρία. Μακαρόνια με κιμά. Και φέτα. Ας βιαστώ, θα με περιμένουν οι υπόλοιποι από τη σκηνή μου.

*Υπάρχουν και τραγούδια φυσικά. Και τώρα γράφοντας, θυμήθηκα να ακούω αυτό. Φορώντας μπλούζα ζιβάγκο στο κεφάλι, για μακριά μαλλιά, γόβες της μαμάς μου και κάνοντας σκέρτσα μπροστά στον καθρέφτη. Εννοείται με ξύλινη κουτάλα μαγειρέματος για μικρόφωνο.

 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , | 4 σχόλια

The meaning of life.

2

        Τον τελευταίο καιρό δεν γράφω συχνά. Δεν έχω όρεξη γιατί πλανάται ένας πόνος και ένας θυμός που δεν με αφήνει να μοιραστώ αυτά που νιώθω. Η’ δεν θέλω να μοιραστώ αυτά που νιώθω γιατί μπορεί να προκαλέσουν περισσότερο πόνο η’ περισσότερο θυμό σε αυτόν που θα τα διαβάσει. Και έτσι δεν γράφω… η’ γράφω και τα κρατώ για μένα, για να μην ξεχάσω αργότερα, όταν ίσως θα τα έχω ξεπεράσει, αυτά που έχω, που έχουμε περάσει τώρα.

        Αυτές τις μέρες σκέφτομαι το νόημα της ζωής, γιατί ερχόμαστε εδώ , γιατί περνάμε αυτά που περνάμε, γιατί υποφέρουμε, γιατί αγωνιζόμαστε. Τι τέλος πάντων, αξίζει και τι πρέπει να μας μένει στο τέλος που βγάζουμε το λογαριασμό.

         Έχω καταλήξει σε τούτο : τελικά και ασχέτως τι δρόμο διαλέξεις να ακολουθήσεις σε τούτη τη ζωή, αυτό  που μετράει είναι  τι μοιράζεις και πόσο αλλάζεις αυτούς που αγαπάς και σε αγαπούν, από το πόσο καλύτερους κάνεις αυτούς που έρχονται δίπλα σου. Από το πόσο συνδέεσαι και πόσα εισπράττεις από αυτά που γεύεσαι και αγαπάς. Από το πόσο δυνατό κάνεις εκείνον τον κύκλο της αγάπης που χτίζεις γύρω σου και πόσους αφήνεις να μπουν μέσα σε αυτόν. Μα κυρίως πόσα μαθαίνεις σε αυτούς τους τυχερούς που χωρούν σε αυτόν τον κύκλο.

         Τον τελευταίο καιρό, γνώρισα έναν άντρα που μου έμαθε πολλά. Τον ήξερα πολύ πριν τον συναντήσω και ακόμα από τότε, ξεκίνησε να με μαθαίνει πράγματα : μου έμαθε πως η ύπαρξη σου όλη κρίνεται από ένα ναι ή ένα όχι των γονιών σου σε μια κρίσιμη στιγμή,  μου έμαθε πως μπορείς να επιβάλλεις την παρουσία σου ακόμα και αν δεν είσαι εκεί, μπορείς να μοιράζεις αγάπη ακόμα και αν δεν σε έχουν συναντήσει. Μετά που συναντηθήκαμε, μου έμαθε πως η αγάπη γεννιέται σε μια στιγμή και αν είναι αληθινή, όλο και φουντώνει. Πως αρκεί ένα άτομο  για να γίνει μια ομάδα ανθρώπων οικογένεια αλλά και μια οικογένεια ακόμη πιο δεμένη εξαιτίας αυτού του ίδιου ατόμου. Μου έμαθε πως μπορεί να είσαι μοναχοπαίδι αλλά τελικά να καταλήγεις με πολλά «αδέρφια». Μου έμαθε πως μπορεί να στα έχουν πάρει όλα αλλά ποτέ δεν θα σου πάρουν το γρασίδι που ξαπλώνεις παρέα και λες όλα αυτά που λένε οι παρέες όταν ξαπλώνουν στα γρασίδια. Μου έμαθε πως   μπορεί να χάνεις λεφτά, να χάνεις τη δουλειά σου, να υποφέρεις αλλά τελικά το μόνο που να θες πραγματικά από αυτή τη ζωή, είναι να είναι καλά η οικογένεια σου και εκείνοι που αγαπάς. Μου έμαθε επίσης πως δεν έχει σημασία τι σου έδωσε η φύση, εσύ έχεις τη δύναμη να το αλλάξεις και να ξανασυστηθείς με ένα καινούργιο πρόσωπο γιατί είσαι αγωνιστής και το μπορείς.

        Ο άντρας αυτός είναι μόλις 8 μηνών… και ούτε καν. Μα για μένα είναι άντρας.  Και μας έχει κάνει να πονέσουμε πολύ τους τελευταίους 2 μήνες. Έχω ξαναπονέσει τόσο στη ζωή μου, πάλι  για ένα αθώο πλάσμα. Μα έχουν περάσει αρκετά χρόνια και ο πόνος  βρίσκει τρόπους να κρυφτεί. Και σήμερα, γυρνώντας από το νοσοκομείο, σκέφτηκα και αυτό : αυτός ο μικρός άντρας μου έμαθε πως ο μεγάλος πόνος μπορεί να οδηγήσει και σε χαρά και σε ανακούφιση.Και να σε κάνει τελικά ευτυχισμένη.

       Και σαν να μου ξόρκισε τον πόνο που κουβαλούσα.

1

 

 

*Κάνε δυνατό το κύκλο της αγάπης που σου αναλογεί. Ίσως μόνο αυτό να αρκεί για να μάθεις όλα τα παραπάνω.

** Αφιερωμένο στο Λυδόνι και στην παρέα της… γιατί εκείνοι, εύχομαι να κληρονομήσουν αυτόν τον κύκλο.

*** Ακούς αυτό, ξέρω δεν έχει σχέση. Μα we found love lately😉

**** Και ένα σχετικό, για εκείνο το αγόρι, ακούς αυτό

 

 

 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , , , , , | 2 σχόλια

Ανήμερα της γιορτής της μητέρας.

1

         Μεγάλη μέρα ξημερώνει όταν είναι η γιορτή της μητέρας. Όλες οι μανάδες, όσα χρόνια κι αν είμαστε μάνες, όσα παιδιά και να έχουμε, περιμένουμε εκείνη τη ζωγραφιά, εκείνο το λουλούδι, εκείνη την αγκαλιά με το φιλί για να νοιώσουμε ακόμα πιο περήφανες και ευτυχισμένες.

          Και εγώ έτσι νιώθω, το παίζω κουλ μα περιμένω με λαχτάρα τη ζωγραφιά ή τη χειροτεχνία που θα έχει σκαρώσει μόνη της ή με τη βοήθεια του πατέρα της. Φέτος ήταν λίγο υποτονικοί οι εορτασμοί, ήταν κλειστό και το σχολείο που όσο να πεις βοηθάει, ήταν απασχολημένος και ο μπαμπάς της  για να συντονίσει την κατάσταση και δεν το γιορτάσαμε πολύ. Μια βιαστική ζωγραφιά και ένα τεράστιο φιλί.

          Το μεσημέρι λοιπόν, από μόνη της, ήρθε και με πήρε αγκαλιά και μου έδωσε ένα φιλί για χρόνια πολλά, έτσι στα ξαφνικά. Είχε ανάγκη για να είμαστε οι δυο μας, να μιλήσουμε.

        «Μαμά, εκεί που είναι ο παππούς, ψηλά στον ουρανό φοράει ρούχα; Τα κανονικά του η΄ αυτά που φορούσε τον τελευταίο καιρό στο νοσοκομείο;» 

       Όταν είσαι γονιός, να ξέρεις το ζεις συχνά αυτό: το παιδί σου, ξαφνικά και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο / ερέθισμα, σου φέρνει μπροστά στα μάτια, στο πιάτο, ένα θέμα που δεν το περιμένεις …και που συνήθως πονάει. Σε ενοχλεί. Σου φέρνει πόνο στην καρδιά και δάκρυα στα μάτια. Προσπαθείς να απαντήσεις λογικά, με επιχειρήματα. Και απαντάς σε όλα, στο που είναι το σώμα του και που η ψυχή του, στο τι δώρο θα ήθελε στη γιορτή του πατέρα, στο πως μπορεί το σώμα του να ζει μέσα στο χώμα, στο αν καταλαβαίνει και στέκεται δίπλα μου όταν τον σκέφτομαι ή μόνο εγώ το νιώθω, στο αν θα τον ξαναδώ, στο πόσα χρόνια έχεις εσύ ακόμα να  ζήσεις και μετά τι θα κάνω εγώ, στο ποιος θα παίρνει τα παιδιά μου από το σχολείο όταν εσύ θα φύγεις. Σε αυτά και σε άλλα πολλά, απαντάς τρυφερά και με σχετική ηρεμία και λογική. Και βλέπεις πως ένα μικρό παιδί, μπορεί να ρωτά πράγματα που ίσως να μην στέκουν ή να μην έχουν λογική εξήγηση όμως ουσιαστικά δείχνουν ένα και μόνο πράγμα : πως και εκείνης της λείπει και προσπαθεί – με τη δική της γνώση και λογική- να βρει απαντήσεις σε τούτη την απώλεια… όπως και εσύ άλλωστε.

         Προσπαθείς λοιπόν να είσαι ψύχραιμη, δεν θες να φορτίσεις περισσότερο την ατμόσφαιρα και απαντάς σε όλα (στο σε τι κατάσταση είναι το σώμα του, μετά  από σχετικά ήπια εξήγηση, μου απάντησε πως καλυτέρα να μην είχε ρωτήσει εν ήθελε να τα ξέρει όλα αυτά) γλυκά μα ειλικρινά. Και εκεί που λες τα κατάφερα, ήμουν σωστή, ακούς και τούτο :

       «Ξέρεις τι με στεναχωρεί; Πως ζει χωρίς νερό; Πως γίνεται να μην κρυώνει μέσα στο χώμα;»

       Και εκεί πια, κλαις.

       Και συνειδητοποιείς  πως σήμερα, στη γιορτή της μητέρας, το παιδί σου τιμά και θυμάται τον πατέρα.

       Τον δικό σου.

*Χρόνια πολλά μανούλες. Είσαστε ότι πολύτιμο υπάρχει στη ζωή του ανθρώπου. Ακόμα και από τον πατέρα.

 

2

 

Posted in Εμπειρίες, Παιδί, Σχέσεις | Tagged , , , , , | Σχολιάστε